Να είναι Πάσχα, Μ. Παρασκευή. Να είσαι 21 χρόνων. Να μυρίζει όλος ο τόπος βιολέττες, πασχαλιές και Άνοιξη. Να είναι σούρουπο, ένα από κείνα τα χλιαρά και λιγωμένα ανοιξιάτικα απόβραδα. Να νιώθεις πως σκας από κάτι απροσδιόριστο, κάτι ανάμεσα σ’ ευτυχία και θλίψη. Να θες να πετάξεις και να γίνεις ένα μ’ αυτόν τον χλιαρό αέρα και ταυτόχρονα να θες να βυθιστείς στα Τάρταρα κλαίγοντας για όλους και για όλα. Να είσαι με την κολλητή σου στο σπίτι του καλού της, μ’ ανοιχτά τα παράθυρα για πρώτη φορά μετά το χειμώνα. Ν’ ανοίγεις την τηλεόραση και ν’ ακούς μια μουσική που σε μαγεύει. Κολλάς στις εικόνες που είναι το ίδιο μαγικές, κολλάει το ίδιο και η κολλητή σου που το παίζει σκληρή, τη βλέπεις με την άκρη του ματιού σου αλλά δεν βγάζεις κιχ μη το χαλάσεις. Ακούς ακίνητη, σε έκσταση, ρουφώντας τον μυρωδάτο αέρα. Κι όταν τελειώνει η μουσική καταλαβαίνετε πως είναι Μ. Παρασκευή κι έχετε πει πως κάθε τέτοια μέρα θα πηγαίνετε σε μια ήσυχη εκκλησία ν’ ακούσετε τους ύμνους που σας μαγεύουν κι ας είστε άθεες. Φεύγετε τρέχοντας, γελώντας και ψάχνοντας να βρείτε σε ποια θα πάτε. Σκέφτεσαι πως θα έχεις πάλι καυγάδες με τη μάνα σου γιατί ξεχάστηκες όλη μέρα στους δρόμους αλλά δεν σε νοιάζει. Θα τα μπαλώσεις πάλι, θα πεις πως πήγες στον Επιτάφιο. Δεν θα σε πιστέψει αλλά….
Δεν θυμάσαι σε ποια εκκλησία βρεθήκατε, δεν έχει πλέον σημασία. Αυτό που δεν ξεχνάς είναι η μυρωδιά του σούρουπου και τα δυο κορίτσια που έτρεχαν στους δρόμους της Τριανδρίας μαγεμένα από τη μουσική και τις μυρωδιές, ζαλισμένα από τα νιάτα τους.
Η μυρωδάτη πόλη ήταν η Θεσσαλονίκη και η Τριανδρία των αρχών του ’80 και η μουσική που τις μάγεψε ήταν το «Κύριε των Δυνάμεων» του Σταμάτη Σπανουδάκη με τις φωνές του Γιάννη Κούτρα και της Ελένης Βιτάλη.
Σεπτέμβρη του 1991 έδινε συναυλία στο Λυκαβηττό, την τελευταία του καλοκαριού που την έκανε εκεί όπως συνήθιζε να κλείνει τις καλοκαιρινές περιοδείες του. Πήγα εκεί μ’ ένα φίλο σαλονικιό, όρθια και μπροστά μπροστά όπως πάντα στις συναυλίες. Σ’ αυτή τη συναυλία μας παρουσίασε έναν νέο καλλιτέχνη όπως είπε, το Σωκράτη Μάλαμα! Είπε δυο τρία τραγούδια και το κοινό τον υποδέχτηκε παγωμένο, όπως πριν κάποια χρόνια είχε υποδεχτεί το κοινό της Πάτρας τον ίδιο τον Παπαζογλου. Εκείνη τη στιγμή αναρωτήθηκα αν του ερχόταν ποτέ στο μυαλό τα σφυρίγματα που είχε ακούσει τότε και τα «κατέβα κάτω ρε…». Ο μόνος που ήξερε τα τραγούδια του ήταν ο φίλος μου, μας κοίταζαν περίεργα οι τριγύρω που τα τραγουδούσε. Εκτός όμως από τα τραγούδια του Μάλαμα ήξερε και τον Παναγιώτη, τον μπουζουξή της ορχήστρας κι όπως ήμασταν μπροστά μπροστά του φώναζε συνέχεια διάφορα για να τον πειράξει. Θυμάμαι κι ένα ζευγαράκι μπροστά μας, γύρω στα 18 που άκουγε εκστασιασμένο τη «Ρωγμή του χρόνου» και που σε μια στιγμή το αγόρι ρώτησε το κορίτσι αν ξέρει ποιος ειναι ο Ουλιάνωφ για ποιανού το μειδίαμα τραγουδούσε ο Παπάζογλου. Το κορίτσι δεν ήξερε και το αγόρι όλο περηφάνια της ανακοίνωσε πως Ουλιάνωφ ήταν το επίθετο του Λένιν. Εμείς είχαμε μεγαλώσει πλέον, αυτά τα θεωρούσαμε για το νηπιαγωγείο αλλά μου φάνηκε τόσο γλυκειά και χαριτωμένη η σκηνή…. Το αγόρι έκανε τη φιγούρα του, το κορίτσι τον κοίταξε με θαυμασμό και συνέχισαν ν’ ακούν αγκαλιασμένοι σιγοτραγουδώντας, γνωρίζοντας πλέον και οι δύο ποιος ήταν ο Ουλιάνωφ του τραγουδιού.
