Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ ή αλλιώς Πάμε Σινεμά;

Αυτή η χώρα δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Το πιστεύω αυτό πλέον.

Το Σάββατο 12/05/2012 στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» έγινε το Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών του προγράμματος «Πάμε Σινεμά;». Το πρόγραμμα αυτό είχε σταματήσει το σχολικό έτος 2004-2005, παρ’ όλο που η τότε νεοεκλεγείσα υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου είχε υποσχεθεί ενθουσιασμένη (τάχα μου…) ότι είναι ένα από τα πράγματα που θα συνεχιστούν οπωσδήποτε και το οποίο κατάργησε μετά από λίγο καιρό. Τέλος πάντων, περσινά ξινά σταφύλια είναι αυτά. Εκείνη τη χρονιά είχα λάβει μέρος με το σχολείο μου αλλά δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Δεν έδεσε η ομάδα, τα παιδιά παρ’ όλο που έδειξαν ενθουσιασμό στην ιδέα να γυρίσουν ταινία, βαρέθηκαν όταν κατάλαβαν πόσες ώρες  δουλειάς χρειάζονται για να γράψουν σενάριο και να γυρίσουν ένα πεντάλεπτο ταινιάκι κι ο σύμβουλος σκηνοθέτης μάλλον μας βαριόταν κι αυτός. Παρ’ όλ’ αυτά ήταν εμπειρία που μου άρεσε και γιαυτό όταν φέτος είδα πως το πρόγραμμα  θα ξανατρέξει, το κυνήγησα και ξανέβαλα το σχολείο στο πρόγραμμα. Φέτος δεν ήμουν και μόνη αλλά συμμετείχε με ενθουσιασμό και μια συνάδελφος που άλλο που δεν θέλει άμα πρόκειται για τέτοια. Στην αρχή δεν προβλεπόταν γύρισμα ταινιών ή για την ακρίβεια θα μπορούσαν να γυρίσουν ταινία όσων σχολείων οι μαθητές θα μπορούσαν να καταβάλλουν 90 ευρώ έκαστος, πράγμα σχεδόν αδύνατον δεδομένων των συνθηκών της εποχής. Φαντάζομαι πως το κατάλαβαν νωρίς κι έτσι έψαξαν και βρήκαν χορηγούς και τα σχολεία που πήραν μέρος στο πρώτο κομμάτι του προγράμματος μπόρεσαν –εάν το επιθυμούσαν- να γυρίσουν το ταινιάκι τους. Αφιερώσαμε δύο Σαββατοκύριακα με τα παιδιά, το πρώτο να γράψουν το σενάριο και το δεύτερο για το γύρισμα. Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν κι εμείς το ίδιο.

Και φτάνουμε στην προχτεσινή μέρα, τη μέρα που θα βλέπαμε τις ταινίες και θα γινόταν η απονομή των βραβείων. Ντύθηκαν, στολίστηκαν τα κορίτσια που συμμετείχαν (σχεδόν μόνο κορίτσια συμμετείχαν) και πήγαμε στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» που ήταν ο χώρος που διοργανώθηκε το Φεστιβάλ για τη Νότια Ελλάδα ενώ κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη για τις ταινίες της Βόρειας Ελλάδας. Το πρόγραμμα μεταδόθηκε ζωντανά από τη ΝΕΤ και σε σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη.  Τα παιδιά όλων των σχολείων που συμμετείχαν (δημοτικά- γυμνάσια-λύκεια) ήταν εκεί, φορώντας τα καλά τους και με πολύ καλή διάθεση παρακολούθησαν τις ταινίες πριν την τελετή απονομής, γελούσαν κι έκαναν σχόλια, αποθέωναν τις δικές τους το κάθε σχολείο, έκαναν προγνώσεις  και περίμεναν τη βράβευση με αγωνία. Η ατμόσφαιρα σε τίποτε δεν είχε την κατήφεια και τη μιζέρια των ημερών, παρ’ όλο που τα περισσότερα ταινιάκια έδειχναν πως οι μαθητές προβληματίζονται από το κλίμα της εποχής και τις συνέπειες όλων όσων γίνονται στο παρόν και το μέλλον τους. Είχαν όμως φρεσκάδα, γέλιο, ζωντάνια.

Δόθηκαν τα δύο βραβεία για τη νότια Ελλάδα και παρακολουθήσαμε και τα αντίστοιχα της Βόρειας Ελλάδας. Ήρθε και η στιγμή για το Πανελλήνιο Βραβείο για τα δημοτικά σχολεία που δόθηκε σ’ ένα Δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης για ένα ταινιάκι με γέλιο και φρεσκάδα. Περιμέναμε όλοι με αγωνία να δούμε σε ποια πόλη θα πάει το Πανελλήνιο Βραβείο   για τα γυμνάσια και λύκεια και ναι, πήγαινε στην Αθήνα. Άκουγα γύρω μου προγνωστικά για το ποια ταινία θα το πάρει, κάπου πήρε το αυτί μου και τη δική μας ταινία. Μόλις ανακοινώθηκε η ταινία πάγωσε η αίθουσα, ο γιος μου που καθόταν δίπλα μου μου είπε «μα καλά, σ’ αυτή τη μαλακία το δώσανε; Αν είναι δυνατόν!!!!». Ήταν μια ταινία που δεν την είδα διότι με το που ξεκίνησε μου φάνηκε κακή και αδιάφορη και πήγα να καθήσω κάπου αφού τις περισσότερες τις είχαμε παρακολουθήσει όρθιοι και είχα κουραστεί. Παγωμένο χειροκρότημα στην αίθουσα αλλά τα παιδιά πήγαν καταχαρούμενα να πάρουν το βραβείο τους. Μετά απ’ αυτό ήρθε η ώρα να τη δούμε. Με το που ξεκίνησε άρχισαν τα ψυθιριστά σχόλια γύρω μου «τι μαλακία είναι αυτή ρε…» και τέτοια. Η συνάδελφος η οποία δεν την είχε δει και στην αρχή μου είπε «άσε να τη δούμε ρε συ, μπορεί να είναι καλή…» όσο περνούσε η ώρα άρχισε κι αυτή με τη σειρά της να δυσανασχετεί.  Στους τίτλους του τέλους τα καταλάβαμε όλα. Στην ταινία συμμετείχε ο γιος του διευθυντή του «Πάμε Σινεμά;» αλλά και ο ίδιος ο Αντώνης Κιούκας!!!!!

Για όσους δεν κατάλαβαν να το επαναλάβω. Πήρε βραβείο η ταινία που συμμετείχε ο γιος και ο ίδιος ο διευθυντής του προγράμματος. Πόσο πιο στημένο να ήταν δηλαδή; Τα παιδιά άρχισαν να φεύγουν με το που άναψαν τα φώτα, η βραδιά που ήταν όμορφη χάλασε στο τέλος παρ’ όλο που κανείς δεν γιούχαρε. Ίσως γιατί τα παιδιά ντράπηκαν να το κάνουν, θα ήταν και λάθος κατά τη γνώμη μου να πέσει γιούχα την ώρα που κάποια άλλα παιδιά της ηλικίας τους πήγαιναν με χαρά να πάρουν το βραβείο τους. Είχαν ακουστεί και νωρίτερα κάποιες διαμαρτυρίες όταν νωρίτερα έβγαλε έναν δεκάρικο παπαρολογίας ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΠΘ αλλά κάποιοι φώναξαν πως δεν ήταν η ώρα και σταμάτησαν. Ίσως κι αυτό να επηρέασε τον κόσμο.

Το θέμα είναι ένα. Τι μάθημα δώσατε στα παιδιά κύριε Κιούκα; Ξέρετε τι μάθημα δώσατε στο γιο σας; Πως ο έχων μπάρμπα στην Κορώνη παίρνει το βραβείο. Αυτό το μάθημα δώσατε στο γιο σας  και στα υπόλοιπα παιδιά και μάλιστα σε ζωντανή σύνδεση, σας έβλεπε πολύς κόσμος την ώρα που εσείς ο ίδιος παπαρολογούσατε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης. Όλοι το ίδιο μήνυμα πήραν. Πως σ’ αυτή τη χώρα η διαπλοκή ξεκινάει από νωρίς και ότι και να λέμε ή να προσπαθούμε να πούμε εμείς στην τάξη, έρχεται ένας Κιούκας και μας ακυρώνει.

Κύριε Κιούκα στη θέση σας δεν θα έπαιρνα καν μέρος στο διαγωνισμό, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός αυτό και μάλιστα με ταινία που ήταν εντελώς εκτός κλίματος από το πνεύμα του Φεστιβάλ. Γιαυτό επιλέξατε να είστε στη Θεσσαλονίκη; Φοβηθήκατε το γιούχα που παρ’ όλα αυτά δεν το πήρατε; Οι μαθητές στάθηκαν πιο αξιοπρεπείς από σας κύριε Κιούκα.

εγέρθητω

Τι να σχολιάσει κανείς; Τους φαντάζομαι στη Βουλή, να μπαίνει ο Αρχηγός και να ουρλιάζουν σε άπταιστη διάλεκτο Κθούλου “Εγέρθητω!!!!” Οι προστακτικές τους μάραναν και τα αρχαία. Μπαμπουίνοι που τους στείλαμε στη Βουλή.

Τέτοια βλέπω και δεν γιατρεύονται τα μάτια μου.

παράλογο;

παράλογο 1

Ο Σαμαράς διέγραψε την Μπακογιάννη επειδή ψήφισε ΝΑΙ στο Μνημόνιο, ενώ η γραμμή του κόμματος ήταν ΟΧΙ.
Μετά, διέγραψε 21 βουλευτές του επειδή ψήφισαν ΟΧΙ στο Μνημόνιο, ενώ η γραμμή του κόμματος ήταν ΝΑΙ.
Στη συνέχεια, κάποιοι από τους διαγραφέντες είχαν επαφές με την Μπακογιάννη για να ενταχθούν στο κόμμα της, που έλεγε ΝΑΙ στο Μνημόνιο, ενώ αυτοί είχαν διαγραφεί επειδή είπαν ΟΧΙ.
Η Μπακογιάννη, που συζητούσε το ενδεχόμενο ένταξης στο κόμμα της αυτών που ψήφισαν ΟΧΙ, ενώ η ίδια έλεγε ΝΑΙ, κατηγόρησε το Σαμαρά για πολιτική σχιζοφρένεια.
Ο Σαμαράς τώρα μαζεύει πίσω αυτούς που ψήφισαν ΟΧΙ ενώ έπρεπε να ψηφίσουν ΝΑΙ.

παράλογο 2

Φέτος τα παλιά ΕΠΑΛ έγραφαν μαθητές στη Α’ τάξη οι οποίοι παρακολουθούν το πρόγραμμα σπουδών της Α’ τάξης του Νέου Τεχνολογικού Λυκείου με προοπτική του χρόνου να παρακολουθήσουν το αντίστοιχο πρόγραμμα σπουδών της Β’ τάξης κ.ο.κ. Λογικό; Λογικό θα μου πεις…
Αμ δε!!!! Όλο αυτό συμβαίνει ΕΝΩ τα Νέα Τεχνολογικά Λύκεια (όπως και τα αντίστοιχα Νέα Λύκεια) ΔΕΝ έχουν ιδρυθεί ακόμα επίσημα αφού δεν έχει ακόμα κατατεθεί ο νόμος που τα ιδρύει και που ρυθμίζει τα της λειτουργίας τους.  Τους λέγαμε φυσικά ότι παρακολουθούν Τεχνολογικό Λύκειο αλλά τους εγγράφαμε στα μητρώ των ΕΠΑΛ κι αυτό γιατί για ν’ ανοίξεις μητρώο ενός νέου τύπου σχολείου θα πρέπει αυτό ΠΡΩΤΑ να ιδρυθεί επίσημα.  Η χρονιά τελειώνει και δεν ξέρει κανείς τι θα γίνει του χρόνου, τι πρόγραμμα σπουδών θα υπάρχει, τι ωρολόγιο πρόγραμμα, τι εξετάσεις θα δώσουν. Ούτε εμείς, ούτε οι μαθητές, ούτε οι γονείς έχουμε ιδέα. Ο Μπαμπινιώτης δε, πάγωσε την κατάθεση του νόμου στη Βουλή. Οι μαθητές που τελειώνουν φέτος το Γυμνάσιο ΔΕΝ ξέρουν σε τι σχολείο θα πάνε, τι μαθήματα θα κάνουν, πόσες ώρες κλπ. Ρωτάνε οι γονείς και τα παιδιά και τι ακριβώς ν’ απαντήσεις; Εντυπωσιακό;

παράλογο 3

Χωρίς πολλές κουβέντες… ΕΟΠΠΥ και συνταγογράφηση, να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Γιατρό δεν βρίσκεις, αν θες να βρεις ντε και καλά γιατρό συμβεβλημμένο που να μπορεί να σε δεχτεί σαν ασφαλισμένο κι όχι ιδιωτικά, πρέπει να πάρεις αγκαλιά το τηλέφωνο και να ρωτάς. Κι αν βρεις κάποιον, θα πρέπει να πας να τον βρεις κι ας είναι στην άλλη μεριά της πόλης. Την επόμενη φορά θα βρεις άλλον, λες και είναι περίπτερο που παίρνεις τσιγάρα (που ούτε καν αυτό το αλλάζεις εύκολα) κι όχι γιατρός που πρέπει να ξέρει το ιστορικό σου τουλάχιστον. Όοοοοχι, θα κουβαλάς όλα τα χαρτιά και τις εξετάσεις σου υπό μάλης κάθε φορά. Δεν θες; Μαγκιά σου αλλά θα πλερώσεις, οι μαγκιές πάντα πλερώνονται. Φυσικά θα πλερώσεις, ακόμα κι αν στο μαγκόμετρο είσαι στο μηδέν, στην περίπτωση που δεν υπάρχει γιατρός με κενό στα ραντεβού του, πράγμα όχι απίθανο όταν για παράδειγμα είναι εποχή που “θερίζει’ η γρίπη.Έχεις φράγκα; θα συνέλθεις. Δεν έχεις; Ψόφα…..

