Αναμνήσεις. Ταχτοποιημένες στη θέση τους. Ανώδυνες. Ακίνδυνες. Σαν τις φωτογραφίες στα άλμπουμ, σαν τα βιβλία στη βιβλιοθήκη. Κλεισμένες στα κουτάκια τους. Ξέρεις πως στο ράφι υπάρχουν πολλά κουτάκια με αγαπημένες αναμνήσεις. Ανώδυνες στην ουσία. Πιάνεις ένα κουτάκι στην τύχη. Το ανοίγεις βγάζεις έξω τις αναμνήσεις. Μάρτης 19… κάτι. Άλλο κουτάκι, μπλέ αυτή τη φορά. Η ετικέτα γράφει κάτι άλλο. Γενάρης 200… κάτι. Βγαίνουν οι αναμνήσεις από μέσα σαν φωτογραφίες, σαν λόγια, σαν μουσικές. Χαμογελάς, γελάς, δακρύζεις… Δεν κινδυνεύεις όμως, δεν σε πονάνε σαν πυρωμένο καρφί στις φλέβες σου. Γλυκό δάκρυ, γλυκός πόνος. Χαρμολύπη…. Τα πρόσωπα που κάποτε είχαν σάρκα, φωνή, γέλιο, δέρμα που μπορούσες να το αγγίξεις, μάτια που μπορούσες να χαθείς τώρα είναι μόνο μια ιδέα, άντε μια φωτογραφία. Χάθηκαν στη ζωή και στο χρόνο. Έχουν γίνει μια αγαπημένη ανάμνηση. Δεν είναι πια αγαπημένα πρόσωπα αλλά αγαπημένες αναμνήσεις. Μου φαίνεται δεν τις χωνεύω τις αγαπημένες αναμνήσεις. Ούτε καν τις αναμνήσεις μου φαίνεται δεν χωνεύω, αγαπημένες ή όχι.
Γεμάτα τα ράφια της ζωής μου χρωματιστά κουτάκια με ετικέτες. Γεμάτα με αγαπημένες και ανώδυνες αναμνήσεις

Advertisements