Το σπίτι του Γιουλούντα


Τα παιδιά που μεγαλώνουν στη Θεσσαλονίκη στην οδό Μακεδονίας τα τελευταία χρόνια, είναι σίγουρα αδύνατο να φανταστούν πως μεγάλωναν στον ίδιο δρόμο τα παιδιά στη δεκαετία του ’60, άντε και μέχρι τα μέσα του ’70.
Τώρα η οδός Μακεδονίας όπως και η Δελφών είναι λεωφόροι, με μεγάλη κυκλοφορία αυτοκινήτων και ψηλές πολυκατοικίες. Το μόνο που θυμίζει την παλιά εικόνα είναι οι μεγάλες ακακίες που σκιάζουν το δρόμο και κρύβουν τις πολυκατοικίες.
Μεγάλωσα στη οδό Μακεδονίας όταν ακόμα ήταν χωματόδρομος και τα αυτοκίνητα που περνούσαν ήταν ελάχιστα. Πολυκατοικίες υπήρχαν επίσης ελάχιστες. Σε μια απ’ αυτές ήταν το πατρικό μου σπίτι. Τότε μας θεωρούσαν προνομιούχους. Ήταν τόσο λίγες οι πολυκατοικίες στην περιοχή, που από το μπαλκόνι του σπιτιού μου φαινόταν το αεροδρόμιο και από το πίσω μπαλκόνι βλέπαμε τα πυροτεχνήματα που έπεφταν στα εγκαίνια της Έκθεσης, το Σεπτέμβρη. Τότε που όλη η πόλη ήταν έξω για να τα δει και αντηχούσε ένα «ααααααα» κάθε φορά που έσκαγε ένα εντυπωσιακό στον ουρανό. Γύρω από την πολυκατοικία μας υπήρχαν μόνο χαμηλά σπιτάκια και μερικά δίπατα και τρίπατα. Και υπήρχε και το σπίτι του Γιουλούντα. Πόσο έντονα το έχω στη μνήμη μου αυτό το σπίτι. Το οικόπεδο πάνω στο οποίο χτίστηκε η πολυκατοικία μας ήταν ένα κομμάτι από το οικόπεδο του σπιτιού του Γιουλούντα. Τώρα στη θέση του σπιτιού και της αυλής υπάρχει μια τεράστια πολυκατοικία με ένα μεγάλο μαγαζί ηλεκτρολογικού υλικού στο ισόγειο. Το σπίτι ήταν δίπατο και έμοιαζε το πιο αρχοντικό από τα σπίτια της γειτονιάς.
Ήταν και οι Γιουλουνταίοι με τη στάση και το παράστημά τους που συνέβαλαν στο μύθο γύρω από το σπίτι και την οικογένειά τους. Κατ’ αρχήν ο παππούς Γιουλούντας. Ψηλός, ευθυτενής, πάντα ντυμμένος άψογα με κουστούμι και γραβάτα. Πάντα με το μπαστούνι του και παπούτσια καλογυαλισμένα και «τριζάτα». Ξέρετε