μάλλον ήρθε και φέτος η άνοιξη (επιτέλους…)

    

Έφυγα-Ξέφυγα…..

Πορείες, πλατείες, χημικά, αγανακτισμένοι, άλλα χημικά, μνημόνιο, μεσοπρόθερσμο, εφαρμοστικός, ακόμα περισσότερα χημικά, απολύσεις παντού, ουρές στον ΟΑΕΔ, χαμός από χημικά….

Και πάνω που μπούκωσαν τα πνευμόνια μου από χημικά παντός τύπου, έφυγα. Πήρα τα βουνά και τις θάλασσες για πέντε-έξι μέρες. Αρχαία Μεσσήνη, σπίτι πέτρινο στην πλαγιά, χωρίς ρεύμα, τηλεόραση, ειδήσεις, ίντερνετ. Χωρίς καθόλου χημικά, σκεφτόμουν αν θ’ άντεχα τον καθαρό αέρα. Τον άντεξα, ησύχασε το κεφάλι κι η ψυχή μου. Γέμισαν τα μάτια μου χρώματα κι η μύτη μου μυρωδιές.

           

       

                               

Επιστροφή

Καλώς σας βρίσκω….

Ο κόλπος του Sani Beach κάτω από το φεγγαρόφωτο

Έλειψα πολύ καιρό και μου έλειψε όλη η διαδικτυακή παρουσία μου. Ίσως κάποιοι φίλοι να με αποκαλέσουν «καμμένη» αλλά τι να κάνω.  Οι βόλτες μου στο διαδίκτυο έχουν γίνει ένα κομμάτι της ζωής μου όπως η δουλειά, η οικογένεια, οι φίλοι.

Λεω ν’ αφήσω τις γκρίνιες για τα στραβά του καλοκαιριού,  τους φόβους για όσα έρχονται και τις ανασφάλειες για αργότερα. Προς το παρόν λίγες φωτογραφίες από το καλοκαίρι που αυτό που το ξεχώρισε από άλλα ήταν οι συναυλίες του. Παρακολούθησα τέσσερις συναυλίες στο Sani Beach (νάσαι καλά Άννα) κι έπεσα τυχαία ένα απόγευμα πάνω σε συναυλία των Τριημιτόνιο στο beach bar της παραλίας του χωριού!!!!

Μαραμένα τριαντάφυλλα κάτω από το φεγγάρι

Πανσέληνος και συναυλία της Σέου στο Sani Beach

Η Σέου επί σκηνής

Από τη συναυλία της Σέου, πλήκτρα και ντραμς

Ένας ακόμη από τους μουσικούς της Σέου σε ατμοσφαιρική στιγμή

Τα δέντρα φωτισμένα από τα φώτα της παράστασης έδιναν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο περιβάλλον.

Να και οι Τριημιτόνιο. Πλάκα έχει να πηγαίνεις για καφέ και να πέφτεις σε συναυλία.

και τα παπούτσια της φωτογράφου....

της πουτάνας… έχουμε πόλεμο

Είμαι έξαλλη. Είμαι θυμωμένη. Είμαι στεναχωρημένη. Είμαι…. Δεν ξέρω πια τι είμαι.

Από τα 15 μου είμαι στο δρόμο, σαν το σημερινό πρώτη φορά. Κάπως θυμίζει τη φάση μετά τον Τεμπονέρα, τότε που κάηκε ο Μαρούσης αλλά περισσεύει πλέον η αγριάδα. Το μάτι του κόσμου έχει γυρίσει ανάποδα, ο ατμός που μαζεύεται θα τινάξει τα καπάκια και δεν βλέπω βαλβίδα ασφαλείας. Απίστευτα πράγματα έγιναν στη σημερινή πορεία….
Κατ’ αρχήν η αστυνομία, είμαι σίγουρη πως η εντολή που είχε ήταν «γαμήστε τους όλους». Λίγο πριν το πρώτο χτύπημα συζητούσα μ’ ένα φίλο πως βλέπει τα πράγματα κι αν θα έχουμε νταβατούρια. “Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν ο Χρυσοχό;” με ρώτησε. “Θα εξαφάνιζα τους μπάτσους από τους δρόμους” του απάντησα “αυτό λέει η λογική. Δεν προκαλείς, ο κόσμος θα πορευτεί, θα φωνάξει και θα διαλυθεί. Με τόσο θυμό όμως, αν τον προκαλέσεις, θα τα κάνει λαμπόγυαλο».

