31 Δεκεμβρίου 2007. Ή μήπως 1977, 1997… Κάθε 31 Δεκεμβρίου ίδια με την προηγούμενη και την επόμενη. Να προσπαθούμε με πάρτι, χαρτιά, αλκοόλ, φασαρία, να ξορκίσουμε το κακό. Δεν διασκεδάζουμε επειδή χαιρόμαστε για τον καινούριο χρόνο που έρχεται. Φωνάζουμε και γελάμε για να μην κλάψουμε τον παλιό. Για να μη το καταλάβουμε πάνω στη σύγχυση.
-Έφυγε; Καλέ πότε πρόλαβε; Μέχρι πριν από λίγο εδώ ήταν… Μπα σε καλό του……….. Κι ήθελα να του πω ένα γειά και άντε στα τσακίδια.
Κολοκύθια δηλαδή. Τι άντε στα τσακίδια; Επειδή ο νέος είναι ωραίος; Κι ο νέος, ο κούκλος, μας λέει κανένας πως θα είναι καλύτερος; Τρίχες…. Θα πονάει πιο πολύ η μέση μας, θα αντέχουμε λιγότερο τα πάντα, θα αποχτήσουμε λίγες παραπάνω ρυτίδες, να θα σκάσει μύτη καμμιά πίεση, καμμιά χοληστερίνη. Και κάτι αηδίες του στιλ «οι ρυτίδες και η χοληστερίνη και η μέση που πονάει, είναι η ζωή μας και η σοφία και οι εμπειρίες που αποκτήσαμε συμπυκνωμένα, σαν ζαχαρούχο γάλα σε κουτί», με αφήνουν παγερά αδιάφορη αν όχι με εκνευρίζουν σφόδρα. Γιατί πρέπει η σοφία να γράφεται στο μέτωπο και η εμπειρίες να σε κάνουν να μη μπορείς να σηκωθείς από την πολυθρόνα; Θα τα κακαρώσει και κανένας φίλος και θα πέσουμε από τα σύννεφα.
-Τι λες βρε παιδί μου!!! Πέθανε ο Τάδε; Μα πως; Τόσο νέο παιδί!!!
Τρίχες νέο δηλαδή, αλλά άμα κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς δεν θες να καταλάβεις τι παιχνίδι παίζεται στην πλάτη σου, έτσι πέφτεις από τα σύννεφα.
Εμείς όμως σήμερα μέσα στην τρελή χαρά θα τραγουδάμε «Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά…»
Κούνια που μας κούναγε…
Advertisements