και τώρα μπορείτε να πα να γαμηθείτε…..

Γενικά στη ζωή μου είμαι φειδωλή σε χαρακτηρισμούς και λεκτικές κορώνες. Εννοώ πως δεν χαρακτηρίζω εύκολα κάποιους “προδότες” και δεν ζητάω “κρεμάλες”. Κατεβαίνω σε πορείες και διαδηλώσεις από 14-15 χρόνων και σπάνια φωνάζω συνθήματα, πάντα προτιμούσα τη συζήτηση από τα συνθήματα. Επίσης με τρομάζουν οι λέξεις όπως “πατρίδα”, “έθνος”, “λαός” κλπ. και τις χρησιμοποιώ σπάνια στο λόγο μου είτε προφορικό είτε γραπτό. Τους τελευταίους όμως μήνες με βλέπω ν’ αλλάζω όπως βλέπω ν’ αλλάζει και πολύς κόσμος γύρω μου.Φωνάζω συνθήματα στις πορείες κι έχω αρχίσει να φαντασιώνομαι κρεμάλες και βασανιστήρια.

Σήμερα πήρε το μάτι μου στις ειδήσεις τον Σόιμπλε και με ανατρίχιασε με την κυνικότητα της δήλωσής του. Προσέξτε, ποτέ δεν πίστευα πως οι πολιτικοί νοιάζονται έστω και κατά το ελάχιστο για τον λαό, τον κόσμο σαν και μένα και σας, που ξυπνάει το πρωί και πάει στη δουλειά του, μετράει τα φραγκοδίφραγκα και κάνει σχέδια ν’ αλλάξει βήμα βήμα τη βρύση που στάζει και τις τέντες που χάλασαν και τα καινούρια παπούτσια για το παιδί γιατί μεγάλωσε το πόδι του και δεν του κάνουν πλέον, σκέφτεται αν και πως θα πάει 10 μέρες διακοπές και πως θα ξεχειλώσει με τερτίπια το μισθό για να βγάλει το μήνα. Ξέρω πως οι πολιτικοί μας γράφουν στ’ αρχίδια τους και πως είμαστε αναλώσιμα νούμερα και πιόνια στη σκακιέρα. Όμως σήμερα ο κύριος Σόιμπλε αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον λόγος να κρύβεται και δήλωσε σαφέστατα πως τώρα πια μπορούμε να πάμε να γαμηθούμε. Είπε πως “η Ευρώπη πλέον είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τη χρεωκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από το ευρώ. Δεν το θέλουν βέβαια να βγούμε από το ευρώ και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μείνουμε αλλά τέλος πάντων….. στ’ αρχίδια τους” Επίσης είπε “να το ξανασκεφτούμε για τις εκλογές και να δούμε το παράδειγμα της Ιταλίας που έχει μια κυβέρνηση τεχνοκρατών και πάει μια χαρά”.

Κι εκεί τα πήρα στο κρανίο. Τι λέτε ρε καριόληδες; Δύο χρόνια μας ζαλίσατε τον έρωτα να κάνουμε θυσίες για να μη χρεωκοπήσουμε όταν και τα τσιμέντα καταλάβαιναν πως αυτό ήταν παραμύθι, δυο χρόνια τα σιχαμερά παπαγαλάκια σας μας έπρηζαν και μας πρήζουν πως η Ευρώπη μόνο το δικό μας νταλγκά έχει και προσπαθεί να μας σώσει από τον κακό εαυτό μας, πως εμείς φταίμε γιατί είμαστε τεμπέληδες από DNA και χαζοί γιατί δεν θέλουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το καλό μας και τώρα έρχεται και δηλώνει με περισσή κυνικότητα πως πλέον είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τ’ απόνερα της χρεωκοπίας μας και μπορούμε να κόψουμε ελεύθερα το λαιμό μας; Κι από πάνω μας συμβουλεύει να μην κάνουμε εκλογές γιατί κάπως τους χαλάει τη σούπα; Κι οι δικοί μας οι μούλοι τρέχουν να του γλύψουν τ’ αρχίδια και να μας πείσουν πως όλα αυτά γίνονται για το καλό μας; Μια κυβέρνηση που δεν υπάρχει και σε άλλες εποχές θα είχε ήδη καταρρεύσει με βρόντο; Τι λέτε ρε καριόληδες; Ε ναι λοιπόν, εγώ που πρόσεχα πάντοτε τα λόγια μου θέλω να σας βρίσω (ήδη βρίζω) σαν λιμενεργάτης, να φωνάξω πως είστε προδότες, πως πουλήσατε τη χώρα μου και μένα μαζί σκλάβους σε σκλαβοπάζαρα και να ονειρεύομαι κρεμάλες και γκιλοτίνες στο Σύνταγμα με τα λιπαρά κορμιά σας κρεμασμένα να τα τρώνε τα κοράκια. Αυτό που κάνετε είναι εθνική προδοσία και δεν έχετε καμμία εξουσιοδότηση από μας, πολύ αέρα πήρατε.

Και θέλω να φωνάξω εγώ πιο δυνατά από σας “ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ…”

Τα κατάφεραν…..