Λίγο μετά διαψεύσθηκα. Προκλητικότατοι οι ματατζήδες έσκασαν μύτη στη Σανταρόζα φορώντας ήδη τις κουκούλες. Δεν υπήρχε λόγος, δεν είχε γίνει τίποτε. Εμφανίστηκαν δίπλα στην πορεία, τους γιουχάισε ο κόσμος και μας ψέκασαν, άρχισαν τις κρότου-λάμψης και τα χημικά στο άσχετο. Μετά απ’ αυτό, τα μπαμ μπουμ ακουγόταν συνέχεια. Στο Σύνταγμα ο κόσμος κατέλαβε το δρόμο και όλο το χώρο μπροστά στη Βουλή. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ποιο ήταν το σχέδιο. Έπρεπε πάση θυσία να μη μείνει ψυχή στο Σύνταγμα.  Έριξαν τόνους χημικά πάνω στον κόσμο αλλά ο κόσμος έσπαγε και ξαναμαζευόταν. Έκαναν συνεχή ντου για να ξαναβγούν μπροστά στη Βουλή. Και ξανά χημικά. Χιλιάδες κόσμου, δεν μπορώ να υπολογίσω αλλά ήταν μιλιούνια. Είδα μεγάλες σε ηλικία γυναίκες να φωνάζουν “να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή”, γέρους να πετάνε μπουκάλια στα ΜΑΤ και να τους βρίζουν, και κυρίως δεν έφευγαν με τίποτε. Ο κόσμος έσπαγε, ξαναμαζευόταν στα στενά και ξανάβγαινε να ενσωματωθεί στους επόμενους που ανέβαιναν από τη Σταδίου.
Κάποια στιγμή βρέθηκα στη Μητροπόλεως και Νίκης. Εκεί ήταν μαζεμένος κόσμος με μια διμοιρία απέναντι. Πιο πάνω έπεφταν χημικά. Σε μια στιγμή καμμιά δεκαριά μηχανές με Δελτάδες, μαζεύτηκαν κι έβαλαν μπρος. Έσπρωξα τη φίλη μου πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί κατάλαβα πως θα πέσουν πάνω μας. Οι Δελτάδες γκάζωσαν κι έπεσαν στον κόσμο, ήμουν εκεί απλά πρόλαβα κι ανέβηκα στο πεζοδρόμιο. Οι δύο πρώτοι, όταν είδαν πως ο κόσμος δεν φεύγει, ψιλοφρέναραν κι έτσι δεν σκότωσαν κάποιον αλλά παρ’ όλ’ αυτά έπεσαν πάνω του. Ο ένας έφαγε πολύ ξύλο αλλά ταυτόχρονα γκάζωσαν όλοι οι υπόλοιποι κι κόσμος άνοιξε. Φαινόταν πως δεν είχαν ενδοιασμούς να πέσουν πάνω μας. Δεν πρόλαβα να τους φωτογραφίσω.

Δεν έμαθα τίποτε για τη φωτιά στην Τράπεζα και τους νεκρούς παρά μόνο όταν βρέθηκα στην Ομόνοια, από σκόρπιες κουβέντες δεξιά κι αριστερά. Δεν ήξερα αν ήταν φήμες ή αλήθεια, κανείς δεν ήξερε. Γύρισα σπίτι μου, δεν ήξερα πλέον τι άλλο να κάνω στο δρόμο. Είχα κουραστεί κιόλας. Στο σπίτι έμαθα τι έγινε. Η δικοί μου με περίμεναν πανικόβλητοι. Η μυρωδιά των χημικών είχε φτάσει μέχρι εκεί πριν από μένα….

Πριν ξεκινησει η πορεία ο κόσμος μπροστά από το Πολυτεχνείο. Χρόνια είχα να δω τόσο πυκνή συγκέντρωση…

Έχουν ήδη πέσει τα πρώτα χημικά κι ο κόσμος προσπαθεί να φύγει από μπροστά από τη Βουλή και να κατέβει στο Σύνταγμα.

Πέφτουν τα χημικά σαν το χαλάζι….

Τα χημικά, χημικά, αλλά ο κόσμος δεν χαμπάριαζε.

Τριπλές γραμμές ΜΑΤ για να προστατευτεί η Βουλή

Όλη η Βουλή κυκλωμένη από τους “προστάτες”…

ΜΑΤ σε όλες τις καθέτους της Πανεπιστημίου.

Αυτή την είδα μισοκαμμένη στο οδόστρωμα. ποιος ξέρει τι είχε προηγηθεί…

Η οδός Ομήρου.

στα βουνά…

Πριν περάσει η επήρρεια του Σαββατοκύριακού που πέρασε -και ήταν πολύ όμορφο- και με ξαναπιάσουν οι μαυρίλες και τα υπαρξιακά μου, είπα ν’ ανεβάσω μερικές φωτογραφίες από τα βουνά που είχα για θέα την παρασκευή το απόγευμα, το σχεδόν γεμάτο φεγγάρι, τις πρώτες αμυγδαλιές που είδα φέτος και -για να μην ξαχνιόμαστε- τους αγαπημένους μου γερανούς από τολιμάνι του Βόλου.