τι είναι τα «τριζάτα» παπούτσια; Όχι; Είναι δερμάτινα παπούτσια δετά που όταν τα φοράς και περπατάς κάνουν ένα θόρυβο σαν χριτς χριτς… Έτσι περπατούσε ο παππούς Γιουλούντας. Δεν χαιρετούσε ποτέ κανέναν, δεν γύριζε καν να μας κοιτάξει. Σαν να μην υπήρχαμε και σαν να μας ανεχόταν απλά να υπάρχουμε γύρω του. Το ίδιο και οι δύο γιοί του. Γαλανομάτηδες όλοι –πατέρας και γιοί- που μας τρόμαζε το ψυχρό τους βλέμμα, όταν τύχαινε να πέσει πάνω μας. Ανάμεσα στην πιτσιρικαρία της γειτονιάς κυκλοφορούσαν διάφορες τερατώδεις φήμες για το τι έκαναν οι Γιουλουνταίοι στα παιδιά άμα έβγαιναν τη νύχτα έξω. Κάτι σαν τους δράκουλες της γειτονιάς τους είχαμε στο κεφάλι μας. Εκείνο που μας μπέρδευε ήταν πως ο μεγάλος γιός ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη, τη Γιόλα. Αυτό το στοιχείο μας χάλαγε τα σενάρια… Δράκουλας με γυναίκαι και παιδί; Δύσκολο… Το άλλο που σκεφτόμασταν, όταν πήγαμε στο σχολείο και μάθαμε για την κατοχή ήταν πως ήταν Γερμανοί Ες Ες που είχαν ξεμείνει από τον πόλεμο και κάποια στιγμή θα αποκάλυπταν την ταυτότητά τους και θα μας σκότωναν. Τα γαλανά τους μάτια και το ψυχρό βλέμμα θα έφταιγαν.
Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον απλά δεν άντεχαν την ιδέα πως για κάποιο λόγο αναγκάστηκαν να δώσουν το μισό τους οικόπεδο για να χτιστεί μια άθλια πολυκατοικία και έπεσαν στην ανάγκη να μένουν όλοι μαζί στον επάνω όροφο του σπιτιού τους και να νοικιάζουν το ισόγειο. Ήταν το μόνο σπίτι που είχε γύρω γύρω ένα ψηλό μαντρότοιχο βαμμένο ώχρα και ο μόνος τρόπος να ρίχνουμε κλεφτές ματιές στην αυλή ήταν από τα κάγκελα στο μπροστινό μέρος του σπιτιού. Μια αυλή γεμάτη δέντρα. Και μια μεγάλη γλυσίνα που στεφάνωνε τα κάγκελα της αυλής και της σκάλας που οδηγούσε στον πρώτο όροφο. Αυτή η γλυσίνα με τα μωβ τσαμπιά των λουλουδιών της, ακόμα έρχεται στα όνειρά μου.

