Τουαρέγκ


Κάποτε είχα δει ένα ντοκιμαντέρ για τους Τουαρέγκ. Τους μπλε ανθρώπους της ερήμου. Ένας Γάλλος κινηματογραφιστής είχε πάει και είχε ζήσει μαζί τους για κάποιους μήνες και κινηματογραφούσε τη ζωή τους, τις μετακινήσεις τους μέσα στην έρημο, τις συνήθειές τους. Έχουν περάσει χρόνια από τότε που το είδα αλλά κάποια πράγματα μου έκαναν τρομερή εντύπωση και τα θυμάμαι ακόμα. Κατ’ αρχήν το πόσο όμορφος λαός είναι. Άντρες και γυναίκες. Το δεύτερο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο τρόπος που χαιρετάνε. Κάτι σαν χειραψία αλλά χωρίς σφίξιμο του χεριού. Περισσότερο έμοιαζε με φευγαλέο χάδι. Αυτό όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν, πως όταν μετά από αρκετό καιρό ο γάλλος πήγε να στήσει τη σκηνή του δίπλα στη σκηνή του ανθρώπου με τον οποίο είχε τη μεγαλύτερη επαφή, αυτός δεν τον άφησε. Παραξενεμένος τον ρώτησε ο Γάλλος γιατί και αυτός του είπε πως «αν θέλουμε να είναι κοντά οι καρδιές μας πρέπει να είναι μακρυά οι σκηνές μας». Για τη δυτική μου κουλτούρα αυτό ήταν από τα πιο παράξενα πράγματα που άκουγα. Μου άρεσε όμως και το σκεφτόμουν από τότε κατά καιρούς. Το σκέφτομαι, το σκέφτομαι, τελικά όμως όσο και να μ’ αρέσει σαν ιδέα δεν μπορώ να ξεχάσω τη δυτική μου κουλτούρα. Γεννήθηκα στη Ευρώπη ή έστω στα Βαλκάνια και όχι στη Σαχάρα. Μ’ αρέσει αυτό που είπε ο Τουαρέγκ αλλά δύσκολα τελικά το υιοθετώ. Βέβαια δεν ξέρω αν το αποκωδικοποίησα σωστά. Άλλωστε κάτι παρόμοιο έλεγε και η γιαγιά μου. «Το πολύ το σύρε κι έλα μας πηγαίνει και στην τρέλα». Ίσως κάτι τέτοιο να εννοούσε και ο Τουαρέγκ. Πως η καθημερινή τριβή σε κάνει να ξεχνάς γιατί αγαπάς κάποιον και να βάζει μόνο τα προβλήματα της συνήθειας μπροστά. Το τι θα φάμε, τους λογαριασμούς, τα ψώνια και τις βρώμικες κάλτσες.
Από την άλλη πόσο βοηθάει το μακρυά; Κι όταν σου λείπουν οι άνθρωποι; Τι θα πει τους αγαπάς αλλά δεν τους βλέπεις; Φτάνει να είναι αγαπημένοι αλλά ποτέ δίπλα όταν τους έχεις ανάγκη; Ανάγκη να τους δεις έστω, να τους ακουμπήσεις, να τους χαϊδέψεις στο μάγουλο… Και πόσο μακρυά είναι το μακρυά; Πόσο μακρυά μπορεί να είναι κάποιος στο ένα μέτρο, στην ίδια γειτονιά και πόσο κοντά κάποιος στα 500, στα 1000, στα 2000 χλμ;
Κοίτα τι έπαθα βραδυάτικα από μια φωτογραφία με τους Τουαρέγκ… Ή μήπως βρήκα τη φωτογραφία γιατί αναρωτιόμουν πόσο μακρυά είναι η Αυστραλία;
Που δεν έχει καμμία σχέση με τους Τουαρέγκ…

7 thoughts on “Τουαρέγκ

  1. το πιο κοντά είναι στο τέλος του σύμπαντος και το πιο μακρυά η αγκαλιά της αγάπης μας.αγαπάς;δεν υπάρχει ανάσας απόσταση υπό την εποπτεία τού έρωτα στην απέραντη γη της καρδιάς.

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Ανώνυμος είπε… so far too close, sometimes its better.Προβληματίζομαι όπως θα κατάλαβες ανώνυμε. Μερικές φορές πιστεύω πως είναι καλύτερα άλλες πάλι όχι. Απόφαση δεν έβγαλα τελικά και δεν νομίζω πως ποτέ θα βγάλω…

    Μου αρέσει!

  3. «Κρυφή μου ελπίδα στα βουνά, καλημερίζω τήν ηχώ σου.……………………….Τής γειτνιάσεως οι συμπληγάδες είναι μαστοί νεάνιδος πού τούς θωπεύει ο ποντοπόρος.…………………………Μετέωρη στιγμή σάν τό φλουρί πού μιά στιγμή γυαλίζει πρίν να πέση. Νόστιμον είναι πώς όταν πέση χάνεται. μένουν όμως τά πουλιά, μένει η φωνή τους, καί όπου καθήσουν, σε γυμνά κλαριά ή σέ ποτήρια γεμάτα μαργαρίτες, φυτρώνει ένα πούπουλο ή ένα πτερό μέ ρόδινη αιχμή, καθώς σπονδή στόν άνεμο.……………………………»«Ο πλόκαμος τής Αλταμίρας»ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s