Στο Βόλο βρέθηκα για το γάμο του φίλου μου του Τ. που είχε την εξαιρετική ιδέα να καλέσει διάφορους παλιούς συμφοιτητές. Το ευχάριστο ήταν πως ανταποκρίθηκαν όλοι στο κάλεσμα κι έτσι βρεθήκαμε να πίνουμε τσίπουρα, από το μεσημέρι μέχρι όσο αντέξουμε, άνθρωποι που είχαμε να βρεθούμε πάρα πολλά χρόνια αλλά που από την άλλη ήταν σαν να μην είχαν περάσει αυτά τα χρόνια. Μας είχαν ενώσει τελικά πολλά και έντονα πράγματα τότε.

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε….

Η χτεσινή νύχτα ήταν απ’ αυτές τις γλυκές φθινοπωρινές νύχτες. Χλιαρή και ολόφωτη. Γιατί εκτός από εκλογές είχε και πανσέληνο. Ένα ολοστρόγγυλο και φωτεινό φεγγάρι στολισμένο με λίγα σύννεφα. Είμαι σίγουρη πως λίγοι γύρισαν τα μάτια τους στον ουρανό να το χαζέψουν. Είχαν άλλες προτεραιότητες, όπως κι εγώ άλλωστε. Απλά στο δικό μου σπίτι, αν σηκώσεις τα μάτια σου από την τηλεόραση, βλέπεις το φεγγάρι.
Αλλάξανε λοιπόν τα πράγματα…. Πως αλλάξανε θα δείξει. Η ομολογουμένως χειρότερη κυβλέρνηση των τελευταίων χρόνων έφυγε με τα πιο ηχηρά ταρατατζούμ. Όλοι περίμεναν την ήττα αλλά κανείς νομίζω δεν φανταζόταν τέτοια συντριβή. Ο χοντρούλης ήταν σαν κλαμμένη ρέγγα στις δηλώσεις του στο Ζάππειο αλλά νομίζω πως κατά βάθος ήταν ευχαριστημένος. Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση πως το φχαριστιόταν που ήταν πρωθυπουργός. Μου θύμιζε πάντα το μεγάλο γιο της οικογένειας που έπρεπε ν’ ακολουθήσει τον μπαμπά και να κρατήσει το μαγαζί ενώ αυτός ήθελε να γίνει κιθαρίστας. Ή απλώς να φάει με την ησυχία του τα λεφτά του μπαμπά. Νομίζω πως τώρα πλέον θα κάτσει στο σπιτάκι του να παίζει με τα παιδάκια του (ίσως) να πίνει μπύτες και να παίζει pro. Το καθήκον του απέναντι στην οικογενεική επιχείρηση το έκανε. Άσχετα αν το μαγαζί φαλήρισε κι έχει αρχίσει ήδη η σφαγή για το ποιός θα κληρονομήσει το στέμμα. Έχουμε να δούμε πράματα και θάματα τους επόμενους μήνες.
Στο Καραταφεραίικο χοροπηδάνε αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος για τόση χαρά. Όπως διάβασα κάπου, με τη ΝΔ στα τέσσερα πήρε κάτι ψιλά. Μέχρι εκεί νομίζω φτάνουν, άντε ίσως λίγο παραπάνω. Χαίρεται ο Καρατζαφεράκος. Τον ακούω να δίνει το χεράκι στους Νουδούληδες. “Παίδες είμαι κι εγώ εδώ” λέει. Κι αυτός το μαγαζάκι του, ίσως το μεγαλύτερο λαμόγιο απ’ όλους. Δεν του βγήκαν όμως οι κωλοτούμπες που έκανε κι ας χοροπηδάνε οι οπαδοί του.
Και η αριστερά το χάλι της. Θα μου πεις τι περίμενες; Παραπάνω; Όχι φυσικά, και πάλι καλά πήγαν. Άσχετα αν η συγκεκριμένη συγκυρία ήταν ταμάμ για να πάνε καλύτερα. Μέχρι όμως να καταλάβουν σε ποιόν αιώνα βρισκόμαστε, ειδικά το ΚΚΕ, δεν βλέπω να παίρνουν περισσότερα. Χάρηκα όμως που διασώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν τουλάχιστον κι αυτό το οφείλει στο Τσιπρόπουλο. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη αλλά τουλάχιστον αυτοί έχουν μια καλύτερη αίσθηση για την εποχή. Σίγουρα δεν ζουν στο 1920. Που ακριβώς ζουν δεν είμαι σίγουρη, θα δείξει κι αυτό.
Γιαυτό που σίγουρα χάρηκα είναι που έμειναν εκτός βουλής κάτι σαν την Παπακώστα. Η γυναίκα που μπορούσε να μιλάει με ρυθμό πολυβόλου μια ώρα και να μη λέει απολύτως τίποτε. Ελπίζω να μη ξαναδώ τη μουτσουνάρα της στις ειδήσεις (όσο βλέπω τέλος πάντων…). Ή η Κουντουρά. Ποιόν εκπροσωπούσε αυτό το άτομο; Τι έργο είχε στη Βουλή εκτός από το να περιφέρει την άψογη σιλουέτα της και τα καλοραμμένα ταγεράκια της; Δεν καταλαβαίνω με τι κριτήρια τους ψηφίζει ο κόσμος. Σαν εκείνον τον ανεκδιήγητο ηθοποιό της Λάμψης (;) που έγινε βουλευτής. Τι σκατά φαντάστηκαν όταν τον έστειλαν στη Βουλή; Πως θα έλεγε εκείνες τις απίθανες ατάκες του αδιάφθορου μπάτσου που του έγραφε ο άλλος ο απίθανος, ο Φώσκολος; Θα μου πεις έγινε ο Αποστολάκης βουλευτής… Δεν ξέρω καν αν ήταν καλός ποδοσφαιριστής αλλά τι σκατά έργο θα κάνει στη Βουλή;
Εκλογές τέλος λοιπόν κι αυτή δεν ήταν αποτίμηση ή βαθυστόχαστη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος. Ήταν αυτά που σκεφτόμουν κοιτώντας μια την οθόνη της τηλεόρασης και μια το φεγγάρι…