Ομολογώ πως τα κατάφεραν. Με τρόμαξαν, με φόβισαν…. Τόσους μήνες αντιστεκόμουν με νύχια και με δόντια στο φόβο, πίστευα (κι ακόμα πιστεύω) πως ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός μου, ο χειρότερος  σύμβουλος, ο πιο σίγουρος τρόπος να με/μας νικήσουν. Ε, τα κατάφεραν και τώρα φοβάμαι. Φοβάμαι πως στα πενήντα θα μείνω χωρίς δουλειά, πως θα μείνουμε και οι δυο μας χωρίς δουλειά. Ακούω στις ειδήσεις και διαβάζω στις εφημερίδες και το internet για τον απόλυτο χαμό που μας περιμένει και τρελαίνομαι. 150.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων θέλουνε μέχρι το 2015, απολύσεις που σίγουρα θα γίνουν χωρίς σκέψη, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς τίποτε. Πρόχειρα και υπό το κράτος του πανικού, όπως πάντα, κι όποιον πάρει ο χάρος.  150.000 άνθρωποι, όχι αριθμοί, άνθρωποι με παιδιά και υποχρεώσεις. Άνθρωποι σαν αυτούς που μέχρι πριν μερικούς μήνες είχαν σπίτια και οικογένειες και τώρα είναι άστεγοι. Για να μη μιλήσω για το χαμό που γίνεται ήδη στον ιδιωτικό τομέα.

Τα τελευταία 25 χρόνια δεν έμεινα σχεδόν ποτέ χωρίς δουλειά, είτε έκανα λάντζα σε μπαράκια, είτε στη διαφήμιση, είτε στα περιοδικά, είτε στα ΙΕΚ και τελικά στο σχολείο. Χωρίς βύσματα και μέσα, απλά γιατί σιγά σιγά αποκτούσα καλή φήμη, σ’ όλες τις δουλειές που έκανα στη ζωή μου -και ήταν πολλές και διαφορετικές- αφήνα καλές εντυπώσεις φεύγοντας. Μπορεί να ήμουν και τυχερή, δεν το ξέρω, αλλά χωρίς δουλειά δεν έμεινα. Όχι χρυσοπληρωμένες δουλειές αλλά τα βασικά της ζωής τα έβγαζα αξιοπρεπώς και ζούσα με το κεφάλι ψηλά αφού ποτέ δεν αναγκάστηκα να παρακαλέσω ή να βάλω μέσο για να δουλέψω.Τον έβλεπα βέβαια τον ορυμαγδό να έρχεται από τότε ακόμη που δεν τον υποψιαζόταν σχεδόν κανείς. Από το 1998, όταν έσκασε μύτη ο νόμος Αρσένη για τις αλλαγές στα σχολεία και έπεσε στα χέρια μου το σχέδιο -τότε- του κώδικα των δημοσίων υπαλλήλων και είδα το άρθρο για τις καταργήσεις οργανικών θέσεων που θα είχαν σαν συνέπεια διαθεσιμότητες και απολύσεις σε περίπτωση που δεν υπήρχε θέση για μετάταξη. Τότε που έλεγα στους συναδέλφους πως πρέπει να έχουμε το νου μας κι αυτοί -μέσα στη νιρβάνα τους (και οι συμδικαλιστές μας μαζί τους)- πως αυτά δεν γίνονται, πως αποκλείεται να αρθεί ποτέ η μονιμότητά μας. Το είχα στο μυαλό μου αλλά ευχόμουν να μην έρθει αυτή η ώρα…. Και να που ήρθε η ώρα η κακιά…..  Πριν μερικά χρόνια έκλεισε ο άντρας μου το μαγαζί του, ευτυχώς που φώναζα και το έκανε γιατί τώρα απλά θα το κλείναμε πνιγμένοι στα χρέη. “Μη φοβάσαι” του έλεγα “μέχρι να βρεις δουλεία εγώ είμαι εδώ, έστω και με λίγα θα τη βγάλουμε, έστω και με το μισθό μου θα επιβιώσουμε”. Διότι, παρ’ όλο που είχα κατά νου τον κώδικα, δεν ήθελα να βάζω κακές σκέψεις στο μυαλό μου. Επιβιώσαμε, βρήκε δουλειά και συνεχίσαμε να ζούμε. Όπως ζούσαμε πάντα, με λίγα αλλά έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κυνηγήσαμε τα πολλά. Πάντα είμασταν ολιγαρκείς, ούτε αυτοκίνητο δεν είχαμε. Δεν ζήτησα ποτέ στη ζωή μου χλιδή, ακριβά ρούχα, ακριβά έπιπλα, ακριβό σπίτι, ακριβές διακοπές. Ζούσα πάντα (ζούσαμε) με όσα μου έφταναν για να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, να ντύνομαι από στοκατζίδικα, να πηγαίνω διακοπές σε κάμπινγκ, να κάνω μικρά δώρα στους φίλους μου και από τη στιγμή που ήρθε ο γιος μου στη ζωή να καλύπτω τις ανάγκες ενός παιδιού. Βασικά πράγματα. Και τώρα άρχισα να τρέμω πως δεν θα έχω σε λίγο να ταίσω το παιδί μου, πως δεν θα έχω να πληρώσω τ’ αγγλικά και τα γερμανικά του, να τον πάω διακοπές τις 10 μέρες στο κάμπινγκ που τις περιμένει ολόκληρο το χρόνο.

Τους μισώ γιαυτό που μου κάνουν, τους μισώ που φοβάμαι, τους μισώ γιατί ξέρω πως παρ’ όλα τα πτυχία και τα μάστερ μου και τα προσόντα μου πιθανόν να βρεθώ στο δρόμο χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι και σε μια ηλικία που θα είναι αδύνατο να βρω δουλειά. Όπως είμαι σχεδόν σίγουρη πως οι όποιοι άχρηστοι και τεμπέληδες που υπάρχουν θα συνεχίσουν, να επιβιώνουν και να (μη) δουλεύουν. Διότι αυτοί πάντα έχουν κάνει τις καβάντζες τους από πριν, πάντα έχουν έτοιμο ένα μηχανισμό διασωσής τους.

