λίγα λόγια

Μετά από δύο χρόνια «πέθανα» στο Blogger και ξαναγεννήθηκα στον πλανήτη Solaris. Με «σκότωσαν» για την ακρίβεια. Αλλά επειδή είμαι κακό σκυλί και «κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει…» νάμαι πάλι ξαναγεννημένη απ’ τις στάχτες.

Advertisements

10 thoughts on “λίγα λόγια”

  1. Ωραία η φώτο, δικιά σου φαντάζομαι. Εκείνος δίπλα στην κολώνα σαν φάντασμα μοιάζει.

  2. Και το ρολόι ανάποδα και στο αριστερό… οκ, το έπιασα, εγώ είμαι το φάντασμα (έχω ανεβάσει και καράφλα τελευταία) ενώ εσύ μετράς αντίστροφα και στο αριστερό χέρι, όιμε!!! τον χρόνο. Ωραίο το μπλογκ σου, σαν adventure μου μοιάζει, τον έλυσα τον γρίφο;

  3. Μου αρέσει να γράφω εδώ στα λίγα λόγια, με εμπνέει ο τίτλος. Λοιπόν φίλε ανώνυμε από πάνω, μια παρατήρηση: Στο ΔΕΞΙ χέρι έχει το ρολόι κι όχι στο αριστερό. Α, και κάτι ακόμα, πόσα τσίπουρα ήπιες ρε φίλε και βλέπεις φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν;

  4. Αχ όχι, δεν είμαι ο ανώνυμος αλλά ο τζοντζον!!! Φτου ρε γαμώτο. Λοιπόν ακούστε κάτι, ξανθιές και μη, ο τζοντζον βλέπει πράγματα που δεν τα βλέπετε εσείς, βλέπει φαντάσματα φυσικά, βλέπει πράσινους κάβουρες και μπλε χταπόδια να κολυμπάνε σε μωβ θάλασσες γιατί φυσικά ο τζοντζον είναι ο μόνος λογικός εδώ μέσα κι εσείς όλοι λαλημένοι που νομίζετε πως η θάλασσα είναι μπλε. Επίσης ο τζοντζον λέει ωραίες ιστορίες και θα σας πει μερικές όταν έχει κέφια και πιει μερικές ρακές παραπάνω, ο τζοντζον πίνει πολύ τσίπουρο γιατί είναι σκληρός κι αντέχει και εδώ θα είναι το σπίτι του από δω και πέρα, συγκάτοικος με την κουλτουριάρα την ξανθιά.

  5. Αγαπάμε τζοντζον!

  6. Τζοντζον vs Τζοντζον. Μ’ αρέσει….

  7. Α! Κι έλεγα κι εγώ τι έγινε…
    Καλοτάξιδη…

  8. Τίποτε δεν έγινε σκυλούμπα, μια μετακόμιση μόνο….

  9. Δεν έχω μονάδες. Τι να γράψω και που να γράψω,

  10. Πολύ βαρεμάρα έπεσε σήμερα και κάτι τέτοια ΣΚ δεν παλεύονται εύκολα γαμώ τη βαρεμάρα μου μέσα. Τελικά η βαρεμάρα είναι μεγάλο πρόβλημα, η πλάκα είναι πως είναι και άλυτο πρόβλημα τελικά και η μεγαλύτερη πλάκα είναι πως ξέρω το γιατί, μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε και βαριόμαστε όλο και περισσότερο μέχρι η βαρεμάρα μας να γίνει ανυπόφορη ακόμη και για μας τους ίδιους. Τι μας μένει; Τίποτα. Το μόνο που μας μένει, η μόνη λύση, είναι να κάνουμε παρέα όλοι οι βαρεμένοι, άψογα μπορώ να πω. Που ναι ρε πούστη μου τα παλιά τα χρόνια, η κοπελιά μου να τρέχει στα λιβάδια με την καρώ φουστίτσα της και τα άσπρα μπουτάκια της και το άσπρο βρακάκι της, «αχ, μου μπήκε ένα αγκαθάκι» να λέει, κι εγώ να πετάω πέτρες στην λίμνη και να το παίζω δύσκολος «δεν θα πάθεις και τίποτα από ένα αγκάθι», όχι, όχι να σου λέει αυτή, δες πως κοκκινησε, κάτσε να το δω την λες ενώ σου φεύγει η μαγκιά, αχ να το κάνω μάκια να περάσειτο γαμημένο το αγκάθι και περάσανε όλα αυτά γαμώ το μπελά μου μέσα και μένουνε μπούρδες αναμνήσεις μόνο. Ε σκατά, δεν ξέρω πως γίνεται αλλά το αγκάθι έφυγε από τον ασπρουλό πωπό της και έμεινε στον δικό μου, σκατά παλι δηλαδή, που να ναι άραγε τώρα το άσπρο κωλαράκι και γιατί μπλέκω μόνο με κοκκαλιάρες; Μαλάκες, είμαι μεσήλικας και θα τα σπάσω όλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s