Αχ! αυτές οι διακοπές….

Διακοπές μέρος α’

Έτσι ξεκίνησαν οι διακοπές. Χαζεύοντας ένα φανάρι στην παραλία της Περαίας με αέρα και φόντο τη Θεσσαλονίκη. Και μετά βουρ για τα πλατάνια του κάμπινγκ στη Χαλκιδική. Ήμουν περίεργη να δω τι αλλαγές θα υπήρχαν φέτος. Τελικά δεν υπήρχαν πολλές. Οι καλύβες ίδιες, τα πλατάνια και οι ακακίες το ίδιο, οι περισσότεροι γνωστοί ήταν εκεί (αν και μερικοί πολύ αγαπημένοι δεν ήρθαν), οι σκηνές στη θέση τους. Τίποτε δεν είχε αλλάξει στις υποδομές. Αυτό που άλλαξε ήταν στην παραλία, το beach bar και το bar. Εκεί βγαίνουν τα φράγκα, σ’ αυτά έρριξαν το βάρος. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θέλουν να μετατρέψουν κι αυτό το κάμπινγκ ίδιο με όλα τα άλλα της περιοχής τη στιγμή που για χρόνια είχε μιαν άλλη φήμη. Μάλλον η νοοτροπία του ελληναρά επιχειρηματία. “Αφού ο δίπλα βγάζει φράγκα έτσι θα το κάνω κι εγώ. Να τ’ αρπάξω στα γρήγορα και να φύγω”. Γέρασε ο Βάκης, η γυναίκα του, η Τίτη, πέθανε το χειμώνα που μας πέρασε και οι καινούριοι δεν έχουν το δικό τους όραμα για ένα μέρος που είναι μοναδικό στη Χαλκιδική.
Άλλαξαν τις ομπρέλλες λοιπόν, έβαλαν και κάτι πανιά που μερικές φορές έμοιαζαν με πανιά ιστιοφόρου, έτσι όπως τα “φούσκωνε” ο αέρας. Είχε και κάποιες live βραδιές στο bar (όπως κάθε camping που σέβεται τον εαυτό του). Μόνον μία μου άρεσε κάπως, αυτή με ένα συγκρότημα από έλληνες και κουβανούς μουσικούς που έπαιζαν αξιοπρεπώς. Τα άλλα από μέτρια έως χάλια… (καλά, σε δυο τρεις πήγα, μη φανταστείτε)

Φυσικά είχαμε και το απαραίτητο μπουρίνι, Βόρεια Ελλάδα είναι αυτή. Μέρες το περιμέναμε αλλά μας ξεγελούσε. Τελικά ήρθε κανά δυο μέρες πριν φύγουμε. Ξεκίνησε βράδυ η βροχή και κράτησε μέχρι το άλλο μεσημέρι. Κοινώς σαπίσαμε αλλά ήταν όμορφα.

Το απόγευμα που σταμάτησε η βροχή η θάλασσα ήταν υπέροχη. Έκανα ένα από τα δύο πιο όμορφα κολύμπια των διακοπών μου και μετά την άραξα και χάζευα τον ουρανό που είχε καθαρίσει από τα σύννεφα…

Ένα βράδυ, κόβοντας βόλτες στην παραλία με τη φωτογραφική μηχανή στην τσάντα (όπως πάντα) αντίκρυσα αυτό το θέαμα. Τις καρέκλες, τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλλες που το πρωί απλώς τις χρησιμποιούμε, να χάνονται στο φως του φεγγαριού. Σαν πίνακας ήταν το θέαμα…
Και μετά φύγαμε. Αλλά δεν τελείωσαμε. Συνεχίσαμε με τις…