Ήταν ο κυρ Γιώργος, ο μπακάλης, κοντός με κοιλιά, μαύρο μαλλί κορακάτο περασμένο με μπριγιαντίνη και χτενισμένο προς τα πίσω, μουστάκι και την απαραίτητη ποδιά του μπακάλη. Πόντιος, έκανε παρέα με το μπαμπά και στο σπίτι του, που ήταν στην παραπέρα γειτονιά, είδαμε το θρυλικό ματς ΠΑΟ – Άγιαξ στο 
Απέναντι απ’ αυτούς ήταν ο φούρνος της κυρά Λαμπρινής. Κλασική εικόνα φουρνάρισσας η Λαμπρινή, χοντρή, γελαστή, φορούσε πάντα μια μακρυά φούστα και μακρυά ποδιά πάντα αλευρωμένη. Ο φούρνος ήταν σ’ ένα παλιό κτίσμα, κατέβαινες δυο σκαλάκια για να μπεις, έψηνε φυσικά με ξύλα το ψωμί και το έβαζε σε ξύλινες πινακωτές (πινακωτή-πινακωτή, έλα από τ’ άλλο μου αυτί….) και μοσχομύριζε όλη η γειτονιά. Δούλευαν μαζί οι κόρες και οι γαμπροί της, κάποια στιγμή μετά το σεισμό γκρεμίστηκε το πέτρινο παλιό κτίσμα που στέγαζε το φούρνο και χτίστηκε πολυκατοικία στη θέση του. Ο φούρνος εξακολουθούσε να λειτουργεί σε μαγαζί της καινούριας πολυκατοικίας αλλά πλέον δεν έψηνε με ξύλα και δεν μοσχομύριζε η γειτονιά. Μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα όταν πέρασα κάποια στιγμή και το είδα, αυτό σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής, όχι ο σεισμός και ο χαμός του δικού μου σπιτιού. Η καλύτερη στιγμή του φούρνου ήταν το Πάσχα, τότε που όλες οι νοικοκυρές έτρεχαν να πάρουν λαμαρίνες (μεγάλα ρηχά ταψιά) από το φούρνο, να τα γεμίσουν με τσουρέκια και να τα ξαναπάνε στο φούρνο για ψήσιμο. Μεθυστική ήταν τότε η γειτονία… Μύριζε τσουρέκια, τις ανθισμένες γλυσίνες του Γιουλούντα κι λουλούδια από τους κήπους και τα μπαλκόνια, ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος συνήθως και γλυκός, η μέρα είχε ήδη μεγαλώσει. Ήταν η δουλειά μου να τρέχω στο φούρνο να φέρω λαμαρίνες, να βοηθήσω τη γιαγιά στο πλάσιμο των τσουρεκιών, φτιάχναμε ένα σωρό σχέδια όχι μόνο πλεξούδες και να τη βοηθάω να τα κουβαλήσει στο φούρνο. Ένα σωρό λαμαρίνες γεμίζαμε, φαγανά ήμασταν όλα μας….. Η γιαγιά ζύμωνε τα τσουρέκια σε μια μεγάλη λεκάνη και μετά τα τύλιγε ζεστά να φουσκώσει το ζυμάρι, τα έλεγχε συνέχεια, τα σταύρωνε να μη τα πιάσει μάτι και τους μιλούσε σαν να ήταν ζωντάνα. Η απόλυτη λιχουδιά, τσουρέκι της γιαγιάς να μοσχοβολάει μαχλέπι και βανίλια κι ένα ποτήρι γάλα. Έτσι το καταλάβαινα το Πάσχα τότε, από τις μυρωδιές και τα κόκκινα πανιά που έδεναν στα κάγκελα οι γυναίκες τη Μ. Πέμπτη που έβαφαν αυγά. Τώρα πλέον έρχεται και φεύγει και τίποτε δεν αλλάζει, αν δεν υπήρχαν οι διακοπές δεν θα το καταλάβαινα.
