παράλογο;

παράλογο 1

Ο Σαμαράς διέγραψε την Μπακογιάννη επειδή ψήφισε ΝΑΙ στο Μνημόνιο, ενώ η γραμμή του κόμματος ήταν ΟΧΙ.
Μετά, διέγραψε 21 βουλευτές του επειδή ψήφισαν ΟΧΙ στο Μνημόνιο, ενώ η γραμμή του κόμματος ήταν ΝΑΙ.
Στη συνέχεια, κάποιοι από τους διαγραφέντες είχαν επαφές με την Μπακογιάννη για να ενταχθούν στο κόμμα της, που έλεγε ΝΑΙ στο Μνημόνιο, ενώ αυτοί είχαν διαγραφεί επειδή είπαν ΟΧΙ.
Η Μπακογιάννη, που συζητούσε το ενδεχόμενο ένταξης στο κόμμα της αυτών που ψήφισαν ΟΧΙ, ενώ η ίδια έλεγε ΝΑΙ, κατηγόρησε το Σαμαρά για πολιτική σχιζοφρένεια.
Ο Σαμαράς τώρα μαζεύει πίσω αυτούς που ψήφισαν ΟΧΙ ενώ έπρεπε να ψηφίσουν ΝΑΙ.

παράλογο 2

Φέτος τα παλιά ΕΠΑΛ έγραφαν μαθητές στη Α’ τάξη οι οποίοι παρακολουθούν το πρόγραμμα σπουδών της Α’ τάξης του Νέου Τεχνολογικού Λυκείου με προοπτική του χρόνου να παρακολουθήσουν το αντίστοιχο πρόγραμμα σπουδών της Β’ τάξης κ.ο.κ. Λογικό; Λογικό θα μου πεις…
Αμ δε!!!! Όλο αυτό συμβαίνει ΕΝΩ τα Νέα Τεχνολογικά Λύκεια (όπως και τα αντίστοιχα Νέα Λύκεια) ΔΕΝ έχουν ιδρυθεί ακόμα επίσημα αφού δεν έχει ακόμα κατατεθεί ο νόμος που τα ιδρύει και που ρυθμίζει τα της λειτουργίας τους.  Τους λέγαμε φυσικά ότι παρακολουθούν Τεχνολογικό Λύκειο αλλά τους εγγράφαμε στα μητρώ των ΕΠΑΛ κι αυτό γιατί για ν’ ανοίξεις μητρώο ενός νέου τύπου σχολείου θα πρέπει αυτό ΠΡΩΤΑ να ιδρυθεί επίσημα.  Η χρονιά τελειώνει και δεν ξέρει κανείς τι θα γίνει του χρόνου, τι πρόγραμμα σπουδών θα υπάρχει, τι ωρολόγιο πρόγραμμα, τι εξετάσεις θα δώσουν. Ούτε εμείς, ούτε οι μαθητές, ούτε οι γονείς έχουμε ιδέα. Ο Μπαμπινιώτης δε, πάγωσε την κατάθεση του νόμου στη Βουλή. Οι μαθητές που τελειώνουν φέτος το Γυμνάσιο ΔΕΝ ξέρουν σε τι σχολείο θα πάνε, τι μαθήματα θα κάνουν, πόσες ώρες κλπ. Ρωτάνε οι γονείς και τα παιδιά και τι ακριβώς ν’ απαντήσεις; Εντυπωσιακό;

παράλογο 3

Χωρίς πολλές κουβέντες… ΕΟΠΠΥ και συνταγογράφηση, να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Γιατρό δεν βρίσκεις, αν θες να βρεις ντε και καλά γιατρό συμβεβλημμένο που να μπορεί να σε δεχτεί σαν ασφαλισμένο κι όχι ιδιωτικά, πρέπει να πάρεις αγκαλιά το τηλέφωνο και να ρωτάς. Κι αν βρεις κάποιον, θα πρέπει να πας να τον βρεις κι ας είναι στην άλλη μεριά της πόλης. Την επόμενη φορά θα βρεις άλλον, λες και είναι περίπτερο που παίρνεις τσιγάρα (που ούτε καν αυτό το αλλάζεις εύκολα) κι όχι γιατρός που πρέπει να ξέρει το ιστορικό σου τουλάχιστον. Όοοοοχι, θα κουβαλάς όλα τα χαρτιά και τις εξετάσεις σου υπό μάλης κάθε φορά. Δεν θες; Μαγκιά σου αλλά θα πλερώσεις, οι μαγκιές πάντα πλερώνονται. Φυσικά θα πλερώσεις, ακόμα κι αν στο μαγκόμετρο είσαι στο μηδέν, στην περίπτωση που δεν υπάρχει γιατρός με κενό στα ραντεβού του, πράγμα όχι απίθανο όταν για παράδειγμα είναι εποχή που “θερίζει’ η γρίπη.Έχεις φράγκα; θα συνέλθεις. Δεν έχεις; Ψόφα…..

παράλογο 4

και το καλύτερο; Άκουσα πριν στις ειδήσεις για την αξιολόγηση που θα εισάγουν στη Δημόσια Διοίκηση!!! Και θέλω να γελάσω δυνατά, να κυλιστώ στα πατώματα από τα γέλια αν δεν ήταν τόσο τραγικό αυτό που άκουσα. Αξιολόγηση; Από ποιούς ρε μάγκες; Τους διευθυντές και ιδιώτες που είπατε; με τι σχεδιασμό ρε μάγκες; Με τι σκοπό, ποια κριτήρια; Γιατί να σας εμπιστευτεί κάποιος και να πιστέψει ότι δεν θα είναι σχεδιασμένη στο γόνατο και δεν θα λειτουργήσει σαν άλλοθι για να κάνετε αυτό που δεν τολμάτε να ξεστομίσετε φοβούμενοι το πολιτικό κόστος; Άλλοθι για ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ με το φτυάρι θα είναι μάγκες μου. Άκου αξιολόγηση!!!! Από ποιούς; Απ’ αυτούς που κατάφεραν να κατεδαφίσουν ένα κράτος (έστω και ζαβό) σε χρόνο μηδέν….

Να εξηγούμαι, δεν είμαι κατά της αξιολόγησης, το αντίθετο. Χρειάζεται η αξιολόγηση, είναι εργαλείο αυτοβελτίωσης και βελτίωσης του παραγόμενου έργου και των παρεχόμενων υπηρεσιών αλλά είναι κάτι που θέλει σχεδιασμό, υποβαθρο επιστημονικό, υποδομές. Θέλει ν’ απαντάει πρώτα στα ερωτήματα “Ποιοι;”, “Για ποιο λόγο;”, “Ποιος ο στόχος;”, “Ποια τα κριτήρια;”, “Με ποια εργαλεία;”. Αυτούς τους μαστροχαλαστήδες δεν θα τους εμπιστευόμουν ούτε λάμπα ν’ αλλάξουν, όχι να σχεδιάσουν αξιολόγηση….

Δεν γράφω άλλα παράλογα που ζω κάθε μέρα γιατί θα χρειαστώ το ρουχαλάκι της φωτογραφίας και δεν με παίρνει για τέτοια…..

Ο κύκλος των χαμένων εκπαιδευτικών

«Καλημέρα,
..και δεν ξέρω και το μικρό σου όνομα.
Λοιπόν φιλενάδα πάντα αναρωτιόμουν, πάντα με βασάνιζε η σκέψη τι σόϊ κοινωνική ομάδα είναι οι εκπαιδευτικοί. Και για να μην γίνομαι κουραστικός, αναρωτιέμαι και τώρα, στις φοβερές αυτές στιγμές που ζούμε, πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ξήλωσαν εν μια νυκτί το κυβερνείο των τυράννων μας, το κολαστήριο της ζωής μας, ενώ μπορούν ! Χωρίς ιδαίτερο κόστος, χωρίς πολλές-πολλές επισφάλειες.
Το νάχεις στα χέρια σου παιδιά, έτοιμα να ρουφήξουν τη ζωή και τους ανθούς της, κρεμασμένα από τα χείλη σου ν’ ακούσουν για τη ζωή τους, καρφωμένα τα μάτια τους πάνω σου γιατί η εξουσία τους γυρίζει την πλάτη, είναι έγκλημα να είσαι με τους ΑΛΛΟΥΣ να βάζεις πλάτη στα έργα τους.
Πάντα αναρωτιόμουν και πάντα θα αναρωτιέμαι. Εϊναι στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να μπουκάρω σε ένα σχολείο, σε μια τάξη μέσα, σε τάξη του “χειρότερου επιπέδου” που λένε, με πλήρωμα μαθητών που θάθελαν να με …κατασπαράξουν. Να μπώ και να τους πώ κάτι πολύ απλό: Σκοτώστε με, αν αυτή είναι η επιθυμία σας, σπάστε τα θρανία σας, κάψτε τα βιβλία σας αν είναι να λυτρωθείτε.
Αναρωτιέμαι και προσπαθώ να μαντέψω τη συνέχεια !
Μπορείς να μου την πείς ;
με τις καλημέρες μου και τις ευχαριστίες μου.
θανάσης»

Με αφορμή την παραπάνω ερώτηση του Θανάση που τέθηκε σαν σχόλιο σε προηγούμενη ανάρτηση και το πόσο άσχημα νιώθω μέρα με τη μέρα στο σχολείο μου, θα προσπαθήσω να οργανώσω μερικές σκόρπιες σκέψεις για το τι σημαίνει διδασκαλία και ποιες αρχές την διέπουν ή τέλος πάντων πρέπει να τη διέπουν, χρησιμοποιώντας σκόρπια κειμενάκια που έγραψα σε διάφορες φάσεις, καθώς και συναισθήματα που γεννιούνται από πέρσι που επέστρεψα στο σχολείο, μετά από ένα διάλειμμα πέντε χρόνων από την τάξη.
Κατ’ αρχήν είναι η διδασκαλία επάγγελμα; Κι αν είναι έχει κάποιες αρχές, έναν κώδικα ηθικής πάνω στον οποίο πρέπει να «πατάνε» οι εκπαιδευτικοί; Ή μήπως αυτό που λέγεται πως «η διδασκαλία είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα» σημαίνει αυτό ακριβώς, πως υπάρχουν δηλαδή ή πρέπει να υπάρχουν κώδικες ηθικής πιο στέρεοι απ’ αυτούς που υπάρχουν σε άλλα επαγγέλματα; Οι ηθικές αρχές που αφορούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού διαφέρουν από τις ηθικές αρχές που καθορίζουν άλλα επαγγέλματα; Υπάρχει τέλος πάντων, κάποιος γραπτός «Κώδικας Ηθικής» για τους εκπαιδευτικούς;
Στη χώρα μας επιμένουμε να παραβλέπουμε την αναγκαιότητα μιας σοβαρής και συστηματικής έρευνας της ηθικής διάστασης της εκπαίδευσης και η ηθική λάμπει δια της απουσίας της από τα Αναλυτικά Προγράμματα που αφορούν στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Εκπαίδευση όμως δεν σημαίνει μοναχά κατοχή γνώσης αλλά και μόρφωση. Σήμερα στους υποψήφιους εκπαιδευτικούς δεν γίνεται συζήτηση για μόρφωση, με βάση το ιδεολόγημα πως ο εκπαιδευτικός επιτελεί ένα έργο άμοιρο ηθικής ευθύνης ενώ η μόρφωση είναι κατά βάση ο σκοπός της γνώσης. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχουν κάποιες γενικές ηθικές αρχές που διαπερνούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κι αυτές είναι:

1) Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα

2) Πρέπει να είναι πρότυπα πολιτικής ηθικής και να χειρίζονται την τάξη τους σύμφωνα με τις δημοκρατικές αρχές