…Διακοπές μέρος β’
στο σπίτι ενός πολύ καλού φίλου, πάλι στη Χαλκιδική (που να τρέχουμε…)

Το σπίτι ήταν πάνω στο βουνό κι αυτό το θέαμα αντίκρυσα το απόγευμα που έφτασα. Μακάρισα το φίλο μου που έχει τέτοια θέα και χάρηκα που την έβλεπα κι εγώ. Την άλλη μέρα είδα και το μπαχτσέ του (που είναι το καμάρι του) και όλες τις μέρες που μείναμε εκεί (για 2-3 μέρες πήγα τη βδομάδα έφτασα, αρμένικη βίζιτα) τρώγαμε λαχανικά δικά του.
Το μενού όμως, εκτός από υπέροχη θέα και λαχανικά παραγωγής του, είχε και θάλασσες που μοιάζουν με Καραϊβική (έχει αρκετές τέτοιες η Χαλκιδική)

Και μετά έφαγα “κόλλημα” (φωτογραφικό) με την κούνια του γιού του, που ενώ το πρωί ήταν μια κανονική κούνια, το βράδυ και με κάποιο συγκεκριμένο φωτισμό γινόταν σαν εξπρεσσιονιστικός πίνακας. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εκείνες τις ώρες. Τα τσίπουρα μπορεί να έπαιξαν το ρόλο τους σ’ αυτό…

Διακοπές μέρος γ’
Βόλτα στη Θεσσαλονίκη μετά δημοσίων θεαμάτων και τον μικρό από το χέρι. Ανέβηκα στο Λευκό Πύργο μετά από αιώνες (στην ηλικία του μικρού ήμουν τότε) και δεν το μετάνοιωσα καθόλου. Είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο μουσείο για την ιστορία της πόλης και έχεις μια καταπληκτική θέα όταν βγεις στο “μπαλκόνι” του.
Η κλασική εικόνα της παραλίας προς την πλευρά του λιμανιού κι ένα καράβι να μισοχάνεται στην αχλύ της θάλασσας.

Εικόνες από το λιμάνι με τους γερανούς. Κάτι μπορεί να κάνει τελικά ο τηλεφακός της μηχανής μου παρ’ όλο που δεν είναι σπουδαία μηχανή αλλά μια μικρομεσαία.

Καλό χειμώνα να έχουμε.

Mal di luna

Μόνον φωτογραφίες

Με γοητεύουν οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών. Με γοητεύει η μιζέρια τους, τα παλιά μπαλκόνια που λειτουργούν σαν αποθήκες, η διάχυτη θλίψη και εγκατάλειψη που αναδίνουν την ώρα που σουρουπώνει. Μ’ αρέσουν οι κάθετες γραμμές τους. Μου πλακώνουν την ψυχή αλλά με γοητεύουν. Ίσως γιατί πάντα, μα πάντα τα σπίτια που έζησα έβλεπαν σε κάποιον ακάλυπτο… Αν ήμουν φωτογράφος σίγουρα θα έκανα ένα μεγάλο θέμα μόνο με ακάλυπτους πολυκατοικιών. Ποιός ξέρει; Μπορεί κάποια στιγμή να το κάνω.

Αλλά με γοητεύουν και οι φλεγόμενοι ουρανοί, ακόμα πιο πολύ όταν το κάδρο τους είναι κεραίες, ταράτσες και απλωμένα ρούχα.

Οι ιστορίες θα συνεχιστούν άλλη φορά. Δεν στέρεψα αλλά δεν έχω όρεξη για λόγια. Μόνον φωτογραφίες λοιπόν…

Ευχαριστώ τον φίλο μου τον Niki, για το τραγούδι που ακούγεται

Η γκρίνια έπιασε τόπο

Έπιασε τόπο η γκρίνια. Δεν γκρίνιαζα μόνον εδώ πως θέλω μια γλυσίνα αλλά σε όλους τους φίλους μου. Μέχρι που χτες δύο φίλοι μου έφεραν μία. Μικρούλα και τρυφερούλα. Δεν είναι από φυτώριο αγορασμένη αλλά βρισκόταν στο σπίτι το πατρικό. “Έφυγαν” οι γονείς και έμειναν οι γλάστρες. Και μου έφεραν τη γλυσίνα να τη φροντίσω και να τη μεγαλώσω. Θα της αλλάξω γλάστρα και χώμα και θα την προσέχω ως κόρη οφθαλμού. Και ελπίζω να γίνει σαν τη γλυσίνα των απέναντι.

Δυο μέρες πριν φωτογράφιζα τα κατακόκκινα λουλούδια της “γλώσσας” ή “γλωσσοκοπάνας”. Δεν ξέρω πως το λένε το φυτό. Έτσι το έλεγε η γιαγιά μου και είχε τρεις τέσσερις γλάστρες στο μπαλκόνι μας. Άνθιζαν όλες μαζί κι έπαιρνε το μπαλκόνι φωτιά. Όταν το βρήκα το φύτεψα, έτσι, για να θυμάμαι τη γιαγιά και τις φωτιές στο μπαλκόνι μας.

