αναμνήσεις


Αναμνήσεις. Ταχτοποιημένες στη θέση τους. Ανώδυνες. Ακίνδυνες. Σαν τις φωτογραφίες στα άλμπουμ, σαν τα βιβλία στη βιβλιοθήκη. Κλεισμένες στα κουτάκια τους. Ξέρεις πως στο ράφι υπάρχουν πολλά κουτάκια με αγαπημένες αναμνήσεις. Ανώδυνες στην ουσία. Πιάνεις ένα κουτάκι στην τύχη. Το ανοίγεις βγάζεις έξω τις αναμνήσεις. Μάρτης 19… κάτι. Άλλο κουτάκι, μπλέ αυτή τη φορά. Η ετικέτα γράφει κάτι άλλο. Γενάρης 200… κάτι. Βγαίνουν οι αναμνήσεις από μέσα σαν φωτογραφίες, σαν λόγια, σαν μουσικές. Χαμογελάς, γελάς, δακρύζεις… Δεν κινδυνεύεις όμως, δεν σε πονάνε σαν πυρωμένο καρφί στις φλέβες σου. Γλυκό δάκρυ, γλυκός πόνος. Χαρμολύπη…. Τα πρόσωπα που κάποτε είχαν σάρκα, φωνή, γέλιο, δέρμα που μπορούσες να το αγγίξεις, μάτια που μπορούσες να χαθείς τώρα είναι μόνο μια ιδέα, άντε μια φωτογραφία. Χάθηκαν στη ζωή και στο χρόνο. Έχουν γίνει μια αγαπημένη ανάμνηση. Δεν είναι πια αγαπημένα πρόσωπα αλλά αγαπημένες αναμνήσεις. Μου φαίνεται δεν τις χωνεύω τις αγαπημένες αναμνήσεις. Ούτε καν τις αναμνήσεις μου φαίνεται δεν χωνεύω, αγαπημένες ή όχι.
Γεμάτα τα ράφια της ζωής μου χρωματιστά κουτάκια με ετικέτες. Γεμάτα με αγαπημένες και ανώδυνες αναμνήσεις

11 thoughts on “αναμνήσεις

  1. ποια άραγε ανάμνηση έχει τόση δύναμη για να ακούω αυτά τα λόγια;πόσο δυνατές είναι τελικά, αφού τόσο μας κάνουν να τις σκεφτόμαστε και να τις αποζητάμε…συγνώμη για την αγένεια…καλησπέρα!είμαι ο panoptis, όγδοη πόρτα αριστερά, και είπα να χτυπήσω για τσάι…περίμενα την επίσκεψή μου πιο ανώδυνη.όμως χρειάζοντε και οι εκπλήξεις. σύντομα γίνοντε αναμνήσεις…και πάλι συγνώμη, για την απρεπή ίσως προσπάθεια γνωριμίας.δεν συνηθίζω να μην χτυπώ πριν μπω.

    Μου αρέσει!

  2. @ Καλώς ήρθες πανόπτη, κι ας μη χτύπησες την πόρτα. Πως θα μπορούσες άλλωστε; Γράφοντας «τοκ τοκ» ας πούμε;Τσάι; Πάει με τον καιρό. Τσάι λοιπόν αρκεί να μου πεις πως το πίνεις. Και τι τσάι προτιμάς. Δυνατό; Πράσινο; Αρωματικό;Η ανάμνηση είναι κάθε φορά κι άλλη. Είναι όμως δυνατές οι σκρόφες, όποτε βγουν από τα κουτιά τους. Άσε που μερικές αρνούνται σθεναρά να μπούνε μέσα…Και πάλι καλώς ήρθες…

    Μου αρέσει!

  3. Οι δικές μου πάλι, αχταρμάς…… η μια πάνω στην άλλη, να με εκπλήσσουν όταν ξεπροβάλουν οι κόκκινες από τα μαύρα κουτιά, οι γαλάζιες από το συρτάρι, οι εμπριμε από τα ντουλαπια….…. και καθε φορά αλλάζουν θέση…Αλλά ξέρω πως είναι εκεί…… και περιμένουν…Καλημερα ρε!

    Μου αρέσει!