παράλογο 4

και το καλύτερο; Άκουσα πριν στις ειδήσεις για την αξιολόγηση που θα εισάγουν στη Δημόσια Διοίκηση!!! Και θέλω να γελάσω δυνατά, να κυλιστώ στα πατώματα από τα γέλια αν δεν ήταν τόσο τραγικό αυτό που άκουσα. Αξιολόγηση; Από ποιούς ρε μάγκες; Τους διευθυντές και ιδιώτες που είπατε; με τι σχεδιασμό ρε μάγκες; Με τι σκοπό, ποια κριτήρια; Γιατί να σας εμπιστευτεί κάποιος και να πιστέψει ότι δεν θα είναι σχεδιασμένη στο γόνατο και δεν θα λειτουργήσει σαν άλλοθι για να κάνετε αυτό που δεν τολμάτε να ξεστομίσετε φοβούμενοι το πολιτικό κόστος; Άλλοθι για ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ με το φτυάρι θα είναι μάγκες μου. Άκου αξιολόγηση!!!! Από ποιούς; Απ’ αυτούς που κατάφεραν να κατεδαφίσουν ένα κράτος (έστω και ζαβό) σε χρόνο μηδέν….

Να εξηγούμαι, δεν είμαι κατά της αξιολόγησης, το αντίθετο. Χρειάζεται η αξιολόγηση, είναι εργαλείο αυτοβελτίωσης και βελτίωσης του παραγόμενου έργου και των παρεχόμενων υπηρεσιών αλλά είναι κάτι που θέλει σχεδιασμό, υποβαθρο επιστημονικό, υποδομές. Θέλει ν’ απαντάει πρώτα στα ερωτήματα “Ποιοι;”, “Για ποιο λόγο;”, “Ποιος ο στόχος;”, “Ποια τα κριτήρια;”, “Με ποια εργαλεία;”. Αυτούς τους μαστροχαλαστήδες δεν θα τους εμπιστευόμουν ούτε λάμπα ν’ αλλάξουν, όχι να σχεδιάσουν αξιολόγηση….

Δεν γράφω άλλα παράλογα που ζω κάθε μέρα γιατί θα χρειαστώ το ρουχαλάκι της φωτογραφίας και δεν με παίρνει για τέτοια…..

και τώρα μπορείτε να πα να γαμηθείτε…..

Γενικά στη ζωή μου είμαι φειδωλή σε χαρακτηρισμούς και λεκτικές κορώνες. Εννοώ πως δεν χαρακτηρίζω εύκολα κάποιους “προδότες” και δεν ζητάω “κρεμάλες”. Κατεβαίνω σε πορείες και διαδηλώσεις από 14-15 χρόνων και σπάνια φωνάζω συνθήματα, πάντα προτιμούσα τη συζήτηση από τα συνθήματα. Επίσης με τρομάζουν οι λέξεις όπως “πατρίδα”, “έθνος”, “λαός” κλπ. και τις χρησιμοποιώ σπάνια στο λόγο μου είτε προφορικό είτε γραπτό. Τους τελευταίους όμως μήνες με βλέπω ν’ αλλάζω όπως βλέπω ν’ αλλάζει και πολύς κόσμος γύρω μου.Φωνάζω συνθήματα στις πορείες κι έχω αρχίσει να φαντασιώνομαι κρεμάλες και βασανιστήρια.

Σήμερα πήρε το μάτι μου στις ειδήσεις τον Σόιμπλε και με ανατρίχιασε με την κυνικότητα της δήλωσής του. Προσέξτε, ποτέ δεν πίστευα πως οι πολιτικοί νοιάζονται έστω και κατά το ελάχιστο για τον λαό, τον κόσμο σαν και μένα και σας, που ξυπνάει το πρωί και πάει στη δουλειά του, μετράει τα φραγκοδίφραγκα και κάνει σχέδια ν’ αλλάξει βήμα βήμα τη βρύση που στάζει και τις τέντες που χάλασαν και τα καινούρια παπούτσια για το παιδί γιατί μεγάλωσε το πόδι του και δεν του κάνουν πλέον, σκέφτεται αν και πως θα πάει 10 μέρες διακοπές και πως θα ξεχειλώσει με τερτίπια το μισθό για να βγάλει το μήνα. Ξέρω πως οι πολιτικοί μας γράφουν στ’ αρχίδια τους και πως είμαστε αναλώσιμα νούμερα και πιόνια στη σκακιέρα. Όμως σήμερα ο κύριος Σόιμπλε αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον λόγος να κρύβεται και δήλωσε σαφέστατα πως τώρα πια μπορούμε να πάμε να γαμηθούμε. Είπε πως “η Ευρώπη πλέον είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τη χρεωκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από το ευρώ. Δεν το θέλουν βέβαια να βγούμε από το ευρώ και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μείνουμε αλλά τέλος πάντων….. στ’ αρχίδια τους” Επίσης είπε “να το ξανασκεφτούμε για τις εκλογές και να δούμε το παράδειγμα της Ιταλίας που έχει μια κυβέρνηση τεχνοκρατών και πάει μια χαρά”.

Κι εκεί τα πήρα στο κρανίο. Τι λέτε ρε καριόληδες; Δύο χρόνια μας ζαλίσατε τον έρωτα να κάνουμε θυσίες για να μη χρεωκοπήσουμε όταν και τα τσιμέντα καταλάβαιναν πως αυτό ήταν παραμύθι, δυο χρόνια τα σιχαμερά παπαγαλάκια σας μας έπρηζαν και μας πρήζουν πως η Ευρώπη μόνο το δικό μας νταλγκά έχει και προσπαθεί να μας σώσει από τον κακό εαυτό μας, πως εμείς φταίμε γιατί είμαστε τεμπέληδες από DNA και χαζοί γιατί δεν θέλουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το καλό μας και τώρα έρχεται και δηλώνει με περισσή κυνικότητα πως πλέον είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τ’ απόνερα της χρεωκοπίας μας και μπορούμε να κόψουμε ελεύθερα το λαιμό μας; Κι από πάνω μας συμβουλεύει να μην κάνουμε εκλογές γιατί κάπως τους χαλάει τη σούπα; Κι οι δικοί μας οι μούλοι τρέχουν να του γλύψουν τ’ αρχίδια και να μας πείσουν πως όλα αυτά γίνονται για το καλό μας; Μια κυβέρνηση που δεν υπάρχει και σε άλλες εποχές θα είχε ήδη καταρρεύσει με βρόντο; Τι λέτε ρε καριόληδες; Ε ναι λοιπόν, εγώ που πρόσεχα πάντοτε τα λόγια μου θέλω να σας βρίσω (ήδη βρίζω) σαν λιμενεργάτης, να φωνάξω πως είστε προδότες, πως πουλήσατε τη χώρα μου και μένα μαζί σκλάβους σε σκλαβοπάζαρα και να ονειρεύομαι κρεμάλες και γκιλοτίνες στο Σύνταγμα με τα λιπαρά κορμιά σας κρεμασμένα να τα τρώνε τα κοράκια. Αυτό που κάνετε είναι εθνική προδοσία και δεν έχετε καμμία εξουσιοδότηση από μας, πολύ αέρα πήρατε.

Και θέλω να φωνάξω εγώ πιο δυνατά από σας “ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ…”

Η γιορτή του ΝΑΙ

Στην Ελλάδα έχουμε την Εθνική εορτή του ΟΧΙ στις 28 Οκτωβρίου. Από παιδάκι ακούω για το ΟΧΙ που το είπε είτε ο Μεταξάς, είτε ο ελληνικός λαός, είτε η γιαγιά μου…… ανάλογα με το ποιος διηγείται την ιστορία. Όποιος και να το είπε όμως ήταν ένα ΟΧΙ! και άντε σιχτίρ σε κάποιους που τότε έθεσαν το δίλημμα “ή που θα κάνετε αυτό που σας λέμε, είτε που θα υποφέρετε”. Και διαλέξαμε/ν/ε να υποφέρουμε. Και υπέφερε αυτή η χώρα κι αυτός ο λαός. Και καταστράφηκε. Και έφαγε στη μάπα έναν εμφύλιο. Και δεν συνήλθε στην ουσία ποτέ. Αλλά είπε ΟΧΙ.

Τώρα πλέον θα πρέπει να βάλουμε στο εθνικό μας εορτολόγιο και τη γιορτή του ΝΑΙ. Θα γιορτάζεται κάθε Γενάρη για να θυμόμαστε πως μισό και κάτι αιώνα μετά, σε ένα αντίστοιχο δίλημμα “θα υποφέρετε ή θα κάνετε αυτό που θέλουμε παλιοδουλάρες…”, η χώρα απάντησε ΝΑΙ.

Τα κατάφεραν…..

Ομολογώ πως τα κατάφεραν. Με τρόμαξαν, με φόβισαν…. Τόσους μήνες αντιστεκόμουν με νύχια και με δόντια στο φόβο, πίστευα (κι ακόμα πιστεύω) πως ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός μου, ο χειρότερος  σύμβουλος, ο πιο σίγουρος τρόπος να με/μας νικήσουν. Ε, τα κατάφεραν και τώρα φοβάμαι. Φοβάμαι πως στα πενήντα θα μείνω χωρίς δουλειά, πως θα μείνουμε και οι δυο μας χωρίς δουλειά. Ακούω στις ειδήσεις και διαβάζω στις εφημερίδες και το internet για τον απόλυτο χαμό που μας περιμένει και τρελαίνομαι. 150.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων θέλουνε μέχρι το 2015, απολύσεις που σίγουρα θα γίνουν χωρίς σκέψη, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς τίποτε. Πρόχειρα και υπό το κράτος του πανικού, όπως πάντα, κι όποιον πάρει ο χάρος.  150.000 άνθρωποι, όχι αριθμοί, άνθρωποι με παιδιά και υποχρεώσεις. Άνθρωποι σαν αυτούς που μέχρι πριν μερικούς μήνες είχαν σπίτια και οικογένειες και τώρα είναι άστεγοι. Για να μη μιλήσω για το χαμό που γίνεται ήδη στον ιδιωτικό τομέα.