Η αυλή του Γιουλούντα ήταν απαγορευμένη φυσικά για όλους. Μόνο εγώ ήμουν η προνομιούχα που μπορούσε να παίζει εκεί. Κι αυτό γιατί στο νοικιασμένο ισόγειο έμενε ένα κοριτσάκι της ηλικίας μου με την οικογένειά του, η Μαρία. Και η Μαρία ήταν φιλενάδα μου. Και ο Γιουλούντας είχε πει πως μπορούσε να φέρνει μόνο μια φίλη στην αυλή και στο σπίτι και μόνο αν δεν έκαναν φασαρία. Ε, αυτή η φίλη ήμουν εγώ. Μόνο εγώ είχα δει από κοντά την τουλούμπα που έβγαζαν νερό από το πηγάδι (αχ αυτό το πηγάδι… ήταν τελικά η αιτία για την καταστροφή του πατρικού μου σπιτιού αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης). Μόνο εγώ είχα δει το καλύβι του Αργύρη. Και μόνο εγώ έπαιζα με τη Μαρία κάτω από τα δέντρα της αυλής. Φυσικά στα παιχνίδια δεν συμμετείχε η Γιόλα. Στη Γιόλα απαγορευόταν να παίζει με την πλέμπα. Γιαυτό και η καημένη, όποτε ήταν στην αυλή, ανέβαινε στο μαντρότοιχο και μας έφτυνε. Κι εμείς απαντούσαμε κοροϊδεύοντάς την. Τη φωνάζαμε Γιόλα-μαργιόλα. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως η κακομοίρα το έκανε γιατί ήθελε να παίξει μαζί μας. Ήταν το μόνο παιδί στη γειτονιά, μαζί με άλλα δύο αδελφάκια που έμεναν στη δεύτερη πολυκατοικία της γειτονιάς, που δεν τα άφηναν να βγουν να παίξουν στο δρόμο μαζί με τους υπόλοιπους. Όταν λέμε υπόλοιποι εννοούμε και 25-30 παιδιά κάποιες φορές. Να φωνάζουμε και να ξεσηκώνεται η γειτονιά στο ποδάρι. Αλλά τώρα λέω για το σπίτι του Γιουλούντα. Για τα παιχνίδια και τις φωνές άλλη φορά ίσως.
Στην αυλή υπήρχε κι ένα καλυβάκι κι εκεί έμενε ο Αργύρης. Ποιός ήταν ο Αργύρης; Ένας γύφτος που του είχαν παραχωρήσει οι Γιουλουνταίοι το καλυβάκι κι αυτός φρόντιζε τον κήπο κι έκανε και διάφορες άλλες δουλειές. Εκτός όμως από τους Γιουλουνταίους έκανε θελήματα και για όλες τις νοικοκυράδες της γειτονιάς. Σου κατέβαζε τα σκουπίδια, τα έδινε στη σκουπιδιάρα και σου έφερνε πίσω τον κουβά, ανέβαζε πάνω τα ψώνια ή σου κουβαλούσε τον πάγο για την παγωνιέρα. Όλα αυτά για μερικά κέρματα και λίγο φαγητό που το μετέφερε και το έτρωγε σ’ ένα κουτί κονσέρβας στην οποία είχε προσαρμόσει ένα ξύλινο χερούλι. Ήταν αρκετά μεγάλος σε ηλικία, είχε μόνο ένα δόντι στο στόμα του αλλά γελούσε συνέχεια, καραφλός και φορούσε μόνιμα ένα βρώμικο κασκέτο. Τα ρούχα του ήταν κουρέλια, παρόλο που όλες οι νοικοκυρές του έδιναν κάποιο ρούχο του άντρα τους, και συνήθως γυρνούσε ξυπόλητος. Φαντάσου λοιπόν την έκπληξη της γειτονιάς όταν πέθανε ο Αργύρης και μάθαμε για το κομπόδεμα που είχε (στην τράπεζα; Κάτω από το στρώμα; Δεν θυμάμαι…) και που θα μπορούσε να ήταν όνειρο ζωής για τους περισσότερους από μας. Δεν ξέρω που πήγε τελικά αυτό το κομπόδεμα. Ποιός χάρηκε τελικά τους κόπους που αποθησαύριζε ο Αργύρης φορώντας τα κουρελόρουχα…
Και ω του θαύματος, μετά από μια ανασκαφή στις παλιές φωτογραφίες βρήκα και μία τραβηγμένη στην αυλή του Γιουλούντα με τη φιλενάδα μου τη Μαρία. Και μια ακόμα με τη γιαγιά στο μπαλκόνι(!) του πατρικού μου απ’ όπου φαίνεται η οδός Μακεδονίας και τα χαμηλά της σπίτια.