εναύσμα στο Γιάννο να μου μιλάει με τις ώρες για την αγαπημένη του τραγουδίστρια. Άκουσα τότε πολλά δικά της τραγούδια και μου έγραψε και μια κασέτα ο Γιάννος να πάρω μαζί μου φεύγοντας. Μη έχοντας όμως πικάπ δεν ασχολήθηκα παραπάνω με το να βρω περισσότερους δίσκους της. Ξανάπεσα πάνω της όταν «κληρονόμησα» ένα στερεοφωνικό και χωνόμουν στο “Philodisc” για να τσιμπήσω κανένα φτηνό βινύλιο. Εκεί βρήκα ένα δυο δίσκους της και τους αγόρασα. Όταν την πρωτόπαιξα σε φίλους δεν τους πολυάρεσε, ήταν η εποχή που είχε γίνει μόδα η 
ρμηνεία του λαϊκού τραγουδιού “La società dei magnaccioni ». Μετά από μια εμφάνιση στην τηλεόραση στο show του Mike Bongiorno, το single τους πούλησε πάνω από 500.000 αντίτυπα. Το πρώτο τους single ακολούθησαν άλλα όπως τα «Sciuri sciuri e Vitti’na crozzà» και «La povera Cecilia» αλλά με μικρότερη επιτυχία. Λόγω αυτής της μικρής επιτυχίας αλλά και του γεγονότος πως η Luisa δεν ευχαριστιέται την επαφή με το κοινό, το δίδυμο αποφασίζει να χωρίσει. Η Gabriella συνέχισε την καριέρα της ως σόλο καλλιτέχνης και θα κυκλοφορήσει το πρώτο της άλμπουμ το 1966. Την ίδια χρονιά περιόδευσε στον Καναδά, μαζί με άλλους λαϊκούς καλλιτέχνες, όπως η Κατερίνα Bueno, Otello Profazio και Lino Toffolo, σε παράσταση σε σκηνοθεσία του Alda Trionfo.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του εβδομήντα, ηGabriella εκτός από ερμηνεύτρια έκανε και πολλές εμφανίσεις στην τηλεόραση αλλά και τηλεοπτικά shows. («Sera Questa … Gabriella Ferri», «Dove sta Ζα Ζα», «Circo delle voci» και «Mazzabubù».) Το 1981, κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Gabriella», το οποίο περιείχε, επί το πλείστον, τραγούδια που γράφτηκαν γι ‘αυτήν από τον Paolo Conte . Μετακομίζει στις ΗΠΑ για ένα διάστημα όπου αφιερώνεται μόνο στη μουσική της. Το 1987 επιστρέφει στην Ιταλία και παρουσιάζει στην τηλεόραση το show «Biberon». Το 1997 κυκλοφορεί το άλμπουμ «Ritorno al futuro», ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ με πολλά τραγούδια γραμμένα από την ίδια τη Ferri. Η Gabriella υποφέρει από σοβαρές καταθλίψεις και εξαφανίζεται από το δημόσιο βίο.
