Όσο χάλια κι αν είναι η πόλη, άμα σηκώσεις το βλέμμα να δεις τον ουρανό, υπάρχει περίπτωση να δεις εικόνες σαν κι αυτή. Τότε βλέπεις πουλιά να πετάνε μέσα στα σύννεφα και ξεχνάς τις σιχαμένες πολυκατοικίες που ορίζουν το κάδρο, με τις ακόμα πιο σιχαμένες κεραίες τους για στέμμα. Ξεχνάς πως τα πουλιά είναι αυτά τα σιχαμένα κωλοπερίστερα, που όλο και κάποια φορά θα σε έχουν καταχέσει, κι αν όχι εσένα, το μπαλκόνι ή την απλωμένη μπουγάδα σου….
Μόνο που δεν το σκεφτόμαστε πως εκεί πάνω είναι φως. Τα κεφάλια κάτω, λες και στο δρόμο έχει -όχι τα ψιχουλάκια του Κοντορεβυθούλη- αλλά χρυσές λίρες.

Advertisements