Νιώθω νικημένη που κάνω αυτές τις σκέψεις και τους μισώ γιαυτό. Το κακό είναι πως δεν ξέρω σίγουρα ποιοι είναι αυτοί που μισώ, όπως δεν το ξέρει και κανείς μας και ίσως γιαυτό υπάρχει αυτή η παράλογη παράλυση και παγωμάρα στον κόσμο. Ποιοι είναι αυτοί που μας βλέπουν σαν αριθμούς, ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν πως τα παιδιά μας δεν έχουν μέλλον, δεν έχουν λόγο να έχουν μέλλον; Δεν μπορώ να προσωποποιήσω την οργή που νιώθω κι αυτό με κάνει να νιώθω διπλά αδύναμη και διπλά νικημένη. Σαν να παλεύω με φαντάσματα….

Ίσως και να είναι οι κακές σκέψεις της μέρας, ίσως αύριο να σκέφτομαι άλλα πράγματα, πιο ελπιδοφόρα. Ίσως αύριο να σκέφτομαι πως θα τη γλυτώσω, αν κι αυτό δεν είναι γλυτωμός. Δεν γλυτώνεις όταν καταρρέει το σύμπαν γύρω σου. Το κακό δεν είναι πως είμαι σήμερα στις μαύρες μου, το κακό είναι πως αυτές οι σκέψεις τρυπώνουν όλο και πιο συχνά στο μυαλό μου και φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα εγκατασταθούν μόνιμα. Κι αν γίνει αυτό τη βάψαμε οικογενειακά…..

τώρα τι να πω;

Βαρέθηκα. Άρχισα να σιχαίνομαι τη διαδικτυακή “ζωή”. Το διαδίκτυο έχει γίνει ευχή και κατάρα. Εκτονωνόμαστε όλοι βρίζοντας πολιτικούς, γράφοντας αναλύσεις, ανταλλάσσοντας αστειάκια κι εξυπνάδες και νέα, βρίζοντας ο ένας τον άλλο, κι όλ’ αυτά σε μπλογκς και φόρα και δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και μετά πάμε σινεμά, σε μπαράκια για ποτό όπου ξαναλέμε τα ίδια, αλλάζουμε κανάλι και βλέπουμε τη “Ζωή της άλλης” και ειδήσεις των 8 και ντοκιμαντέρ για τους βίσωνες. Και μετά πέφτουμε για ύπνο και ονειρευόμαστε τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη και το Έπος του ’40 ή τον Λένιν και τη μεγάλη Ρώσικη Επανάσταση, τον Τσε και τη δική του επανάσταση, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Τρότσκι. Την ώρα που κάποιοι παίζουν με τις ζωές και το μέλλον μας το timeline στο Twitter παίρνει φωτιά, στα φόρα γίνεται της πουτάνας από αλληλομπινελικώματα, το Facebook βράζει. Και οι δρόμοι είναι άδειοι. Και το πρωί η ζωή συνεχίζεται, μπαίνουμε στο λεωφορείο και πάμε στις δουλειές μας και σπρώχνουμε άλλη μια βδομάδα προς το Σαββατοκύριακο….

και ξανά skata

χάος….

χρεωκοπία ή πόλεμος;

“istor Poulopoulos Ioannis

by asteris

Δεν ξέρω τι πραγματικά προτιμώ, την υποτέλεια, την αναξιοκρατεία της εγχώριας πολιτικής τάξης ή την χρεοκοπία… #grpolitics”

Είδα αυτό το tweet στο Tweeter και ήταν ακριβώς πάνω σ’ αυτό που σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες. Βλέπω, ακούω και διαβάζω ολο και περισσότερο κόσμο που περιμένει μια χρεωκοπία ή ακόμα κι ένα πόλεμο με την Τουρκία για τα πετρέλαια σαν λύτρωση. Κάτι που αν πριν ένα χρόνο το πρότειναν οι κυβερνώντες μας θα σηκωνόταν αν τους φτύσουν ακι οι πέτρες. Μετά από ένα χρόνο διαβάζω αναλύσεις για μικρής έκτασης πόλεμο με την Τουρκία που θα ήταν ωφέλιμος για τη χώρα, για χρεωκοπία που επιτέλους θα ξέρουμε που βρισκόμαστε κι όχι μ’ αυτό το άγχος τώρα του τι θα ξημερώσει αύριο και ποια θα είναι τα νέα μέτρα. Και σκέφτομαι πόσο εύκολα χειραγωγίσιμος είναι τελικά αυτή η πούλπα που λέγεται λαός.

μηδενισμός….

Αν δεν είχα παιδί, ευχαρίστως θα άναβα το σπίρτο που θα τα έκανε όλα στάχτη και μπούρμπερη. Σιχάθηκα τα πάντα και σχεδόν τους πάντες.

Εικόνα….

Σήμερα με πλησίασε μία κυρία, μεγάλη σε ηλικία και αρκετά καλοντυμένη με ελαφρά συμπτώματα Πάρκινσον. Νόμιζα πως ήθελε να με ρωτήσει κάτι για το δρόμο. Μου ζήτησε με χαμηλή φωνή και πολύ ευγενικά να της δώσω, αν έχω, ένα ευρώ. Είχα στην τσέπη μου 50 λεπτά και της τα έδωσα ρωτώντας της αν της κάνει αυτό το νόμισμα διότι πίστευα πως απλά δεν είχε ψιλά. Μου έδειξε τη χούφτα της γεμάτη ψιλουδάκια και μου είπε: “Ψιλά μαζεύω, δεν βλέπεις; Όλα μου κάνουν…”
Κι έφυγε.