  4. Τά δάκτυλα πού σ άγγιζανστις χαρακιές της τύχηςκαι έπειτα με νόημαέσφιγγαν την ελπίδα,τι νά γινε έραγεκαι πάγωσαν στον χρόνο?Τό χέρι πού καθάριζετη γή απ τίς βελόνεςτων πεύκων που μας χάριζανπλούσια την σκιά τους,λιγάκι πρίν γυμνήγύρεις να σ αγκαλιάσω,τι να συναίβει άραγεκαι χασε την δροσιά του?Τό άγγιγμα τού φεγγαριούδεν ήταν η αιτία,ούτε το ηλιοβασίλεμαεκείνου του Ιούλη…..Η στιγμή που χάθηκεφαντάζει ονειρεμένησάν το φιλί πού τό σβησεςπροτού φθάσει στά χείλη.===========================αυτά τα ολίγα γλυκιά μου Daria με ή χωρίς ρακόμελο και παστέλι

    Μου αρέσει!

  5. Ολαρία ολαρά , χιόνι πέφτει από ψηλά…Τελικά είστε χαμένα κορμιά. Γι αυτό σας εκτιμώ… φτάνει όμως με την μπούρδα σας.‘Εχω πεθάνει στα γέλια μιλάμε, ρε παιδιά, έλεος, σταματήστε τον αυτοναρκισσισμό δλδ , έχει καταντήσει αηδία….Ποιες αναμνήσεις ρε βόδια? Ποιες? Μια υποκειμενικότητα ηλίθια είναι…ποιες κιθάρες και μαλακίες ρε? Γάμα το , αρκετά ασχολήθηκα , άντε να μην πω πάλι γάμησα εγώ τον τάδε και τάδε γιατί θα ξυπνήσω τα μικροαστικά σας αντανακλαστικά….Θα μπορούσα να γίνω ο εφιάλτης σας αλλά δεν θα το κάνω γιατί κατά βάση θα σας αρέσει κιόλας… Φιλάκια όπως έλεγε κι ένας άλλος αρχιμαλάκας…Υ.Γ Βλέπεις? Μπαίνω…Υ.Γ Καλά εσύ φουρόγατε, πρόσεξε μην σου μπει καμιά πευκοβελόνα στον κώλο και πως θα βγάλεις μετά το μεροκάματό σου κακομοίρη…

    Μου αρέσει!

  6. Χα χα χα… είσαι απίστευτος καλέ μου ανώνυμε. Εντελώς απίστευτος όμως.Έλα μωρέ, άσε να λέμε καμμιά μπούρδα να περνάει η ώρα. Σιγά πια. Δεν γράφουμε και την «Ιλιάδα». Όσο για τις αναμνήσεις, όντως είναι μια υποκειμενική μπούρδα. Σιγά μην ήταν αντικειμενική μπούρδα. Εδώ δυο άνθρωποι που μοιράστηκαν την ίδια κατάσταση και έχουν άλλες αναμνήσεις… Τι να λέμε τώρα;Καλημέρα λοιπόν ή καλησπέρα. Είναι που δεν ξέρω τι ώρα χτυπάτε την πόρτα μας.Υ.Γ. Δεν θα σβύσω τίποτε. Χα…Και μην τολμήσεις, σ’ έφαγα…

    Μου αρέσει!

  7. Κάθε τι ΜΙΑ φορά μόνο.ΜΙΑ φορά και ποτέ πιά.Κι εμείς ΜΙΑ φορά μόνο.Δεύτερη, ποτέ! Μα τούτη η ΜΙΑ φορά για να υπάρξει, και ΜΙΑ φορά μόνο γήινη να ‘εχει υπάρξει, δέν είναι κάτι πού παίρνεται πίσω. R.M.RILKEΥ.Γ.Καλή μου Daria, προστάτεψε το site σου. Μετά την βροχή αφρατεύουν τα σκουλίκια..

    Μου αρέσει!

  8. @ Καλημέρα φουρόγατε,ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την επισήμανση αλλά αν αναφέρεσαι στον από πάνω ανώνυμο και αθυρόστομο φίλο μου, μη σκας τσάμπα… Δεν είναι ανώνυμος, είναι φίλος μου και απλά του αρέσει να προκαλεί. Τι να τον κάνω λοιπόν; «Αγάπα τους φίλους σου με τα ελλατώματά τους». Το πήρα απόφαση λοιπόν κι εγώ και ανάλογα με τη διάθεσή μου τον κράζω ή γελάω.Να είσαι καλά πάντως…Αλήθεια τα ρακόμελα και τα παστέλια που κολλάνε; Έχω να πιω ρακόμελο από το 1997 που τα έπινα στην Αμοργό…

    Μου αρέσει!

