3η Πάροδος Μακεδονίας 3


«3η Πάροδος Μακεδονίας 3. Τρίτος όροφος.»
Έτσι απαντούσα στην ερώτηση του πατέρα μου «εσύ αν χαθείς και σε βρει ένας αστυνομικός ξέρεις να πεις που μένεις;». Φυσικά και ήξερα. Δεν ήμουν χαζή εγώ, σαν το κοριτσάκι στο παραμύθι που είχε επινοήσει ο πατέρας μου για να μου μάθει τη διεύθυνσή μας. Αυτό το χαζό δεν ήξερε ούτε πως το έλεγαν, ούτε που έμενε κι έτσι δεν θα εύρισκε ποτέ ξανά το σπίτι του και τους γονείς του. Το λυπόμουν το καημένο αλλά εγώ δεν θα την πατούσα έτσι, γιατί εγώ ήξερα. Κι ένοιωθα πως έκανα περήφανο το μπαμπά που το κοριτσάκι του ήταν έξυπνο και μάθαινε εύκολα και μιας και ο μπαμπάς ήταν περήφανος ανέβαινα κι εγώ μερικούς πόντους. Ήμουν δεν ήμουν τριών τότε, και το παραμύθι θυμάμαι πως παιζόταν στην πλατεία του Τέλους… Έτσι έλεγα τότε την πλατεία Αριστοτέλους…
3η Πάροδος Μακεδονίας 3, λοιπόν. Τρίτος όροφος. Μια πολυκατοικία, ένας κόσμος ολόκληρος. Ένα μεγάλο μέρος του δικού μου κόσμου, μέχρι να τελειώσω το δημοτικό και ν’ ανοίξω πανιά για πιο μακρυά.
Ήταν μια πολυκατοικία που χτίστηκε στις αρχές του ’60. Σε μια γειτονιά που είχε πολλές ακακίες και πολλά χαμηλά σπίτια. Κάποια απ’ αυτά ανήκαν παλιά σε Εβραίους της πόλης που χάθηκαν στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο και ποιός ξέρει πως βρέθηκαν στα χέρια των καινούριων ιδιοκτητών τους. Ιστορίες τέτοιες λέγονταν διάφορες στη γειτονιά. Το μόνο που μαρτυρούσε πως στη γειτονιά ζούσαν Εβραίοι πριν τον πόλεμο, ήταν το κτίριο του συλλόγου Μακάμπη στη Φλέμινγκ που υπάρχει ακόμα. Οι δρόμοι τότε ήταν χωματόδρομοι. Μακεδονίας, Φλέμινγκ, Δελφών, Μιαούλη. Αυτά ήταν τα όρια του κόσμου μου. Και λίγο πιο πέρα από τη Φλέμινγκ το ρέμα της Καλλιδοπούλου. Σ΄αυτό το ρέμα κατέληγαν η Μακεδονίας και η Δελφών και μετά από κει το χάος. Στη γωνία Δελφών και Μιαούλη, εκεί που τώρα είναι η εκκλησία του Σωτήρος, ήταν ένα Καραβάν Σαράι. Ένα μεγάλο κτίριο, που δεν ξέρω τι ήταν παλιά και στο οποίο τότε που έπαιζα εγώ στη γειτονία, έμεναν αυτοί που τους λέγαμε «ρωσοπρόσφυγες». Προφανώς θα είχαν έρθει από τη Ρωσία αλλά πότε, πως και γιατί δεν κατάλαβα ποτέ. Ήμουν και πολύ μικρή για να μου εξηγήσουν. Μια οικογένεια σε κάθε δωμάτιο. Τα δωμάτια ήταν μεγάλα και κάποια ήταν χωρισμένα στα δύο με κουρτίνα, αν ήταν μεγάλη η οικογένεια που συνήθως ήταν. Είχα κανά δυό συμμαθητές που έμεναν εκεί και είχα πάει στο «σπίτι» τους κι έτσι ξέρω πως ήταν μέσα. Αυτό το κτίριο γκρεμίστηκε προς το τέλος της χούντας και ήρθε ο Παττακός με το μυστρί και θεμελίωσε την εκκλησία. Ήταν το γεγονός της γειτονιάς αυτό…