Για τι πράγμα να γράψει κανείς;

Προχτές ένας φίλος με ρώτησε τι κόλλημα έχω φάει και γράφω σχεδόν αποκλειστικά τον τελευταίο καιρό για τη Γάζα. Τι κόλλημα έφαγα λοιπόν;

Δεν είναι κόλλημα, είναι που πλέον δεν έχω όρεξη να γράψω γι άλλα πράγματα. Για τι να γράψω; Πέρσι και πρόπερσι έγραφα ιστορίες. Ιστορίες από την παλιά μου γειτονιά, από το σχολείο μου, ιστορίες από μια Θεσσαλονίκη με χωματόδρομους και παιδιά που έπαιζαν τα καλοκαίρια σε αλάνες. Δεν μου βγαίνουν πλέον αυτές οι ιστορίες, δεν τελείωσαν αλλά δεν μου βγαίνουν. Είναι τόσο άσχημη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δεν αφήνει χώρο για γλύκα και ομορφιά. Κι όχι μόνον η γενική ατμόσφαιρα αλλά και αυτά που ακούω από κοντινούς μου ανθρώπους, τους γύρω μου, τους γείτονες, τους φίλους. Φοβάμαι πλέον να σηκώσω το τηλέφωνο, φοβάμαι πως θα χτυπήσει για να μάθω μιαν άσχημη είδηση. Γύρω μου καρκίνοι και θάνατοι. Κι όσο κι αν με στεναχώρησε ο θάνατοις του πατέρα της κολλητής μου που τον ήξερα από παιδί, ελαφραίνει λίγο από τη σκέψη πως έφυγε πλήρης ημερών, ήσυχα κι ανάμεσα στους αγαπημένους του ανθρώπους, από έναν ήσυχο καρκίνο που του επέτρεψε όμως να ζήσει -από τότε που διαγνώστηκε- μερικά χρόνια ήσυχος και κυρίως χωρίς πόνους. Δεν είναι η ίδια στεναχώρια με τον καρκίνο ενός ανθρώπου στην ηλικία μου -άσχημου καρκίνου- με δύο παιδιά, το ένα μωρό. Με σόκαρε, αυτός ο καρκίνος ήρθε από το πουθενά μια μέρα που έκανε παιδικό πάρτι για τα γενέθλια των παιδιών του. Ένας πόνος, λίγος πυρετός, μια επίσκεψη στο νοσοκομείο μπας και είναι ουρολείμωξη και voila! έσκασε μύτη ο καρκίνος. Πως εμφανίζεσαι έτσι ρε καριόλη; Και σκέφτομαι, πως «δούλευε» μέσα του αυτό το πράγμα όταν το φθινόπωρο βαφτίζαμε τη μπέμπα του, όταν πέρσι τέτοιες μέρες γιορτάζαμε τα γενέθλια του μεγαλύτερου. Κι ήταν άνθρωπος που δεν είχε σχέσεις με καταχρήσεις, γυμναζόταν και πρόσεχε τη διατροφή του, είχε κόψει το τσιγάρο. Παπάρια, μη σου τύχει είναι…..

Δεν ξέρω λοιπόν πότε θα ξαναβρώ τα κέφια να γράψω παλιές ιστορίες, μπορεί ποτέ. Ίσως όμως πάλι να σας συστήσω τη γιαγιά μου σε επόμενη ανάρτηση…. ποιος ξέρει;

Φόβος

Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν διάφορα πράγματα αλλά κυρίως το σκοτάδι και τα πράγματα που μπορεί να έκρυβε. Για πολλά χρόνια μ’ έπιανε πανικός στην ιδέα της νύχτας που θα ερχόταν. Έβλεπα συχνά το ίδιο όνειρο, πως έπιανε φωτιά το σπίτι μας και προσπαθούσαμε να σωθούμε, κι αυτό μ’ έκανε να μη θέλω να κοιμηθώ. Δεν ξέρω για ποιο λόγο έβλεπα κάτι τέτοιο, δεν μας είχε συμβεί κάτι. Αλλά και πριν τον ύπνο ήμουν σίγουρη πως κάτω από το κρεβάτι μου είχε τέρατα που με το που θα κοιμόταν όλοι και θα ησύχαζε το σπίτι, θα ορμούσαν πάνω μου. Έτσι κουκουλωνόμουν και κρυβόμουν σαν στρουθοκαμηλάκι κάτω από τα σκεπάσματα, ακόμα κι αν έσκαγε ο τζίτζικας, προκειμένου να σωθώ απ’ τα τέρατα. Όταν πήγα πρώτη γυμνασίου, εντεκάμιση χρονών ήμουν, μου έτυχε κάτι πολύ άσχημο και ενώ δεν σταμάτησα να φοβάμαι το σκοτάδι έπαθα κάτι πολύ χειρότερο, άρχισα να φοβάμαι τους ανθρώπους. Με τρομοκρατούσαν οι άγνωστοι, δεν γυρνούσα σπίτι από τ’ αγγλικά αν δεν ερχόταν να με πάρει κάποιος, δεν έμπαινα στην πολυκατοικία αν δεν υπήρχε κάποιος να με περιμένει. Με άκουγε όλη η γειτονιά όταν επέστρεφα στο σπίτι. Μου την έδινε που φοβόμουν τόσο, ένιωθα φυλακισμένη στους φόβους μου και ήθελα να ελευθερωθώ. Έτσι όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο σε άλλη πόλη δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά, έφυγα. Η μαμά μου απορούσε πως θα τα καταφέρω να ζήσω μόνη μου αφού φοβόμουν τόσο πολύ.