Τα τελευταία 25 χρόνια δεν έμεινα σχεδόν ποτέ χωρίς δουλειά, είτε έκανα λάντζα σε μπαράκια, είτε στη διαφήμιση, είτε στα περιοδικά, είτε στα ΙΕΚ και τελικά στο σχολείο. Χωρίς βύσματα και μέσα, απλά γιατί σιγά σιγά αποκτούσα καλή φήμη, σ’ όλες τις δουλειές που έκανα στη ζωή μου -και ήταν πολλές και διαφορετικές- αφήνα καλές εντυπώσεις φεύγοντας. Μπορεί να ήμουν και τυχερή, δεν το ξέρω, αλλά χωρίς δουλειά δεν έμεινα. Όχι χρυσοπληρωμένες δουλειές αλλά τα βασικά της ζωής τα έβγαζα αξιοπρεπώς και ζούσα με το κεφάλι ψηλά αφού ποτέ δεν αναγκάστηκα να παρακαλέσω ή να βάλω μέσο για να δουλέψω.Τον έβλεπα βέβαια τον ορυμαγδό να έρχεται από τότε ακόμη που δεν τον υποψιαζόταν σχεδόν κανείς. Από το 1998, όταν έσκασε μύτη ο νόμος Αρσένη για τις αλλαγές στα σχολεία και έπεσε στα χέρια μου το σχέδιο -τότε- του κώδικα των δημοσίων υπαλλήλων και είδα το άρθρο για τις καταργήσεις οργανικών θέσεων που θα είχαν σαν συνέπεια διαθεσιμότητες και απολύσεις σε περίπτωση που δεν υπήρχε θέση για μετάταξη. Τότε που έλεγα στους συναδέλφους πως πρέπει να έχουμε το νου μας κι αυτοί -μέσα στη νιρβάνα τους (και οι συμδικαλιστές μας μαζί τους)- πως αυτά δεν γίνονται, πως αποκλείεται να αρθεί ποτέ η μονιμότητά μας. Το είχα στο μυαλό μου αλλά ευχόμουν να μην έρθει αυτή η ώρα…. Και να που ήρθε η ώρα η κακιά…..  Πριν μερικά χρόνια έκλεισε ο άντρας μου το μαγαζί του, ευτυχώς που φώναζα και το έκανε γιατί τώρα απλά θα το κλείναμε πνιγμένοι στα χρέη. “Μη φοβάσαι” του έλεγα “μέχρι να βρεις δουλεία εγώ είμαι εδώ, έστω και με λίγα θα τη βγάλουμε, έστω και με το μισθό μου θα επιβιώσουμε”. Διότι, παρ’ όλο που είχα κατά νου τον κώδικα, δεν ήθελα να βάζω κακές σκέψεις στο μυαλό μου. Επιβιώσαμε, βρήκε δουλειά και συνεχίσαμε να ζούμε. Όπως ζούσαμε πάντα, με λίγα αλλά έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κυνηγήσαμε τα πολλά. Πάντα είμασταν ολιγαρκείς, ούτε αυτοκίνητο δεν είχαμε. Δεν ζήτησα ποτέ στη ζωή μου χλιδή, ακριβά ρούχα, ακριβά έπιπλα, ακριβό σπίτι, ακριβές διακοπές. Ζούσα πάντα (ζούσαμε) με όσα μου έφταναν για να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, να ντύνομαι από στοκατζίδικα, να πηγαίνω διακοπές σε κάμπινγκ, να κάνω μικρά δώρα στους φίλους μου και από τη στιγμή που ήρθε ο γιος μου στη ζωή να καλύπτω τις ανάγκες ενός παιδιού. Βασικά πράγματα. Και τώρα άρχισα να τρέμω πως δεν θα έχω σε λίγο να ταίσω το παιδί μου, πως δεν θα έχω να πληρώσω τ’ αγγλικά και τα γερμανικά του, να τον πάω διακοπές τις 10 μέρες στο κάμπινγκ που τις περιμένει ολόκληρο το χρόνο.

Τους μισώ γιαυτό που μου κάνουν, τους μισώ που φοβάμαι, τους μισώ γιατί ξέρω πως παρ’ όλα τα πτυχία και τα μάστερ μου και τα προσόντα μου πιθανόν να βρεθώ στο δρόμο χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι και σε μια ηλικία που θα είναι αδύνατο να βρω δουλειά. Όπως είμαι σχεδόν σίγουρη πως οι όποιοι άχρηστοι και τεμπέληδες που υπάρχουν θα συνεχίσουν, να επιβιώνουν και να (μη) δουλεύουν. Διότι αυτοί πάντα έχουν κάνει τις καβάντζες τους από πριν, πάντα έχουν έτοιμο ένα μηχανισμό διασωσής τους.

Νιώθω νικημένη που κάνω αυτές τις σκέψεις και τους μισώ γιαυτό. Το κακό είναι πως δεν ξέρω σίγουρα ποιοι είναι αυτοί που μισώ, όπως δεν το ξέρει και κανείς μας και ίσως γιαυτό υπάρχει αυτή η παράλογη παράλυση και παγωμάρα στον κόσμο. Ποιοι είναι αυτοί που μας βλέπουν σαν αριθμούς, ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν πως τα παιδιά μας δεν έχουν μέλλον, δεν έχουν λόγο να έχουν μέλλον; Δεν μπορώ να προσωποποιήσω την οργή που νιώθω κι αυτό με κάνει να νιώθω διπλά αδύναμη και διπλά νικημένη. Σαν να παλεύω με φαντάσματα….

Ίσως και να είναι οι κακές σκέψεις της μέρας, ίσως αύριο να σκέφτομαι άλλα πράγματα, πιο ελπιδοφόρα. Ίσως αύριο να σκέφτομαι πως θα τη γλυτώσω, αν κι αυτό δεν είναι γλυτωμός. Δεν γλυτώνεις όταν καταρρέει το σύμπαν γύρω σου. Το κακό δεν είναι πως είμαι σήμερα στις μαύρες μου, το κακό είναι πως αυτές οι σκέψεις τρυπώνουν όλο και πιο συχνά στο μυαλό μου και φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα εγκατασταθούν μόνιμα. Κι αν γίνει αυτό τη βάψαμε οικογενειακά…..

και ξανά skata

μηδενισμός….

Αν δεν είχα παιδί, ευχαρίστως θα άναβα το σπίρτο που θα τα έκανε όλα στάχτη και μπούρμπερη. Σιχάθηκα τα πάντα και σχεδόν τους πάντες.

Που;

Σε τι δυσθεώρητα επίπεδα κανιβαλλισμού μπορούμε να φτάσουμε;

Στο «Λαϊκό» και άλλα στιγμιότυπα

Προχτές το μεσημέρι βρέθηκα στο «Λαϊκό» νοσοκομείο. Μόλις είχε αρχίσει η γενική εφημερία και συνόδευα τη μαμά να κάνει εισαγωγή για κάτι εξετάσεις. Είχαμε κάνει συνεννόηση από πριν με το γιατρό κι έτσι ανεβήκαμε κατευθείαν στα εξωτερικά του συγκεκριμένου τμήματος χωρίς να περάσουμε πρώτα από τα επείγοντα.

Στιγμιότυπο Ι

Με το που φτάνουμε πάνω βλέπουμε κόσμο να περιμένει, όχι τον κακό χαμό αλλά είχε κόσμο. Δεν μου είχε συμβεί ξανά να έχει γίνει εκ των προτέρων συνεννόηση με το γιατρό οπότε καλού κακού έκοψα ένα νούμερο για να μην έχουμε φασαρίες με τους υπόλοιπους που περίμεναν. Αφού έκοψα το χαρτάκι με το νούμερο, έψαξα να βρω κάποιον να ρωτήσω για τη διαδικασία που έπρεπε ν’ ακολουθήσουμε, δεν βρήκα κι έτσι κάθισα στην άδεια καρέκλα δίπλα στη μάνα μου. Τότε συνειδητοποίησα πως απέναντί μου ήταν δύο αστυνομικοί -μάλλον της «ΔΙΑΣ»- με αλεξίσφαιρα γιλέκα και ιατρικές μάσκες στο πρόσωπο. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σκατά κάνουν εκεί αφού δεν μου φαίνονταν ιδιαίτερα άρρωστοι και μετά συνειδητοποίησα γιατί την ώρα που μπήκαμε οι καρέκλες που καθόμασταν εγώ και η μαμά ήταν άδειες ενώ υπήρχαν όρθιοι. Ο νεαρός δίπλα μου είχε τα χέρια του δεμένα πίσω με χειροπέδες, αυτόν συνόδευαν οι «ΔΙΑΣ» και αυτός ήταν ο λόγος που οι καρέκλες ήταν άδειες. Μάλλον κανείς δεν ήθελε να καθήσει δίπλα σ’ έναν “κακούργο” δεμένο με χειροπέδες που επιπλέον ήταν άρρωστος, ρούφαγε τη μύτη του που δεν μπορούσε να σκουπίσει και είχε μια ελαφριά (αλλά ανεκτή) μυρωδιά. Η μάνα μου δίπλα μου μουρμούριζε γιατί έπρεπε να  κάθονται και να περιμένουν τη σειρά τους, δεν έπρεπε έλεγε να τον έχουν έτσι δεμένο σε κοινή θέα έναν άνθρωπο που ήταν άρρωστος (όντως φαινόταν χάλια). «Είναι απάνθρωπο» έλεγε «ό,τι και να έχει κάνει δεν μπορούν να τον έχουν έτσι. Ούτε τη μύτη του δεν μπορεί να φυσήξει, τον ακούω που τη ρουφάει και δεν μπορεί να κάνει κάτι….. Και σιγά δηλαδή, τι μπορεί να έχει κάνει…. αλλά και ο μεγαλύτερος κακούργος να ήταν πάλι είναι απάνθρωπο». Πέρασε περίπου μισή ώρα με τον νεαρό να κάθεται δεμένος πισθάγκωνα να περιμένει να τον εξετάσουν ρουφώντας τη μύτη και με το κεφάλι κάτω (βλέμμα δεν σήκωνε τριγύρω) και τους αστυνομικούς να τον φυλάνε. Κάποια στιγμή μια μεγάλη κυρία φεύγοντας από διπλανό ιατρείο είδε τους αστυνομικούς και τους ρώτησε γεμάτη ανησυχία γιατί βρίσκονται εκεί και αν είναι καλά. «Εμείς καλά είμαστε» της απάντησαν «για τον Σουλεϊμάν είμαστε εδώ…» και έδειξαν τον νεαρό δίπλα μου. Η γυναίκα σήκωσε το χέρι σε ημιγροθιά και τους είπε «γειά σας παληκάρια μου, εγώ μαζί σας είμαι, σας στηρίζω…» και μετά έσκυψε και κάτι τους μουρμούριζε, δεν έκανα όμως καμμία  προσπάθεια ν’ ακούσω τι έλεγε γιατί ήξερα πως θα νευρίαζα. Μετά από λίγο τους κάλεσαν μέσα οι γιατροί, σηκώθηκε ο νεαρός με τις χειροπέδες και μπήκαν μέσα και μετά από λίγο ξαναβγήκαν με οδηγίες για διάφορες εξετάσεις. Τους ξανασυνάντησα στον κάτω όροφο αφού η διαδικασία είναι ίδια για όλους, πάντα οι στυνομικοί με τις μάσκες και πάντα ο νεαρός δεμένος πισθάγκωνα.

Στιγμιότυπο ΙΙ

Στις γύρες που κάναμε για τις εξετάσεις της μαμάς από το καρδιολογικό στο ακτινολογικό και πέρα δώθε, έβλεπα διάφορους αλλοδαπούς αραβικής καταγωγής να περιμένουν για εξετάσεις συνοδευόμενους από Έλληνες. Στο τέλος συνειδητοποίησα πως ήταν απεργοί από τους 300 που είναι στο νεοκλασικό Υπατία. Είχαν έρθει για εξετάσεις συνοδευόμενοι από μέλη της ομάδας υποστήριξης. Οι περισσότεροι ήταν πολύ αδύνατοι και αδύναμοι και τότε θυμήθηκα τα διάφορα σχόλια που διαβάζω δεξιά και αριστερά στο διαδίκτυο, για το ότι τάχα «χλαπακιάζουν» κανονικά. Δεν ξέρω αν τρώνε και τι τρώνε πάντως ό,τι και να τρώνε είναι πολύ λίγο, οι άνθρωποι ήταν πάρα πολύ αδύνατοι. Σε κάποια φάση, κι ενώ περίμενα τη μαμά να βγει από το καρδιολογικό πέρασε και ο Σουλεϊμάν με τους συνοδούς του. Εξακολουθούσε να έχει δεμένα πίσω τα χέρια του και κάποιος από τους συνοδούς των απεργών είπε στους αστυνομικούς πως είναι απάνθρωπο να τον έχουν έτσι δεμένο με τα χέρια πίσω. Αυτοί του απάντησαν πως πρέπει να είναι δεμένος για να μη το σκάσει, ο τύπος του απάντησε πως θα μπορούσαν να του έχουν τουλάχιστον τα χέρια δεμένα μπροστά κι όχι πίσω αλλά εκεί σταμάτησε η συζήτηση, κανείς δεν έδωσε σημασία.

Στιγμιότυπο ΙΙΙ

Αφού τελειώσαμε με τις εξετάσεις ανεβήκαμε στην κλινική για να γίνει η εισαγωγή. Ο γιατρός που θα έπαιρνε το ιστορικό της μαμάς έλειπε στα εξωτερικά και αναγκαστήκαμε να τον περιμένουμε. Περιμέναμε κάπου μια ώρα, είχε επείγοντα περιστατικά στα εξωτερικά ιατρεία μας είπε η προϊσταμένη. Όταν ήρθε μας κάλεσε στο γραφείο των γιατρών και κάποια στιγμή πήρε τηλέφωνο το δικό μας γιατρό για να συνεννοηθούν για κάτι οπότε σε ερώτηση του δικού μας για το τι γίνεται στην εφημερία του απάντησε πως το νοσοκομείο ήταν γεμάτο με απεργούς, «τους διάσημους πλέον απεργούς», έτσι είπε. Σε ερώτηση μάλλον του δικού μας για το τι έχουν οι απεργοί απάντησε γελώντας «έλα μωρέ, τίποτε….. Ο ένας είχε νυχτερινή ενούρηση χαχαχα…. ο άλλος λέει δεν αισθάνεται καλά γενικά. Σαχλαμάρες των συνοδών τους….». Δεν ξέρω τι στ’ αλήθεια είχαν οι απεργοί αλλά δεν μου άρεσε το ύφος του.