19 thoughts on “Το σπίτι του Γιουλούντα

  1. Daria το πες και τοκανες κοριτσι μου .Μπραβο.Παρα πολυ ομορφα τα γραφεις.Ποσες τετοιες αυλες προνομιουχων Χριστε μου ποσες!Και τι τραβουσαμε εμεις οι απο εξω μ ολες αυτες τις φαντασιωσεις μας τοτε για δρακους και τα τοιαυτα!Σε φιλω Νταρια κι ευχομαι να συνεχισεις.

    Μου αρέσει!

  2. Δεν με λέτε, Νταριούσκα, στη φωτό με τη Μαρία, εσείς είστε στα δεξιά, ναι; Κι όσο για την άλλη με τη γιαγιά, ε, φαίνεται από πού πήρατε τη γοητεία σας!

    Μου αρέσει!

  3. @ Τόπα και τόκανα faraona. Και τώρα που πήρα φόρα θα τους βγάλω όλους στη φόρα. Δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να το κάνω αλλά όποτε έχω όρεξη θα γράφω και κάτι για κείνη τη γειτονιά που την έχω ολοζώντανη στο κεφάλι μου και που δεν υπάρχει πια.@ Ναι καλέ μου σκυλούκο, αυτή στα δεξιά είμαι εγώ. Με την κουκλίτσα μου αγκαλιά σαν καλό και ήσυχο κοριτσάκι. Πρέπει να είμαι γύρω στα 6…Η γιαγιά ήτο γυναικάρα και ήταν έτσι μέχρι που πέθανε στα 92 της χρόνια. Εγώ όμως μοιάζω στο μπαμπά κι αυτή η γιαγιά ήτο η μαμά της μαμάς…

    Μου αρέσει!

  4. Ναι, πρέπει να συνεχίσεις όποτε έχεις διάθεση, να γράφεις για την οδό Μακεδονίας —-> την οδό Ονείρων. Των δικών σου και των δικών μας που ξυπνάνε μέσα από την αφήγηση και τις εικόνες!Και κυρίως για όσους πολύ πολύ νεότερους δεν έζησαν ή δεν πρόκειται να ζήσουν τέτοιες μαγείες..Γνωρίζω ότι έχεις ΠΟΛΛΑ να πεις, και να ξέρεις ότι τα περιμένω όποτε ξεκλέβεις χρόνο… φιλιά!

    Μου αρέσει!

  5. Για πολλούς από μας γύρω στα δεύτερα άντα, οι διηγήσεις αυτές ξυπνούν εικόνες από τις εποχές της ανεμελιάς. Τα χαμηλά σπίτια, οι ωραίοι κήποι, οι αγαπημένοι γείτονες, το ποδόσφαιρο μές τη μέση του δρόμου. Υπήρξαμε πολύ τυχεροί τελικά…

    Μου αρέσει!

  6. Ρε συ Νταρια ! Πρωι πρωι με εκανες και βουρκωσα ! Τι κι αν ειμαι βαμμενη και θα τρεχει η μασκαρα ενα δακρυ – παρεα με ενα χαμογελο- στο χαρισα !!!Ευχαριστω !

    Μου αρέσει!

  7. @ Θεέ, pastaflora, LoRy σας ευχαριστώ. Για το «σπίτι του Γιουλούντα» και για ότι άλλο γραφτεί για τη γειτονιά που μεγάλωσα, το έναυσμα το πήρα από τη Faraona και το κείμενό της για την οδό Μακεδονίας. Έτσι αποφάσισα να ξαναζωντανέψω στο χαρτί τη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων, που στο μυαλό και στην ψυχή μου είναι ακόμα ολοζώντανη. Ακόμα έχω στη μύτη μου το άρωμα των ακακιών και της γλυσίνας. Τη μυρωδιά του χώματος. Σίγουρα για όσους είναι στα δεύτερα -άντα θα φέρει στο νου τις δικές τους γειτονιές. Κάπως έτσι μεγαλώσαμε οι περισσότεροι. Χαίρομαι που κάτι σας λέει και δεν αφορά μόνο εμένα και κανέναν άλλο. Σας φιλώ…

    Μου αρέσει!

  8. Στη περιοχή που ειναι τώρα η Νέα Εγνατια και ο περιφερειακός δρομος για Χαλκιδική τα περισσοτερα σπίτια ολα παλια Νεοκλασσικά εγκαταλειμένα .Το 80 μαζευομασταν τα παιδιά παρέα και κυνηγουσαμε φαντάσματα , και ψαχναμε για δειγματα ζωής στα χαλάσματα. Τα στενοσοκακα οδηγουσαν σε αδιεξοδους και κρυφους κήπους. Πολλά μυστικά και πολλές μυρωδιες από πασχαλιες. Καλή Μεγ.Εβδομάδα!

    Μου αρέσει!