3) πρέπει να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον, ώστε να προωθείται η εκπαίδευση και η μόρφωση όλων ανεξαιρέτως των συμβαλλόντων στη διαδικασία της αγωγής.
Υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος θέλοντας να υποστηρίξει ή να απορρίψει τις παραπάνω γενικές θέσεις. Και μόνον η ανάπτυξή τους θα έπαιρνε σελίδες πράγμα που ξεπερνά το στόχο ενός ποστ σ’ ένα blog. Εκείνο το σημείο που θέλω να σταθώ παραπάνω, είναι η πρώτη αρχή, πως  οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα. Πως όμως ορίζεται η ακεραιότητα;
Υπάρχει μια τεχνοκρατική ή εργαλειακή άποψη που υποστηρίζει πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν βασικά δύο πράγματα: τα γνωστικά αντικείμενά που πρόκειται να διδάξουν και διάφορες δεξιότητες και στρατηγικές, με τις οποίες πρόκειται να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στους μαθητές. Αυτή όμως η άποψη καθορίζει τα κριτήρια ενός επαγγέλματος που μάλλον δεν είναι η διδασκαλία αυτή καθ’ αυτή. Ένας χημικός για παράδειγμα, γνωρίζει χημεία αλλά δεν είναι επαγγελματίας χημικός ούτε και θα υποστήριζε ποτέ κάτι τέτοιο. Λέγοντας πως είναι εκπαιδευτικός θεωρείται δεδομένο πως έχει μια βάση τεχνικών γνώσεων που κρύβεται κάτω από την πρακτική της διδασκαλίας του. Τι θέλω να πω μ’ αυτό. Αν έπρεπε σήμερα να διαλέξουμε ποιός θα μας χειρουργήσει, ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός από τη μία ή ένας απλός χειρούργος κάτοχος πτυχίου ιατρικής και ειδικευμένος στη χειρουργική μάλλον θα διαλέγαμε τον δεύτερο. Αν όμως  ήταν να διαλέξουμε δάσκαλο ποιον θα προτιμούσαμε; Τον Σωκράτη ή έναν απόφοιτο ενός μέτριου παιδαγωγικού τμήματος; Μάλλον τον δεύτερο. Για την εγχείρηση θέλουμε κάποιον που να κατέχει καλά τις σύγχρονες τεχνικές ενώ για τη διδασκαλία δεν το βρίσκουμε απαραίτητο αυτό. Υπάρχουν λοιπόν θέματα που προκύπτουν από την υπόθεση πως η διδασκαλία είναι μόνο ζήτημα τεχνικής. Για να έχουμε καλή διδασκαλία πρέπει να ξέρουμε τι είναι γνώση, πως επιτυγχάνεται και ποια είναι η αξία της. Ένα όραμα που ν’ ανταποκρίνεται στην «παιδαγωγική γνώση του περιεχομένου κατά τον Lee Shulman (1986), το οποίο να μην αφορά μόνο στις βασικές έννοιες και την επιστημολογία της γνώσης αλλά και τους κανόνες και στην αξία της.
Ας πάρουμε κάτι άλλο, την ποίηση. Η διδασκαλία της ποίησης μπορεί να μην απαιτεί από τον εκπαιδευτικό να είναι ο ίδιος καλός ποιητής αλλά απαιτεί το ενδιαφέρον του, την απαραίτητη κατανόηση και τον τρόπο να εκθέτει τα εκείνα τα στοιχεία που όσοι αγαπούν την ποίηση τα θεωρούν άξια προσοχής. Ένας εκπαιδευτικός που διδάσκει ποίηση αλλά δεν μπορεί να δει στην ποίηση αυτό που βλέπουν οι ποιητές είναι σαν τον κληρικό που κάνει καλό κήρυγμα αλλά δεν ενδιαφέρεται για την ευσέβεια (το παράδειγμα δεν είναι δικό μου αλλά μου άρεσε). Οι φιλόλογοι θα είχαν πιθανόν να συμπληρώσουν πολλά πράγματα στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Το να διδάσκει όμως κάποιος ένα γνωστικό αντικείμενο χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους εσωτερικούς σκοπούς του ίδιου του αντικειμένου, χωρίς να εξηγεί τις αρετές του είναι διαστρέβλωση και παραποίηση. Ακεραιότητα είναι το να εκπροσωπεί κάποιος το ύλικό του θέματος που διδάσκει με επιτυχία. Και είναι μέρος της ηθικής διδασκαλίας το να διδάσκεις το αντικείμενό σου με ακεραιότητα, όταν το εκπροσωπείς πιστά και προσπαθείς ν’ αναδείξεις την εγγενή του τελειότητα. Έτσι μπορείς πιο εύκολα να βοηθήσεις και τους μαθητές να μάθουν πως ν’ αξιολογούν τις πρακτικές και ν’ ανακαλύψουν ένα συνδυασμό πρακτικών και τελειοτήτων που να συνιστούν μια ικανοποιητικά διαισθητική εικόνα για τον αγαθό βίο.
Γράφεις Θανάση «Πάντα αναρωτιόμουν και πάντα θα αναρωτιέμαι. Εϊναι στιγμές που νοιώθω την ανάγκη να μπουκάρω σε ένα σχολείο, σε μια τάξη μέσα, σε τάξη του “χειρότερου επιπέδου” που λένε, με πλήρωμα μαθητών που θάθελαν να με …κατασπαράξουν. Να μπώ και να τους πώ κάτι πολύ απλό: Σκοτώστε με, αν αυτή είναι η επιθυμία σας, σπάστε τα θρανία σας, κάψτε τα βιβλία σας αν είναι να λυτρωθείτε.
Αναρωτιέμαι και προσπαθώ να μαντέψω τη συνέχεια !
Μπορείς να μου την πείς ;»
Να σου πω λοιπόν…. Μου θυμίζεις τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» ή εκείνη την ταινία με την Michelle Pfeiffer, το «Dangerous Minds». Μπαίνεις νέος και ωραίος στην τάξη που την αποτελούν διάφορα παιδιά κατά κύριο λόγο αδιάφορα και προβληματικά, έχεις όνειρα και όραμα και παρ’ όλες τις δυσκολίες το σύμπαν ολόκληρο συνομωτεί για να το καταφέρεις. Τα παιδιά στην αρχή σε μισούν, στο τέλος σε λατρεύουν, όλα είναι τέλεια, κάπου εκεί βρίσκεις και το άλλο σου μισό, οι μαθητές κάνουν διδακτορικά από κει που ήταν λειτουργικά αναλφάβητοι και όλα είναι τέλεια. Χειροκροτήματα. Αυλαία.
Μόνο που η ζωή δεν είναι σινεμά, οι περισσότερες απέχουμε παρασσάγγας από τη Μισέλ, οι περισσότεροι δεν φέρνουν ούτε κατά διάνοια προς Ρόμπιν Ουίλιαμς και τα περισσότερα σχολεία δεν είναι στο Χάρλεμ αλλά ούτε η ακαδημία Γουέλντον στα 1959. Και κυρίως δεν αποφάσισε για το τέλος της ιστορίας μας ένας σεναριογράφος του Χόλιγουντ.
Στην ταινία,  κύριος Κίτινγκ είναι ένας ενσυνείδητος εμπρηστής συνειδήσεων. Και γνωρίζει ότι εκείνο που σε τελευταία ανάλυση μετράει για έναν δάσκαλο, είναι το «πόσες πυρκαγιές θα καταφέρει να ανάψει στα τριαντατόσα χρόνια που θα είναι εκπαιδευτικός». Με εργαλείο την ποίηση τους προτρέπει να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, τους παρακινεί να κάνουν αυτό που πιστεύουν, τους ωθεί προς το να δημιουργούν αλλά και να αμφισβητούν την εκάστοτε ισχύουσα τάξη πραγμάτων. Δεν είναι όμως μόνο η ποίηση το μοναδικό αντικλείδι του «Καπετάνιου» για το λουκέτο των εφηβικών συνειδήσεων.  Είναι και η ανορθόδοξη διδακτική του αλλά και «κάτι» ακόμα που καθημερινά εκπέμπει, μια «ανθρωπομυρωδιά» την οποία αναβλύζουν τα κύτταρά του και μια αρμονία ανάμεσα στα λόγια του και την αντικομφορμιστική συμπεριφορά του.
Όλα αυτά ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος στην ταινία έχει όλα όσα θέλουμε εμείς οι δάσκαλοι από τον εαυτό μας και η κοινωνία από μας. Έχει όμως και κάτι επιπλέον. Έχει μαθητές που θέλουν, να «πετάξουν», μαθητές που επιθυμούν την αλλαγή, μαθητές που ψάχνουν ένα όραμα κι έναν δάσκαλο να τους δείξει το δρόμο. Ακόμα κι η Μισέλ, η οποία στην ταινία παλεύει σ’ ένα σχολείο σε γκέτο, έχει τέτοιους μαθητές. Όχι όλους αλλά αρκετούς που δεν θέλουν ένα άγγιγμα για να πάρουν μπρος.
Θανάση αν έμπαινες σε μια τάξη στο σχολείο μου κι έλεγες «Σκοτώστε με, αν αυτή είναι η επιθυμία σας, σπάστε τα θρανία σας, κάψτε τα βιβλία σας αν είναι να λυτρωθείτε» μαντεύω πως στην αρχή θα σε κοίταζαν αποσβολωμένοι, μετά θα γινόταν μια κόλαση από ουρλιαχτά, μετά απλά θα ήσουν το σούργελο του σχολείου και από το μυαλό μερικών θα περνούσε η ιδέα να σε κάνουν στ’ αλήθεια ολοκαύτωμα για να σπάσουν πλάκα.
Νομίζω πως υπάρχουν κάθε χρόνο και πιο λίγοι μαθητές που «καίγονται» για να μάθουν, όλο και πιο λίγοι δάσκαλοι που «καίγονται» για να μεταδώσουν όσα έχουν μάθει, όλο και πιο λίγοι άνθρωποι που χαίρονται της διαδικασία της μάθησης, που πιστεύουν πως η γνώση –και όχι η δεξιότητα- είναι δύναμη. Κι ακόμα λιγότεροι άνθρωποι που έχουν τη διάθεση να κοπιάσουν για ν’ αποκτήσουν κάτι τόσο «άχρηστο» όπως η μόρφωση κι όχι η απόκτηση δεξιοτήτων που θα τους δώσουν αύριο μεροκάματο και, ει δυνατόν, καλό μεροκάματο.
Δεν ξέρω….. νομίζω πως ζω πλέον σε μια κοινωνία που μισεί τα σχολεία, τη γνώση, τον εαυτό της τον ίδιο.

Όσο για τι είδους ομάδα είναι οι εκπαιδευτικοί που αναρωτιέσαι, σου λέω πως είναι μια ομάδα σαν όλες τις υπόλοιπες. Έχει μερικούς που κάνουν όσα μπορούν, μερικούς που κάνουν παραπάνω απ’ όσα μπορούν, έχει τυπικούς, έχει αδιάφορους αλλά έχει και πάρα πολλούς σταρχιδιστές.

η ιστορία ενός βάτραχου

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν…

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι. Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά. Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντας το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.
Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει.
Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρόλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο. Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτό τον λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά. Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.
Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα. Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση. Εάν παρατηρούσαμε αυτό που
συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε. Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας έκαστου, της αξιοπρέπειας του, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με την συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέληση τους να αμυνθούν. Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως μεταλλάσσει τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του……………………….

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο.
Πρέπει να διαλέξουμε!!!

Είμαστε ήδη μισοβρασμένοι ή όχι;!

Το κείμενο δεν είναι δικό μου, μου ήρθε με μέιλ αλλά προσυπογράφω.

Gabriella Ferri

Είναι Πάσχα του 1984 κι έχω ανέβει στη Θεσσαλονίκη για τις διακοπές. Με την κολλητή μου είμαστε σε μια περίεργη κατάσταση, περνάει τη φάση της και δεν την καταλαβαίνω οπότε κάνω πίσω εκείνες τις μέρες. Αυτό σημαίνει όμως πως ξαφνικά είμαι «άστεγη». Όχι, δεν μ’ έχουν διώξει και από το σπίτι μου αλλά ελάτε στη θέση μου…. είναι ήδη ο έκτος χρόνος που ζω μόνη, σε άλλη πόλη. Κάθε φορά που γυρνάω στη Θεσσαλονίκη για διακοπές είναι και πιο δύσκολο να ξαναμπω στο παιδικό μου κρεβάτι και να ξανα-υποταχτώ στους κανόνες της οικογένειας. Έτσι κάθε φορά στις διακοπές έχουμε μεγάλους καυγάδες για όσα σε μένα φαίνονται αυτονόητα αλλά όχι και στους υπόλοιπους. Αυτός είναι και ο λόγος που φροντιζω να εξαφανίζομαι από το σπίτι όσο περισσότερες ώρες μπορώ. Κι επειδή δεν γίνεται να βολοδέρνομαι όλη μέρα στους δρόμους πάω και τη χώνομαι στο σπίτι της κολλητής μου που είχε κάνει την επανάστασή της και έμενε μόνη σχεδόν αμέσως μόλις τελειώσαμε το σχολείο.

Εκείνη την εποχή συγκατοικούσε με μια άλλη παλιά μας συμμαθήτρια και είναι στην εποχή της μεγάλης τρέλας. Επειδή οι φάσεις μας δεν ταίριαζαν εκείνο το Πάσχα, δεν περνούσα σχεδόν καθόλου από το σπίτι της προτιμώντας να κόβω βόλτες στο κέντρο και στην Παραλία ή να θυμάμαι και να επισκέπτομαι διάφορους ξεχασμένους φίλους και γνωστούς. Σε μια απ’ αυτές τις βόλτες συνάντησα το Γιάννο, έναν αρχιτέκτονα αρκετά μεγαλύτερό μου που τον είχα γνωρίσει ένα δυο χρόνια πριν μέσω άλλων φίλων. Τον πέτυχα σε μια βόλτα στην Παραλία, εγώ με τα πόδια κι αυτός με το ποδήλατό του.  Πιάσαμε την κουβέντα και με κάλεσε στο σπίτι του για καφέ. Πήγα και μιας και έμενε κοντά στο πατρικό μου, το σπίτι του Γιάννου έγινε το καταφύγιό μου για κείνο το Πάσχα. Ο Γιάννος ήταν καλή παρέα, δεν μου την έπεφτε (τουλάχιστον όχι άγρια, λίγο ίσως και πολύ διακριτικά), είχε ωραίο καφέ, καλές μουσικές και πολλά βιβλία. Συν ενδιαφέρουσες κουβέντες που για μένα -την τότε πιτσιρίκα- ήταν «μαγνήτης». Εκείνο το Πάσχα λοιπόν, στο σπίτι του Γιάννου «γνώρισα» την Gabriella Ferri.  Είχε δύο μεγάλες αγάπες ο φίλος μου, τη Ferri και τη Σέριφο. Στο σαλίνι του είχε δύο κορνίζες που το περιέχομένό τους με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή. Στη μία, μέσα σ’ ένα μεγάλο μπλε φόντο, κολυμπούσε καταμεσής η Σέριφος, κομμένη από χάρτη. Μια μικρούλα Σέριφος που στο κέντρο του κάδρου γινόταν το κέντρο του τοίχου. Ο Γιάννος είχε έρωτα με το νησί κι αυτός ήταν ο τρόπος που βρήκε για να τον εκφράσει. Στο άλλο κάδρο είχε τη Gabriella Ferri, αν θυμάμαι καλά από ένα εξώφυλλο ιταλικού περιοδικού με τίτλο κάτι σαν: «Γκαμπριέλα Φέρι, μια καλλιτέχνις ή ένας καραγκιόζης;». Μου έκανε εντύπωση, δεν την είχα ξανακούσει και φυσικά μόλις ρώτησα ποια είναι, έδωσα εναύσμα στο Γιάννο να μου μιλάει με τις ώρες για την αγαπημένη του τραγουδίστρια. Άκουσα τότε πολλά δικά της τραγούδια  και μου έγραψε και μια κασέτα ο Γιάννος να πάρω μαζί μου φεύγοντας. Μη έχοντας όμως πικάπ δεν ασχολήθηκα παραπάνω με το να βρω περισσότερους δίσκους της. Ξανάπεσα πάνω της όταν «κληρονόμησα» ένα στερεοφωνικό και χωνόμουν στο “Philodisc” για να τσιμπήσω κανένα φτηνό βινύλιο. Εκεί βρήκα ένα δυο δίσκους της και τους αγόρασα. Όταν την πρωτόπαιξα σε φίλους δεν τους πολυάρεσε, ήταν η εποχή που είχε γίνει μόδα η Nuova Compagnia di Canto Popolare και η Ferri ακουγόταν λίγο άγρια στ’ αυτιά τους. Εμένα πάλι αυτή η «αγριάδα» μου άρεσε, ίσως να με είχε επηρεάσει κι ο Γιάννος.

Η Gabriella Ferri λοιπόν, γεννήθηκε στη Ρώμη στις 18 Σεπτεμβρίου του 1942 και πέθανε στις 3 Απριλίου του 2004. Ο πατέρας της, Vittorio, ήταν έμπορος γλυκών  και λάτρης των παραδοσιακών λαϊκών τραγουδιών της Ρώμης.

Η σταδιοδρομία της ξεκίνησε σε ένα νυχτερινό κλαμπ του Μιλάνου το 1963 και το 1965 είχε έκανε ένα πολύ επιτυχημένο ξεκίνημα στη μουσική σκηνή της Ρώμης, τραγουδώντας δημοφιλή λαϊκά τραγούδια της Ρώμης. Όλα ξεκίνησαν όταν η Gabriella συνάντησε τη Luisa De Santis και τα δύο κορίτσια έγιναν στενές φίλες. Και οι δύο απολάμβαναν το τραγούδι και αποφάσισαν να παρουσιαστούν ως duo: Luisa e Gabriella, τραγουδώντας λαϊκά τραγούδια της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στο «Intra Club» στο Μιλάνο το 1963, τις πρόσεξε ο Walter Guertler, ο οποίος τους έκανε συμβόλαιο  και τις βοήθησε στην παραγωγή του  πρώτου τους single «Joly», που ήταν μια νέα ερμηνεία του λαϊκού τραγουδιού “La società dei magnaccioni ». Μετά από μια εμφάνιση στην τηλεόραση στο show του Mike Bongiorno, το single τους πούλησε πάνω από 500.000 αντίτυπα. Το πρώτο τους single ακολούθησαν άλλα όπως τα «Sciuri sciuri e Vitti’na crozzà» και «La povera Cecilia» αλλά με μικρότερη επιτυχία. Λόγω αυτής της μικρής επιτυχίας αλλά και του γεγονότος πως η Luisa δεν ευχαριστιέται την επαφή με το κοινό, το δίδυμο αποφασίζει να χωρίσει. Η Gabriella συνέχισε την καριέρα της ως σόλο καλλιτέχνης και θα κυκλοφορήσει το πρώτο της άλμπουμ το 1966. Την ίδια χρονιά περιόδευσε στον Καναδά, μαζί με άλλους λαϊκούς καλλιτέχνες, όπως η Κατερίνα Bueno, Otello Profazio και Lino Toffolo, σε παράσταση σε σκηνοθεσία του Alda Trionfo.