Εντύπωση επίσης μου έκανε πως στα εξωτερικά ιατρεία υπήρχαν πολλοί αλλοδαποί ενώ στις κλινικές για νοσηλεία ελάχιστοι. Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί, να θυμηθώ να το ρωτήσω.

Τέλος πάντων, έγινε η εισαγωγή της μαμάς τυπικά και την πήρα και γυρίσαμε στο σπίτι. Το κρεβάτι το χρειάζονται και δεν υπήρχε λόγος να περάσει η μάνα το τριήμερο στο νοσοκομείο χωρίς να κάνει κάτι αφού η εξέταση θα γίνει την Τετάρτη αν είναι καλοί οι δείκτες σε μια εξέταση αίματος. Θα την ξαναπάω την Τρίτη το πρωί.

Άσχετο με τα στιγμιότυπα στο «Λαϊκό» αλλά μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και μια περίπου βδομάδα που το άκουσα. Τι άκουσα; Την κυρία Μπακογιάννη, με ύφος ανθρώπου που δεν έχει μπει ποτέ σε λεωφορείο, να σχολιάζει τους μισθούς των οδηγών λεωφορείων και να στηλιτεύει με ύφος εκατό καρδιναλίων τις κινητοποιήσεις τους γιατί στρέφονται εναντίον των άλλων εργαζομένων, των «φουκαράδων» που θέλουν να πάνε στη δουλειά τους. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι όταν το άκουσα. Κι αυτό γιατί δεν έχει το δικαίωμα καμμία κυρία Μπακογιάννη από την ευκολία της μερσεντές της με οδηγό, να με αποκαλεί «φουκαρού», εμένα που μετακινούμαι με ΜΜΜ. Αει γαμήσου κυρά μου, που μου ορίστηκες υπερασπιστής μου!!!Και θα με αποκαλέσεις και «φουκαρού»… Ουστ!!!! Καλά κάνουν και απεργούν μωρή, για να σε δω να βγεις να οδηγείς εσύ 8 ώρες τη μέρα σε συνθήκες Αθήνας. Που έχετε και άποψη για το με πόσα μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος και αποφασίζετε πως αυτά που παίρνουν είναι πολλά. Εσείς, που όταν μετακινείστε στην Αθήνα έχετε κι ένα περιπολικό να προπορεύεται για να σας ανοίγει το δρόμο. Και έχετε το θράσος να σχολιάζετε πόσα παίρνει ο κάθε εργαζόμενος και να τα βρίσκετε πολλά!!!

Ποδοσφαιρικά

Δεν τρελάθηκα κι αποφάσισα ξαφνικά να μιλήσω για ποδόσφαιρο, ούτε την είδα ξερόλα. Χτες όμως πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι μου επειδή βιαζόμουν. Το ταξί το οδηγούσε ένας ταξιτζής  (ποιος άλλος θα μου πείτε θα οδηγούσε το ταξί…), ο οποίος ταξιτζής κάπνιζε μέσ’ τα νεύρα αλλά με ρώτησε αν θέλω να το σβήσει επειδή έβηχα συνέχεια και ο οποίος είχε φυσικά το ραδιόφωνο κολλημένο σ’ ένα σταθμό για αθλητικά, όπως σχεδόν όλοι οι ταξιτζήδες. Τον άφησα να καπνίσει και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία σε όσα έλεγαν στο ραδιόφωνο, έχω εκπαιδευτεί να περνάν σαν απλοί ήχοι από τ’ αυτιά μου. Έλα όμως που ο ταξιτζής ήθελε με κάποιον να σχολιάσει τα λεγόμενα…. και το ήθελε τόσο πολύ που γυναίκα-ξεγυναίκα αποφάσισε να τα σχολιάσει μαζί μου.

«Είδες τι έγινε;» με ρώτησε. «Ωχ, τη βάψαμε» είπα μέσα μου αλλά είμαι ευγενικό παιδί κι όταν κάποιος μου μιλάει δεν μπορώ να χλιμιντρίσω για απάντηση. Κάτι είχε πάρει το αυτί μου για επεισόδια το Σάββατο αλλά σπάνια δίνω σημασία στις αθλητικές ειδήσεις. Τον ρώτησα λοιπόν αν μιλάει για κάτι επεισόδια που έγιναν στον αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού κι αυτό ήταν…. Πήρε φόρα ο driver! Μου εξήγησε πως οι οπαδοί του Ολυμπιακού έδειραν τους δικούς τους παίκτες μέσα στο γήπεδο. «Και τώρα» του λέω «εσείς θα δείρετε τους δικούς τους για αντίποινα;». «Φυσικά» μου απαντάει «δεν πάει άλλο…. Είμαι 35 χρονών και την επόμενη φορά θα είμαι στο γήπεδο για να παίξω ξύλο με τους αλήτες». Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα γιατί είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. «Δεν μου λες» τον ρώτησα «σου περνάει από το μυαλό η ιδέα πως φτιάχνεσαι να παίξεις ξύλο με άγνωστους για το χατήρι μιας Ανώνυμης Εταιρείας; Θα έπαιζες ξύλο δλδ και για το χατήρι της ΤΙΤΑΝ ή της 3Ε;» Τι ήθελα και το είπα; Τον πλήγωσα στα τρίσβαθα της ψυχής του…. «Δεν καταλαβαίνεις εσύ, είσαι γυναίκα. Δεν καταλαβαίνεις τι θα πει ποδόσφαιρο. Νομίζεις πως είναι 22 μαντράχαλοι που πληρώνονται εκατομμύρια για να τρέχουν πίσω από μια μπάλα αλλά δεν είναι έτσι. Εσύ το κρίνεις με ψυχρή και υπολογιστική λογική αλλά το ποδόσφαιρο και η ομάδα είναι συναίσθημα, αν το έβλεπες με την καρδιά και όχι με το μυαλό σου θα με καταλάβαινες»!!!!!

Εκεί άρχισα να εκνευρίζομαι στ’ αλήθεια… «Δεν μου λες» τον ξαναρωτάω «θα έπαιζες ξύλο μεθαύριο στην πορεία γιατί σου τρώνε τη ζωή και σου ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας; Θα υπεράσπιζες τη ζωή σου με τόσο πάθος που υπερασπίζεις την ομάδα σου; Κατ’ αρχήν θα κατέβαινες σε μια πορεία με την ίδια ευκολία που πας στο γήπεδο ή σε πορεία για τον παναθηναϊκό που είμαι σίγουρη πως έχεις κατέβει; Μήπως σου περνάει από το μυαλό πως σε βάζουν να πλακώνεσαι με κάποιον που δεν έχεις να μοιράσεις τίποτε κάποιοι που έχουν πολλά να κερδίσουν από τον καυγά σας; Και όσο εσείς θα πλακώνεστε για τις ανώνυμες εταιρείες τους αυτοί θα θησαυρίζουν στην πλάτη σας και πως οι 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε τη μπάλα θα γίνονται εκατομμυριούχοι όσο εσείς δεν θα έχετε να φάτε και να ταΐσετε τα παιδιά σας; Ποδόσφαιρο, θρησκεία και τηλεόραση είναι χειρότερο ναρκωτικό κι από την πρέζα, όταν το καταλάβετε μπορεί και ν’ αλλάξει κάτι».

«Γιατί» μου λέει «εσύ νομίζεις πως πρόκειται ν’ αλλάξει κάτι αν φωνάξω; Όλα είναι προκαθορισμένα, όσο και να φωνάξω δεν θ’ αλλάξει τίποτε οπότε δεν υπάρχει λόγος να φωνάζω… Εσύ που είσαι και μεγαλύτερή μου δεν το ξέρεις; Εγώ πρέπει να σου το πω;». Εκεί τα πήρα άσχημα στο κρανίο.  Τον ρώτησα «αν προτιμάει να φωνάζει και να πλακώνεται στο ξύλο για να μπορεί άνετα ο κάθε πρόεδρος μιας ΠΑΕ να ξεπλένει τα μαύρα χρήματά του και να ελέγχει πολιτικούς, ελέγχοντας όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους που πλακώνονται στο ξύλο για πάρτη του νομίζοντας πως υπερασπιζονται την ομάδα τους, αν νομίζει πως θ’ αλλάξει κάτι έστω και στην Ανώνυμη Εταιρεία που έχει το όνομα της αγαπημένης του ομάδας με το να πλακωθεί αυτός και ο αντίπαλος στο ξύλο, κι αν τελικά είναι και για τον Κόκκαλη και τον Βαρδινογιάννη οι ομάδες τόσο ΙΔΕΑ όσο είναι και για τους οπαδούς που πρόθυμα μπορούν να σφάξουν ο ένας τον άλλο κι αν έχει σκεφτεί ποτέ γιατί τόσο πρόθυμα αναλαμβάνουν εταιρείες οι οποίες τους βάζουν μέσα.» Η απάντηση; «Ο Κόκκαλης δεν το βλέπει συναισθηματικά, ο Γιαννακόπουλος όμως το βλέπει……!!!…. Είσαι γυναίκα εσύ και δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα πει ομάδα….». «Ωραία….» του είπα «όσο οι άντρες θα πλακώνεστε για το ποδόσφαιρο, οι γυναίκες μπορούν αν πλακωθούν για το ποια έπρεπε να βγει Next Top Model και για το αν άξιζε να βγει πρώτος αυτός/η που νίκησε στο X-Factor κι έτσι να ζήσουμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι και ναρκωμένοι». Μετά απ’ αυτό γύρισε και με κοίταξε μ’ ένα ύφος μεταξυ του θέλω να σε πλακώσω στο ξύλο ηλίθια και θέλω να πατήσω τα κλάματα γιατί μου έλαχε να λέω τον πόνο μου σε μια γυναίκα. Ανεπίδεκτος στόκος ο άνθρωπος…. Ευτυχώς μετά από λίγο φτάσαμε στο σπίτι μου και κατέβηκα.

Μας αξίζει να μας πηδήξουν ασάλιωτα αφού οι πολίτες αυτής της χώρας πιστεύουν πως αυτή είναι η μοίρα τους που είναι αναπόφευκτη…. Αλλά εγώ είμαι γυναίκα, τι να καταλάβω;

σουρρεαλισμός η ζωή μας

Μόλις διάβασα στο Twitter πως στην Κερατέα σήμερα έκαναν δοκιμή με «κανονάκι», αυτές τις αντλίες  που πετάνε με δύναμη νερό πάνω στο συγκεντρωμένο πλήθος για να το διαλύσουν. Τέσσερις μέρες τώρα πέφτει το ξύλο της αρκούδας στην Κερατέα και κανείς δεν το ανέφερε στις ειδήσεις της τηλεόρασης. Την προηγούμενη Δευτέρα έπεφτε πάλι το ξύλο της αρκούδας στο κέντρο της Αθήνας και η τηλεόραση ζούσε σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, γεμάτο σίριαλ και μάγειρους που εκπαιδεύουν άλλους μάγειρους στο πως να φτιάχνουν μια κουτσουλιά χρωματιστή στη μέση μιας πιατέλας, που θα κοστίζει όσο όλος ο εβδομαδιαίος οικογενειακός προϋπολογισμός για super market και λαϊκή αγορά. Φαντάζομαι πως αν η δοκιμή κριθεί ικανοποιητική θα τα δούμε σύντομα και στο κέντρο της Αθήνας. Και με το καλό και τις  άλλες παραγγελίες της ΕΛΑΣ («σφαίρες πιπεριού» και taser). Στο διαδίκτυο γίνεται «πόλεμος» με το θέμα της wikileaks αλλά στις ειδήσεις τσιμουδιά, σαν να μην υπάρχει το θέμα. Κι εγώ θέλω να στουμπώσω ένα πατσαβούρι στο στόμα του Καψή που κάθε φορά που τυχαίνει να τον ακούσω αρχίζω να γκαρίζω μπινελίκια. Ένας βλάκας με περικεφαλαία που το παίζει τιμητής των

Την έκλεψα από τον γνωστό “Σκύλο της Βάλια Κάλντα”

πάντων και αναρωτιόταν προχτές γιατί να παίρνουν τους μισθούς που παίρνουν οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, ο άνθρωπος που αν δεν ήταν γιος του πατέρα του δεν θα εύρισκε δουλειά ούτε ως κούριερ. Κι εγώ να τσιρίζω στο σπίτι, με το γιο μου να με κοιτάει με γουρλωμένα μάτια «κι εσύ γιατί παίρνεις όσα παίρνεις ρε μαλάκα; Τι σκατά προσφέρεις στην κοινωνία που αξίζει να πληρώνεται έστω και 10 ευρώ;»

Επίσης γίνεται το σουρρεαλιστικό να ψηφίζεται τη μία μέρα στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που ξεσηκώνει τον κόσμο και να κυρήσσεται γενική απεργία για την επόμενη μέρα! Και μόλις άκουσα πως ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που το καταψήφισε πήρε τον πούλο με συνοπτικές διαδικασίες. Πυροβολεί πιο γρήγορα κι απ’ τη σκιά του ο ΓΑΠ.