Berlin 1983

Βρήκα σκάνερ, σκανάρισα τις φωτογραφίες, τις πέρασα και λίγο από το photoshop για ένα μικρό lifting (είναι και ηλικιωμένες πλέον…) και ταρα ρα ραμ!!!! Ιδού. Ο χάρτης της πόλης. Πάνω του είναι σημειωμένες διαδρομές που έκανα, πλατείες, σπίτια γνωστών και φίλων, σημεία που είχαν ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή πρέπει να τον ψηφιοποιήσω κι αυτόν γιατί διαλύεται σιγά σιγά…

Εδώ το Τείχος, εκεί το Τείχος, που είναι το Τείχος; Παντού ήταν το Τείχος, ακόμα και μέσα στις λίμνες. Η φωτογραφία με τους σταυρούς είναι στη δυτική μεριά. Οι σταυροί (κουνημένη η φωτογραφία αλλά σκέφτηκα πως δεν πειράζει να τη βάλω έστω κι έτσι…) θυμίζουν τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν προσπαθώντας να περάσουν στη δυτική μεριά. Οι δύο τουρίστριες είναι ανεβασμένες στις εξέδρες που είχαν κάνει οι δυτικοί για να μπορούν να βλέπουν τη μιζέρια των απέναντι. Στην άλλη μεριά συρματοπλέγματα, σκυλιά, τανκς, φυλάκια και εγκαταλειμένα κτίρια έτσι ώστε να μην μπορούν να δουν οι ανατολικοί τον δυτικό παράδεισο.

Πάντως όπου δεν φαινόταν το ντουβάρι μπορούσε το τοπίο να είναι ειδυλιακό. Η μικρή σε παγκάκι με τη Βέτα και το πολύχρωμο ταγάρι μου. Και σε ειδυλιακές στιγμές, παίζοντας στο γκαζόν με το γιο της Βέτας που πλέον θα είναι άντρας με παιδιά πιθανόν.

Η ανατολική μεριά ετοιμαζόταν να γιορτάσει. Στολιζόταν με κόκκινα λάβαρα, ο Ρώσος στρατιώτης κοιτούσε περήφανος από το ύψος του, στο βάθος ο πύργος στην Αλεξάντερπλατς. Το στρατιωτικό τζιπάκι το πέτυχα στο δυτικό μέρος. Η πόλη ήταν χωρισμένη σε τομείς. Ρώσικος, αμερικάνικος, αγγλικός και γερμανικός. Σε κάθε τομέα κυκλοφορούσαν τέτοια τζιπάκια με τα χαρακτηριστικά της χώρας στην οποία “ανήκε” το κομμάτι. Τώρα καταλαβαίνετε γιατί μ’ έπιασε υστερία και αποφάσισα να κυρήξω το πλακάκι στο σταθμό δικό μου territory…

Με τα χίπικα ρούχα μου κρύβομαι σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο δάσος με τα ζώα. Εννοώ τον ζωολογικό κήπο που είχαμε επισκεφτεί στο Βερολίνο και ήταν ο πρώτος τέτοιου είδους που είχα δει στη ζωή μου. Μέχρι τότε είχα δει μόνον αυτούς που είχαν τα ζώα σε κλουβιά 2Χ2. Εκεί κυκλοφορούσαν ελεύθερα τα περισσότερα. Καλά, δεν μιλάω για ελέφαντες και τίγρεις αλλά για ζαρκάδια και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Αυτό είναι το φωτογραφικό Βερολίνο 26 χρόνια πριν. Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να φωτογραφίσω και το Βερολίνα του 21ου αιώνα.

Update: Ήθελα μια μουσική να συνοδεύει τις φωτογραφίες. Σκέφτηκα διάφορες και τις απέρριπτα μία μία. Η μόνη που ταίριαξε στο μυαλό μου ήταν το τραγούδι του Μικρούτσικου για τον Μπέρτολτ Μπρέχτ.
Οι στίχοι παρακάτω, στα γερμανικά, είναι η συνεισφορά του Mr Berlin στην ανάρτηση.

Ich, Bertolt Brecht, bin aus den schwarzen Wäldern.
Meine Mutter trug mich in die Städte hinein,
Als ich in ihrem Leibe lag. Und die Kälte der Wälder
Wird in mir bis zu meinem Absterben sein.

In der Asphaltstadt bin ich daheim. Von allem Anfang
Versehen mit jedem Sterbsakrament:
Mit Zeitungen. Und Tabak. Und Branntwein.
Misstrauisch und faul und zufrieden am Ende.

Ich bin zu den Leuten freundlich. Ich setze
Einen steifen Hut auf nach ihrem Brauch.
Ich sage: es sind ganz besonders riechende Tiere,
Und ich sage: es macht nichts, ich bin es auch.