Το 1968 υπέγραψε στην ARC και κυκλοφόρησαν το single «Ε scesa ormai la sera», που δεν έγινε μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Ωστόσο, το b-side του single – «Τι regalo gli occhi miei» – ηχογραφήθηκε και στα ισπανικά ως «Te regalo mis ojos”. Αυτή η ισπανική ηχογράφηση πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα στη Νότια Αμερική. Το 1969 υπέγραψε με RCA της Ιταλίας και συμμετείχε στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, μαζί με τον Stevie Wonder. Τραγούδησε ένα σπουδαίο rhythm ‘n blues τραγούδι, το «Se tu ragazzo mio» αλλά το τραγούδι αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Η Gabriella δεν έλαβε από τότε ποτέ ξανά μέρος στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο. Ωστόσο, το τραγούδι έγινε εμπορική επιτυχία και ακολουθήθηκε από το album «Gabriella Ferri». Με αυτό το δίσκο η Gabriella έφερε καινοτομίες στην παραδοσιακή ιταλική λαϊκή μουσική εκμοντερνίζοντάς την.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του εβδομήντα, ηGabriella εκτός από ερμηνεύτρια έκανε και πολλές εμφανίσεις στην τηλεόραση αλλά και τηλεοπτικά shows. («Sera Questa … Gabriella Ferri», «Dove sta Ζα Ζα», «Circo delle voci» και «Mazzabubù».) Το 1981, κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Gabriella», το οποίο περιείχε, επί το πλείστον, τραγούδια που γράφτηκαν γι ‘αυτήν από τον Paolo Conte . Μετακομίζει στις ΗΠΑ για ένα διάστημα όπου αφιερώνεται μόνο στη μουσική της. Το 1987 επιστρέφει στην Ιταλία και παρουσιάζει στην τηλεόραση το show «Biberon». Το 1997 κυκλοφορεί το άλμπουμ «Ritorno al futuro», ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ με πολλά τραγούδια γραμμένα από την ίδια τη Ferri. Η Gabriella υποφέρει από σοβαρές καταθλίψεις και εξαφανίζεται από το δημόσιο βίο.

Πέθανε το Corchiano, επαρχία του Viterbo, μετά από πτώση από το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου σε μια προφανή αυτοκτονία. Τα μέλη της οικογένειας όμως το αρνούνται΄, υποστηρίζοντας πως ίσως έχασε την ισορροπία της εξαιτίας της λήψης αντικαταθλιπτικής φαρμακευτικής αγωγής.

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν “Sempre” (“Always”).

 

Στο «Λαϊκό» και άλλα στιγμιότυπα

Προχτές το μεσημέρι βρέθηκα στο «Λαϊκό» νοσοκομείο. Μόλις είχε αρχίσει η γενική εφημερία και συνόδευα τη μαμά να κάνει εισαγωγή για κάτι εξετάσεις. Είχαμε κάνει συνεννόηση από πριν με το γιατρό κι έτσι ανεβήκαμε κατευθείαν στα εξωτερικά του συγκεκριμένου τμήματος χωρίς να περάσουμε πρώτα από τα επείγοντα.

Στιγμιότυπο Ι

Με το που φτάνουμε πάνω βλέπουμε κόσμο να περιμένει, όχι τον κακό χαμό αλλά είχε κόσμο. Δεν μου είχε συμβεί ξανά να έχει γίνει εκ των προτέρων συνεννόηση με το γιατρό οπότε καλού κακού έκοψα ένα νούμερο για να μην έχουμε φασαρίες με τους υπόλοιπους που περίμεναν. Αφού έκοψα το χαρτάκι με το νούμερο, έψαξα να βρω κάποιον να ρωτήσω για τη διαδικασία που έπρεπε ν’ ακολουθήσουμε, δεν βρήκα κι έτσι κάθισα στην άδεια καρέκλα δίπλα στη μάνα μου. Τότε συνειδητοποίησα πως απέναντί μου ήταν δύο αστυνομικοί -μάλλον της «ΔΙΑΣ»- με αλεξίσφαιρα γιλέκα και ιατρικές μάσκες στο πρόσωπο. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σκατά κάνουν εκεί αφού δεν μου φαίνονταν ιδιαίτερα άρρωστοι και μετά συνειδητοποίησα γιατί την ώρα που μπήκαμε οι καρέκλες που καθόμασταν εγώ και η μαμά ήταν άδειες ενώ υπήρχαν όρθιοι. Ο νεαρός δίπλα μου είχε τα χέρια του δεμένα πίσω με χειροπέδες, αυτόν συνόδευαν οι «ΔΙΑΣ» και αυτός ήταν ο λόγος που οι καρέκλες ήταν άδειες. Μάλλον κανείς δεν ήθελε να καθήσει δίπλα σ’ έναν “κακούργο” δεμένο με χειροπέδες που επιπλέον ήταν άρρωστος, ρούφαγε τη μύτη του που δεν μπορούσε να σκουπίσει και είχε μια ελαφριά (αλλά ανεκτή) μυρωδιά. Η μάνα μου δίπλα μου μουρμούριζε γιατί έπρεπε να  κάθονται και να περιμένουν τη σειρά τους, δεν έπρεπε έλεγε να τον έχουν έτσι δεμένο σε κοινή θέα έναν άνθρωπο που ήταν άρρωστος (όντως φαινόταν χάλια). «Είναι απάνθρωπο» έλεγε «ό,τι και να έχει κάνει δεν μπορούν να τον έχουν έτσι. Ούτε τη μύτη του δεν μπορεί να φυσήξει, τον ακούω που τη ρουφάει και δεν μπορεί να κάνει κάτι….. Και σιγά δηλαδή, τι μπορεί να έχει κάνει…. αλλά και ο μεγαλύτερος κακούργος να ήταν πάλι είναι απάνθρωπο». Πέρασε περίπου μισή ώρα με τον νεαρό να κάθεται δεμένος πισθάγκωνα να περιμένει να τον εξετάσουν ρουφώντας τη μύτη και με το κεφάλι κάτω (βλέμμα δεν σήκωνε τριγύρω) και τους αστυνομικούς να τον φυλάνε. Κάποια στιγμή μια μεγάλη κυρία φεύγοντας από διπλανό ιατρείο είδε τους αστυνομικούς και τους ρώτησε γεμάτη ανησυχία γιατί βρίσκονται εκεί και αν είναι καλά. «Εμείς καλά είμαστε» της απάντησαν «για τον Σουλεϊμάν είμαστε εδώ…» και έδειξαν τον νεαρό δίπλα μου. Η γυναίκα σήκωσε το χέρι σε ημιγροθιά και τους είπε «γειά σας παληκάρια μου, εγώ μαζί σας είμαι, σας στηρίζω…» και μετά έσκυψε και κάτι τους μουρμούριζε, δεν έκανα όμως καμμία  προσπάθεια ν’ ακούσω τι έλεγε γιατί ήξερα πως θα νευρίαζα. Μετά από λίγο τους κάλεσαν μέσα οι γιατροί, σηκώθηκε ο νεαρός με τις χειροπέδες και μπήκαν μέσα και μετά από λίγο ξαναβγήκαν με οδηγίες για διάφορες εξετάσεις. Τους ξανασυνάντησα στον κάτω όροφο αφού η διαδικασία είναι ίδια για όλους, πάντα οι στυνομικοί με τις μάσκες και πάντα ο νεαρός δεμένος πισθάγκωνα.

Στιγμιότυπο ΙΙ

Στις γύρες που κάναμε για τις εξετάσεις της μαμάς από το καρδιολογικό στο ακτινολογικό και πέρα δώθε, έβλεπα διάφορους αλλοδαπούς αραβικής καταγωγής να περιμένουν για εξετάσεις συνοδευόμενους από Έλληνες. Στο τέλος συνειδητοποίησα πως ήταν απεργοί από τους 300 που είναι στο νεοκλασικό Υπατία. Είχαν έρθει για εξετάσεις συνοδευόμενοι από μέλη της ομάδας υποστήριξης. Οι περισσότεροι ήταν πολύ αδύνατοι και αδύναμοι και τότε θυμήθηκα τα διάφορα σχόλια που διαβάζω δεξιά και αριστερά στο διαδίκτυο, για το ότι τάχα «χλαπακιάζουν» κανονικά. Δεν ξέρω αν τρώνε και τι τρώνε πάντως ό,τι και να τρώνε είναι πολύ λίγο, οι άνθρωποι ήταν πάρα πολύ αδύνατοι. Σε κάποια φάση, κι ενώ περίμενα τη μαμά να βγει από το καρδιολογικό πέρασε και ο Σουλεϊμάν με τους συνοδούς του. Εξακολουθούσε να έχει δεμένα πίσω τα χέρια του και κάποιος από τους συνοδούς των απεργών είπε στους αστυνομικούς πως είναι απάνθρωπο να τον έχουν έτσι δεμένο με τα χέρια πίσω. Αυτοί του απάντησαν πως πρέπει να είναι δεμένος για να μη το σκάσει, ο τύπος του απάντησε πως θα μπορούσαν να του έχουν τουλάχιστον τα χέρια δεμένα μπροστά κι όχι πίσω αλλά εκεί σταμάτησε η συζήτηση, κανείς δεν έδωσε σημασία.

Στιγμιότυπο ΙΙΙ

Αφού τελειώσαμε με τις εξετάσεις ανεβήκαμε στην κλινική για να γίνει η εισαγωγή. Ο γιατρός που θα έπαιρνε το ιστορικό της μαμάς έλειπε στα εξωτερικά και αναγκαστήκαμε να τον περιμένουμε. Περιμέναμε κάπου μια ώρα, είχε επείγοντα περιστατικά στα εξωτερικά ιατρεία μας είπε η προϊσταμένη. Όταν ήρθε μας κάλεσε στο γραφείο των γιατρών και κάποια στιγμή πήρε τηλέφωνο το δικό μας γιατρό για να συνεννοηθούν για κάτι οπότε σε ερώτηση του δικού μας για το τι γίνεται στην εφημερία του απάντησε πως το νοσοκομείο ήταν γεμάτο με απεργούς, «τους διάσημους πλέον απεργούς», έτσι είπε. Σε ερώτηση μάλλον του δικού μας για το τι έχουν οι απεργοί απάντησε γελώντας «έλα μωρέ, τίποτε….. Ο ένας είχε νυχτερινή ενούρηση χαχαχα…. ο άλλος λέει δεν αισθάνεται καλά γενικά. Σαχλαμάρες των συνοδών τους….». Δεν ξέρω τι στ’ αλήθεια είχαν οι απεργοί αλλά δεν μου άρεσε το ύφος του.

Εντύπωση επίσης μου έκανε πως στα εξωτερικά ιατρεία υπήρχαν πολλοί αλλοδαποί ενώ στις κλινικές για νοσηλεία ελάχιστοι. Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί, να θυμηθώ να το ρωτήσω.

Τέλος πάντων, έγινε η εισαγωγή της μαμάς τυπικά και την πήρα και γυρίσαμε στο σπίτι. Το κρεβάτι το χρειάζονται και δεν υπήρχε λόγος να περάσει η μάνα το τριήμερο στο νοσοκομείο χωρίς να κάνει κάτι αφού η εξέταση θα γίνει την Τετάρτη αν είναι καλοί οι δείκτες σε μια εξέταση αίματος. Θα την ξαναπάω την Τρίτη το πρωί.

Άσχετο με τα στιγμιότυπα στο «Λαϊκό» αλλά μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και μια περίπου βδομάδα που το άκουσα. Τι άκουσα; Την κυρία Μπακογιάννη, με ύφος ανθρώπου που δεν έχει μπει ποτέ σε λεωφορείο, να σχολιάζει τους μισθούς των οδηγών λεωφορείων και να στηλιτεύει με ύφος εκατό καρδιναλίων τις κινητοποιήσεις τους γιατί στρέφονται εναντίον των άλλων εργαζομένων, των «φουκαράδων» που θέλουν να πάνε στη δουλειά τους. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι όταν το άκουσα. Κι αυτό γιατί δεν έχει το δικαίωμα καμμία κυρία Μπακογιάννη από την ευκολία της μερσεντές της με οδηγό, να με αποκαλεί «φουκαρού», εμένα που μετακινούμαι με ΜΜΜ. Αει γαμήσου κυρά μου, που μου ορίστηκες υπερασπιστής μου!!!Και θα με αποκαλέσεις και «φουκαρού»… Ουστ!!!! Καλά κάνουν και απεργούν μωρή, για να σε δω να βγεις να οδηγείς εσύ 8 ώρες τη μέρα σε συνθήκες Αθήνας. Που έχετε και άποψη για το με πόσα μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος και αποφασίζετε πως αυτά που παίρνουν είναι πολλά. Εσείς, που όταν μετακινείστε στην Αθήνα έχετε κι ένα περιπολικό να προπορεύεται για να σας ανοίγει το δρόμο. Και έχετε το θράσος να σχολιάζετε πόσα παίρνει ο κάθε εργαζόμενος και να τα βρίσκετε πολλά!!!

Η1Ν1

Πολύ χάλια κατάσταση λέμε…..

Δεν ξέρω αν τελικά είχα αυτή ειδικά τη γρίπη ή κάποια άλλη και λίγο με νοιάζει για να πω την αλήθεια. Όπως και να τη λένε πάντως ήταν η πιο άσχημη γρίπη που θυμάμαι να έχω περάσει.

Ξεκίνησε όπως πάντα, σαν μια συνηθισμένη ίωση απ’ αυτές που περνάμε όλοι κάθε χρόνο. Λίγο «γδαρμένος» λαιμός, λίγος βήχας, λίγο συνάχι…. Συνηθισμένα πράγματα στα οποία δεν έδωσα σημασία. Άλλωστε μας την έφερε ο μικρός από το σχολείο, που ενώ φαινόταν πως ούτε αυτόν θα τον έπαιρνε από κάτω, τελικά του δημιούργησε μιαν ελαφριά ωτίτιδα και τον πλακώσαμε στην αντιβίωση. Το κόλλησε κι η μάνα μου και είχα κυρίως σ’ αυτήν το μυαλό μου, μια και αν κάποιος έχει  ΧΑΠ δεν είναι να κάνεις αστειάκια και να μη δίνεις σημασία σε ιώσεις του αναπνευστικού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά και με τις βόλτες σε γιατρούς μια για τον ένα και μια για την άλλη, δεν μου φάνηγκε περίεργο το γεγονός πως ένιωθα ένα πτώμα όρθιο, αν και η κούραση δεν ήταν ανάλογη αυτών που έκανα όλη μέρα. Όσο τρέξιμο και να έριχνα βρε αδελφέ δεν μπορεί να με έκανε τόσο πτώμα ώστε να πέφτω για ύπνο από τις 10 το βράδυ!!!!. Δεν έδωσα σημασία όμως. Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου που για ακόμα μια φορά δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου από κούραση κι έπεσα ξερή να κοιμηθώ. Αμ δε!!!! Κατά τις 5 το πρωί ξύπνησα από πόνους που δεν μπορούσα να προσδιορίσω που ακριβώς τους ένιωθα μιας και πονούσε όλο το σώμα μου. Ξεκινούσαν οι πόνοι από τη μέση μου και διαχέονταν παντού. Στριφογύριζα σαν τρελή προσπαθώντας να βρω θέση να με βολεύει αλλά δεν εύρισκα. Μέσα στην τρέλα μου και κοιμισμένη ακόμα άρχισα να σκέφτομαι πως κάπως έτσι θα ένιωθε κι ο καημένος ο πατέρας μου όταν πονούσε και δεν βολευόταν πουθενά. Αυτό φυσικά μου έφερε το φόβο πως έχω το ίδιο, αγχώθηκα κι άρχισα να έχω σφάχτες στο στήθος από άγχος που χειροτέρευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση…. Κι όλα αυτά πριν ξυπνήσω. Ξύπνησα όμως κάποια στιγμή βογγώντας, κατάλαβα πως ο πόνοες στο στήθος είναι από άγχος, πήρα μια βαλεριάνα κι ένα παναντόλ και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ, απορώντα ς πόσο βλαμμένη μπορώ να γίνω καμμιά φορά. Ο νους μου ακόμα δεν πήγε στο κακό, δεν σκέφτηκα πως μπορεί να έχω γρίπη αν και σκέφτηκα πως μπορεί να έχω καρκίνο!!!!  Μη με μουτζώσει κανείς, το έκανα ήδη μόνη μου….