Με την απεργία που κάνουν κάθε μέρα τα ΜΜΜ έχω μουρλαθεί στον ποδαρόδρομο, καίω θερμίδες και θα κάνω γάμπα και κώλο σένια. Κάτι είναι κι αυτό….. (κάνουμε τα πικρά γλυκά για να μην πατήσουμε τα κλάματα). Αύριο όμως δεν πάω πουθενά, απεργώ.

Σήμερα διάβασα και το τι γίνεται με τα δύο ελληνικά καράβια που συμμετείχαν στο Gaza Flotilla. Τα έκαναν φύλλο και φτερό, τα ρήμαξαν και τα πλιατσικολόγησαν. Τίποτα δεν γλίτωσε από τον… εξονυχιστικό έλεγχο των Ισραηλινών κομάντος στα πλοία που μετέφεραν χιλιάδες τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα. Επτά μήνες μετά την αιματηρή επίθεση στον «Στόλο της Ελευθερίας», τα ελληνικά πλοία παραμένουν στο λιμάνι της Χάιφα. Παρά τα προσκόματα που έβρισκαν οι ισραηλινοί προκειμένου να αποτρέψουν τη δυνατότητα επιστροφής των πλοίων, πριν από λίγες μέρες Ελληνες εμπειρογνώμονες κατάφεραν τελικά να πραγματοποιήσουν νηοψία στα δύο πλοία. Η εικόνα και των δύο ελληνικών πλοίων είναι απογοητευτική. Σε χειρότερη κατάσταση βρίσκεται το φορτηγό πλοίο υπό ελληνική σημαία «Ελεύθερη Μεσόγειος», το οποίο είχε αγοραστεί από χρήματα του ελληνικού και σουηδικού λαού. Κάθε μέρος του πλοίου έχει γίνει «φύλλο και φτερό», οι μηχανές και ο εξοπλισμός φέρουν τεράστιες ζημιές, σχεδόν το σύνολο του υλικού της βοήθειας που μετέφερε το πλοίο (οικοδομικά υλικά και φάρμακα) έχει καταστραφεί, ενώ και τα εργαλεία έχουν αφαιρεθεί από τις εργαλειοθήκες.

Ωραία πράγματα…. ούτε κι αυτό το θέμα είχε ενδιαφέρον για τις ειδήσεις της ελληνικής τηλεόρασης φυσικά, τις οποίες πλέον βλέπω σπάνια. Ας είναι καλά το διαδίκτυο για ενημέρωση μέχρι να το ελέγξουν κι αυτό και να ζήσουμε με χρονοκαθυστέρηση το δικό μας 1984.

συνέντευξη

δεν περιμέναμε έτσι, αυτό τους έλειπε να μας είχαν και έξω υπό βροχήν.

Αυτό που λείπει απ’ αυτή τη χώρα ( ή μάλλον ένα απ’ αυτά που λείπει) είναι ο σεβασμός του άλλου, του διπλανού σου, του γείτονα, του συνάδελφου.

Ναι καλά τώρα…. θα μου πείτε. Ακόμα δεν συνήθισες; Ε! όχι, δεν συνήθισα, δεν συνηθίζονται αυτά.  Τι μου την έδωσε πάλι; Θα σας πω.

Χτες περνούσα από μια συνέντευξη για μια θέση που μ’ ενδιαφέρει. Κανόνισα άδεια από το σχολείο και βρέθηκα στον τόπο της συνέντευξης ένα τέταρτο νωρίτερα. Συνηθισμένο για μένα που είμαι ο άνθρωπος που φτάνει στα ραντεβού του τουλάχιστον πέντε λεπτά νωρίτερα, ακόμα κι όταν προσπαθώ ν’ αργήσω γιατί ξέρω πως ο άνθρωπος που έχω μαζί του ραντεβού θα με στήσει. Ήταν καθορισμένη λοιπόν η ώρα της συνέντευξης για τις 11:00 κι εγώ εκεί από τις 10:45. Κατά τις 11:05 φτάσανε και οι υπόλοιποι που θα περνούσαν από την ίδια διαδικασία. Μας είχαν χωρίσει σε ομάδες, η πρώτη στις 11:00 η δεύτερη 11:30 και πάει λέγοντας. Πήγε 11:30, ήρθαν κι αυτοί της δεύτερης ομάδας, πήγε 12:00 ήρθε και η τρίτη ομάδα και απλά γεμίζαμε έναν διάδρομο, όρθιοι εννοείται.  Άρχισε η γκρίνια «μα τι γίνεται επιτέλους, τι πράγματα είναι αυτά; Μας έχουν στημμένους όρθιους μεγάλους ανθρώπους…» και τέτοια. Ειδικά με το τελευταίο τα πήρα στο κρανίο αφού εννοείται πως ήδη είχα φορτώσει με την καθυστέρηση και το στήσιμο. Δηλαδή, ρώτησα τον συνάδελφο, αν δεν ήμασταν μεγάλοι και ήμασταν 15χρονοι θα δικαολογούνταν αυτή η συμπεριφορά; Δικαιολογείται το στήσιμο και η ορθοστασία στοιβαγμένοι σ’ έναν διάδρομο, αν οι στημένοι είναι 15χρονοι; Σε μας δείχνει έλλειψη σεβασμού ενώ άμα ήμασταν νιάνιαρα θα ήταν όλα καλά; Σκατά θα ήταν, ακόμα χειρότερα, διότι οι 15χρονοι θα έχαναν κάθε ευκαιρία να μάθουν να φέρονται και να σέβονται τον διπλανό τους. Κι αυτό θα χάναμε την ευκαιρία να τους το μάθουμε εμείς που υποτίθεται αυτή είναι η δουλειά μας, να τους διδάσκουμε κάτι εκτός από τυποποιημένα μαθήματα σε κουτάκια. Ένα κιλό ιστορία, μισό μαθηματικά και τρία τέταρτα γλώσσα.

Κάποια στιγμή βγήκε ο προεδρεύων της επιτροπής και μας πέταξε μια θολή δικαιολογία του τύπου «συγγνώμη αλλά είχαμε δουλειά…». Τι λες ρε μεγάλε; Κι εμείς δουλειά σου δεν είμαστε; Εσείς καθορίσατε την ώρα, όχι εμείς και υποτίθεται την καθορίσατε ξέροντας πως έχετε και άλλα πράγματα. Αν δεν προλαβαίνατε ας βρίσκατε άλλη ώρα, τέτοια που να μην υπήρχε ανάγκη να στηθούμε τόσοι άνθρωποι.

Μετά από σχεδόν δύο ώρες στην αναμονή πέρασα για τη συνέντευξη που κράτησε ένα λεπτό. Επιβεβαίωσαν το βιογραφικό μου, έκαναν και μια ερώτηση για τους τύπους του στιλ «τι νομίζετε πως μπορείτε να προσφέρετε άμα πάρετε τη θέση..», έδωσα μια μονολεκτική απάντηση και έξω από την πόρτα. Όλο αυτό για ένα λεπτό!!! Πείτε μου, τι κατάλαβαν για μένα και για το τι θα μπορούσα να προσφέρω αν έπαιρνα αυτή τη θέση; Μη χέσω….

Θα μάθω αν την πήρα (που δεν το βλέπω για ευνήτους λόγους) από βδομάδα.

«όλοι μαζί τα φάγαμε»!

Θέλω ν’ αγιάσω αλλά δεν μ’ αφήνουν οι διαόλοι. Θέλω να ξαναρχίσω να γράφω για ανθισμένες ακακίες, παιχνίδια στη γειτονιά, γιαγιάδες και παππούδες αλλά όλο κάτι γίνεται και τσιτώνουν τα νεύρα μου. Τώρα ήρθε το παχύδερμο Πάγκαλος να μας πει πως “Όλοι μαζί τα φάγαμε…”. Όλοι μαζί, εγώ κι αυτοί…. Τι λες ρε μεγάλε; Αν είναι έτσι τότε εγώ γιατί μετρούσα και τώρα ακόμα πιο πολύ μετράω τα δεκαράκια και αναβάλω συνεχώς πράγματα που πρέπει να γίνουν για τον άλλο μήνα; Κάνει το ίδιο κι ο Πάγκαλος; Κι ο Βουλγαράκης του “ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;”

Το έχω ξαναγράψει, όταν μοιράζεις την ευθύνη σε 10.000.000 φταίχτες η δική σου η ευθύνη αυτόματα μειώνεται στο ελάχιστο. Κατάλαβες φίλε μου Γιώργο γιατί τα παίρνω και μαζί σου όταν μου λες πως “φταίμε όλοι”; Πάρε τώρα έναν Θόδωρο να σου λέει το ίδιο….

Μια χαρά τα λέει ο Μπογιόπουλος για το πως τα “φάγαμε μαζί”…

"Όλοι μαζί τα φάγμε" λέει το μουσκάρι..... Αφού δεν τις έχει φάει ακόμα καλά να πάθουμε.

“Ηταν αναμενόμενο. Το μόνο που απομένει πλέον είναι – αυτό που πλαγίως έτσι κι αλλιώς μας το λένε κάθε μέρα – να μας το πούνε και κατάμουτρα: «Είστε μ…»!

“Ολοι μαζί τα φάγαμε»!
Αυτή είναι, τώρα, η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης. Διά στόματος Πάγκαλου.
Αλλά, τότε, γιατί προεκλογικά ο Παπανδρέου είχε κάνει σλόγκαν εκείνο το «πού πήγαν τα λεφτά;». Δεν τον είχε ενημερώσει ο στενότερος συνεργάτης του, ο αντιπρόεδρός του, ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»;…
Μάθετε, λοιπόν, ότι η «πτώχευση», η «χρεοκοπία», η «εντατική», ο «Τιτανικός» προήλθαν επειδή οι καλοκάγαθοι ταγοί του Εθνους, καλόψυχοι και συναισθηματικοί καθώς είναι, ενέδιδαν στις απαιτήσεις του ανεπρόκοπου λαού και τον «διόριζαν» στο Δημόσιο!
Τι διαφορετικό έκανε ο τσιφλικάς, που ενώ γέμιζε την κοιλιά του με το αίμα των κολίγων, κραδαίνοντας την εξουσία του βούρδουλα και του κνούτου, γύριζε στους «χωριάτες» και έλεγε απαιτώντας να τον προσκυνήσουν: «Εγώ σας ταΐζω»!
Πράγματι, πρόκειται για μια πρωτοφανή ιστορία αθλιότητας. Ετσι την αποκάλεσε ο Πάγκαλος: «Αθλιότητα». Μόνο που πρόκειται για τη δική τους, την ολόδική τους πολιτική και προσωπική αθλιότητα.
Οι «κοτζαμπάσηδες» του δημόσιου βίου, οι εκμαυλιστές συνειδήσεων, οι «τζουμπέδες» της ρουσφετοκρατίας, τα κόμματα της εξαγοράς ψηφοφόρων και της κατασκευής εκλογικής πελατείας, είναι τα… θύματα!
Τους πήρε στο λαιμό του ο λαός!

«Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου ανέργων.
«Φταίει» ο λαός των 2,5 εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
«Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου συνταξιούχων που ζουν με 600 ευρώ και κάτω.
«Φταίει» ο λαός με το 50% των ιδιωτικών υπαλλήλων να αμείβεται με κάτω από 1.011 ευρώ.
«Φταίει» ο λαός της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων – δασκάλων και καθηγητών (που λείπουν κατά χιλιάδες από τα σχολεία), των νοσοκομειακών γιατρών και νοσηλευτών (που λείπουν κατά δεκάδες χιλιάδες από τα νοσοκομεία), που ζουν με «τρεις κι εξήντα».
«Φταίει» ο λαός των 11 εκατομμυρίων, γιατί oι 500.000 από αυτούς (το χαμηλότερο κατ’ αναλογία πληθυσμού ποσοστό στην ΕΕ) διορίστηκαν στο Δημόσιο και οι κρατούντες, αυτοί που «τους διόρισαν», οι ίδιοι που επιχειρούν να χτίσουν πάνω στο δικαίωμα για δουλειά τους κομματικούς τους στρατούς, οι ίδιοι που αναφωνούσαν «εσείς είστε το κράτος», έρχονται σήμερα και ισχυρίζονται: «Ολοι μαζί τα φάγαμε»!
Ας το μάθει ο ελληνικός λαός.
Ας το μάθουν πρώτοι απ’ όλους οι χτεσινοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, όλοι αυτοί που τους κόβουν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, που τους έχουν πεθάνει στους φόρους:
* Τα 28 δισ., τα επόμενα 15 δισ., τα μεθεπόμενα 10 δισ. και τα τελευταία 25 δισ. προς τους τραπεζίτες… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα 100 δισ. καθαρά κέρδη την τελευταία δεκαετία που ενθυλάκωσαν 300 οικογένειες από το Χρηματιστήριο… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα 500 δισ. που διακινούνται ετησίως από βιομήχανους και εφοπλιστές στις «οφ σορ»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα ομόλογα… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λεηλατημένα από τη Σοφοκλέους… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα κτηματολόγια… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα φέσια της Ολυμπιάδας… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «μαύρα» της «Ζήμενς»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα μυστικά κονδύλια και τις χορηγίες του υπουργείου Εξωτερικών προς τους εκλεκτούς των ΜΚΟ… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λεφτά για τα «υποβρύχια που γέρνουν»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «χαβιάρια» της ξιπασιάς πάνω στα «κότερα»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα κλεμμένα από τους «συντρόφους που πλουτίσανε» και από τους «συντρόφους που ενέδωσαν στην κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «απροσδιόριστα βάρη για τον προϋπολογισμό» που (όπως οι ίδιοι αναφέρουν στις αιτιολογικές εκθέσεις τους) συνιστούν οι επιδοτήσεις και οι φοροαπαλλαγές υπέρ πλουτοκρατών… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λύτρα υπέρ εργολάβων στις εθνικές και λοιπές οδούς… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
Η αλήθεια είναι τούτη: Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί»… παραδώσαμε τον Οτσαλάν στους Τούρκους, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» υπογράψαμε υπέρ των «νομίμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» αναφωνούσαμε το βράδυ των Ιμίων εκείνο το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Η αλήθεια είναι τούτη:
* Τα 600 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι τράπεζες,
* τα 700 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι εν Ελλάδι πολυεθνικές και μονοπώλια,
* τα 450 δισ. που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός σε τόκους την τελευταία δεκαετία υπέρ ντόπιων και ξένων «τοκογλύφων» δανειστών,
* τα 60 δισ. «ρευστό» που διαθέτουν οι 4.000 Ελληνες πλουτοκράτες με «private banking» λογαριασμούς, είναι από μόνα τους ασφαλή στοιχεία για να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ποιοι «τα φάγανε» και ποιοι συνεχίζουν να «τα τρώνε».
Οσο για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον αντιπρόεδρό της, τον Πάγκαλο, εφόσον όπως έχει δηλώσει για τον εαυτό του «δεν είμαι δημαγωγός, δεν είμαι λαοπλάνος, δεν είμαι ένας ξεφτιλισμένος πολιτικάντης», δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα.
Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πάλι ξεκίνημα (κι όχι πάλης….)

Πάντα για μένα η χρονιά ξεκινούσε το Σεπτέμβρη, μαζί με το άνοιγμα των σχολείων. Μπορεί την Πρωτοχρονιά να γιορτάζουμε και να κάνουμε ρεβεγιόν και πάρτι αλλά η νέα χρονιά για μένα είχε ήδη ξεκινήσει. Όσα χρόνια έμεινα εκτός οποιασδήποτε ακαδημαϊκής διαδικασίας (είτε ως μαθήτρια, είτε ως φοιτήτρια, είτε στο τέλος ως εκπαιδευτικός) και απλάς) και απλαιδευτικ ήμουν εργαζόμενη, δεν μπορούσα να το συνηθίσω με τίποτε. Ίσως τελικά να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που κατέληξα στην εκπαίδευση, να μπει δηλαδή η αρχή της χρονιάς στη σωστή της θέση.

Βέβαια η φετεινή χρονιά δεν ξεκινάει με καλούς οιωνούς. Στο σχολείο αρκετοί συνάδελφοι, όσοι μπορούν δηλαδή, την κοπανάνε με σύνταξη. Οι άλλοι μετράνε τα κουκιά τους μπας και τους κάθεται η μπίλια να φύγουν του χρόνου, άλλη συζήτηση δεν ακούς από το πότε θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα ο καθένας. Ζαλίζομαι με τόσα νούμερα, τόσα υπέρ και κατά για την κάθε περίπτωση. Φυσικά υπάρχουμε κι αυτοί που μάλλον δεν θα βγούμε στη σύνταξη ποτέ αφού μπήκαμε αργά στον εργασιακό στίβο, κι όταν λέω αργά εννοώ αργά με ένσημα. Διότι δουλειές του ποδαριού και ανασφάλιστες κάναμε πολλές  μέχρι να κολληθεί το πρώτο μας ένσημο. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, τότε που η ηλικία της σύνταξης μας φαινόταν τόσο μακρυά σαν να μην υπήρχε περίπτωση να έρθει  και για μας κάποια στιγμή. Που και που σκάει μύτη κανένας μαθητής για εγγραφή. Το σχολείο είναι μπουρδέλο, άθλιο το κτίριο και κανένας δεν νοιάζεται τόσα χρόνια να φτιαχτεί κάτι, οι συνάδελφοι απογοητευμένοι, αν μπορούσαν θα την έκαναν όλοι με σύνταξη, μαθητές ψάχνουμε με το ντουφέκι,  το σχολείο δεν βλέπω να έχει πολύ μέλλον ακόμα. Χρόνια το φοβόμασταν αλλά τώρα μάλλον ήρθε η ώρα του, μας βλέπω του χρόνου να μας «ρουφάει» κανένα άλλο σχολείο. Κι άντε πάλι να ψάχνουμε για ώρες να συμπληρώσουμε ωράριο, μαθητές να συμπληρώσουμε τμήμα και να περιμένουμε να παλιώσουμε και στο άλλο σχολείο για να μπορούμε να διαλέγουμε εμείς πρώτοι. Μ΄αυτά και μ’ αυτά, άντε να σου μείνουν κέφια να κάνεις μάθημα όταν ξέρεις πως κατά πάσα πιθανότητα οι μαθητές σου θα είναι πιο βαριεστημένοι και απογοητευμένοι από σένα.

Τέλος πάντων, σε γκρίνια κατέληξα πάλι αλλά όσα συμβαίνουν γύρω μου δεν μου δίνουν έναυσμα για κάτι άλλο. Βλέπω ανθρώπους να μετράνε το σεντ, άλλους άνεργους να ψάχνουν δουλειά με μανία, οποιαδήποτε δουλειά για να μη τους πετάξουν έξω από το σπίτι τους και να μη τους κόψουν το ρεύμα, κι άλλους ανθρώπους που τα μαζεύουν και θέλουν να εγκαταλείψουν αυτη την άθλια μπουρδελοχώρα.

Και η τηλεόραση παίζει το έπος «Ανασχηματισμός». Βρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ…..

Αν έχεις τύχη διάβαινε…..

Κουράστηκα. Κουράστηκα να διαβάζω ροζ σελίδες στις εφημερίδες (ναι, το έκανα κι αυτό μπας και καταλάβω τι γίνεται…), να διαβάζω αναλύσεις υπέρ και κατά των μέτρων στο νετ, να διαβάζω αναλύσεις για το τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε, για το τι πρέπει να γίνει και δεν θα γίνει. Η ζωή όμως δεν είναι μόνο ΔΝΤ και αναλύσεις και μας σκαρώνει τρελές πλάκες κάποιες φορές. Οπότε εστιάζω στις μικρές και καθημερινές πλάκες της ζωής. Τα υπόλοιπα , έτσι κι αλλιώς θα πλακώσουν την καμπούρα μας, δεν τα γλυτώνουμε.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ανέβηκα στο χωριό. Για την ακρίβεια ανέβηκα μαζί με τη μάνα μου που ήταν εδώ για μια επέμβαση καταρράκτη. Μπορώ και μόνη μου έλεγε εκείνη αλλά εγώ δεν την άκουσα και πολύ καλά έκανα, όπως φάνηκε εκ των υστέρων. Πήραμε το τρένο την Κυριακή το πρωί και όλα πήγαιναν ρολόι. Φτάσαμε στην ώρα μας, βρήκαμε ταξί για το ΚΤΕΛ, βρήκαμε αμέσως ανταπόκριση για Χαλκιδική, όλα τέλεια. Στο ταξί που μας πήγαινε στο σπίτι, της είπα πως μόλις μπούμε θα φτιάξουμε μια καφεδιά να την πιούμε στη βεράντα. Μια χαρά δηλαδή πήγαινε η μέρα…. Μια παροιμία όμως λέει πως «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελά». Σοφή κουβέντα! Φτάσαμε στο σπίτι, ο κήπος χαρά θεού. Εντάξει, το χόρτο ήθελε κούρεμα αλλά ήταν τα πάντα ανθισμένα και μοσχοβολούσαν. Κρατήστε το αυτό το «μοσχοβολούσαν»…. Σέρνοντας τις βαλίτσες πήγαμε να μπούμε από την πίσω μεριά, την πόρτα της κουζίνας. Όταν φτάσαμε έξω από την πόρτα με χτύπησε στη μύτη μια άσχημη μυρωδιά αλλά δεν έδωσα σημασία, «χωριό είναι…» σκέφτηκα. Ξεκλειδώνω την πόρτα και στο κατώφλι υπάρχει μια σειρά ψόφιες μύγες. «Α πα πα…» λέει η μαμά «πάρε τη σκούπα να τις σκουπίσουμε, που σκατά μαζεύτηκαν αυτές;» Μόλις έκανα ένα βήμα μέσα στο σπίτι η άσχημη μυρωδιά με χτύπησε κατακούτελα μαζί με την εικόνα κάποιων κόκκινων ζουμιών κάτω από το ψυγείο. «Τι είναι αυτά βρε μάνα;» ρώτησα. «Αίματα…» είπε η μαμά κι άρχισε ο εφιάλτης. Ανοίξαμε το ψυγείο. Τι μπόχα ήταν αυτή!!!!!!! Κανείς δεν τη φαντάζεται και ούτε χρειάζεται. Ούτε στον εχθρό μου δεν το εύχομαι αυτό που ζήσαμε. Τι είχε συμβεί; Κάποια στιγμή –ενόσω έλειπε η μαμά- χάλασε το ψυγείο. Τι έπαθε; Η ιδέα πως μπορεί να έπαθε βραχυκύκλωμα είναι πολύ πιθανή αλλά δεν τόλμησα να την αναφέρω. Το σκέφτηκε η μάνα μου και ταυτόχρονα πως αν όντως ήταν βραχυκύκλωμα θα ήταν πιθανό να καεί το σπίτι και φρίκαρε οπότε δεν το ξανασυζητήσαμε. Κύριος οίδε τι έπαθε τελικά αλλά αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σαπίσουν τα πάνταολα. Κυρίως τα κρέατα που είχε η μαμά στην κατάψυξη με αποτέλεσμα να βρωμάει ψοφίμι, λες και υπήρχε στο σπίτι πτώμα σε αποσύνθεση. Και το χειρότερο ήταν πως με το που άνοιξε το ψυγείο, εκτός από τη μπόχα, πετάχτηκε από μέσα κι ένα λεφούσι σιχαμερές και τρισάθλιες μύγες!!! Τι σκατά; Τις γέννησε η σαπίλα;

Αντί για τον καφέ που ονειρευόμασταν πήραμε σακούλες σκουπιδιών κι αρχίσαμε να πετάμε. Αφού πετάξαμε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε μέσα–δυο μπύρες και μια Coca Cola διασώθηκαν- άρχισε ο Γολγοθάς του να καθαρίσουμε όλα τα σιχαμερά ζουμιά που είχαν ποτίσει τα πάντα. Πέντε ώρες καθαρίζαμε εναλλάξ, χρησιμοποιήσαμε ό,τι απορρυπαντικό υπήρχε στο σπίτι αλλά η μυρωδιά δεν έλεγε να φύγει. Συν το γεγονός πως δεν είχαμε πλέον ψυγείο….. Το βράδυ, πτώματα πλέον από την κούραση, αποφασίσαμε πως και να φτιαχτεί το γαμωψυγείο δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναβάλει η μάνα μου εύκολα φαγητό σ’ ένα πράγμα που είχε ποτίσει μυρωδιά ψοφιμιού, άρα η αγορά νέου ψυγείου ήταν μονόδρομος (κάτι σαν την προσφυγή στο ΔΝΤ ένα πράγμα…). Έτσι την επόμενη μέρα πήραμε το δρόμο να βρούμε ψυγείο. Βρήκαμε ένα στο μέγεθος που θέλαμε, το παραγγείλαμε και το περιμέναμε την επόμενη μέρα. Μια μέρα είναι –είπαμε- θα τη βγάλουμε κουτσά στραβά χωρίς ψυγείο. Ήρθε την επόμενη το πρωί, πήγαμε να το βάλουμε στη θέση του αλλά φευ…. Δεν χωρούσε για 2-3 χιλιοστά!!! Όχι εκατοστά, χιλιοστά!!! Γαμώ τη γκαντεμιά μας! αναφωνήσαμε και πήρα τα κατσαβίδια να ξεβιδώσω τη βάση πάνω στην οποία έμπαινε. Αλλά άμα είσαι γκαντέμης είσαι, όχι αστεία. Η βάση ήταν πιασμένη κι αλλού, πίσω από κάτι ράφια και δεν έλεγε να ξηλώσω τα πάντα. Άρχισε η μαμά τα τηλέφωνα σε όποιον μάστορα είχε στην ατζέντα της και στο τέλος μας λυπήθηκε ένας απ’ όλους και μας είπε πως θα έρθει το απόγευμα. Μέχρι το απόγευμα λοιπόν, καθόμασταν σαν τις άδικες κατάρες και περιμέναμε ενώ η μάνα μου δεν με άφηνε να κόψω τουλάχιστον το χόρτο για να περάσει η ώρα και να εκτονώσω τα διαόλια μου. «Αρκετά κουράστηκες…» μου είπε. Άντε να της εξηγήσεις πως με κούραζε περισσότερο το να κάθομαι άπραγη από το να πάρω το χλοοκοπτικό και να ξυρίσω τον κήπο. Είχα και το βιβλίο μου μαζί αλλά με τόσα νεύρα ήταν αδύνατο να συγκεντρωθώ και να διαβάσω.