Εγώ όμως το φευγιό μου το είχα αποφασίσει από πολύ μικρή, ήθελα να φύγω για να ζήσω μόνη μου και να μετρηθώ με τον εαυτό μου. Να μου αποδείξω πως μπορώ να πραγματοποιήσω όλα όσα ισχυριζόμουν πως μπορώ να κάνω. Κυρίως όμως πως μπορώ να επιβιώσω χωρίς δεκανίκια. Το πρώτο μου σπίτι δεν ήταν στο κέντρο της πόλης και παρ’ όλο που είχα συγκάτοικους δεν ήταν φίλοι μου, ήμουν μόνη μου. Τα βράδια γυρνούσα σπίτι πολλές φορές μόνη γιατί παρ’ όλο που φοβόμουν το έπαιζα και μαγκάκι που δεν έχω ανάγκη να με συνοδεύουν. Για κάποιους μήνες όμως είχα ένα ψαλίδι στην τσάντα μου το οποίο το κρατούσα στο χέρι μόλις άφηνα τους πολυσύχναστους δρόμους. Συνειδητοποίησα κάποια στιγμή τι έκανα και σταμάτησα. Κατάλαβα πως μπορεί να γινόταν κανένα κακό αν κάποιος με πλησίαζε μέσα στη νύχτα για να με ρωτήσει κάτι, κι εγώ μέσα στον πανικό μου νόμιζα πως με πλησίαζε για κακό. Σιγά σιγά άρχισα ν’ απελευθερώνομαι από τους φόβους μου αλλά ακόμα δεν μπορούσα να μείνω βράδυ μόνη στο σπίτι. Σε τέτοια περίπτωση έπαιρνα τους δρόμους να βρω σε ποιου φίλου το σπίτι θα κοιμηθώ ή ποιος θα κοιμηθεί στο δικό μου κι αν δεν εύρισκα λύση πέρναγα λευκές νύχτες, ρίχνοντας πασιέντζες, με μουσική και ανοιχτά όλα τα φώτα, μέχρι να φέξει. Μου την έδινε αυτό, πάλι ένοιωθα φυλακισμένη στο φόβο και εξαρτημένη από άλλους. Εγώ, που άφησα την οικογένεια μου πιτσιρίκι για να κατακτήσω αυτή την πολύτιμη ανεξαρτησία. Αυτό το κάστρο έπεσε όταν αποφασισα να έρθω στην Αθήνα πλέον για να συνεχίσω με άλλες σπουδές. Νοίκιασα ένα μεγάλο παλιό σπίτι και κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ μόνη. Μόνη, σ’ ένα άδειο σπίτι. Αυτό ήταν, τον νίκησα το φόβο μου κι έμεινα 11 χρόνια σ’ αυτό το σπίτι, μόνη μου τα περισσότερα. Δεν κλείδωνα ποτέ -παρά μόνον όταν έφευγα για διακοπές- και κοιμόμουν μ’ ανοιχτά παράθυρα και μπαλκονόπορτες. Στα έντεκα χρόνια που έμεινα εκεί δεν έκλεισα ποτέ κανένα παντζούρι. Τα βράδυα γυρνούσα στο σπίτι με τα πόδια χωρίς να φοβάμαι ιδιαίτερα, ό,τι ώρα και να ήταν. Εντάξει, το σπίτι δεν ήταν σε απομονωμένη γειτονιά αλλά παντού θα μπορούσε να συμβεί κάτι. Ήμουν πολύ χαρούμενη με τη μοναχική ζωή μου και επίσης πολύ χαρούμενη που ανέπνεα και ζούσα  ελεύθερη από φόβο. Δεν έχω ξαναφοβηθεί μέχρι τώρα. Εξακολουθώ όταν βγαίνω το βράδυ να γυρνάω στο σπίτι μόνη και ποδαράτα, δεν είμαι στην τσίτα όταν είμαι στο δρόμο ή σε λεωφορεία, παρ’ όλο που το πορτοφόλι μου έχει κάνει φτερά παραπάνω από μία φορές.

Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Έχω αρχίσει και αγριεύομαι κάθε μέρα και περισσότερο. Μέσα σε λίγους μήνες ο κόσμος αγρίεψε πολύ και είμαστε ακόμα στην αρχή, τα χειρότερα είμαι σίγουρη πως δεν έχουν έρθει ακόμα. Με τρομάζει αυτή η αγριάδα. Με τρομάζει η ευκολία με την οποία τραβιούνται πιστόλια και αδειάζουν πάνω σ’ ανθρώπους. Η ευκολία με την οποία κάποιος πετάει μια χειροβομβίδα μέσα σε κόσμο. Η απελπισία που κάνει κάποιους ανθρώπους να ορμάνε σε άλλους για 5 ευρώ. Οι τσιρίδες που άκουσα το βράδυ της Αποκριάς κάτω από το σπίτι μου από μια κοπέλα που μάλλον της έκλεψαν το κινητό και οι δύο τύποι που είδα από το μπαλκόνι να τρέχουν σφαίρα να ξεφύγουν. Το σχόλιο του Snοwball για το πορτοφόλι που βούτηξαν από την έγκυο γυναίκα του. Όλα όσα ακούω τις λίγες φορές που βάζω ειδήσεις. Η οργή που νοιώθω να φουντώνει γύρω μου μαζί με την απελπισία. Όλα αυτά που ψυχανεμίζομαι πως θα ξαναφέρουν το φόβο μέσα μου. Έκανα αγώνα για ν’ απελευθερωθώ απ’ αυτόν, πολλά χρόνια. Και γιαυτό οργίζομαι  αλλά δεν ξέρω προς τα που να στρέψω την οργή μου.  Ποιοί θα φταίνε αν θα με κυριεύσει πάλι; Με ποιους να τα βάλω; Απ’ όλη αυτή την κρίση νομίζω πως αυτό θα είναι το πιο βαρύ για μένα, σιχαίνομαι να φοβάμαι τους ανθρώπους, σιχαίνομαι να βάζω στο νου μου πρώτα το κακό.

Κάνω ό,τι μπορώ για να απομακρύνω το φόβο, είναι εχθρός της λογικής. Και κάνω ό,τι μπορώ για να μη γεμίσω φόβους το παιδί μου. Φοβάμαι όμως πως τελικά ο φόβος θα αποδειχτεί πιο δυνατός και θα με πετάξει στο καναβάτσο….