Με τα πολλά ξανακοιμήθηκα κι όταν σηκώθηκα αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω ένα σκούπισμα στο σπίτι και να τακτοποιήσω τις στίβες των ρούχων που είχα σιδερώσει το προηγούμενο απόγευμα και δεν είχα το κουράγιο να ταχτοποιήσω αμέσως. Με χίλια ζόρια τελικά τα έκανα αυτά και όταν τελείωσα απορούσα τι σκατά έπαθα και νιώθω πάλι τόσο απίστευτα πτώμα. Τότε μου πρωτοπέρασε από το μυαλό «Ρε μπας και είμαι άρρωστη; Για να βάλω ένα θερμόμετρο…», έβαλα θερμόμετρο και ανακάλυψα πως είχα δέκατα. Είχε περάσει κι η δράση του παναντόλ και τα κόκκαλά μου άρχισαν πάλι να πονάνε άσχημα. Αυτό ήταν!! Έπεσα στο κρεβάτι και για 2 μέρες τα είδα όλα. Τα δέκατα να μην πέφτουν με τα παναντόλ, τα κόκκαλά μου να πονάνε συνέχεια και να νιώθω πως κάνω κατόρθωμα όταν σηκωνόμουν από το κρεβάτι για κατούρημα. Μούσκεμα γινόμουν από την προσπάθεια. Σε μιαν αναλαμπή πήρα τα πόδια μου και πήγα στη γιατρό που είναι δυο γωνιές από το σπίτι μου κι αυτή μου είπε πως μάλλον με χτύπησε η Η1Ν1 (δεν κυκλοφορεί άλλος ιός γρίπης είπε) και πως ευτυχώς δεν μου έκανε ακροαστικά.  Μου έγραψε άδεια από τη δουλειά (λες και αν δεν την έγραφε υπήρχε περίπτωση να πάω στο χάλι που ήμουν…) και με έστειλε στο σπίτι.

Έχει πλάκα πάντως, τώρα που έχει σχεδόν περάσει. Τα συμπτώματα εναλλάσσονται. Ξεκίνησα με δυνατούς πόνους στα κόκκαλα και στο σώμα και αίσθηση απόλυτης εξάντλησης, συνεχίστηκε με πονοκέφαλο και σήμερα έχω ζαλάδες. Από το πρωί σαν μεθυσμένη νιώθω. Από φίλους που το πέρασαν έμαθα πως τον καθένα τον χτυπάει εκεί που είναι αδύναμος, γιαυτό μάλλον και οι δικοί μου πόνοι ξεκίναγαν από τη μέση μου που είανι το πρώτο σημείο μου που πονάει όταν κουράζομαι ή κάνω κάποια απότομη κίνηση. Οι γιατροί πάντως φοβούνται την πνευμονία σαν επιπλοκή, γυρνάει πολύ εύκολα σε πνευμονία γιαυτό και πλάκωσαν τη μαμά μου σε αντιβιωτικά και εισπνεόμενα.

Χρόνια πάντως είχα να νιώσω τόσο άσχημα αξαιτίας μιας γρίπης που συνήθως την περνούσα στο πόδι, με κανένα τσαγάκι και κανένα ντεπόν.

2010 in review

Πλάκα έχει να σου στέλνει η WordPress τα ετήσια στατιστικά για το blog σου, πράγμα που δεν συνέβαινε στο Blogger τα δύο χρόνια που με φιλοξενούσε. Είχε τα καλά του φυσικά, διάφορα μπλιμπλίκια που με βόλευαν όπως έχει  και η WordPress τα δικά της.

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 11,000 times in 2010. That’s about 26 full 747s.

 

In 2010, there were 52 new posts, growing the total archive of this blog to 218 posts. There were 79 pictures uploaded, taking up a total of 20mb. That’s about 2 pictures per week.

The busiest day of the year was November 18th with 114 views. The most popular post that day was Σκουντούφλης.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were ixnilasies.blogspot.com, ektakto-parartima.blogspot.com, misteram.blogspot.com, search.conduit.com, and dariapavlovna.blogspot.com.

Some visitors came searching, mostly for dame31, τιραμολα, grenoble, γλυσινα, and ιστοριες απιστιας.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

Σκουντούφλης November 2008
22 comments

2

Βόλτα στα Εξάρχεια January 2010
14 comments

3

Στιγμιότυπα ΙΙ ή η γιορτή του κόλλυβου December 2009
12 comments

4

Φόβος February 2010
18 comments

5

Ξεμάτιασμα March 2009
21 comments

γιορτές

Φέτος είναι τα λιγότερο εορταστικά Χριστούγεννα απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ. Λίγο ο καιρός που ήταν καλοκαιρινός μέχρι πριν μερικές μέρες, λίγο το βαρύ κλίμα, λίγο οι αφραγκίες, λίγο το ξύλο που πέφτει κάθε τρεις και λίγο στους δρόμους κι ακόμα πέφτει άγριο στην Κερατέα, κάτι τα φωτάκια που άναψαν φέτος σε ελάχιστα σπίτια στη γειτονιά μου, κάτι η μαμά μου που πρέπει να μπει σε νοσοκομείο για εξετάσεις και δεν ξέρω αν θα έρθει τελικά ή θα πάω εγώ να κάνουμε μαζί Χριστούγεννα σε νοσοκομείο……. όλα αυτά με κάνουν να μην έχω καταλάβει πως ήρθαν τα Χριστούγεννα

Μόνο ο μικρός είναι σαν τη τρελή χαρά και κάνει σχέδια για το πως θα τα περάσει, τι δώρο θα πάρει (υπ’ ατμόν είναι τώρα γιατί του έχω υποσχεθεί πως θα πάμε σήμερα για ψώνια, σαν σκυλάκι με το λουρί στο στόμα που περιμένει στην πόρτα για τη βόλτα που του έταξες…)

Οπότε χαμογελάμε όσο μπορούμε, δεν ξέρω τι θα μας φέρει το μέλλον αλλά τουλάχιστον ο μικρός ας έχει να θυμάται χαρούμενα Χριστούγεννα από την παιδική ζωή του.

Για τη φύση της ανθρώπινης εξουσίας

Διαβάζω (αν και όχι τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα, ένα εξαιρετικό βιβλίο. Το “Σπαταλημένες ζωές: οι απόβλητοι της νεοτερικότητας” του Zygmunt Bauman. Εκεί λοιπόν διάβασα μια παρέκβαση του συγγραφέα για τη φύσητης ανθρώπινης εξουσίας στηριγμένη εν πολλοίς στις θέσεις του Mikhail Bakhtin. Προσπάθησα να κάνω μια περίληψη, κυρίως για να τα βάλω σε μια τάξη κατ’ αρχήν για μένα. Μια όμως που μπήκα στον κόπο σκέφτηκα να το μοιραστώ. Ιδού λοιπόν….

Εν αρχή ην ο «κοσμικός φόβος», σύμφωνα με τον Μιχαήλ Μπακτίν, που τον ορίζει ως το συναίσθημα που προκαλεί η «εξώκοσμη, απάνθρωπη μεγαλειότητα του σύμπαντος». Στην καρδιά του κοσμικού φόβου βρίσκεται το ανυπόστατο του τρομαγμένου, ανίσχυρου και θνητού όντος σε σύγκριση με το απροσμέτρητο του αιώνιου σύμπαντος. Αυτός ο φόβος προηγείται της ανθρώπινης εξουσίας και αποτελεί το υπόβαθρο και την έμπνευσή της. Είναι ο φόβος του τρομαγμένου, ανίσχυρου θνητού μπροστά στο απροσμέτρητο του αιώνιου σύμπαντος, η πλήρης αδυναμία μας, η ανικανότητα ν’ αντισταθούμε, η ευπάθεια του εύθραυστου και πλαδαρού σώματός μας που αποκαλύπτεται μπροστά στη θέα του έναστρου ουρανού και της υλικής μάζας των ορέων. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να συλλάβουμε και να κατανοήσουμε διανοητικά την τρομερή ισχύ που καταδεικνύεται από τη μεγαλοπρέπειά του, οι προθέσεις του είναι άγνωστες, το επόμενο βήμα του απρόβλεπτο κι αν λειτουργεί με βάση κάποιο σχέδιο ή διέπεται η δράση του από κάποια λογική, αυτή διαφεύγει της ανθρώπινης ικανότητας για κατανόηση. Έτσι αυτός ο «κοσμικός φόβος» είναι ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος που προκαλεί η αβεβαιότητα.

Πάνω στη βάση της «ευπάθειας» και της «αβεβαιότητας» διαμορφώνεται αυτό που ονομάζει ο Μπάκτιν «επίσημο φόβο»: το φόβο της ανθρώπινης εξουσίας, της εξουσίας που δημιουργήθηκε και κατέχεται από τον άνθρωπο και που ερμηνεύεται σύμφωνα με το πρότυπο της απάνθρωπης ισχύος που αντανακλάται στον “κοσμικό φόβο” (ή καλύτερα απορρέει απ’ αυτόν).

Σύμφωνα με τον Μπάκτιν ο κοσμικός φόβος χρησιμοποιείται σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα. Η εικόνα του θεού ως άρχοντα του Σύμπαντος διαμορφώνεται από το συναίσθημα του τρόμου μπροστά στην αβεβαιότητα και η θρησκεία δικαιολογεί την ύπαρξή της αναλαμβάνοντας το ρόλο του αποτελεσματικού μεσολαβητή, του αποτελεσματικού μεσάζοντα που «ικετεύει για λογαριασμό των τρομαγμένων και ευάλωτων στο μοναδικό δικαστήριοτο οποίο μπορεί με τις αποφάσεις τουνα αποτ΄ρεψει τα τυχαία πλήγματα της μοίρας» . Πρώτα όμως πρέπει η θρησκεια να επανεπεξεργαστεί το σύμπαν ως θεό έτσι ώστε να το αναγκάσει να μιλήσει. Έτσι το κοσμικό πρότυπο, από μια αναίσθητη και ανώνυμη δύναμη αποκτά φωνή και πρόσωπο. Είναι ανούσιο να ζητάς την εύνοια του σύμπαντος, δεν δείχνει ενδιαφέρον και περ’ όλη τη δύναμή του ακόμα κι αν έδειχνε ενδιαφέρον δεν μπορεί να εκπληρώσει τις επιθυμίες των μετανοούντων. Του λείπουν μάτια και αυτιά αλλά και η δύναμη της φρόνησης, η ικανότητα της επιλογής άρα η ικανότητα να πράττει σύμφωνα με τη βούλησή του, να επιταχύνει ή να επιβραδύνει, να αναχαιτίζει ή ν’ αντιστρέφει όσα έχουν ήδη συμβεί.

Το τρομακτικό σύμπαν μεταβλήθηκε σε τρομακτικό Θεό όταν ο λόγος ειπώθηκε. Αυτή η μεταμόρφωση μετέβαλλε τα τρομαγμένα όντα σε δούλους των θείων εντολών αλλά τους έδωσε και μια κάποια δύναμη. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι ήταν πειθήνιοι, υπάκουοι και ενδοτικοί είχαν τη δυνατότητα (θεωρητικά φυσικά) να κάνουν κάτι έτσι ώστε οι τρομερές καταστροφές που τους φόβιζαν να μη τους αγγίζουν. «Σε αντάλλαγμα για τις ημέρες της συγκατάβασης, κέρδιζαν νύχτες απαλλαγμένες από εφιάλτες». Φαινόταν δίκαιο….

Μέσα από την ιστορία του όρους Σινά (Έξοδος, 19, 23, 24, 33) ο Μπάκτιν υποστηρίζει πως βλέπουμε την ανακύκλωση του κοσμικού φόβου σε «επίσημο φόβο».  Μέσα από το λεπτομερειακό νομικό κώδικα που δόθηκε στο όρος Σινά ο Θεός (πηγή πλέον του «επίσημου φόβου») αναλαμβάνει κι αυτός κάποιες δεσμεύσεις που προκύπτουν από την υπακοή του λαού του. Ο Θεός απέκτησε βούληση και φρόνηση για να τις παραχωρήσει ξανά. Οι άνθρωποι τηρώντας κατά γράμμα το Νόμο  εξόρκιζαν το φάσμα της αβεβαιότητας . Χωρίς όμως τρωτότητα και αβεβαιότητα δεν υπάρχει φόβος και χωρίς το φόβο δεν  υπάρχει εξουσία.

Κι έτσι φτάνουμε στο παράδοξο της ιστορίας του Ιώβ. Το βιβλίο του Ιώβ έρχεται να συμπληρώσει αυτό της Εξόδου και κάνει την υπογραφή της διαθήκης του όρους Σινά να εφαρμόζεται προς μόνον μία κατεύθυνση αφού πλέον μπορούσε να ακυρωθεί μονομερώς. Αυτό που διακηρρύσει το βιβλίο του Ιώβ είναι πως ο Θεός δεν οφείλει τίποτε στους πιστούς του. Οπωσδήποτε πάντως δεν οφείλει ν’ απολογηθεί για τις πράξεις του. Η παντοδυναμία του Θεού συμπεριλαμβάνει τη δύναμη της ιδιοτροπίας και του καπρίτσιου και προοιωνίζεται τη μελλοντική και ωμή ετυμηγορία του Καρλ Σμιτ πως «κυρίαρχος είναι αυτός που έχει τη δύναμη της εξαίρεσης». Η άποψη πως μπορούμε με οποιονδήποτε τρόπο να ελέγξουμε τις πράξεις του Θεού αποτελεί βλασφημία.

Ο Θεός αντικατέστησε ένα παράλυτο και κωφάλαλο σύμπαν, ο Θεός μιλάει και ακούει, δεν αδιαφορεί για όσα σκέφτονται και πράττουν οι άνθρωποι αλλά δεν δεσμεύεται απ’ όσα οι άνθρωποι σκέφτονται και πράττουν. Η εξουσία επί της εξαίρεσης αποτελεί ταυτόχρονα θεμέλιο και της απόλυτης ισχύος του Θεού αλλά και του συνεχούς και αθεράπευτου φόβου του ανθρώπου. Τελικά τίποτε δεν είχε αλλάξει από τη στιγμή που ο Λόγος ειπώθηκε, οι άνθρωποι όπως και την εποχή πριν από το Θείο Νόμο είναι ευάλωτοι και ανασφαλείς…

Η παραγωγή «επίσημου φόβου» είναι το κλειδί για την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης εξουσίας. Ο κοσμικος φόβος δεν χρειάζεται μεσάζοντες, ο επίσημος φόβος δεν μπορεί να κάνει δίχως αυτούς και δεν μπορεί παρά να είναι επινοημένος. Οι γήινες εξουσίες δεν προσπαθούν να σώσουν ανθρώπους που τους έχει καταλάβει ο τρόμος παρ’ όλο που διατείνονται πως αυτό ακριβώς κάνουν.  Οι γήινες εξουσίες όπως και οι νεωτερισμοί της καταναλωτικής αγράς, οφείλουν να δημιουργήσουν τη δική τους ζήτηση. Για να διατηρηθεί η επιρροή τα αντικείμενα πρέπει να παραμείνουν ευάλωτα και ανασφαλή.

Ο Ζίγκφριντ Κρακάουερ υποστηρίζει πως «τα μέτρα που ο υπαρξιακός μας φόβος μας εξαναγκάζει να λάβουμε αποτελούν τα ίδια μια απειλή για την ύπαρξη». Οι γήινες εξουσίες, τρεφόμενες από τις εγγενείς ανασφάλειες της ανθρώπινης ύπαρξης αφιερώνονται στη δημιουργία απειλών, απέναντι στις οποίες αργότερα υπόσχονται προστασία. Όταν νιώθουμε ευάλωτοι και αβέβαιοι για το τι μπορεί να φέρει η επόμενη μέρα, τότε εκείνα που αποτελούν εξαίρεση είναι η ασφάλεια και η επιβίωση και όχι κάποια ξαφνική καταστροφή. Κι εδώ πρόκειται όντως για ένα πραγματικό θαύμα που ξεπερνά την κατανόηση του απλού ανθρώπου και απαιτεί υπεράνθρωπη διορατικότητα, σοφία και ικανότητα σκέψης ώστε να επιτευχθεί. «Είναι η αποφυγή των τυχαίων πληγμάτων που μοιάζει με εξαίρεση, με εξαιρετικό δώρο, με ένδειξη χάρης, με απόδειξη της σοφίας και αποτελεσματικότητας των μέτρων έκτακτης ανάγκης, της αυξημένης επαγρύπνησης, των ενυπωσιακών προσπαθειών και των ιδιαίτερα έξυπνων προφυλάξεων».