Με τα πολλά πέρασε η μέρα, ήρθε ο μάστορας, αφού μας έστησε φυσικά και κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό διότι σκεφτόμουν πως την άλλη μέρα φεύγω και που θα την αφήσω μόνη χωρίς ψυγείο, κι έκανε αυτό που είχα σκεφτεί να κάνω κι εγώ αλλά άμα το έλεγα στη μαμά δεν θα το δεχόταν. Πήρε ένα σφυρί κι έσπασε τη βάση. Τόσο απλά. Έτσι μπήκε το ψυγείο στη θέση του και η ψυχή μου στη δική της. Τουλάχιστον έφυγα ήσυχη πως άφησα τη μαμά  σχετικά τακτοποιημένη, χωρίς την ανησυχία πως σκατά να τα βολέψει. Το κακό είναι πως ακόμα όταν το σκέφτομαι έχω αυτή την αηδιαστική μυρωδιά στα ρουθούνια μου… Μπλιαξ και πάλι μπλιαξ!

της πουτάνας… έχουμε πόλεμο

Είμαι έξαλλη. Είμαι θυμωμένη. Είμαι στεναχωρημένη. Είμαι…. Δεν ξέρω πια τι είμαι.

Από τα 15 μου είμαι στο δρόμο, σαν το σημερινό πρώτη φορά. Κάπως θυμίζει τη φάση μετά τον Τεμπονέρα, τότε που κάηκε ο Μαρούσης αλλά περισσεύει πλέον η αγριάδα. Το μάτι του κόσμου έχει γυρίσει ανάποδα, ο ατμός που μαζεύεται θα τινάξει τα καπάκια και δεν βλέπω βαλβίδα ασφαλείας. Απίστευτα πράγματα έγιναν στη σημερινή πορεία….
Κατ’ αρχήν η αστυνομία, είμαι σίγουρη πως η εντολή που είχε ήταν «γαμήστε τους όλους». Λίγο πριν το πρώτο χτύπημα συζητούσα μ’ ένα φίλο πως βλέπει τα πράγματα κι αν θα έχουμε νταβατούρια. “Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν ο Χρυσοχό;” με ρώτησε. “Θα εξαφάνιζα τους μπάτσους από τους δρόμους” του απάντησα “αυτό λέει η λογική. Δεν προκαλείς, ο κόσμος θα πορευτεί, θα φωνάξει και θα διαλυθεί. Με τόσο θυμό όμως, αν τον προκαλέσεις, θα τα κάνει λαμπόγυαλο».

Λίγο μετά διαψεύσθηκα. Προκλητικότατοι οι ματατζήδες έσκασαν μύτη στη Σανταρόζα φορώντας ήδη τις κουκούλες. Δεν υπήρχε λόγος, δεν είχε γίνει τίποτε. Εμφανίστηκαν δίπλα στην πορεία, τους γιουχάισε ο κόσμος και μας ψέκασαν, άρχισαν τις κρότου-λάμψης και τα χημικά στο άσχετο. Μετά απ’ αυτό, τα μπαμ μπουμ ακουγόταν συνέχεια. Στο Σύνταγμα ο κόσμος κατέλαβε το δρόμο και όλο το χώρο μπροστά στη Βουλή. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ποιο ήταν το σχέδιο. Έπρεπε πάση θυσία να μη μείνει ψυχή στο Σύνταγμα.  Έριξαν τόνους χημικά πάνω στον κόσμο αλλά ο κόσμος έσπαγε και ξαναμαζευόταν. Έκαναν συνεχή ντου για να ξαναβγούν μπροστά στη Βουλή. Και ξανά χημικά. Χιλιάδες κόσμου, δεν μπορώ να υπολογίσω αλλά ήταν μιλιούνια. Είδα μεγάλες σε ηλικία γυναίκες να φωνάζουν “να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή”, γέρους να πετάνε μπουκάλια στα ΜΑΤ και να τους βρίζουν, και κυρίως δεν έφευγαν με τίποτε. Ο κόσμος έσπαγε, ξαναμαζευόταν στα στενά και ξανάβγαινε να ενσωματωθεί στους επόμενους που ανέβαιναν από τη Σταδίου.
Κάποια στιγμή βρέθηκα στη Μητροπόλεως και Νίκης. Εκεί ήταν μαζεμένος κόσμος με μια διμοιρία απέναντι. Πιο πάνω έπεφταν χημικά. Σε μια στιγμή καμμιά δεκαριά μηχανές με Δελτάδες, μαζεύτηκαν κι έβαλαν μπρος. Έσπρωξα τη φίλη μου πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί κατάλαβα πως θα πέσουν πάνω μας. Οι Δελτάδες γκάζωσαν κι έπεσαν στον κόσμο, ήμουν εκεί απλά πρόλαβα κι ανέβηκα στο πεζοδρόμιο. Οι δύο πρώτοι, όταν είδαν πως ο κόσμος δεν φεύγει, ψιλοφρέναραν κι έτσι δεν σκότωσαν κάποιον αλλά παρ’ όλ’ αυτά έπεσαν πάνω του. Ο ένας έφαγε πολύ ξύλο αλλά ταυτόχρονα γκάζωσαν όλοι οι υπόλοιποι κι κόσμος άνοιξε. Φαινόταν πως δεν είχαν ενδοιασμούς να πέσουν πάνω μας. Δεν πρόλαβα να τους φωτογραφίσω.

Δεν έμαθα τίποτε για τη φωτιά στην Τράπεζα και τους νεκρούς παρά μόνο όταν βρέθηκα στην Ομόνοια, από σκόρπιες κουβέντες δεξιά κι αριστερά. Δεν ήξερα αν ήταν φήμες ή αλήθεια, κανείς δεν ήξερε. Γύρισα σπίτι μου, δεν ήξερα πλέον τι άλλο να κάνω στο δρόμο. Είχα κουραστεί κιόλας. Στο σπίτι έμαθα τι έγινε. Η δικοί μου με περίμεναν πανικόβλητοι. Η μυρωδιά των χημικών είχε φτάσει μέχρι εκεί πριν από μένα….

Πριν ξεκινησει η πορεία ο κόσμος μπροστά από το Πολυτεχνείο. Χρόνια είχα να δω τόσο πυκνή συγκέντρωση…

Έχουν ήδη πέσει τα πρώτα χημικά κι ο κόσμος προσπαθεί να φύγει από μπροστά από τη Βουλή και να κατέβει στο Σύνταγμα.

Πέφτουν τα χημικά σαν το χαλάζι….

Τα χημικά, χημικά, αλλά ο κόσμος δεν χαμπάριαζε.

Τριπλές γραμμές ΜΑΤ για να προστατευτεί η Βουλή

Όλη η Βουλή κυκλωμένη από τους “προστάτες”…

ΜΑΤ σε όλες τις καθέτους της Πανεπιστημίου.

Αυτή την είδα μισοκαμμένη στο οδόστρωμα. ποιος ξέρει τι είχε προηγηθεί…

Η οδός Ομήρου.

Ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή….

Είναι μήνες τώρα που προσπαθούν να μας πείσουν πως ο ήλιος κάθε πρωί βγαίνει από τη Δύση. Το κακό είναι πως τελικά ο κόσμος πείστηκε για το γεγονός κι έτσι πλέον κάθε πρωί κοιτάζει προς τη δύση για να τον δει να ανατέλλει. Το ακόμα χειρότερο είναι πως είναι σίγουρος πως το βλέπει. Τι εννοώ μ’ όλα αυτά.

Η συζητήσεις γύρω μου σε σχέση με την κατάσταση που βιώνουμε και θα βιώσουμε πολύ χειρότερα όσο περνάει ο καιρός, γυρίζουν γύρω από το πόσο φταίμε όλοι μας γι’ αυτό. Φταίμε, λένε, όλοι γιατί ξανοιχτήκαμε πέρα από τις δυνατότητές μας, φταίμε γιατί λιμπιστήκαμε τη «μεγάλη ζωή», φταίμε γιατί παίρναμε διακοποδάνεια, εορτοδάνεια και στεγαστικά και θέλαμε ν’ αλλάζουμε αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια, να πηγαίνουμε διακοπές και τέτοια χαρωπά. Τ’ ακούω κι επειδή δεν σκαμπάζω από οικονομικά δεν ήξερα αν τελικά ο ιδιωτικός δανεισμός έχει σχέση με το δημόσιο δανεισμό. Αν δηλαδή αυτά που χρωστάει το κράτος στις τράπεζες, συνδέονται με κάποιο τρόπο μ’ αυτά που χρωστάνε οι πολίτες αυτού του κράτους στις τράπεζες. Δεν μου φαινότανε πως υπάρχει σχέση αλλά επειδή δεν ξέρω ρώτησα κάποιους που ξέρουν. Κι αυτοί μου επιβεβαίωσαν αυτό που υποψιαζόμουν. Παπάρια σχέση έχει ο ιδιωτικός δανεισμός με το δημόσιο χρέος. Εντάξει, δε λέω…. μαλακιστήκαμε ως άνθρωποι (όχι όλοι βέβαια) και το ρίξαμε λιγάκι έξω. Να τα περιοδικά life style, να οι τα μεσημεριανάδικα στην τηλεόραση, να τα σίριαλ με τους φοιτητές να μένουν σε loft με επίπλωση minimal (ακριβή και με άποψη, όχι μιζέριες), να οι διαφημίσεις για αυτοκίνητα πριν και μετά τις ειδήσεις των 8, τι να σου κάνει κι ο πολίτης; Τα λιμπίστηκε, δεν μπορούσε να τα πάρει όλα και δανείστηκε. Αλλά τα χρωστάει αυτός στις τράπεζες. Άμα σκάσει κανόνι δεν θα τα ζητήσει από το κράτος, θα του πάρει η τράπεζα το σπίτι και το αυτοκίνητο και έξω από την πόρτα. Θα κλάψει, θα χτυπηθεί αλλά οι γύρω τριγύρω θα τον ακούσουν, μέχρι εκεί. Δεν θα έρθει το κράτος να μπαλώσει την τρύπα στον προϋπολογισμό του σπιτιού του.

Το κράτος πάλι, τόσα χρόνια παίρνει δανεικά και επιδοτήσεις όχι για να πάει διακοπές στο Μπαλί, ν’ αγοράσει Τσερόκι ή να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του. Το κράτος τόσα χρόνια έπαιρνε λεφτά από την Ε.Ε. (τα πακέτα Ντελόρ, τα Κ.Π.Σ., κάτι Μ.Ο.Π. παλιότερα) για να φτιάξει δρόμους, να τα ρίξει στην Υγεία, στην Παιδεία, να φτιάξει υποδομές. Και τι τα έκανε; Παπάρια μάντολες τα έκανε. Πάρτι τα έκανε, χλιδάτα μάλιστα. Στα οποία πάρτι δεν είχε καλέσει κανέναν από μας. Από τα κάγκελα κοιτούσαμε κι από την κλειδαρότρυπα, όσοι κοιτούσαμε. Έδωσε και μερικά κοκκαλάκια να γλύψουν μερικοί για να κάνουν τα στραβά μάτια. Αλλά δεν έκανε τίποτε απ’ όσα έλεγε πως θα κάνει όταν ζητούσε δανεικά.