  9. κρυφό ταλέντο τελικάφρόντισε τώρα που πήρες το κολλάει κι αρχίσεις να γράφεις και να μας δώσεις όλουςόλα τα άπλυτα στην φόρα ……….τρέμετε αδέρφια έρχεται η Ντάρια με το πληκτρολόγιο στα χέρια και εμπνευσμένα μυαλά!!!!όμορφες αναμνήσεις και ακόμα ποιο όμορφο είναι που τα έχεις τόσο ζωντανάαυτή η μνήμη σου……….καλημέρα

    Μου αρέσει!

  10. Η μυρωδιά της ακακίας …Το παιχνίδι στο χωματόδρομο με τις λάσπες …Τα τριζάτα παπούτσια …Η εωτερική αυλή με το πηγάδι …Οι σκουπιδοντενεκέδες πολλαπλών χρήσεων… (που τότε πλαστικές σακκούλες ;;;)Ήχοι – μυρωδιές – χρώματα …Ανεξίτηλα ανακαλούν σημάδια της παιδικής μας μνήμης …Κι είμαστε για πάντα εκεί …στην παιδική αθωότητα κι ανεμελιά.Μόνο με μια γλυκειά υπενθύμησηη μηχανή του χρόνου μας ταξιδεύει…Καλή σου Ανάσταση …

    Μου αρέσει!

  11. @ Des, το ξέρω πως είναι τύχη να έχεις τη δυνατότητα της ανεμελιάς όταν είσαι μικρό μικρό παιδί. Και μια αλάνα να εκτονώνεσαι. Το περίεργο είναι πως οι αναμνήσεις μου είναι και πολλές και πολύ έντονες….@ ocean soul, σχεδόν όλη η πόλη ήταν έτσι@ Χαίρομαι panoptis αν τα κατάφερε να σε νανουρίσει γλυκά. Θα έρθουν κι άλλα επεισόδια της γειτονιάς. Ανάκατα και όπως μου έρχονται. Προετοιμάσου λοιπόν.@ Δίκιο έχεις UrBaN. Με το χρόνο έχω μια περίεργη σχέση αγάπης και μίσους. Πάντα έκανα βουτιές προς τα πίσω. Τώρα απλά θέλω και να τις μοιραστώ.@ Αφού το ξέρεις gioylianna. Ο σκληρός μου είναι τουλάχιστον ένα tera και έχω και πολύ γρήγορο επεξεργαστή…@ Ελπίζω να το έχω κληρονομήσει το γονίδιο από τη γιαγιά σκυλούκο. Αν και νομίζω πως για τη δική της μακροζωία, κυρίως ευθυνόταν η αγάπη της για τη ζωή και οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι που έβαζε. «Είναι γλυκειά η ζωή» έλεγε «ότι κι αν σου φέρει…»@ Καλή Ανάσταση και σε σένα Side21

    Μου αρέσει!

  12. σ ένα κομμάτι απ’ το είναι σου μας έβαλες απόψε εδώ μέσα σου……εκεί έξω…στην οδό μακεδονίας…λέξεις εικόνες, ανοίγοντας παράθυρο στη θέα του μυαλού σου!Τυχερή να είσαι για πάντα αγαπητή, να βιώνεις, να μην πετάς τίποτα και να μοιράζεσαι!Πραγματικά υπέροχο κείμενο!!!

    Μου αρέσει!

  13. @ Σ’ ευχαριστώ ceralex. Νάσαι καλά…@ Καλές γιορτές και σε σένα Roadartist@ Vlaxos, τώρα που πήρα φόρα δεν θα σταματήσω. Θα το κάνω saga και θα με παρακαλάτε να σας λυπηθώ αλλά εγώ τίποτε… Εκεί, μέχρι να μάθετε και το πόσα λουλούδια έβγαζε κάθε χρονιά η ακακία. Τότε να σε δω που θα παρακαλάς να ξαναγίνω τεμπέλα. Χε χε χε…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s