Η ανθρώπινη τρωτότητα και αβεβαιότητα αποτελούν τον κύριο λόγο ύπαρξης κάθε πολιτικής εξουσίας –και κάθε πολιτική εξουσία πρέπει να υποβάλλεται σε τακτική ανανέωση των διαπιστευτηρίων της. Πέρα από το να εγκαθιστά, να παρακολουθεί και να περιφρουρεί τις νομικές προϋποθέσεις της ελευθερίας της αγοράς, η πολιτική εξουσία δεν έχει ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης για να εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες και μόνιμα αποθέματα «επίσημου φόβου». Υπόσχεται να μετριάσει το εύρος της τρωτότητας και της αβεβαιότητας των πολιτών της, απαιτώντας απ’ αυτούς πειθαρχία και υποταγή στους νόμους. Αυτού του είδους η νομιμοποίηση βρήκε την πλήρη έκφραση της στον αυτοπροσδιορισμό της σύγχρονης μορφής διακυβέρνησης ως «κράτους πρόνοιας». Αυτός όμως ο τύπος πολιτικής εξουσίας αποδιαρθρώνεται στις μέρες μας ενώ όλο και περισσότερο απομακρύνονται οι περιορισμοί στην επιχειρηματική δραστηριότητα και στο ελεύθερο παιχνίδι του ανταγωνισμού της αγοράς και των συνεπειών του. Στις μέρες μας πλέον η αδυναμία να συμμετάσχει κανείς στο παιχνίδι της αγοράς ολοένα και περισσότερο θεωρείται έγκλημα και τα κράτη νίπτουν τας χείρας τους για την τρωτότητα και αβεβαιότητα που προκύπτει από την λογική της ελεύθερης αγοράς (αν και μερικοί τη θεωρούν παραλογισμό) ή όπως καταλήγει ο Ούλριχ Μπεκ «απαιτείται πλέον από τα άτομα να αναζητήσουν βιογραφικές λύσεις για συστημικά προβλήματα».

Υπάρχει όμως και μια περενέργεια: υπονομεύονται τα θεμέλια στα οποία η κρατική εξουσία, η οποία έπαιζε κρίσιμο ρόλο στον αγώνα ενάντια στην τρωτότητα και αβεβαιότητα, εδράζονταν στη σύγχρονη εποχή. Βλέπουμε μια διαρκώς αυξανόμενη πολιτική απάθεια, μια απώλεια αφοσίωσης και ενδιαφέροντος για την πολιτική, αυξανόμενη περιφρόνηση προς το νόμο, πολλαπλασιαζόμενες ενδείξεις πολιτικής (και όχι τόσο πολιτικής) απείθειας κατά της αρχής, μια μαζική υπαναχώρηση του πληθυσμού στη θεσμοθετημένη πολιτική, πράγματα που μαρτυρούν την κατάρρευση των καθιερωμένων θεμελίων της κρατικής εξουσίας. Έχοντας αφήσει την αγορά ελεύθερη και τους πολίτες στο έλεός τους, το κράτος πρέπει να βρει νέους ποικιλίες τρωτότητας και αβεβαιότητας έτσι ώστε να στηρίξει τη νομιμότητά του. Κάτι τέτοιο ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται στο ζήτημα της «προσωπικής ασφάλειας». Απειλές δηλαδή και φόβοι για το σώμα, τα υπάρχοντα, το χώρο κατοικίας που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες, την αντικοινωνική εσυμπεριφορά των «απόβλητων» και πρόσφατα τη διαθνή τρομοκρατία και την αθρόα μετανάστευση.

Σας θυμίζουν κάτι όλ’ αυτά; Σας μυρίζει μεθόδευση ή μόνο εμένα μου φαίνεται έτσι;

1.       Mikhail Bakhtin, Rabelais and his World, (MIT Press) σε μετάφραση από τη ρωσική έκδοση του 1965.

2.       Siegfried Kracauer, “Franz Kafka: on his posthumous works” στο “Das Ornament der Masse” (1963)

3.        Ulrich Beck, Risiko Gesselschaft. Auf dem Weg in einere andere Moderne (Suhrkamp, 1986)

Πάλι ξεκίνημα (κι όχι πάλης….)

Πάντα για μένα η χρονιά ξεκινούσε το Σεπτέμβρη, μαζί με το άνοιγμα των σχολείων. Μπορεί την Πρωτοχρονιά να γιορτάζουμε και να κάνουμε ρεβεγιόν και πάρτι αλλά η νέα χρονιά για μένα είχε ήδη ξεκινήσει. Όσα χρόνια έμεινα εκτός οποιασδήποτε ακαδημαϊκής διαδικασίας (είτε ως μαθήτρια, είτε ως φοιτήτρια, είτε στο τέλος ως εκπαιδευτικός) και απλάς) και απλαιδευτικ ήμουν εργαζόμενη, δεν μπορούσα να το συνηθίσω με τίποτε. Ίσως τελικά να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που κατέληξα στην εκπαίδευση, να μπει δηλαδή η αρχή της χρονιάς στη σωστή της θέση.

Βέβαια η φετεινή χρονιά δεν ξεκινάει με καλούς οιωνούς. Στο σχολείο αρκετοί συνάδελφοι, όσοι μπορούν δηλαδή, την κοπανάνε με σύνταξη. Οι άλλοι μετράνε τα κουκιά τους μπας και τους κάθεται η μπίλια να φύγουν του χρόνου, άλλη συζήτηση δεν ακούς από το πότε θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα ο καθένας. Ζαλίζομαι με τόσα νούμερα, τόσα υπέρ και κατά για την κάθε περίπτωση. Φυσικά υπάρχουμε κι αυτοί που μάλλον δεν θα βγούμε στη σύνταξη ποτέ αφού μπήκαμε αργά στον εργασιακό στίβο, κι όταν λέω αργά εννοώ αργά με ένσημα. Διότι δουλειές του ποδαριού και ανασφάλιστες κάναμε πολλές  μέχρι να κολληθεί το πρώτο μας ένσημο. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, τότε που η ηλικία της σύνταξης μας φαινόταν τόσο μακρυά σαν να μην υπήρχε περίπτωση να έρθει  και για μας κάποια στιγμή. Που και που σκάει μύτη κανένας μαθητής για εγγραφή. Το σχολείο είναι μπουρδέλο, άθλιο το κτίριο και κανένας δεν νοιάζεται τόσα χρόνια να φτιαχτεί κάτι, οι συνάδελφοι απογοητευμένοι, αν μπορούσαν θα την έκαναν όλοι με σύνταξη, μαθητές ψάχνουμε με το ντουφέκι,  το σχολείο δεν βλέπω να έχει πολύ μέλλον ακόμα. Χρόνια το φοβόμασταν αλλά τώρα μάλλον ήρθε η ώρα του, μας βλέπω του χρόνου να μας «ρουφάει» κανένα άλλο σχολείο. Κι άντε πάλι να ψάχνουμε για ώρες να συμπληρώσουμε ωράριο, μαθητές να συμπληρώσουμε τμήμα και να περιμένουμε να παλιώσουμε και στο άλλο σχολείο για να μπορούμε να διαλέγουμε εμείς πρώτοι. Μ΄αυτά και μ’ αυτά, άντε να σου μείνουν κέφια να κάνεις μάθημα όταν ξέρεις πως κατά πάσα πιθανότητα οι μαθητές σου θα είναι πιο βαριεστημένοι και απογοητευμένοι από σένα.

Τέλος πάντων, σε γκρίνια κατέληξα πάλι αλλά όσα συμβαίνουν γύρω μου δεν μου δίνουν έναυσμα για κάτι άλλο. Βλέπω ανθρώπους να μετράνε το σεντ, άλλους άνεργους να ψάχνουν δουλειά με μανία, οποιαδήποτε δουλειά για να μη τους πετάξουν έξω από το σπίτι τους και να μη τους κόψουν το ρεύμα, κι άλλους ανθρώπους που τα μαζεύουν και θέλουν να εγκαταλείψουν αυτη την άθλια μπουρδελοχώρα.

Και η τηλεόραση παίζει το έπος «Ανασχηματισμός». Βρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ…..

Καλοκαίρι ξανά…..

Σκέφτηκα να γράψω για τη μέρα που έδωσα πορεία για να πάρω το δίπλωμα.  Το πήρα τελικά αλλά μέχρι να το πάρω κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό από το άγχος, παρ’ όλο που κατάπια δύο βαλεριάνες για να ηρεμήσω. Έκανα διάφορα χαζά από την ταραχή μου αλλά ευτυχώς καμμία χοντράδα, τέτοια που θα έδινε το δικαίωμα στην επιτροπή να με κόψουν. Ίσως έπαιξε ρόλο και το γεγονός πως λίγο πριν ξεκινήσουν οι εξετάσεις ένας τσαντάκιας με μηχανή προσπάθησε να κλέψει την τσάντα της εξετάστριας και ήταν κι αυτοί ταραγμένοι για τους δικούς τους λόγους.

Ή να γράψω για το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που ανέβηκα για ούτε 48 ώρες και επέστρεψα στην Αθήνα μαζί με τη μάνα μου. Για το βραδινό τρένο που πήρα και το τετράκλινο κουπέ που ήταν άθλιο και τις  δύο ρωσίδες που ταξίδευαν μαζί μου και φρίκαραν από το χάλι του. Έψαχναν οι καημένες να βρουν κρεμάστρα για τα ρούχα τους, μου έλεγαν πως στη Ρωσία υπάρχουν στρώματα στις κουκέτες, καθρέφτης στην πόρτα, νιπτήρας για να πλυθούν το πρωί. Ανέβαιιναν για μια μέρα στη Θεσσαλονίκη να κάνουν βόλτα. Ελληνικά τρένα…..

Ή για την πόρτα του αυτοκινήτου που τη «βούλιαξα» λίγο (να τα πρώτα έξοδα….) προσπαθώντας με μανούβρες να βγάλω το αυτοκίνητο από τον κήπο του πατρικού μου.

Ή για τα διάφορα μικρά μικρά και χαζά χαζά που μ’ εκνεύρισαν τη βδομάδα που πέρασε. Καλύτερα όμως να μη γράψω τίποτε. Απλά να ευχηθώ Καλό Καλοκαίρι σε όλους.

 Σήμερα έκανα και την πρώτη μου βουτιά για φέτος…..

Σκόρπιες σκέψεις για την εκπαίδευση

Με αφορμή το κείμενο της Κατερίνας για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, μια μικρή συζήτηση που είχαμε στα σχόλια και τα κείμενα που διαβάζω τον τελευταίο καιρό, θα προσπαθήσω να οργανώσω μερικές σκόρπιες σκέψεις για το τι σημαίνει διδασκαλία και ποιες αρχές την διέπουν ή τέλος πάντων πρέπει να τη διέπουν.

Κατ’ αρχήν είναι η διδασκαλία επάγγελμα; Κι αν είναι έχει κάποιες αρχές, έναν κώδικα ηθικήδικα ηθικι αν εσημας πάνω στον οποίο πρέπει να «πατάνε» οι εκπαιδευτικοί; Ή μήπως αυτό που λέγεται πως «η διδασκαλία είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα» σημαίνει αυτό ακριβώς, πως υπάρχουν δηλαδή ή πρέπει να υπάρχουν κώδικες ηθικής πιο στέρεοι απ’ αυτούς που υπάρχουν σε άλλα επαγγέλματα; Οι ηθικές αρχές που αφορούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού διαφέρουν από τις ηθικές αρχές που καθορίζουν άλλα επαγγέλματα; Υπάρχει τέλος πάντων, κάποιος γραπτός «Κώδικας Ηθικής» για τους εκπαιδευτικούς;

Στη χώρα μας επιμένουμε να παραβλέπουμε την αναγκαιότητα μιας σοβαρής και συστηματικής έρευνας της ηθικής διάστασης της εκπαίδευσης και η ηθική λάμπει δια της απουσίας της από τα Αναλυτικά Προγράμματα που αφορούν στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Εκπαίδευση όμως δεν σημαίνει μοναχά κατοχή γνώσης αλλά και μόρφωση. Σήμερα στους υποψήφιους εκπαιδευτικούς δεν γίνεται συζήτηση για μόρφωση με βάση το ιδεολόγημα πως ο εκπαιδευτικός επιτελεί ένα έργο άμοιρο ηθικής ευθύνης ενώ η μόρφωση είναι κατά βάση ο σκοπός της γνώσης. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχουν κάποιες γενικές ηθικές αρχές που διαπερνούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κι αυτές είναι: 1) Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα 2) Πρέπει να είναι πρότυπα πολιτικής ηθικής και να χειρίζονται την τάξη τους σύμφωνα με τις δημοκρατικές αρχές 3) πρέπει να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον, ώστε να προωθείται η εκπαίδευση και η μόρφωση όλων ανεξαιρέτως των συμβαλλόντων στη διαδικασία της αγωγής.

Υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος θέλοντας να υποστηρίξει ή να απορρίψει τις παραπάνω γενικές θέσεις. Και μόνον η ανάπτυξή τους θα έπαιρνε σελίδες πράγμα που ξεπερνά το στόχο ενός ποστ σ’ ένα blog. Εκείνο το σημείο που θέλω να σταθώ παραπάνω και που ταιριάζει με τη μικρή συζήτηση στα σχόλια της Κατερίνας, είναι η πρώτη αρχή, πως  οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα. Πως ορίζεται η ακεραιότητα;

Υπάρχει μια τεχνοκρατική ή εργαλειακή άποψη που υποστηρίζει πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν βασικά δύο πράγματα: τα γνωστικά αντικείμενά που πρόκειται να διδάξουν και διάφορες δεξιότητες και στρατηγικές, με τις οποίες πρόκειται να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στους μαθητές. Αυτή όμως η άποψη καθορίζει τα κριτήρια ενός επαγγέλματος που μάλλον δεν είναι η διδασκαλία αυτή καθ’ αυτή. Ένας χημικός για παράδειγμα, γνωρίζει χημεία αλλά δεν είναι επαγγελματίας χημικός ούτε και θα υποστήριζε ποτέ κάτι τέτοιο. Λέγοντας πως είναι εκπαιδευτικός θεωρείται δεδομένο πως έχει μια βάση τεχνικών γνώσεων που κρύβεται κάτω από την πρακτική της διδασκαλίας του. Τι θέλω να πω μ’ αυτό. Αν έπρεπε σήμερα να διαλέξουμε ποιός θα μας χειρουργήσει, ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός από τη μία ή ένας απλός χειρούργος κάτοχος πτυχίου ιατρικής και ειδικευμένος στη χειρουργική μάλλον θα διαλέγαμε τον δεύτερο. Αν όμως  ήταν να διαλέξουμε δάσκαλο ποιον θα προτιμούσαμε; Τον Σωκράτη ή έναν απόφοιτο ενός μέτριου παιδαγωγικού τμήματος; Μάλλον τον δεύτερο. Για την εγχείρηση θέλουμε κάποιον που να κατέχει καλά τις σύγχρονες τεχνικές ενώ για τη διδασκαλία δεν το βρίσκουμε απαραίτητο αυτό. Υπάρχουν λοιπόν θέματα που προκύπτουν από την υπόθεση πως η διδασκαλία είναι μόνο ζήτημα τεχνικής. Για να έχουμε καλή διδασκαλία πρέπει να ξέρουμε τι είναι γνώση, πως επιτυγχάνεται και ποια είναι η αξία της. Ένα όραμα που ν’ ανταποκρίνεται στην «παιδαγωγική γνώση του περιεχομένου κατά τον Lee Shulman (1986), το οποίο να μην αφορά μόνο στις βασικές έννοιες και την επιστημολογία της γνώσης αλλά και τους κανόνες και στην αξία της.

