Καφές…. Καφές αχνιστός, μυρωδάτος. Καφές το πρωί. Μμμμμ … Δεν πίνω καφέ πριν φύγω από το σπίτι. Μερικά πράγματα θέλω να τα απολαμβάνω. Αν δεν μπορώ να τα απολαύσω όπως θέλω τότε καλύτερα καθόλου. Δεν χρειάζομαι καφέ για να ξυπνήσω. Να απολαύσω τη διαδιάσία και τη γεύση του θέλω. Καφέ λοιπόν πίνω μόλις πάω στη δουλειά. Ότι ώρα και να φτάσω… Δεν θέλω να μου τον ετοιμάσει κανείς άλλος. Τον φτιάχνω μόνη μου για να βάλω ακριβώς όσους κόκκους ζάχαρη θέλω, ακριβώς όσες κουταλιές καφέ, να τον χτυπήσω με γάλα παγωμένο να γίνει κρέμα και μετά να προσθέσω καυτό νερό σιγά σιγά για να μη μετατρπεί η κρέμα σε αφρό. Και τότε έρχεται η στιγμή…. Η στιγμή της πρώτης, καυτής γουλιάς. Δεν τη θέλω ζεστή ή χλιαρή. Τη θέλω καυτή, ίσα ίσα να την ανέχεται η γλώσσα. Η δική μου η γλώσσα, γιατί οι άλλοι με κοιτάνε λες και καταπίνω σπαθιά ή βγάζω φωτιές από το στόμα. Και μετά την πρώτη γουλιά η πρώτη τζούρα από το πρώτο τσιγάρο της μέρας. Αχχχ…., απόλαυση..!!!… Αν δεν γίνει έτσι προτιμώ να μην πιω καθόλου καφέ. Λίγες απολαύσεις μας έμειναν. Να τις ευχαριστιόμαστε, τουλάχιστον αυτές τις λίγες. Γιατί αν είναι να μετατραπεί και η απόλαυση σε υποχρέωση… χέστα κι άστα.
Το απόγευμα άλλη τελετουργία. Και άλλος καφές, διαφορετικός. Μια κανάτα γαλλικός καφές, αρωματικός. Με άρωμα φουντούκι. Να στάζει στάλα στάλα και να μοσχοβολάει το σπίτι. Αραιός πολύ, για να μπορώ να πιω μέχρι το βράδυ ολόκληρη την κανάτα. Και πάλι φυσικά η απόλαυση κρύβεται στην πρώτη καυτή γουλιά. Καυτή, αρωματική γουλιά… Γουλιά γουλιά, μέχρι το βράδυ τελειώνει η κανάτα.

Advertisements