Με το που φτάνουμε πάνω βλέπουμε κόσμο να περιμένει, όχι τον κακό χαμό αλλά είχε κόσμο. Δεν μου είχε συμβεί ξανά να έχει γίνει εκ των προτέρων συνεννόηση με το γιατρό οπότε καλού κακού έκοψα ένα νούμερο για να μην έχουμε φασαρίες με τους υπόλοιπους που περίμεναν. Αφού έκοψα το χαρτάκι με το νούμερο, έψαξα να βρω κάποιον να ρωτήσω για τη διαδικασία που έπρεπε ν’ ακολουθήσουμε, δεν βρήκα κι έτσι κάθισα στην άδεια καρέκλα δίπλα στη μάνα μου. Τότε συνειδητοποίησα πως απέναντί μου ήταν δύο αστυνομικοί -μάλλον της «ΔΙΑΣ»- με αλεξίσφαιρα γιλέκα και ιατρικές μάσκες στο πρόσωπο. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σκατά κάνουν εκεί αφού δεν μου φαίνονταν ιδιαίτερα άρρωστοι και μετά συνειδητοποίησα γιατί την ώρα που μπήκαμε οι καρέκλες που καθόμασταν εγώ και η μαμά ήταν άδειες ενώ υπήρχαν όρθιοι. Ο νεαρός δίπλα μου είχε τα χέρια του δεμένα πίσω με χειροπέδες, αυτόν συνόδευαν οι «ΔΙΑΣ» και αυτός ήταν ο λόγος που οι καρέκλες ήταν άδειες. Μάλλον κανείς δεν ήθελε να καθήσει δίπλα σ’ έναν “κακούργο” δεμένο με χειροπέδες που επιπλέον ήταν άρρωστος, ρούφαγε τη μύτη του που δεν μπορούσε να σκουπίσει και είχε μια ελαφριά (αλλά ανεκτή) μυρωδιά. Η μάνα μου δίπλα μου μουρμούριζε γιατί έπρεπε να κάθονται και να περιμένουν τη σειρά τους, δεν έπρεπε έλεγε να τον έχουν έτσι δεμένο σε κοινή θέα έναν άνθρωπο που ήταν άρρωστος (όντως φαινόταν χάλια). «Είναι απάνθρωπο» έλεγε «ό,τι και να έχει κάνει δεν μπορούν να τον έχουν έτσι. Ούτε τη μύτη του δεν μπορεί να φυσήξει, τον ακούω που τη ρουφάει και δεν μπορεί να κάνει κάτι….. Και σιγά δηλαδή, τι μπορεί να έχει κάνει…. αλλά και ο μεγαλύτερος κακούργος να ήταν πάλι είναι απάνθρωπο». Πέρασε περίπου μισή ώρα με τον νεαρό να κάθεται δεμένος πισθάγκωνα να περιμένει να τον εξετάσουν ρουφώντας τη μύτη και με το κεφάλι κάτω (βλέμμα δεν σήκωνε τριγύρω) και τους αστυνομικούς να τον φυλάνε. Κάποια στιγμή μια μεγάλη κυρία φεύγοντας από διπλανό ιατρείο είδε τους αστυνομικούς και τους ρώτησε γεμάτη ανησυχία γιατί βρίσκονται εκεί και αν είναι καλά. «Εμείς καλά είμαστε» της απάντησαν «για τον Σουλεϊμάν είμαστε εδώ…» και έδειξαν τον νεαρό δίπλα μου. Η γυναίκα σήκωσε το χέρι σε ημιγροθιά και τους είπε «γειά σας παληκάρια μου, εγώ μαζί σας είμαι, σας στηρίζω…» και μετά έσκυψε και κάτι τους μουρμούριζε, δεν έκανα όμως καμμία προσπάθεια ν’ ακούσω τι έλεγε γιατί ήξερα πως θα νευρίαζα. Μετά από λίγο τους κάλεσαν μέσα οι γιατροί, σηκώθηκε ο νεαρός με τις χειροπέδες και μπήκαν μέσα και μετά από λίγο ξαναβγήκαν με οδηγίες για διάφορες εξετάσεις. Τους ξανασυνάντησα στον κάτω όροφο αφού η διαδικασία είναι ίδια για όλους, πάντα οι στυνομικοί με τις μάσκες και πάντα ο νεαρός δεμένος πισθάγκωνα.