Ας πάρουμε κάτι άλλο, την ποίηση. Η διδασκαλία της ποίησης μπορεί να μην απαιτεί από τον εκπαιδευτικό να είναι ο ίδιος καλός ποιητής αλλά απαιτεί το ενδιαφέρον του, την απαραίτητη κατανόηση και τον τρόπο να εκθέτει τα εκείνα τα στοιχεία που όσοι αγαπούν την ποίηση τα θεωρούν άξια προσοχής. Ένας εκπαιδευτικός που διδάσκει ποίηση αλλά δεν μπορεί να δει στην ποίηση αυτό που βλέπουν οι ποιητές είναι σαν τον κληρικό που κάνει καλό κήρυγμα αλλά δεν ενδιαφέρεται για την ευσέβεια (το παράδειγμα δεν είναι δικό μου αλλά μου άρεσε). Οι φιλόλογοι θα είχαν πιθανόν να συμπληρώσουν πολλά πράγματα στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Το να διδάσκει όμως κάποιος ένα γνωστικό αντικείμενο χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους εσωτερικούς σκοπούς του ίδιου του αντικειμένου, χωρίς να εξηγεί τις αρετές του είναι διαστρέβλωση και παραποίηση. Ακεραιότητα είναι το να εκπροσωπεί κάποιος το ύλικό του θέματος που διδάσκει με επιτυχία. Και είναι μέρος της ηθικής διδασκαλίας το να διδάσκεις το αντικείμενό σου με ακεραιότητα, όταν το εκπροσωπείς πιστά και προσπαθείς ν’ αναδείξεις την εγγενή του τελειότητα. Έτσι μπορείς πιο εύκολα να βοηθήσεις και τους μαθητές να μάθουν πως ν’ αξιολογούν τις πρακτικές και ν’ ανακαλύψουν ένα συνδυασμό πρακτικών και τελειοτήτων που να συνιστούν μια ικανοποιητικά διαισθητική εικόνα για τον αγαθό βίο.

Σιγά μη τις έβαλα σε τάξη τις σκόρπιες σκέψεις μου. Βλέποντάς τες γραμμένες μου φαίνονται ακόμη πιο σκόρπιες αλλά τέλος πάντων…. Μπορεί να μου δώσει κάποιος άλλος καμμιά καλή ιδέα.

Ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή….

Είναι μήνες τώρα που προσπαθούν να μας πείσουν πως ο ήλιος κάθε πρωί βγαίνει από τη Δύση. Το κακό είναι πως τελικά ο κόσμος πείστηκε για το γεγονός κι έτσι πλέον κάθε πρωί κοιτάζει προς τη δύση για να τον δει να ανατέλλει. Το ακόμα χειρότερο είναι πως είναι σίγουρος πως το βλέπει. Τι εννοώ μ’ όλα αυτά.

Η συζητήσεις γύρω μου σε σχέση με την κατάσταση που βιώνουμε και θα βιώσουμε πολύ χειρότερα όσο περνάει ο καιρός, γυρίζουν γύρω από το πόσο φταίμε όλοι μας γι’ αυτό. Φταίμε, λένε, όλοι γιατί ξανοιχτήκαμε πέρα από τις δυνατότητές μας, φταίμε γιατί λιμπιστήκαμε τη «μεγάλη ζωή», φταίμε γιατί παίρναμε διακοποδάνεια, εορτοδάνεια και στεγαστικά και θέλαμε ν’ αλλάζουμε αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια, να πηγαίνουμε διακοπές και τέτοια χαρωπά. Τ’ ακούω κι επειδή δεν σκαμπάζω από οικονομικά δεν ήξερα αν τελικά ο ιδιωτικός δανεισμός έχει σχέση με το δημόσιο δανεισμό. Αν δηλαδή αυτά που χρωστάει το κράτος στις τράπεζες, συνδέονται με κάποιο τρόπο μ’ αυτά που χρωστάνε οι πολίτες αυτού του κράτους στις τράπεζες. Δεν μου φαινότανε πως υπάρχει σχέση αλλά επειδή δεν ξέρω ρώτησα κάποιους που ξέρουν. Κι αυτοί μου επιβεβαίωσαν αυτό που υποψιαζόμουν. Παπάρια σχέση έχει ο ιδιωτικός δανεισμός με το δημόσιο χρέος. Εντάξει, δε λέω…. μαλακιστήκαμε ως άνθρωποι (όχι όλοι βέβαια) και το ρίξαμε λιγάκι έξω. Να τα περιοδικά life style, να οι τα μεσημεριανάδικα στην τηλεόραση, να τα σίριαλ με τους φοιτητές να μένουν σε loft με επίπλωση minimal (ακριβή και με άποψη, όχι μιζέριες), να οι διαφημίσεις για αυτοκίνητα πριν και μετά τις ειδήσεις των 8, τι να σου κάνει κι ο πολίτης; Τα λιμπίστηκε, δεν μπορούσε να τα πάρει όλα και δανείστηκε. Αλλά τα χρωστάει αυτός στις τράπεζες. Άμα σκάσει κανόνι δεν θα τα ζητήσει από το κράτος, θα του πάρει η τράπεζα το σπίτι και το αυτοκίνητο και έξω από την πόρτα. Θα κλάψει, θα χτυπηθεί αλλά οι γύρω τριγύρω θα τον ακούσουν, μέχρι εκεί. Δεν θα έρθει το κράτος να μπαλώσει την τρύπα στον προϋπολογισμό του σπιτιού του.

Το κράτος πάλι, τόσα χρόνια παίρνει δανεικά και επιδοτήσεις όχι για να πάει διακοπές στο Μπαλί, ν’ αγοράσει Τσερόκι ή να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του. Το κράτος τόσα χρόνια έπαιρνε λεφτά από την Ε.Ε. (τα πακέτα Ντελόρ, τα Κ.Π.Σ., κάτι Μ.Ο.Π. παλιότερα) για να φτιάξει δρόμους, να τα ρίξει στην Υγεία, στην Παιδεία, να φτιάξει υποδομές. Και τι τα έκανε; Παπάρια μάντολες τα έκανε. Πάρτι τα έκανε, χλιδάτα μάλιστα. Στα οποία πάρτι δεν είχε καλέσει κανέναν από μας. Από τα κάγκελα κοιτούσαμε κι από την κλειδαρότρυπα, όσοι κοιτούσαμε. Έδωσε και μερικά κοκκαλάκια να γλύψουν μερικοί για να κάνουν τα στραβά μάτια. Αλλά δεν έκανε τίποτε απ’ όσα έλεγε πως θα κάνει όταν ζητούσε δανεικά.

Αν είχαμε δει καλύτερα νοσοκομεία, καλύτερα σχολεία, καλύτερες υποδομές, μεταφορές (ένα ΟΣΕ έχουμε, κι αυτός γαμήθηκε προς χάριν των ΚΤΕΛατζήδων), αν είχαμε δει κάτι τέλος πάντων που θα βελτίωνε τη ζωή μας, κι εμείς αντί να το προσέξουμε το μπουρδελιάσαμε να πω εντάξει. Την έχουμε την ευθύνη μας. Ο κύριος κράτος έβαλε το κεφάλι του στο ντορβά για το καλό μας κι εμείς του πετάξαμε σκατά στα μούτρα και φάγαμε την προίκα στο καζίνο. Αλλά δεν είδαμε τίποτε, nada, μηδέν. Αντίθετα, είδαμε το Ρουσσόπουλο (και τον κάθε Ρουσσόπουλο) να χτίζει τερατώδεις βίλες  για να στεγάσει την οικογένειά του. Είδαμε Ολυμπιακά έργα τιτανοτεράστια και με τιτανοτεράστια υπερτιμολόγηση, τα οποία δεν σκέφτηκε κανείς τι θα τα κάνει μετά και τώρα μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο και τα κοιτάμε απλά να καταρρέουν, είδαμε συστήματα ασφάλειας που τα πληρώσαμε χρυσά και είναι άχρηστα. Τι να πρωτοθυμηθώ τι να ξεχάσω….

Χτες ο Μπογιόπουλος έλεγε πως από πέρσι τον Απρίλη δανειζόμασταν 150.000.000 ευρώ τη μέρα. Τη μέρα ρε, όχι το μήνα, όχι το χρόνο. Έχει δει κανείς από τους περισσότερους από μας τόσο χρήμα; Ούτε καν το μέγεθός του δεν μπορεί να συλλάβει το μυαλό μας που φτάνει ίσα με τα 1000 κάτι ευρώ που είναι ο μισθός μας. Που πήγαν όλα αυτά τα δανεικά; Αυτό θα μας το πει κάποιος; Που πήγαν οι επιδοτήσεις από την Ε.Ε.; Μαζί τις φάγαμε; Θα έλεγα ναι αν πήγαινα σε νοσοκομείο ή στο ΙΚΑ και κάτι είχε αλλάξει προς το καλύτερο αλλά φευ, δεν άλλαξε. Αν τα σχολεία ήταν καλύτερα, ούτε όμως αυτά είναι. Όλα είναι κάθε πέρσι και καλύτερα.

Κι έρχονται τώρα να μας πείσουν πως ο ήλιος βγαίνει απ’ τη Δύση. Πως φταίμε για τα δανεικά που πήρε το κράτος και πρέπει να τα πληρώσουμε όλοι μαζί επειδή κι εμείς ως ιδιώτες δανειζόμασταν από τις τράπεζες και πως πάει η εποχή της αφθονίας με δανεικά. Ρε, μη μπλέκετε τις πούτσες με τις βούρτσες. Άλλο το κράτος και τα δανεικά του κι άλλο το δικό σου στεγαστικό, ακόμα και το δικό σου διακοποδάνειο.

Έλεος ρε γαμώτο, ο ήλιος πάντα έβγαινε και πάντα θα βγαίνει από την ανατολή.

Η μόνη συλλογική ευθύνη που μας καταλογίζω είναι αυτό το 80% που μαζεύουν κάθε φορά στις εκλογές οι δυό τους. Εκεί ναι, φταίμε· ίσως κι αυτοί που δεν τους ψηφίσαμε ποτέ. Δεν έχω εντοπίσει ακόμα πως φταίμε εμείς που δεν τους ψηφίσαμε ποτέ, αλλά που θα πάει; Θα το εντοπίσω….

Ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί…

Σε μια συζήτηση πιάσαμε να λέμε φάσεις της ζωής μας που θέλαμε ν’ ανοίξει η γη να μας καταπιεί. Οπότε σκέφτηκα γιατί να μην τις καταγράψω κάποιες που θυμάμαι; Τα νιάτα φεύγουν το αλτσχάιμερ έρχεται…. Ξεκινάμε λοιπόν με χρονολογική σειρά ( να έχουμε μια σειρά και μια τάξη στη ζωή μας βρε αδελφέ…)

Β’ δημοτικού και σιχαινόμουν να πάω στην άθλια τουαλέτα του σχολείου. Κάθε μέρα, από την α’ τάξη, κρατιόμουν μέχρι το μεσημέρι που πήγαινα τρέχοντας στο σπίτι. Μία φορά δεν κρατήθηκα και μου φύγανε. Κοκκίνησα, πρασίνισα, κιτρίνισα, όλη η τάξη γελούσε και η δασκάλα μ’ έστειλε σπίτι ν’ αλλάξω. Πήγα σπίτι,  άλλαξα και δεν ήθελα να ξαναγυρίσω ποτέ στο σχολείο αλλά η γιαγιά με ξαπόστειλε με συνοπτικές διαδικασίες. Η τάξη συνέχισε να γελάει και να με κοροϊδεύει “κατρουλού” αλλά μετά από λίγες μέρες όλοι το ξέχασαν. Όλοι εκτός από έναν συμμαθητή μου που το θυμόταν μέχρι την Στ’ τάξη (ο γάιδαρος)…..
Λόγω σιχαμάρας την ξανάπαθα στην Αριδαία. Ήμουν με τη γιαγιά μου σ’ ένα χωριό κάπου εκεί αλλά σιχαινόμουν να πάω στην τουαλέτα του σπιτιού που μας φιλοξενούσαν. Εκτός τη σιχασιά φοβόμουν λίγο γιατί έπρεπε να βγω στην αυλή. Το βράδυ φυσικά δεν γινόταν να μην πάω, έκανα την καρδιά μου πέτρα, έκλεισα τη μύτη μου και πήγα μέσα στη μαύρη νύχτα τρέμοντας από το φόβο μου. Την άλλη μέρα το πρωί φύγαμε από κει χωρίς να πάω στην τουαλέτα ευελπιστώντας πως θα κρατηθώ μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Στο ΚΤΕΛ της Αριδαίας μου ήρθε τρέλα αλλά η τουαλέτα δεν πλησιαζόταν. Πάλι μου ξανάφυγαν και φορούσα παντελόνι, ένα ψηλολελέκι 14 χρόνων. Βρήκα μια ζακέτα, την τύλιξα γύρω από τη μέση μου, ήταν και καλοκαίρι, και μεσημέρι, γάμησέ τα…. Διότι δεν ήταν μόνο ο λεκές στο παντελόνι που έφτανε μέχρι τα γόνατα, ήμουν σίγουρη πως έζεχνα.

Να μη μιλήσω για το πόσες φορές έχω “γκρεμιστεί” στο δρόμο, έχω κουτουλήσει δέντρα και τοίχους. Στην αρχή ντρεπόμουν μετά συνήθισα. Μόνο μία φορά ντράπηκα λίγο που κοιτώντας μια βιτρίνα πήγα να μπω στο μαγαζί να ρωτήσω για μια τιμή αλλά δεν πρόσεξα πως η πόρτα ήταν κλειστή. Κόντεψα να τη γκρεμίσω και να σφαχτώ. Ευτυχώς μόνο μια κοκκινίλα στο μέτωπο μου έμεινε διότι φυσικά ορμάμε πρώτα με το κεφάλι και ο τρόμος στα μάτια των δύο πωλητριών που ακούγοντας το δυνατό “γκτουπ” παλάβωσαν.

Τέλος, μια φορά μπαίνοντας στο λεωφορείο πάτησα μια μακρυά φούστα που φορούσα με λάστιχο στη μέση. Κατέβηκε μέχρι τα γόνατα…..
Κι αφού ανέβηκα κατακόκκινη στο λεωφορείο μετά από λίγο άρχισε να χτυπάει το ξυπνητήρι που είχα στην τσάντα μου διότι δεν είχα ρολόι κι εκείνη τη μέρα έπρεπε να ξέρω την ώρα (δεν θυμάμαι γιατί) και πήρα η ξύπνια μαζί μου το ξυπνητήρι….