Αν είχαμε δει καλύτερα νοσοκομεία, καλύτερα σχολεία, καλύτερες υποδομές, μεταφορές (ένα ΟΣΕ έχουμε, κι αυτός γαμήθηκε προς χάριν των ΚΤΕΛατζήδων), αν είχαμε δει κάτι τέλος πάντων που θα βελτίωνε τη ζωή μας, κι εμείς αντί να το προσέξουμε το μπουρδελιάσαμε να πω εντάξει. Την έχουμε την ευθύνη μας. Ο κύριος κράτος έβαλε το κεφάλι του στο ντορβά για το καλό μας κι εμείς του πετάξαμε σκατά στα μούτρα και φάγαμε την προίκα στο καζίνο. Αλλά δεν είδαμε τίποτε, nada, μηδέν. Αντίθετα, είδαμε το Ρουσσόπουλο (και τον κάθε Ρουσσόπουλο) να χτίζει τερατώδεις βίλες  για να στεγάσει την οικογένειά του. Είδαμε Ολυμπιακά έργα τιτανοτεράστια και με τιτανοτεράστια υπερτιμολόγηση, τα οποία δεν σκέφτηκε κανείς τι θα τα κάνει μετά και τώρα μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο και τα κοιτάμε απλά να καταρρέουν, είδαμε συστήματα ασφάλειας που τα πληρώσαμε χρυσά και είναι άχρηστα. Τι να πρωτοθυμηθώ τι να ξεχάσω….

Χτες ο Μπογιόπουλος έλεγε πως από πέρσι τον Απρίλη δανειζόμασταν 150.000.000 ευρώ τη μέρα. Τη μέρα ρε, όχι το μήνα, όχι το χρόνο. Έχει δει κανείς από τους περισσότερους από μας τόσο χρήμα; Ούτε καν το μέγεθός του δεν μπορεί να συλλάβει το μυαλό μας που φτάνει ίσα με τα 1000 κάτι ευρώ που είναι ο μισθός μας. Που πήγαν όλα αυτά τα δανεικά; Αυτό θα μας το πει κάποιος; Που πήγαν οι επιδοτήσεις από την Ε.Ε.; Μαζί τις φάγαμε; Θα έλεγα ναι αν πήγαινα σε νοσοκομείο ή στο ΙΚΑ και κάτι είχε αλλάξει προς το καλύτερο αλλά φευ, δεν άλλαξε. Αν τα σχολεία ήταν καλύτερα, ούτε όμως αυτά είναι. Όλα είναι κάθε πέρσι και καλύτερα.

Κι έρχονται τώρα να μας πείσουν πως ο ήλιος βγαίνει απ’ τη Δύση. Πως φταίμε για τα δανεικά που πήρε το κράτος και πρέπει να τα πληρώσουμε όλοι μαζί επειδή κι εμείς ως ιδιώτες δανειζόμασταν από τις τράπεζες και πως πάει η εποχή της αφθονίας με δανεικά. Ρε, μη μπλέκετε τις πούτσες με τις βούρτσες. Άλλο το κράτος και τα δανεικά του κι άλλο το δικό σου στεγαστικό, ακόμα και το δικό σου διακοποδάνειο.

Έλεος ρε γαμώτο, ο ήλιος πάντα έβγαινε και πάντα θα βγαίνει από την ανατολή.

Η μόνη συλλογική ευθύνη που μας καταλογίζω είναι αυτό το 80% που μαζεύουν κάθε φορά στις εκλογές οι δυό τους. Εκεί ναι, φταίμε· ίσως κι αυτοί που δεν τους ψηφίσαμε ποτέ. Δεν έχω εντοπίσει ακόμα πως φταίμε εμείς που δεν τους ψηφίσαμε ποτέ, αλλά που θα πάει; Θα το εντοπίσω….

αηδία

Σήμερα από το πρωί μ’ έπιασε μια αηδία. Διάβασα για τα συνθήματα που φώναζαν στη στρατιωτική παρέλαση οι ΟΥΚάδες, μόλις έφυγαν μπροστά από τους επίσημους (οι κότες….).

«Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ»

Και το ακόμα χειρότερο:

«Τους λένε “Σκοπιανούς”, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς»

Χρόνια τώρα προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται ένας λαός-προμηθευτής μεταναστών ξαφνικά  να μεταλλάσσεται σ’ έναν λαό που μισεί τους μετανάστες. Το χειρότερο δεν ήταν που φώναζαν τα συνθήματα οι «ράμπο» σε μια παρέλαση. Το χειρότερο ήταν που τους χειροκροτούσαν και δεν βρέθηκε ένας να τους πετάξει γιαούρτια να γίνει της κολάσεως. Τα φώναζαν ξέροντας την ίδια στιγμή πως πολλοί απ’ αυτούς που παρακολουθούσαν την παρέλαση ήταν μετανάστες.

Πριν διαβάσω την είδηση στο διαδίκτυο, διάβαζα ένα βιβλίο του Paulo Freire, «Η αγωγή του καταπιεζόμενου». Εκεί λοιπόν διάβασα τα εξής που κολλάνε με κάποιο τρόπο με το θέμα.

«Κι όμως οι καταπιεζόμενοι πάντα, τείνουν στο πρώτο στάδιο της πάλης τους, αντί ν’ αγωνίζονται για απελευθέρωση να μεταβληθούν οι ίδιοι σε καταπιεστές ή υποκαταπιεστές. Η ίδια η δομή της σκέψης τους έχει σχηματιστεί από τις αντιφάσεις της συγκεκριμένης υπαρξιακής κατάστασής τους. Το ιδανικό τους είναι να γίνουν άνθρωποι αλλά γι’ αυτούς το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι καταπιεστής. Αυτό είναι το δικό τους μοντέλο ανθρωπιάς. [...] Το όραμα του «νέου ανθρώπου» είναι ατομικιστικό. Εξ αιτίας αυτής της ταύτισής του με το δυνάστη, δεν έχει συνείδηση του εαυτού του σαν προσώπου ή σαν μέλους μιας καταπιεζόμενης τάξης. Δεν ζητά τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις για να γίνει ελεύθερος άνθρωπος, αλλά για ν’ αποκτήσει γη και να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης γης –ή ακριβέστερα, αφεντικό σε άλλους εργάτες. Σπάνια ο αγρότης που προάγεται σε επιστάτη δεν γίνεται πιο τυρρανικός στους πρώην συντρόφους του από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη. Αυτό οφείλεται στο ότι το πλαίσιο της κατάστασης του χωρικού, δηλαδή η καταπίεση, παραμένει αμετάβλητο. Ο επιστάτης, λοιπόν, για να νιώθει σίγουρος στο νέο του πόστο πρέπει να γίνει τόσο σκληρός όσο ήταν και το αφεντικό του –και ακόμα πιο σκληρός. Αυτό εξηγεί την προηγούμενη θέση μας, οτι στο πρώτο στάδιο της πάλης του ο καταπιεζόμενος βρίσκει στο δυνάστη το μοντέλο του του ανδρισμού»

Βρίσκω πολλές συνάφειες ανάμεσα στο κείμενο του Freire και την κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και τη νοοτροπία των Ελλήνων. Μόνο που η συνειδητοποίηση του γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα δεν με παρηγορεί. Εξακολουθώ να έχω τάση για εμετό με το θέμα και το χειρότερο, να νιώθω πως δεν ανήκω εδώ.  Αν αυτοί είναι οι Έλληνες δεν θέλω να είμαι Ελληνίδα. Να φύγουνε, να παν αλλού….

Υπάρχει και βίντεο με το θέμα αλλά δεν θα το βάλω. Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας, στο λινκ που δίνω, εκεί όπου διάβασα για το συμβάν. Περιμένω να δω αν το συγκεκριμένο άγημα θα υποστεί κάποιες κυρώσεις.  Αν θα ψάξουν να βρουν ποιοί ήταν αυτοί οι κύριοι με τα πολιτικά που έδιναν τη γραμμή για τα συνθήματα και οι οποίοι ακολουθούσαν την παρέλαση από την πλευρά των θεατών. Ενας από αυτούς μάλιστα πηγαινοερχόταν με άνεση μεταξύ των θεατών και αυτών που παρήλαυναν, φωνάζοντας πρώτος τα συνθήματα που επαναλάμβαναν οι καταδρομείς. Διότι την πολιτική την ασκούν οι πολιτικοί, όχι οι στρατόκαυλοι.

Update: Φυσικά οι “γενναίοι” ΟΥΚάδες , απ’ ό,τι διαβάζω, άρχισαν τις κωλοτούμπες. “Δεν είμασταν εμείς, ήταν οι άλλοι….”, “Δεν φωνάζαμε εμείς αλλά κόσμος που παρακολουθούσε την παρέλαση…” και τέτοια. Μέχρι και πως το ρεπορτάζ ήταν ψεύτικο διάβασα και το βίντεο φτιαχτό. Να χαρώ εγώ κάτι παληκαράδες λεβεντομαλάκες!!!!!!

γλυκά πονούσε το μαχαίρι…..

Αυτό που με στεναχωρεί δεν είναι το 20, 30, 40%  που θα χάσω από τα έτσι κι αλλιώς λίγα έσοδά μου.

Δεν είναι ούτε το ότι, έτσι όπως πάει, δεν ξέρω αν θα μπορώ να πάω διακοπές κι αυτό το καλοκαίρι. Το σπίτι της μαμάς να είναι καλά, έχει τη θάλασσα κοντά κι ας μην είναι ό,τι καλύτερη επιλογή. Κάποιοι άλλοι δεν την έχουν καν…

Δεν είναι που θα κάνω το σκατό μου παξιμάδι για να συνεχίσει ο μικρός τα μαθήματα στις ξένες γλώσσες μιας και “τα παίρνει τα γράμματα’ και είναι κρίμα να του κόψεις κάτι που του αρέσει και στο οποίο τα πάει καλά.

Δεν είναι που θα σκεφτόμαστε πόσο θα φάμε και αν θα βγούμε μια φορά το μήνα ή μια φορά το δίμηνο. Αν θα πιούμε ένα ποτό ή δύο.

Δεν είναι το αναγκαστικό μάζεμα από περιττές  “πολυτέλειες”, τα στοκατζίδικα να είναι καλά.

Δεν είναι που ούτε να μας περάσει από το μυαλό η ιδέα για ένα ταξίδι, κάπου σ’ ένα φίλο βρε αδελφέ που έχω να βγω χρόνια μια βόλτα στο εξωτερικό και την έχω υποσχεθεί στον μικρό.

Δεν είναι πολλά απ’ αυτά τα πρακτικής φύσης πράγματα.

Αυτό που με στεναχωρεί πραγματικά είναι που σιγά σιγά και μεθοδικά μας έχουν στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου. Ο καθένας εναντίον όλων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι τέτοιο:

“Koιταξε και εγω κανω σεμιναρια σε υφισταμενους που δεν ειναι παιδακια του δημοτικου και για να σε ακουσουν χρειαζεται τεραστια υπομονη απο μερους σου για να επιβληθεις. Το να μπαινεις μες στην ταξη και να θεωρεις δυσκολο το να πεις το 1 και το 2 σε παιδια τη στιγμη που εχουν διωξει και απο το καθηκον της εκπαιδευσης την διαπαιδαγωγηση του μαθητη το θεωρω μαλλον γελοιο επιχειρημα. Το οτι φαινεται δυσκολο στους δασκαλους οφειλεται στο οτι δεν εχουν δουλεψει σε πραγματικη δουλεια με ωραριο και στρες”

Παλιά τσαντιζόμουν, τώρα δεν έχω καν το κουράγιο να γίνω έξαλλη. Οι δάσκαλοι εναντίον των καθηγητών, οι εφοριακοί εναντίον των γιατρών, οι ιδιωτικοί εναντίον των δημόσιων υπαλλήλων, οι αστοί εναντίον των αγροτών, οι έλληνες (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…) εναντίον των μεταναστών, οι αλβανοί εναντίον των αφρικανών, οι γυναίκες εναντίον των αντρών, τα παιδιά εναντίον των μεγάλων, ο 5ος όροφος εναντίον του 1ου…. και πάει λέγοντας. Δεν έγινε μόνο του, χρόνια τώρα το μαχαιράκι κόβει σιγά σιγά το σαλαμάκι σε φετούλες. Κι εμείς νομίζαμε πως μας κάνουν καντάδα με Βοσκόπουλο, “Γλυκά πονούσε το μαχαίρι, έσταζε μέλι η μαχαιριά….”.

Το κακό είναι πως οι φετούλες χαίρονται που δεν ανήκουν στο σαλαμάκι, είμαστε ελεύθερες σου λένε. Ελεύθερες να γαμήσουμε τις υπόλοιπες φετούλες. Μόνοι μας θα βγάλουμε τα μάτια μας ή μάλλον καλύτερα τα μάτια του διπλανού και θα προσπαθήσουμε να σώσουμε τα δικά μας κρατώντας τα κλειστά.