Στις γύρες που κάναμε για τις εξετάσεις της μαμάς από το καρδιολογικό στο ακτινολογικό και πέρα δώθε, έβλεπα διάφορους αλλοδαπούς αραβικής καταγωγής να περιμένουν για εξετάσεις συνοδευόμενους από Έλληνες. Στο τέλος συνειδητοποίησα πως ήταν απεργοί από τους 300 που είναι στο νεοκλασικό Υπατία. Είχαν έρθει για εξετάσεις συνοδευόμενοι από μέλη της ομάδας υποστήριξης. Οι περισσότεροι ήταν πολύ αδύνατοι και αδύναμοι και τότε θυμήθηκα τα διάφορα σχόλια που διαβάζω δεξιά και αριστερά στο διαδίκτυο, για το ότι τάχα «χλαπακιάζουν» κανονικά. Δεν ξέρω αν τρώνε και τι τρώνε πάντως ό,τι και να τρώνε είναι πολύ λίγο, οι άνθρωποι ήταν πάρα πολύ αδύνατοι. Σε κάποια φάση, κι ενώ περίμενα τη μαμά να βγει από το καρδιολογικό πέρασε και ο Σουλεϊμάν με τους συνοδούς του. Εξακολουθούσε να έχει δεμένα πίσω τα χέρια του και κάποιος από τους συνοδούς των απεργών είπε στους αστυνομικούς πως είναι απάνθρωπο να τον έχουν έτσι δεμένο με τα χέρια πίσω. Αυτοί του απάντησαν πως πρέπει να είναι δεμένος για να μη το σκάσει, ο τύπος του απάντησε πως θα μπορούσαν να του έχουν τουλάχιστον τα χέρια δεμένα μπροστά κι όχι πίσω αλλά εκεί σταμάτησε η συζήτηση, κανείς δεν έδωσε σημασία.
Άσχετο με τα στιγμιότυπα στο «Λαϊκό» αλλά μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και μια περίπου βδομάδα που το άκουσα. Τι άκουσα; Την κυρία Μπακογιάννη, με ύφος ανθρώπου που δεν έχει μπει ποτέ σε λεωφορείο, να σχολιάζει τους μισθούς των οδηγών λεωφορείων και να στηλιτεύει με ύφος εκατό καρδιναλίων τις κινητοποιήσεις τους γιατί στρέφονται εναντίον των άλλων εργαζομένων, των «φουκαράδων» που θέλουν να πάνε στη δουλειά τους. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι όταν το άκουσα. Κι αυτό γιατί δεν έχει το δικαίωμα καμμία κυρία Μπακογιάννη από την ευκολία της μερσεντές της με οδηγό, να με αποκαλεί «φουκαρού», εμένα που μετακινούμαι με ΜΜΜ. Αει γαμήσου κυρά μου, που μου ορίστηκες υπερασπιστής μου!!!Και θα με αποκαλέσεις και «φουκαρού»… Ουστ!!!! Καλά κάνουν και απεργούν μωρή, για να σε δω να βγεις να οδηγείς εσύ 8 ώρες τη μέρα σε συνθήκες Αθήνας. Που έχετε και άποψη για το με πόσα μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος και αποφασίζετε πως αυτά που παίρνουν είναι πολλά. Εσείς, που όταν μετακινείστε στην Αθήνα έχετε κι ένα περιπολικό να προπορεύεται για να σας ανοίγει το δρόμο. Και έχετε το θράσος να σχολιάζετε πόσα παίρνει ο κάθε εργαζόμενος και να τα βρίσκετε πολλά!!!
Δεν τρελάθηκα κι αποφάσισα ξαφνικά να μιλήσω για ποδόσφαιρο, ούτε την είδα ξερόλα. Χτες όμως πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι μου επειδή βιαζόμουν. Το ταξί το οδηγούσε ένας ταξιτζής (ποιος άλλος θα μου πείτε θα οδηγούσε το ταξί…), ο οποίος ταξιτζής κάπνιζε μέσ’ τα νεύρα αλλά με ρώτησε αν θέλω να το σβήσει επειδή έβηχα συνέχεια και ο οποίος είχε φυσικά το ραδιόφωνο κολλημένο σ’ ένα σταθμό για αθλητικά, όπως σχεδόν όλοι οι ταξιτζήδες. Τον άφησα να καπνίσει και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία σε όσα έλεγαν στο ραδιόφωνο, έχω εκπαιδευτεί να περνάν σαν απλοί ήχοι από τ’ αυτιά μου. Έλα όμως που ο ταξιτζής ήθελε με κάποιον να σχολιάσει τα λεγόμενα…. και το ήθελε τόσο πολύ που γυναίκα-ξεγυναίκα αποφάσισε να τα σχολιάσει μαζί μου.