Πάσχα με φωτογραφίες

Ακόμα από το τρένο άρχισα να χαίρομαι με το πράσινο έξω από το παράθυρο. Με το που φτάσαμε, ο παππούς είχε στήσει τη μπασκέτα και τα εγγόνια άρχισαν να παίζουν. Με νικητή πάντα τον μεγάλο και ψηλότερο. Αλλά κι ο μικρός δεν το έβαζε κάτω. Το πάλευε…

Πήρα τη μηχανή κι άρχισα να φωτογραφίζω τα δέντρα και τα λουλούδια. Ο κήπος ήταν χαρά θεού. Τα λουλούδια είναι τόσο εφήμερα. Θα χάνονταν σε λίγες μέρες. Πρώτα η μηλιά και μετά η κυδωνιά. Παραδίπλα άνθιζε μια κατακκόκινη νεραγκούλα. Και κάτι κατακίτρινοι πανσέδες που μετά τσαλαπατήθηκαν από τη μπάλα των παιδιών. Τι να κάνουμε; Θυσιάστηκαν στη χαρά τους.

Μετά έκανα μια βόλτα από την κερασιά. Την έχω δει πολλές φορές ανθισμένη αλλά ποτέ δεν κατάφερα να φάω τα κεράσια της. Η μάνα μου λέει πως κάνει λίγα αλλά πολύ νόστιμα. Τι να κάνω όμως; Δεν είναι ούτε πασχαλιάτικο ούτε καλοκαιρινό φρούτο τα κεράσια. Και μ’ αρέσουν τόσο…. Και μετά φωτογράφισα έναν “κλέφτη”. Όταν ήμουν μικρή το φοβόμουν αυτό το λουλούδι (;). Δεν μπορούσε τίποτε και κανένας να με πείσουν πως είναι φυτό και όχι ζουζούνι και μάλιστα δηλητηριώδες!!!!

Έκανα μια βόλτα στη θάλασσα μ’ ένα φίλο απ’ τα παλιά. Βρεθήκαμε, μετά από χρόνια που ψάχναμε ο ένας τον άλλο, μέσα από το ίντερνετ. Ήρθε να με δει και χάρηκα πάρα πολύ. Δεν θα ξαναχαθούμε από δω και πέρα….Αυτή τη φορά, στη βόλτα, είχαμε και τα παιδιά μας. Τοπίο στην ομίχλη η παραλία. Γεμάτη από ανθισμένα αλμυρίκια που είμαι πανέμορφα με τα ροζ λουλουδάκια τους. Ένα πλοίο στο βάθος αχνοφαίνεται. Τα πιτσιρίκια παίζουν με την ευκολία που κάνουν παρέα στην ηλικία τους.
Την άλλη μέρα κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη. Για δουλειές και για την αγαπημένη μου βόλτα, μόνη στην πόλη. Πάλι ένα τοπίο στην ομίχλη αλλά η Θεσσαλονίκη έτσι μ’ αρέσει. Γκρίζα. Ο φάρος στην άκρη του λιμανιού της. Άλλα πλοία αχνοφαίνονται στο δικό της ορίζοντα.

Οι δρόμοι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μ’ αρέσουν γιατί είναι πράσινοι. Τα πεζοδρόμια στο κέντρο (αλλά και σ’ αρκετά σημεία πιο μακρυά από το κέντρο) τα σκιάζουν μεγάλα δέντρα. Ήπια καφέ σ’ ένα μικρό καφέ, ενώ είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Δεν είχα ομπρέλα μαζί μου αλλά σιγά…. Δεν είμαι κι από ζάχαρη για να λιώσω. Τελικά το ψιλόβροχο σταμάτησε γρήγορα. Ήπια ρακές με δύο φίλους και μετά πήρα το ΚΤΕΛ για να γυρίσω. Όταν έφτασα στη διασταύρωση, τα φανάρια έλαμπαν κόκκινα κάτω από το σκοτεινιασμένο ουρανό και τα φώτα του δρόμου είχαν ανάψει…

Τα λουλούδια που φωτογράφισα την πρώτη μέρα δεν υπήρχαν μετά από μια βδομάδα. Η κερασιά δεν είχε ούτε ένα λουλουδάκι. Η μηλιά μόνον ήταν ακόμα φορτωμένη. Έσκασε όμως μύτη η πρώτη μωβ ίριδα. Οι άσπρες είχαν ήδη ανθίσει. Μια μωβ ίριδα ανθισμένη και μια ακόμα ντροπαλή, μέσα στο πράσινο ράσο της, έτοιμη να βγει στον κόσμο κι αυτή.