Το χειρότερο απ’ όλα το έπαθα ταξιδεύοντας με ΚΤΕΛ γραμμή Θεσσαλονίκη – Πάτρα και λίγο πριν τη Λάρισα αρχίζω να νιώθω πως θα λιποθυμήσω. Χλωμιάζω, ιδρώνω, κρυώνω, ζεσταίνομαι και στο τέλος συνειδητοποιώ πως κάτι σε ελαφρά δηλητηρίαση με χτυπάει αλύπητα. Το κακό είναι πως η προγραμματισμένη στάση γίνεται λίγο μετά τη Λαμία. Με νιώθεις; Κοντεύω να πάθω εγκεφαλικό σκεπτόμενη πως το κατούρημα στην Αριδαία ήταν πταίσμα μπροστά σ’ αυτό που θα πάθω αυτή τη φορά. Κρατήθηκα μέχρι τη στάση το θεριό γιατί ντρεπόμουν να πω στον οδηγό να σταματήσει. Και άντε και σταματούσε, που σκατά να τρέχω στη μέση της εθνικής; Όταν φτάσαμε επιτέλους στο βενζινάδικο που γινόταν η στάση, κατέβηκα κουτρουβαλώντας από το λεωφορείο, ξέχασα όχι μόνο πως σιχαίνομαι αλλά και τ’ όνομά μου και κλείστηκα στην άθλια τουαλέτα. Μισή ώρα ήταν η στάση, το χώρισα στα δύο. Ένα τέταρτο τουαλέτα και μετά πήγα στο εστιατόριο δίπλα και ζήτησα από την κυρία στην κουζίνα καφέ ελληνικό και λεμόνι. Ήταν γιατροσόφι της γιαγιάς για τη διάρροια. Έφτιαξα αυτό το σιχαμερό καταπότι και το έφαγα με τρελή χαρά, ούτε γλακτομπούρεκο να ήταν. Η γιαγιά ορκιζόταν πως είχε άμεση δράση κι εγώ ευχόμουν να είχε δίκιο.
Ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο κι όλα πήγαιναν καλά μέχρι λίγο πριν την Ιτέα που θα ξανακάναμε στάση. Αμ δε…. Είδα με τρόμο να μη σταματάει στο γνωστό καφενείο-βενζινάδικο. Δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω στην Πάτρα, με το Ρίο-Αντίρριο στη μέση και όλα τα στροφιλίκια, οπότε σηκώθηκα -μισή ντροπή δική μου μισή δική τους- και είπα στον οδηγό να σταματήσει διότι θα πεθάνω. Κι αυτός να μην ακούει τι του έλεγα κατακόκκινη (για άλλη μια φορά στη ζωή μου) μέχρι που αναγκάστηκα να το φωνάξω. Κόκκινη κατέβηκα, κόκκινη ξανανέβηκα με όλο το λεωφορείο να με κοιτάει με συγκατάβαση, οίκτο, γέλιο κλπ κλπ….
Γκραν γκινιόλ εκείνο το ταξίδι, ούτε στον εχθρό μου.

Συνομωσιολογίες

Μεσημέρι και γυρίζω στο σπίτι από τη δουλειά. Βγαίνω από το Μετρό και ορμάω στο πρώτο τρόλει που βρίσκω μπροστά μου. Έτσι κι αλλιώς για 3 στάσεις το παίρνω και δεν με νοιάζει ούτε που πάει ούτε αν είναι γεμάτο. Άδειο ήταν αλλά για τρεις στάσεις στάθηκα όρθια και μάλιστα στη μπροστινή μεριά του κοντά στον οδηγό. Στη θέση δεξιά και μπροστά καθόταν ασπρομάλλης κύριος και πάνω στα πόδια του είχε μια τσάντα. Δεν έδωσα σημασία αλλά με την περιφερειακή όραση κατάλαβα πως ήταν παππούς καλοδιατηρημένος, καθαρός και προσεγμένος.

Μόλις περάσαμε τη στάση πριν αυτή που θα κατέβαινα έκανα δυο βήματα και έφτασα στη διαχωριστική μπάρα, ανάμεσα στον οδηγό και τους επιβάτες. Περίμενα να φτάσουμε στη στάση γιατί αρκετοί οδηγοί σε κράζουν αν περάσεις μπροστά από τη μπάρα νωρίτερα. Μέχρι να φτάσουμε στη στάση, μας έπιασε και φανάρι πριν, χάζευα δεξιά κι αριστερά, τα φωτάκια στο ταμπλό του οδηγού, τις ενδείξεις και τέτοια χαζά αλλά αρκετά αφηρημένα χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία. Ξαφνικά, και όσο κρατούσε το φανάρι,  μου τράβηξε την προσοχή ένα σακουλάκι που ακούμπησε ο οδηγός πάνω στο τιμόνι και το περιεργαζόταν. Είχε μέσα κάτι σαν μικρή εφημερίδα κι ένα cd. Μέχρι να εστιάσω στο σακουλάκι, άναψε το πράσινο κι ο οδηγός το μάζεψε κι έβαλε μπρος. Έτσι όπως ήμουν δίπλα στον παππού άκουσα κάτι να μουρμουρίζει, εν ριπή οφθαλμού άνοιξε την τσάντα που είχε στα πόδια και με σπασμένα ελληνικά μου πάσαρε ένα σακουλάκι ολόιδιο μ’ αυτό του οδηγού που χάζευα πριν λίγα δευτερόλεπτα και προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι. «Πάρτο, πάρτο» μου είπε ενώ κατέβαινα. Το πήρα γιατί είχε πολύ ευγενική φάτσα ενώ συνήθως δεν ακουμπάω έντυπα που μου πασάρουν. Ε ρε γλέντια!!!

Το σακουλάκι περιείχε ένα σκασμό φυλλάδια και το cd. Τα φυλλάδια δεν άντεξα να τα διαβάσω αλλά παραθέτω τίτλους (και κρατώ την ορθογραφία τους).

«Γιατί πρέπει να αρνηθούμε την κάρτα ΑΜΚΑ και να την επιστρέψουμε σε αυτούς που απροκάλυπτα εκβιαστικά και αυταρχικά μας απειλούν οτι μας περιμένουν εξωντοτικές ποινές εαν δεν τις παραλάβουμε». $σέλιδη φόρμα έντυπης αίτησης για μη αποδοχή του ΑΜΚΑ.

«Αντίσταση στον νεο-οθωμανισμό: Συγκέντρωση ενάντια στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Πλατεία Κλαυθμώνος, Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2008 στις 6 μ.μ. και πορεία στην Τουρκική Πρεσβεία». Το κάλεσμα από το περιοδικό ΑΡΔΗΝ και την εφημερίδα ΡΗΞΗ (α ρε Καραμπελιά, ποιος να τό ‘λεγε….)

«Ξέρεις γιατί ο σημερινός φορολογικού μητρώου (Α.Φ.Μ.) του συστήματος TAXIS (Ε.Κ.Α.Μ.) ως ισόβιος και μοναδικός , είναι ο κολάσιμος αριθμός του Αντίχριστου 666; Και συνεπώς απορριπτέος από κάθε χριστιανό!». Αυτό σε πολλά αντίτυπα για να εμπεδώσω.

«Άκρως υπερεπείγον συναγερμός στους έλληνες πολίτες και ορθόδοξους χριστιανούς».Αυτό από μια μικτή επιτροπή των ορθοδόξων χριστιανών κατά του ηλεκτρονικού φακελλώματος και του 666.

«Ποιμένες πολλοί τον αμπελώνα μου διέφθειραν» 12σέλιδο πόνημα του Αθηνών Αυξεντίου, Αρχιεπίσκοπου Γ.Ο.Χ. Ελλάδος από το 1994. (Ποιός είναι πάλι τούτος, ξέρει κανείς; Και ποιοί είναι οι Γ.Ο.Χ.;)

Το cd δεν το είδα ολόκληρο. Μου έφτασαν οι τίτλοι των ενοτήτων του του συνοδευόμενοι από μία μουσική-θρίλερ…

1. Νέα Τάξη
2. Αδιευκρίνιστος τίτλος
3. Τα σχέδιά τους
4. Πυρηνικά
5. Ακτινοβολία τροφίμων
6. Υποσυνείδητα οι 2 πύργοι
7. Κινητά ακτινοβολίες
8. Κινητά
9. Ένα απόσπασμα από μια εκπομπή του Κούλογλου που δεν κατάλαβα ποια ήταν.

Και φυσικά (δεν άντεξα την περιέργεια) είχε κομμάτια για τα chemtrails, αναφορές σε ilumminati και τέτοια.

Άρες μάρες κουκουνάρες δηλαδή. Απλά μου έκανε εντύπωση όλο το σκηνικό με τον παππού που έμοιαζε με γερμανό και σίγουρα δεν ήταν έλληνας. Έχει ξεφύγει ο κόσμος λέμε….. αλλά όλο και πιο πολλοί τα πιστεύουν όλα αυτά και μερικά ακόμα.

Άραγε ο Κούλογλου το ξέρει με τι τρόπο χρησιμοποιούνται οι εκπομπές του;

Στιγμιότυπα ΙΙ ή η γιορτή του κόλλυβου

Με αιτία το θάνατο του πατέρα μου έμαθα διάφορα πράγματα για τα οποία μέχρι τώρα δεν είχα ιδέα, ακριβώς επειδή δεν χρειάστηκε και με άφηναν παγερά αδιάφορη. Γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνται μετά από έναν θάνατο αλλά κυρίως ήρθα αντιμέτωπη με αντιλήψεις και συμπεριφορές ανθρώπων.

Την πρώτη στιγμή που το έμαθα με το τηλέφωνο της μάνας μου από το νοσοκομείο, ζαλίστηκα. Όχι  τόσο από το ίδιο το γεγονός, για το οποίο άλλωστε είχα προετοιμαστεί μιας και ήταν αναμενόμενο, όσο με το ότι έπρεπε να κινηθώ πολύ γρήγορα για να κανονίσω πράγματα για τα οποία δεν είχα ιδέα και μάλιστα σ’ ένα τόπο σχεδόν ξένο για μένα. Το χωριό που μένουν δεν είναι ο τόπος μας απλά αποφάσισαν κάποια στιγμή να ζήσουν εκεί. Η μόνη σχέση μου λοιπόν με τον τόπο ήταν οι γονείς μου. Ούτε πολλές φιλίες είχα εκεί, ούτε πολλές παρτίδες με τον κόσμο. Άντε λοιπόν να βρεις στα γρήγορα γραφείο κηδειών και να κανονίσεις τα διαδικαστικά. Στο σπίτι είχαν ήδη σκάσει μύτη οι γείτονες οι οποίοι πήραν αμέσως το πάνω χέρι. Εκεί τα έπαιξα. Το ένα γραφείο πρότεινε ο ένας, το άλλο ο άλλος. Συν το γεγονός πως ο καθένας έλεγε το κοντό και το μακρύ του για το τι διαδικασίες πρέπει ν’ ακολουθηθούν, ποιες παραδόσεις και έθιμα πρέπει να τηρηθούν. Να γίνει πρώτα το ένα και μετά το άλλο ή πρώτα το άλλο και μετά το ένα; Σαν χαζή τους κοιτούσα….

Τέλος πάντων, μέσα στο χαμό, πήρε στα χέρια της την κατάσταση η μοναδική μου φίλη στο χωριό και κανόνισε τα του γραφείου. Ήταν και στο νοσοκομείο μαζί με τη μάνα μια θεια μου έμπειρη στα θανατικά, οπότε κάπως έτσι τη βρήκαμε την άκρη. Με τα υπόλοιπα όμως; Το ξέρετε πως όλο το βράδυ πρέπει κάποιος να διαβάσει ολόκληρο το Ψαλτήρι; Απορώ πως βρέθηκε, ως δια μαγείας, ένα τέτοιο βιβλίο στο σπίτι και το διάβαζαν διάφορες γυναίκες εκ περιτροπής. Σε κάποια στιγμή είπε κάποια γυναίκα πως πρέπει να εξαφανίσουμε από το σπίτι όλες τις φωτογραφίες και όρμησαν να κατεβάζουν φωτογραφίες από τους τοίχους και να εξαφανίζουν κορνίζες. Κάποια άλλη στιγμή κάποια τσίριξε «Ιιιιι, τους καθρέφτες, να καλύψουμε τους καθρέφτες…» κι έτρεχαν να βρουν σεντόνια για να τους κουκουλώσουν. Ακόμα δεν κατάλαβα τι καυγάς υπάρχει ανάμεσα στους νεκρούς με  τις φωτογραφίες και τους καθρέφτες.

Τέλος πάντων, τελείωσαν κι αυτά και άδειασε το σπίτι μας από τον κόσμο. Φυσικά συνέχισαν όλοι να λένε στη μάνα μου το κοντό και το μακρύ τους. Να είναι αναμμένο συνέχεια ένα καντήλι για σαράντα μέρες και δίπλα ένα ποτήρι με νερό πάντα γεμάτο, έτσι ώστε να έρχεται η ψυχή του πεθαμένου και να βρει να πιει νερό άμα διψάσει. Για πιάτο με μεζέδες δεν είπαν κάτι. Μάλλον οι πεθαμένοι μόνο διψάνε… Πάω λοιπόν σπίτι μου για τα σαράντα και σε κάποια στιγμή που διψούσα ήμουν έτοιμη να το στραγγίσω το ποτήρι αλλά δεν το έκανα για να μην λέει η μαμά πως ήπια το νερό που ήταν μπαγιάτικο. Ευτυχώς… Διότι κάποια στιγμή μου είπε για το ποτήρι και την ψυχή που διψάει και ξεράθηκα στο γέλιο. «Α ρε μάνα» της λέω «παραλίγο να το πιω το νερό κι άντε μετά να σε πείσω πως δεν ήρθε να το στραγγίσει ο μπαμπάς και να σαλτάρεις στα καλά καθούμενα…»

Για τα σαράντα λοιπόν είχαμε νέο κύκλο συνομιλιών. Στα κόλλυβα βάζουμε και ρόδι ή όχι; Πόση ζάχαρη; Τα καρύδια πως μπαίνουν; Η πρότασή μου για μαϊντανό (κάπου τα έφαγα έτσι, τον τελευταίο καιρό έχω βρεθεί σε αρκετές κηδείες και μνημόσυνα) απορρίφθηκε μετά βδελυγμίας. «Μαϊντανό στα κόλλυβα; Τι είναι τα κόλλυβα; Χωριάτικη σαλάτα;» Το θέμα αν τα πετάμε πάνω στο μνήμα και σπάμε το πιάτο ή όχι, αν τα τρώμε ή τι σκατά τα κάνουμε μ’ αυτά είχε λυθεί στα προηγούμενα μνημόσυνα, τα μικρά, όπου η μαμά αποφάσισε να κάνει το δικό της μετά από 3.282 διαφορετικές γνώμες που άκουσε.

Το μνημόσυνο λοιπόν έχει οριστεί για Κυριακή πρωί αλλά η παράδοση λέει πως το Σάββατο το απόγευμα πρέπει να πάμε τα δικά μας κόλλυβα, άλλα αυτά όχι τα πολλά του επίσημου μνημόσυνου, στο νεκροταφείο για να διαβάσει ο παπάς τρισάγιο. Και πάμε στο νεκροταφείο κι αντικρίζω ένα τεράστιο πάρτι. Τι κόσμος! Έβρεχε κιόλας και το νεκροταφείο είχε γεμίσει με πολύχρωμες ομπρέλες. Κάθε τάφος κι ένα πλήθος με ομπρέλες και πιατέλες. Ο παπάς να τρέχει από τάφο σε τάφο, να διαβάζει στα γρήγορα τα δικά του, να εύχεται «Καλή ψυχή και καλό παράδεισο» και βουρ για τον επόμενο. Το πολύχρωμο πλήθος τον ακολουθούσε από τάφο σε τάφο –εκτός από τους κοντινούς συγγενείς- μη τυχόν και μείνει κάποιος παραπονεμένος. Αμέσως άνοιγαν οι πιατέλες και άρχιζαν οι συγγενείς να γεμίζουν ποτηράκια με κόλλυβα. Και ο ένας κυνηγούσε τον άλλο να του δώσει κι από τα δικά του. Δέκα χέρια έπρεπε να έχει ο καθένας για να κρατήσει όλα τα ποτηράκια και τα κουπάκια. Δοκίμαζαν από το ένα, έκαναν κριτική «γεια στα χέρια σας, πολύ ωραία τα κάνατε, να ζήσετε να τον θυμάστε» και πέρναγαν στο επόμενο κουπάκι για να κάνουν τη σύγκριση. Μερικές έτρεχαν να προλάβουν να δώσουν πρώτες πριν προλάβουν να γεμίσουν τα χέρια των λαμβανόντων μέρος στο πάρτι. Μου δώσανε και μένα κανά δυο ποτηράκια να μοιράσω, «σε ποιον να δώσω;» ρώταγα «δεν ξέρω κανέναν». «Δώσε καλέ σ’ όποιον βρεις μπροστά σου» ήταν η απάντηση, οπότε όποιον έβλεπα του έδινα κι ένα ποτηράκι. Στο τέλος ήθελα να τους λέω «πάρτε καλέ κι από τα δικά μας, να δείτε τι νόστιμα που τα έφτιαξε η μαμά μου». Αν κι εδώ που τα λέμε δεν πρόλαβα να τα δοκιμάσω, την μοιράσαμε την πιατέλα στα γρήγορα. Έκανα όμως τα συγκριτικά τεστ με τα κόλλυβα των άλλων. Έφαγα μέχρι σκασμού, ήπια κι έναν κουβά νερό και μετά κάθισα σαν βόας να τα χωνέψω, είναι και βαριά τ’ άτιμα… Δεν μπορώ όμως ν’ αντισταθώ γιατί ξέχασα να σας πω πως είμαι φαν του κόλλυβου. Μικρούλα όταν ήμουν περίμενα πότε θα μας αφήσει χρόνους κάποιος παππούς της γειτονιάς να τσακίσω τα κόλλυβα.