  9. Άσε ρε Ανώνυμε Β΄ κλάση κομπλεξικέ. Όλοι είναι έτσι κι αλλιώς και μόνο εσύ φοράς πιτζάμα (!) χαμούρη που θα μας κάνεις και παρατηρήσεις από πάνω. Κάθαρμα καθαρόαιμο. Αυτό μου έλεγες Ντάρια και μαγαζιά και δήθεν και απειλές; Ποιον απειλείς ρε; Κουφάλα έχω θείο το Γιακουμάτο και ξέρω και την κομμώτρια της Φάνης και αν τολμάς βάλτα μαζί μου μπούλη. Αν με ένα τηλεφώνημα δεν σου ενοποιήσω το ταμείο, δεν σου μειώσω το μισθό και δεν σε στήσω στην ουρά του ΙΚΑ να περιμένεις τετράμηνο για το κρυολόγημα, να μη με λένε Ανώνυμο (!) κλάση Α΄. Θα μάθω και τι επιδόματα παίρνεις και φυλάξου γιατί είμαι ο προσωπικός ισιοπλατιστής και χαμογελοφτιάχτης του Αλογοσκούφη. Τυχαία πάει στητός (στιλ σκεπάρνι αθιγγανικό, η ειδικότητά μου) και χαμογελαστός ο λεγάμενος; Κάθε βδομάδα και σαν διπλωματούχος αυτοπεποιθησιοφτιάχτης του ρίχνω και την ένεση «μη φοβάσαι τίποτα, ο λαουτζίκος είναι γεμάτος μαλάκες» και έτσι τον έχω πάντα στην τσίλια. Τυχαίο με πέρασες; Τι είπες; Πότε θα πάρεις σύνταξη; Χι, χι, αυτό μόνο σου λέω κορόιδο και ότι καταλάβεις. Να περιμένεις να έρθει ο Γιώργος με το ποδήλατο. Τι το πέρασες εδώ ρε; Γουστάρω να είμαι πρώτος και καλύτερος και θα μείνεις χωρίς αυτόγραφο τον κώλο σου να χτυπάς κάτω. Εγώ δεν είμαι Ρουβάς που ενδίδω. Θα σε πάω τσουλιτό μέχρι το τρίτο πόδι γιατί εγώ δεν είμαι από τη Θεσσαλονίκη να τρώω μπουγάτσα και γκολ. Κατάλαβες κομπλεξικέ αιματοανεβαστή στο κεφάλι; Όχι, αν μπορείς μίλα. Μίλα ντε. Η ευλογία κυρίου επί τα κεφαλάς υμών. Εγώ δυστυχώς δεν βρίσκω νούμερο ευλογίας για το κεφάλι μου γιατί είναι φίσκα στην αμαρτία. Αφού σκέφτομαι μήπως συμφέρει για να μείνω για πάντα στη γη επειδή είναι αδύνατο να κουβαλήσω τόσες αμαρτίες στον ουρανό. Είμαι πονηρός. Ανωτέρα βία! Σκέφτομαι: Αφού όσοι έχουν βαριά πορτοφόλια δεν πάνε ποτέ φυλακή, γιατί εγώ με βαριές αμαρτίες να πάω κόλαση; Θα λαδώσω τον διάολο και θα την κοπανήσω. Για όλα υπάρχει λύση. Όλες οι ευλογημένες ευλογίες, μου πέφτουν μικρές. Ακούστηκε ότι ο Μπους χρηματοδοτεί τώρα έναν Οργανισμό Ερευνών προς κατασκευή ευλογίας υπεραμαρτωλών (για τους άλλους εννοείται ενδιαφέρεται, αλτρουιστικά ως συνήθως) αλλά εγώ αυτά δεν τα πιστεύω… Τόσος αλτρουισμός από έναν άνθρωπο; Μόνο τη δημοκρατία και τον Ζαχόπουλο πιστεύω, για να είμαι ειλικρινής όσο αυτός είναι έντιμος και είμαι δημοκράτης όσο η δημοκρατία είναι δημοκρατία. Κοινή για όλους, μόνο που πάντα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι πληρώνουν την ταρίφα αυτής της γκόμενας στη λεωφόρο Συγγρού του μυαλού μας… Απλέ ανώνυμε Β΄ κλάση, δεν σε πάω που δεν σε πάω. Έχε το νου σου…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s