γκαντεμιά κι απάνω τούρλα

Και η γκαντεμιά καλά κρατεί…….
…το απόγευμα έχασα το πορτοφόλι μου με 275 ευρώ μέσα. Μπορεί και να μου το κλέψανε, δεν ξέρω. Είχα πάει με τον μικρό στο γήπεδο για την προπόνηση και στο γυρισμό ανακάλυψα πως είχα ξεχάσει να πάρω την κάρτα για τα λεωφορεία. Έβγαλα το πορτοφόλι μου να δω αν έχω κανένα εισιτήριο και το ξανάβαλα στην τσάντα. Αυτό το θυμάμαι όπως και το ότι έκλεισα την τσάντα, ένα μικρό τσαντάκι πλάτης. Φτάνοντας στο σπίτι, την ώρα που πήγα να βγάλω τα κλειδιά τη βρήκα ανοιχτή και το πορτοφόλι άφαντο. Αν μου το κλέψανε πως διάλο έγινε; Περπατούσαμε και δεν μας πλησίασε κανείς τόσο κοντά. Τι σκατά, αέρας ήταν; Να άνοιξε μόνη της πάλι; Πως όμως; Δεν ήταν τόσο γεμάτη να πεις….. Πορτοφόλι, τσιγάρα, κλειδιά και κινητό είχα μέσα. Εντωμεταξύ ήμουν εντελώς ζαβλακωμένη γιατί από χτες είχα τρελή ημικρανία και χαπακωνόμουν. Ούτε στη δουλειά δεν πήγα, τόσο χάλια ήμουν. Ίσα που χαπακώθηκα να πάω στην τράπεζα το πρωί να βγάλω λεφτά γιατί ήμουν άφραγκη και έπρεπε να πληρώσω κοινόχρηστα καραμπινάτα και το βούρλο, μέσα στη ζαβλάκα μου, ξέχασα να τα βγάλω από το πορτοφόλι. Φυσικά ακύρωσα κατευθείαν τις cashcard, έχασα και τη φοιτητική ταυτότητα και διάφορα χρήσιμα χαρτάκια με τηλέφωνα και κάρτες.
ΓΑΜΩ ΤΗ ΓΚΑΝΤΕΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΔΕΡΝΕΙ. ΛΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ…..
Έτσι μου έρχεται να με κοπανήσω στα ντουβάρια.

