Ο δρόμος είναι δρόμος. Είναι πάντα δρόμος. Μόνο δρόμος. Τον τρως πλακάκι το πλακάκι, λακούβα τη λακούβα. Τον τρως κάθε μέρα, δεν αφήνεις ούτε κοκκαλάκι και την άλλη μέρα πάλι εκεί, σε περιμένει να τον περπατήσεις. Δεν έχει πλατείες και αγάλματα. Ούτε πάρκα, ούτε παγκάκια, ούτε πεζούλια. Χάθηκαν και τα βουνά στο βάθος. Τα σύννεφα δεν καθρεφτίζονται στις πλάκες του πεζοδρομίου. Πάνε κι αυτά. Τελείωσαν και τα τσιγάρα και βούλιαξαν τα περίπτερα και δεν πουλάνε άλλα. Τα βήματα…. Κάποια στιγμή θα μετρήσω τα βήματα. Πόσα βήματα είναι 12 στάσεις; Πόσα βήματα με τα ακουστικά στ’ αυτιά, έτσι που να δηλώνεις «δεν θέλω να ξέρω κανέναν και τίποτε» και τα μαύρα γυαλιά στα μάτια για να μη βλέπουν τα μάτια σου και να μη βλέπεις τα δικά τους; Πόσα τραγούδια κατευθείαν μέσα στ’ αυτιά και μόνο για σένα, κάνουν το δρόμο;
Τέλος πόσους δρόμους πρέπει να περάσω; Πόσες φορές να έχω το νου μου, μη τύχει και περάσουν τ’ αυτοκίνητα από πάνω μου;
Ένας δρόμος είναι μόνο ένας δρόμος και έχει χίλιους τρόπους να τον μετρήσεις.

Advertisements