Η όλη διαδικασία μου θύμισε κάτι από τις γιορτές που διοργανώνουν διάφορες περιοχές για να προωθήσουν τα ντόπια προϊόντα. Γιορτή της μελιτζάνας, γιορτή της πατάτας, της σαρδέλας. Ε λοιπόν, στα νεκροταφεία τέτοιες μέρες διοργανώνεται η γιορτή του κόλλυβου. Όσοι πιστοί προσέλθετε….

Ρολά ασφαλείας και νεοφιλελευθερισμός…

Σαν μαγαζί απέναντι από το Πολυτεχνείο νιώθω λίγο πριν την επέτειο της 17 Νοέμβρη. Με τα σιδερένια ρολά χωρίς τρύπες, έτοιμα να αποκρούσουν τις ορδές των βαρβάρων. Περίεργη κατάσταση αν σκεφτεί κανείς πως εδώ δεν υπήρχαν ορδές αλλά μόνον ένας βάρβαρος. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα φάνε πόρτα διάφοροι διαδικτυακοί φίλοι και δεν θα καταλαβαίνουν τι παίχτηκε και τους κλείδωσα απ’ έξω. Αλλά προς το παρόν δεν γινόταν αλλιώς. Ή που θα το έκλεινα το μαγαζί ή θα έβαζα ρολά ασφαλείας. Τέλος πάντων, προς στιγμήν του πέρασε του μαλάκα το δικό του.

Αλλαγή θέματος.

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω (προσπαθώ τουλάχιστον) διάφορα πράγματα που δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Για φιλελευθερισμό, νεοφιλελευθερισμό, κοινοτισμό, κοινωνικό φιλελευθερισμό, μαρξισμό και άλλα φιλοσοφικοκοινωνικά και οικονομικά θέματα. Έννοιες τις οποίες όλοι τις χρησιμοποιούμε (κι εγώ μαζί) αλλά που ποτέ εγώ τουλάχιστον δεν είχα στα σοβαρά ασχοληθεί με το τι σημαίνουν ακριβώς. Κι όλα αυτά για να γράψω ένα κείμενο-εργασία για τη θέση της εκπαίδευσης στη σύγχρονη εποχή του νεοφιλελευθερισμού και της οικονομίας της αγοράς. Η εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό όπως θεωρείτο μέχρι τώρα στις δημοκρατικές κοινωνίες της δύσης, έχει πλέον μετατραπεί -αν όχι ολοκληρωτικά αλλά εκεί πάει το πράγμα- σε οικονομικό αγαθό. Και σαν οικονομικό αγαθό διέπεται και από άλλους κανόνες. Η γνώση είναι προϊόν, ο μαθητής/φοιτητής είναι πελάτης και οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί μαγαζιά που παράγουν σωρηδόν ειδικευμένο και αναλώσιμο προσωπικό. Στις Βρυξέλλες και αλλού υπογράφονται συμφωνίες και συνθήκες που θα καθορίσουν το μέλλον μας κι εμείς χαμπάρι δεν παίρνουμε. Μέχρι το τέλος του χρόνου πρέπει να υπογράψουμε την Οδηγία Bolkenstein «περί χάραξης πολιτικής εξάλειψης των εμποδίων που παρακωλύουν την ελεύθερη κυκλοφορία υπηρεσιών και την ελευθερία εγκατάστασης των παροχών υπηρεσιών που επηρρεάζουν τόσο τους φορείς που επιθυμούν να εγκατασταθούν σε άλλα κράτη μέλη όσο και εκείνους που παρέχουν υπηρεσία σε άλλο κράτος μέλος χωρίς να έχουν εγκατασταθεί στο κράτος αυτό». Τι ωραία που είναι διατυπωμένη ε; Με τίποτε δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά σε τι ακριβώς κατάσταση μας βάζει. Που επηρεάζει όλο αυτό την εκπαίδευση; Υποθετικά οι υπηρεσίες εκπαίδευσης δεν συμπεριλαμβάνονται στην Οδηγία. Συμπεριλαμβάνονται όμως διάφορες άλλες που επηρεάζουν την ποιότητα της εκπαίδευσης όπως υπηρεσίες σχετικές με βιβλιοθήκες, η έρευνα κ. α. Αν λάβουμε υπόψη και την επικείμενη αναγνώριση των κολλεγιών που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια μέσω franchising, την Συνθήκη της Μπολόνια και την επικείμενη Συνθήκη της Πράγας έχουμε λίγο πιο ολοκληρωμένη την εικόνα.

Το μέλλον που προδιαγράφουν και αποφασίζουν για μας και κυρίως για τα παιδιά μας είναι ένα τεράστιο χάσμα που όλο και θα μεγαλώνει αναμεσα στην ελίτ που θα μπορεί ν’ αγοράζει ποιοτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης και στην αναλώσιμη πλέμπα.

Τέλειο ε;

Μη ξεχάσω, μ’ αρέσει πολύ ένα βιβλίο που έπεσε αυτόν τον καιρό στα χέρια μου. “Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της”, του Jeremy Rifkin από τις Εκδόσεις “ΛΙΒΑΝΗ”. Βιβλίο γραμμένο από οικονομολόγο, το οποίο το καταλαβαίνουν άνετα ακόμα και οι αδαείς σαν και μένα. Μέχρι το σημείο που διάβασα βλέπω ένα μέλλον μαύρο κι άραχλο. Δεν ξέρω α υπάρχει κάποια νότα αισιοδοξίας στο τέλος του.

Εκλογές και πάλι αλλά αλλιώτικες

Ο Crazy Gamer γύρισε σήμερα από το σχολείο με νεύρα. Είχαν εκλογές στα πλαίσια του μαθήματος της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής (ή κάπως έτσι) και έκαναν μια προσομοίωση των εκλογών των ενηλίκων για να εκλέξουν το προεδρείο της τάξης τους. Και ένιωσε στο πετσί του πως και με τι κριτήρια ψηφίζει ο κόσμος. Είχε ενδιαφέρον πάντως που τα παιδάκια ψηφίζουν τελικά με τα ίδια κριτήρια που έχουν και οι γονείς τους. Δεν πειράζει, ήταν ένα καλό μάθημα για την αληθινή ζωή.

Πριν γυρίσω σπίτι όμως κι ακούσω τον καταιγισμό παραπόνων και νεύρων του Gamer αναρωτιόμουν πως στα κομμάτια σ’ έναν σταθμό του μετρό που παραδόθηκε πριν ένα μήνα (Νομισματοκοπείο) είναι πολύ συχνά χαλασμένες οι κυλιόμενες σκάλες. Την πρώτη φορά που τις βρήκα σταματημένες (όχι όλες βέβαια) ήταν μέσα στην πρώτη βδομάδα της λειτουργίας του. Κι εντάξει, καταλαβαίνω πως ένα “εργαλείο” που δουλεύει τόσες ώρες συνέχεια πρέπει να συντητείται συχνά. Αλλά βρε παιδί μου, εκείνες δεν πρόλαβαν να λειτουργήσουν και τά ‘παιξαν….

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε….

Η χτεσινή νύχτα ήταν απ’ αυτές τις γλυκές φθινοπωρινές νύχτες. Χλιαρή και ολόφωτη. Γιατί εκτός από εκλογές είχε και πανσέληνο. Ένα ολοστρόγγυλο και φωτεινό φεγγάρι στολισμένο με λίγα σύννεφα. Είμαι σίγουρη πως λίγοι γύρισαν τα μάτια τους στον ουρανό να το χαζέψουν. Είχαν άλλες προτεραιότητες, όπως κι εγώ άλλωστε. Απλά στο δικό μου σπίτι, αν σηκώσεις τα μάτια σου από την τηλεόραση, βλέπεις το φεγγάρι.
Αλλάξανε λοιπόν τα πράγματα…. Πως αλλάξανε θα δείξει. Η ομολογουμένως χειρότερη κυβλέρνηση των τελευταίων χρόνων έφυγε με τα πιο ηχηρά ταρατατζούμ. Όλοι περίμεναν την ήττα αλλά κανείς νομίζω δεν φανταζόταν τέτοια συντριβή. Ο χοντρούλης ήταν σαν κλαμμένη ρέγγα στις δηλώσεις του στο Ζάππειο αλλά νομίζω πως κατά βάθος ήταν ευχαριστημένος. Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση πως το φχαριστιόταν που ήταν πρωθυπουργός. Μου θύμιζε πάντα το μεγάλο γιο της οικογένειας που έπρεπε ν’ ακολουθήσει τον μπαμπά και να κρατήσει το μαγαζί ενώ αυτός ήθελε να γίνει κιθαρίστας. Ή απλώς να φάει με την ησυχία του τα λεφτά του μπαμπά. Νομίζω πως τώρα πλέον θα κάτσει στο σπιτάκι του να παίζει με τα παιδάκια του (ίσως) να πίνει μπύτες και να παίζει pro. Το καθήκον του απέναντι στην οικογενεική επιχείρηση το έκανε. Άσχετα αν το μαγαζί φαλήρισε κι έχει αρχίσει ήδη η σφαγή για το ποιός θα κληρονομήσει το στέμμα. Έχουμε να δούμε πράματα και θάματα τους επόμενους μήνες.
Στο Καραταφεραίικο χοροπηδάνε αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος για τόση χαρά. Όπως διάβασα κάπου, με τη ΝΔ στα τέσσερα πήρε κάτι ψιλά. Μέχρι εκεί νομίζω φτάνουν, άντε ίσως λίγο παραπάνω. Χαίρεται ο Καρατζαφεράκος. Τον ακούω να δίνει το χεράκι στους Νουδούληδες. “Παίδες είμαι κι εγώ εδώ” λέει. Κι αυτός το μαγαζάκι του, ίσως το μεγαλύτερο λαμόγιο απ’ όλους. Δεν του βγήκαν όμως οι κωλοτούμπες που έκανε κι ας χοροπηδάνε οι οπαδοί του.
Και η αριστερά το χάλι της. Θα μου πεις τι περίμενες; Παραπάνω; Όχι φυσικά, και πάλι καλά πήγαν. Άσχετα αν η συγκεκριμένη συγκυρία ήταν ταμάμ για να πάνε καλύτερα. Μέχρι όμως να καταλάβουν σε ποιόν αιώνα βρισκόμαστε, ειδικά το ΚΚΕ, δεν βλέπω να παίρνουν περισσότερα. Χάρηκα όμως που διασώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν τουλάχιστον κι αυτό το οφείλει στο Τσιπρόπουλο. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη αλλά τουλάχιστον αυτοί έχουν μια καλύτερη αίσθηση για την εποχή. Σίγουρα δεν ζουν στο 1920. Που ακριβώς ζουν δεν είμαι σίγουρη, θα δείξει κι αυτό.
Γιαυτό που σίγουρα χάρηκα είναι που έμειναν εκτός βουλής κάτι σαν την Παπακώστα. Η γυναίκα που μπορούσε να μιλάει με ρυθμό πολυβόλου μια ώρα και να μη λέει απολύτως τίποτε. Ελπίζω να μη ξαναδώ τη μουτσουνάρα της στις ειδήσεις (όσο βλέπω τέλος πάντων…). Ή η Κουντουρά. Ποιόν εκπροσωπούσε αυτό το άτομο; Τι έργο είχε στη Βουλή εκτός από το να περιφέρει την άψογη σιλουέτα της και τα καλοραμμένα ταγεράκια της; Δεν καταλαβαίνω με τι κριτήρια τους ψηφίζει ο κόσμος. Σαν εκείνον τον ανεκδιήγητο ηθοποιό της Λάμψης (;) που έγινε βουλευτής. Τι σκατά φαντάστηκαν όταν τον έστειλαν στη Βουλή; Πως θα έλεγε εκείνες τις απίθανες ατάκες του αδιάφθορου μπάτσου που του έγραφε ο άλλος ο απίθανος, ο Φώσκολος; Θα μου πεις έγινε ο Αποστολάκης βουλευτής… Δεν ξέρω καν αν ήταν καλός ποδοσφαιριστής αλλά τι σκατά έργο θα κάνει στη Βουλή;
Εκλογές τέλος λοιπόν κι αυτή δεν ήταν αποτίμηση ή βαθυστόχαστη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Ήταν αυτά που σκεφτόμουν κοιτώντας μια την οθόνη της τηλεόρασης και μια το φεγγάρι…

Συγκέντρωση

Το απόγευμα κατά τις 7.30 πέρασα κάθετα τη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ. Λεωφορεία δεν υπήρχαν κι έτσι το κόψαμε με το γιο μου ποδαράτο, μετά το μπάσκετ. Προβολείς, σημαίες, φυλλάδια, καλαμπόκια και σουβλάκια. Όλο το γνωστό σκηνικό και ο πιο ξύπνιος απ’ όλους είχε στήσει πάγκο και πουλούσε cd με το λογότυπο του κόμματος στο εξώφυλλο. Πήγα να δω τι περιείχαν. Τραγούδια του ΠΑΣΟΚ. «Θα τον τρελάνουμε τον ήλιο», «Carmina Burana”, κλπ. Πούλαγε ο έξυπνος ο έμπορας. Έφυγα από τον πάγκο του γελώντας. Κόσμος κατέβαινε με σημαίες κι εμείς ανεβαίναμε. Τι μου έκανε εντύπωση; Το βλέμμα τους. Γενικά δεν κατεβαίνω σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Ποτέ δεν κατέβαινα. Σε πορείες και συλλαλητήρια ναι, σε προεκλογικές συγκεντρώσεις όχι. Απλά τα τελευταία χρόνια ζω στην «καρδιά των γεγονότων» κι έτσι τα βλέπω. Θυμάμαι όμως το βλέμμα των ανθρώπων στις αντίστοιχες συγκεντρώσεις του ’81 και ’85 που περνάγαμε μια βόλτα να κόψουμε κίνηση. Τότε ήταν ενθουσιασμένοι και γεμάτοι ελπίδα και ήταν πολύ, πάρα πολύ περισσότεροι. Σήμερα απλά έκαναν το καθήκον τους, διεκπεραιωτικά τελείως και φυσικά πολύ λιγότεροι.
Και η παρατήρηση του γιού μου. «Μαμά, βλέπω πως στην συγκέντρωση κατεβαίνουν σχεδόν μόνο παπουλέτα». «Τι παπουλέτα ρε»; του λέω «Ε να βρε μαμά, με καράφλες και μουστάκια». Όντως, κυρίως «παπουλέτα» ήταν που φαντάζομαι πολλοί απ’ αυτούς θα ήταν και το ’81 χωρίς καράφλες και κοιλιές και με το βλέμμα λαμπερό.
Η συγκέντρωση τελείωσε. Ο αρχηγός είπε ό,τι είχε να πει, γέμισε και ο ουρανός πράσινα πυροτεχνήματα. Αύριο θα γεμίσει μπλε πυροτεχνήματα αλλά αύριο δεν έχουμε μπάσκετ.
The show must go on…