Χρόνος ΙΙ

Σήμερα είναι η κηδεία του Γιώργου. Έμαθα χτες για το θάνατό του ανοίγοντας ένα mail. “ΣΟΥ ΕΧΩ ΑΣΧΗΜΑ ΝΕΑ. ΠΕΘΑΝΕ Ο ΓΚΟΥΝΤΟΥΝΑΣ”. Πρώτα είδα το mail της ATHENA και μετά το σχόλιό της εδώ.
Ζντουπ…. Πάγωσα, πέταξα τα γυαλιά μου στο γραφείο, ‘Ε όχι, ρε γαμώτο…», είπα. Τρόμαξε και η συνάδελφος.
Πέθανε ο Γιώργος. Κάτι είχα ακούσει το Σεπτέμβρη από έναν κοινό φίλο πως κάτι τρέχει και ψάχνεται με την υγεία του. Τον είχα χάσει για χρόνια. Άλλη πορεία εγώ, άλλη αυτός, άλλη ο κοινός μας φίλος. Έτσι είναι η ζωή. Τελειώνεις το πανεπιστήμιο και χάνεσαι ακόμα και μ’αυτούς που είχες καθημερινή επαφή. Μάθαινα όμως σκόρπια νέα του. Τον είχα συναντήσει και μερικές φορές τυχαία. Μια φορά στα Εξάρχεια, μια φορά σ’ ένα σινεμά, μια φορά στα δικαστήρια. Τον είδα και στην τηλεόραση με την υπόθεση των πακιστανών και σκέφτηκα πως δεν άλλαξε, στον ίδιο χώρο κυκλοφορούσε ακόμα. Το οτι άφησε τα μαθηματικά κι έπιασε τη Νομική το κατάλαβα τη φορά που τον πέτυχα στα δικαστήρια με κουστούμι, χαρτοφύλακα και συμμαζεμένο μαλλί. «Τι κάνεις εδώ ρε μαλάκα έτσι ντυμένος;» τον ρώτησα. «Είμαι δικηγόρος πλέον ρε μαλάκα, δεν γίνεται να έρχομαι στα δικαστήρια αλλιώς» μου απάντησε. «Ελπίζω να φοράει κουστούμι μόνο το σώμα σου, όχι και το μυαλό σου» του είπα και γελάσαμε.
Από την ώρα που άνοιξα χτες το mail έχει σφηνωθεί η εικόνα του στο μυαλό μου όπως ήταν 30 χρόνια πριν όταν τον πρωτοσυνάντησα. Όρθιος πάνω σ’ ένα έδρανο, στο αμφιθέατρο του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου στην Πάτρα, να αγορεύει. Ήμουν πρωτοετής και ήταν μία από τις πρώτες συνελεύσεις μου. Κι ο Γιώργος με μαλλί κορακάτο, μούσι και …σαγιονάρες εισπρακτορέ, Νοέμβρη μήνα. Παλιός αυτός πλέον στο Πανεπιστήμιο, είχε ήδη δυο τρία χρόνια εκεί. Ήμουν με κάτι συμφοιτητές σαλονικιούς που είχα γνωρίσει, παλιότερους από μένα. «Ρε συ» μου λένε «τράβα και κάτσε πίσω του εσύ που δεν σε ξέρει να δεις γιατί λαμποκοπάει το μαλλί του. Λούστηκε;» Και πήγα και πράγματι μοσχομύριζε από μακρυά το μαλλί του. Τον ξαναπέτυχα σε μια εκδρομή που οργάνωσε λίγο καιρό μετά το Δ.Σ. των μαθηματικών, στα Καλάβρυτα. Κνίτες την οργάνωναν αλλά βρήκα ευκαιρία για τσάμπα εκδρομή και πήγα. Ήταν κι ο Γιώργος ως μέλος του Δ.Σ. Τον είχαν ήδη διαγράψει από την Π.Α.Σ.Π. σαν τροτσκιστή και αναρχοφέρνοντα αλλά ακόμα είχε τη θέση σαν Πασπίτης. Στα Καλάβρυτα λοιπόν, μέσα στο ψοφόκρυο, κι ο Γιώργος μ’ ένα πουκαμισάκι κι ένα λεπτό σακάκι. Που πας ρε Καραμήτρο; Τον λυπήθηκε η ψυχή μου να τρέμει από το κρύο κι έβγαλα ένα τεράστιο κασκόλ που μου είχε πλέξει η μάνα μου και του το έδωσα να τυλιχτεί. Εκείνη τη μέρα ανακάλυψε την ύπαρξή μου και από τότε είχε να το λέει πως τον έσωσα από το κρύο. Τρίχες δηλαδή…
Κολλητή παρέα δεν κάναμε ποτέ. Όμως η Πάτρα ήταν μικρή πόλη και ήταν μια χούφτα οι φοιτητές που ξημεροβραδιάζονταν στις συνελεύσεις ή γυρνούσαν και άραζαν σε πλατείες και καφενεία. Κι αν δεν συναντιόμασταν μια μέρα θα συναντιόμασταν την επόμενη. Αξέχαστη θα μου μείνει η φάση που μας είχε υποσχεθεί πως μπορούμε να βασιστούμε πάνω του για να περάσουμε Κλασική Ανάλυση ΙV, μάθημα που το σέρναμε από το δεύτερο έτος μέχρι το πτυχίο. «Μη σας νοιάζει ρε μαλάκες, το’ χω διαβάσει το μάθημα. Θα σας περάσω εγώ αρκεί να καθίσουμε όλοι μαζί». Πήγαμε από τη μία στο αμφιθέατρο -δύο η ώρα το μεσημέρι δίναμε- για να καθίσουμε όλοι μαζί. Και το βρήκαμε τύφλα και ξενυχτισμένο. Είχαν μαλώσει με τη δικιά του. Πήγε στο σούπερ μάρκετ απέναντι και γύρισε μ’ ένα μπουκαλάκι ούζο. «Ομοιοπαθητική…» είπε, κι εμείς ήδη αποχαιρετούσαμε το μάθημα γι’ άλλη μια φορά. Παρ’ όλ’ αυτά μπήκαμε στο αμφιθέατρο- τέσσερα κοπρόσκυλα, ο Γιώργος κι ένα μπουκάλι ούζο- καθίσαμε στην τελευταία σειρά των εδράνων με το Γιώργο στη μέση, «βρε καλώς τα εργατικά συμβούλια…» είπαν οι βοηθοί μόλις μπήκαν μέσα και έσκασαν στα γέλια με τα μούτρα μας και το μπουκάλι στη μέση. Μας άφησαν στην ησυχία μας, δεν μας πλησίαζε κανείς τους μπας και αντιγράψουμε από κάπου και ησυχάσουν από μας. Τρίχες… Ο Γιώργος φυσούσε ξεφυσούσε, εμείς τον κοιτούσαμε με αγωνία ανακατεμένη με ελπίδα αλλά τι σκατά μαθηματικά να θυμηθεί μεσ’ τη θολούρα του; Η «ομοιοπαθητική» δεν είχε το ποθητό αποτέλεσμα. Μετά από μιάμιση ώρα σφιξίματος σηκωθήκαμε όλοι μαζί και δώσαμε λευκή κόλλα, με τους βοηθούς σκασμένους απ’ τα γέλια που ούτε καν ν’ αντιγράψουμε δεν φανήκαμε ικανοί…. Ούτε θυμάμαι μετά απ’ αυτό πότε και πως πέρασα το συγκεκριμένο μάθημα…. Πάντως το πέρασα και το πτυχίο το πήρα κι ας βλέπω ακόμα στον ύπνο μου, όταν είμαι αγχωμένη, πως δεν έχω πάρει ακόμα πτυχίο και χρωστάω αυτό κι άλλα κανα δυο μαθήματα και πρέπει να τρέξω πανικόβλητη στα γεράματα να βρω σημειώσεις…!!!…
Αυτές οι εικόνες έχουν κολλήσει από χτες στο μυαλό μου. Και μερικές ακόμα από ατέλειωτα αράγματα στην Πλ. Όλγας και στα Ψηλά Αλώνια, συζητήσεις και ατέλειωτοι καφέδες στα «Ολύμπια» και στο Σταθμό αργά τα χαράματα, συζητήσεις για την ταινία που είδαμε στην προβολή της Κινηματογραφικής Λέσχης, αποκριάτικα πάρτι…
Διάβασα για το Γιώργο διάφορα στο internet. Για τον αγωνιστή Γιώργο, τον αριστερό και τέτοια. Δεν ξέρω, στο δικό μου το μυαλό η εικόνα του είναι πάντα συνδεμένη με χαβαλέ. Ίσως γιατί τα χρόνια εκείνα όλοι ήμασταν ή νομίζαμε πως ήμασταν αγωνιστές. Κι επίσης ήμασταν πολύ, πάρα πολύ νέοι. Ακόμα και την “επανάσταση” την κάναμε γελώντας. Ήταν και πιο light τα πράγματα τότε. Καμμία σχέση με το τώρα και τη μαυρίλα που σκεπάζει κι εμάς και τους πολύ νέους.
Ο θάνατός του ήρθε στο καπάκι από την προτελευταία μου ανάρτηση. Έπεσε πάνω στη φάση που αναρωτιόμουν που θα με πρωτοχτυπήσει ο χρόνος. Αυτόν τον χτύπησε στον πνεύμονα….

Χωρίς λόγια.