Παραδίπλα, στη συκιά έδεσαν τα σύκα. Θα προλάβω να τα δοκιμάσω μιας και η συκιά είναι δίφορη. Προλαβαίνω τα δεύτερα, που είναι το ίδιο μεγάλα και νόστιμα όπως τα πρώτα. Ανάμεσα στα τριφύλλια, κίτρινα αγριολούλουδα και μια πασχαλιά να μοσχοβολάει. Με πασχαλιές ήταν γεμάτο το πατρικό του μπαμπά και κάθε Πάσχα πηγαίναμε και κόβαμε αγκαλιές λουλούδια. Μέχρι που πέθανε η γιαγιά και ερήμωσε το σπίτι που μετά δόθηκε αντιπαροχή, οι πασχαλιές από τον κήπο της σηματοδοτούσαν το Πάσχα. Και για την καταστροφή τους λυπήθηκα περισσότερο απ’ όλα όταν το σπίτι γκρεμίστηκε.

Οι νεραγκούλες ήταν όλες ανθισμένες και κατακόκκινες, η κληματαριά πετούσε καινούρια φύλλα από παντού. Τα τριαντάφυλλα δεν είχαν ανθίσει ακόμα. Ανάμεσα όμως στα άλλα φυτά, ανακάλυψα τα τριανταφυλλάκια-νάνους της μαμάς. Ήταν ανθισμένα και υπέροχα….
Την άλλη μέρα φύγαμε. Πίσω στο σπίτι μας με περιπέτειες αφού για δεύτερη φορά στη ζωή μου έχασα τρένο. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως. Είχαμε τέσσερις ώρες για βόλτα στην πόλη με τον μικρό, που ψόφησε στο περπάτημα αλλά δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε μια στιγμή. Περπατήσαμε, φάγαμε, αγοράσαμε βιβλία, κάναμε βόλτα στη θάλασσα. Τον κήπο θα τον ξαναβρώ το καλοκαίρι. Τυχερή είμαι που υπάρχει, έστω και για λίγο.
Φωτογραφίες από κατσίκια, αρνιά και κοκορέτσια δεν έχει το Πάσχα μου. Έτσι κι αλλιώς δεν σουβλίζουμε στο σπίτι μου. Το κατσικάκι ψήνεται στο φούρνο. Κι εγώ δεν τρώω τα πασχαλινά εδέσματα παρά μόνον τα τσουρέκια, τ’ αυγά και μπόλικη πράσινη σαλάτα.

Ουράνιο τόξο, περιστέρια και σύννεφα…

Έβρεχε… και μετά σταμάτησε. Μαύρος ο ουρανός. Κλεισμένη μέσα, άκουγα τη βροχή και έγραφα στον υπολογιστή. Και καθώς κοίταξα απ’ το παράθυρο το είδα… Το πιο μεγάλο, λαμπερό ουράνιο τόξο που είδα ποτέ σ’ αυτό το σπίτι για να μην πω στη ζωή μου όλη. Ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου, να το δείξω σ’ όλους αλλά εκείνη την ώρα δεν ήταν κανείς. Άρπαξα τη μηχανή να το “κρατήσω” για πάντα. Και να το δείξω σε όσους δεν ήταν μαζί μου εκείνη τη στιγμή να το θαυμάσουμε παρέα.

Όπως και τα σύννεφα που φωτογραφίζω από το μπαλκόνι χρόνια τώρα, πάνω από τις ταράτσες της γειτονιάς με τις κεραίες και τα κρεμασμένα ρούχα.

Ή τα περιστέρια, που δεν ξέρω αν είναι περιστέρια ή δεκαοχτούρες ή μεταλλαγμένα τέρατα που μου κουτσουλάνε τα απλωμένα ρούχα και το μπαλκόνι και είμαι σε μόνιμο πόλεμο μαζί τους. Όταν όμως τα βλέπω μέσα από το φακό της μηχανής μου το ξεχνάω και μου φαίνονται μέχρι και όμορφα….

Αφίσες

Μου τις έστειλε μια φίλη με mail. Αφίσες που κυκλοφορούν στους δρόμους αυτές τις μέρες. Δεν τις είχα πετύχει στους τοίχους, παρόλο που λόγω επαγγελματικής διαστροφής οι αφίσες πάντα τραβάνε το μάτι μου. Τις λατρεύω τις αφίσες. Υψηλή τέχνη -πολλές φορές- στους τοίχους με εξ’ αρχής προοπτική εφήμερη. Να χαθούν κάτω από τις επόμενες που θα κολληθούν πάνω τους. Σχεδόν όλες αυτές που έχω εδώ τις θεωρώ εικαστικά άψογες.

Μπράβο στους γραφίστες που τις έφτιαξαν.

Απίστευτο!!

Αλιεύω τη φωτογραφία από το blog του φίλου μου του Σκύλου (της Βάλια Κάλντα ντε…). Απίστευτες φωτογραφίες που τράβηξε ο Σπύρος Τσακίρης.

Δείτε τη συνέχεια της φωτογραφίας στο Σκύλο, δεν είναι μοντάζ…

Νυχτερινά αστικά τοπία