Από χτες το βράδυ νιώθω θυμό. Πολύ θυμό που όσο περνάει η ώρα μεγαλώνει. Και μια διάθεση να ξεράσω. Τόσο πολύ που δεν έχω λόγια. Συνωστίζονται τόσο πολλά λόγια στην άκρη του μυαλού και της γλώσσας μου που τελικά δεν βγαίνει τίποτε. Μόνο θυμός άφωνος και αηδία.

Κι έπρεπε να στολίσω και το δέντρο….

Edit 21:20

Σήμερα βγήκα στο μπαλκόνι μου και ανάπνευσα μαζεμένα όσα χημικά δεν έχω ρουφήξει σε όλες τις πορείες που έχω πάει. Η γειτονιά μου ήταν σαν Βαγδάτη. Τράβαγα με κάμερα τις διμοιρίες των ΜΑΤ κάτω από το σπίτι μου, βήχοντας και κλαίγοντας. Και μετά, όταν ησύχασαν λίγο τα πράγματα, βγήκα να δω με τα μάτια μου τι έγινε. Σαν μετά από πόλεμο ήταν. Θέλω να πω ένα τεράστιο “άι σιχτίρ” αλλά έχω μπλοκάρει. Δεν ξέρω σε ποιανού τα μούτρα να το φωνάξω. Στους μπάτσους; στους υπουργούς; στο γείτονα; στα μούτρα μου; Θα ήθελα να πετάω πέτρες με τα οργισμένα πιτσιρίκια. Αλλά αυτές δεν τις πέταξα όταν ήμουν πιτσιρίκι. Τώρα είναι αργά. Η λογική επικρατεί και βάζει κάτω το θυμικό μου.

Θα περιμένω. Δεν ξέρω τι θα γεννήσει αυτή η οργή αλλά κάτι θα γεννήσει. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θα μου αρέσει αυτό που θα βγει. Φοβάμαι πως όχι.

Εdit 23:45

Από TV χωρίς σύνορα

Update 14:50

Κι ένα πολύ καλό άρθρο του Ματθαίου Τσιμιτάκη

Κάψε με πασά’ μ ν’ αγιάσω

Το μεσημέρι γυρνούσα στο σπίτι. Από το γραφείο έβλεπα τις φλόγες πάνω στον Υμηττό και τους καπνούς. Κατεβαίνοντας τη Μεσογείων το ίδιο θέαμα. Έφτασα στην Εθνική Άμυνα. Εκεί το “θέαμα” δεν το εμπόδιζαν τα σπίτια. Και μέσα στους καπνούς, ένα ελικόπτερο να κάνει γύρους σαν το μυγάκι. Στη Μεσογείων ο κόσμος κανονικά. Κανείς δεν είχε γυρίσει το κεφάλι προς το βουνό. Όλα “κανονικά” σαν κάθε μέρα. Περίμεναν το λεωφορείο, κοίταζαν τα ρολόγια τους, έτρεχαν να χωθούν στο Μετρό. Μαζί τους κι εγώ. Για να προλάβω τις δουλειές μου. Να μαζέψω το παιδί, να πάω σπίτι, να κανονίσω δουλειές, με το Bluetooth στ’ αυτί. Και το μάτι στο βουνό. Συνηθίσαμε να καιγόμαστε. Συνηθίσαμε να μας καίνε. Σε λίγο θα καούν οι λεύκες της Αλεξάνδρας, το Πεδίο του Άρεως, ο Εθνικός κήπος, οι μουριές της Καλλιδρομίου. Στο τέλος θα πάρουν σειρά τα γιούκα και οι φίκοι στα μπαλκόνια μας. Ίσως τότε σταματήσουμε να τρέχουμε για να προλάβουμε. Ή μήπως όχι;

Βλέπουμε τις φωτιές στις ειδήσεις όπως βλέπουμε και τον πόλεμο. Με περιέργεια. Με την ίδια περιέργεια που βλέπουμε ανθρώπους να θρηνούν στο Ιρακ ή στη Γάζα, βλέπουμε το θρήνο αυτών που καίγονται. Τα καμμένα δέντρα είναι όπως τα καμμένα σπίτια στη Βαγδάτη. Μακρυά μας.

Πέρσι έκλαιγα όταν έβλεπα να καίγεται το δάσος του Καϊάφα. Είχα περάσει πολλά τετραήμερα εκεί. Και αναρωτιόμουνα πως δεν είχε ξεσπάσει τότε πυρκαγιά, τότε που μέναμε μέσα στο δάσος σε σκηνές και ανάβαμε φωτιές για να ζεσταθούμε τα βράδυα. Προσέχαμε περισσότερο; Τρίχες….

Πιο παλιά έκλαιγα όταν έβλεπα -πάλι στην τηλεόραση- να καίγεται το Σέιχ Σου. Φέτος δεν ξέρω αν θα κλάψω για κάποιο δάσος που θα καεί. Απ’ αυτά που έμειναν.

Έτσι κι αλλιώς δεν φτάνουν μόνο τα δάκρυα. Ούτε οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Ίσως κάτι να γίνει, όταν αντί να κοιτάμε τα ρολόγια μας τρέχοντας να χωθούμε στο Μετρό, κοιτάξουμε το βουνό και τρέξουμε προς αυτό…

Στην πρώτη φωτογραφία είναι ο καπνός από τη φωτιά στην Πάρνηθα, πέρσι. Στη δεύτερη ο καπνός από τον Υμηττό, σήμερα. Στην τρίτη είναι μια ανατολή. Ο Υμηττός “καίγεται” από τον ήλιο αυτή τη φορά…

Το κειμενάκι αυτό ξεκίνησε σαν σχόλιο στην ανάλογη ανάρτηση του panoptis Βγήκε όμως πολύ σεντόνι για σχόλιο, κι έτσι έσκασε μύτη εδώ…