Η 3η Πάροδος της οδού Μακεδονίας ήταν ένα αδιέξοδο στενάκι ανάμεσα στην οδό Φλέμινγκ και στην οδό Μιαούλη. Χωματόδρομος φυσικά και μόνο μία πολυκατοικία στην αρχή. Τη δική μας. Που είχε δύο μούρες. Μια στο στενάκι και μια στη Φλέμινγκ. Κλασική πολυκατοικία του ’60 χωρίς ασανσέρ, χωρίς καλοριφέρ, χωρίς ντουλάπες εντοιχισμένες και με στενά μπαλκόνια. Είχε όμως καζάνι στην κουζίνα!!! Και μεγάλη κουζίνα που χωρούσε και ντιβάνι. Από τότε μου έμεινε η συνήθεια να κάθομαι στην κουζίνα. Τότε το σπίτι, μου φαινόταν τεράστιο. Έξι άνθρωποι ζούσαμε εκεί και ενίοτε επτά. Οι γονείς, τρία παιδιά, η γιαγιά και πολλές φορές και η άλλη γιαγιά. Σε 75 τετραγωνικά. Παρόλ’ αυτά εμένα μου φαινόταν τεράστιο. Ίσως γιατί έκανα τη σύγκριση με άλλα σπίτια στην πολυκατοικία, στα οποία ζούσε περίπου ο ίδιος αριθμός ανθρώπων αλλά σε λιγότερα τετραγωνικά. Βέβαια όσο περνούσαν τα χρόνια και μεγαλώναμε άρχισα σιγά σιγά να ασφυκτιώ, να πνίγομαι. Έτσι όμως μεγαλώναμε οι περισσότεροι τότε. Ίσως γιαυτό τώρα θέλουμε ένα τριάρι μόνοι μας και πάλι δεν μας φτάνει. Ή ίσως γιατί οι γονείς μας, μας υποσχέθηκαν μια καλύτερη ζωή. «Κάνουμε οικονομίες -μας έλεγαν- για να πάρουμε σπίτια, να σας σπουδάσουμε κι εσείς να ζήσετε χωρίς στερήσεις, καλύτερα από μας». Και το πιστέψαμε πως θα είναι έτσι. Σκατά όμως. Τα ίδια ζούμε χωρίς όμως να μπορούμε να βάλουμε κάτι στην μπάντα για να αγοράσουμε σπίτια σαν αυτούς και με περισσότερες απαιτήσεις.
Πήρα φόρα και πελαγοδρομώ ενώ ήθελα να πω για τους ανθρώπους που έμεναν σ’ αυτή την πολυκατοικία που δεν υπάρχει πια, γιατί ήταν μια απ’ αυτές που κατέστρεψε ο σεισμός του ’78. Μια κόκκινη… Μετά το σεισμό και το χαρακτηρισμό της σαν κόκκινη αφέθηκε για χρόνια να καταρρέει αργά αργά και στο τέλος γκρεμίστηκε για να χτιστεί μια καινούρια στη θέση της, με φαρδιά μπαλκόνια και πιο μοντέρνα διαρρύθμιση στα διαμερίσματα. Η παλιά οικοδομή έρχεται και ξανάρχεται μόνο στα όνειρά μου και πάντα τη συνοδεύει ο φόβος του σεισμού. Οι γονείς μου άλλαξαν σπίτι κι εγώ έφυγα για σπουδές. Έτσι κανένα άλλο σπίτι δεν κατάφερε να το αντικαταστήσει. Αυτό ήταν και θα είναι το πατρικό μου σπίτι.

14 thoughts on “3η Πάροδος Μακεδονίας 3

  1. aX !!ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥΣΙΚΗ κατ αρχην και μετα αμαν βρε Νταρια …στην ιδια γειτονια μεγαλωναμε παπαπα!!την ξερω την πολυκατοικια πολυ καλα!Και οι δικοι μου οι γονεις τα ιδια λεγανε τοτε…Με κατασυγκινησες!φιλια πολλα νασαι καλα

    Μου αρέσει!

  2. έχεις έφεση στην αφήγηση. αυτη τη φορά επωνυμα σου λεω οτι μου άρεσε.συνέχισε , μη φοβάσαι κανεις δε σου λέει οτι η αναποληση συνδεεται με την έναρξη των γηρατιων. μπορει να σημαινει και την επιθυμια για μια νέα στροφή στη ζωή μας. Ετσι για να πάρουμε θάρρος και να δουμε πως τα χρονια περνάνε γρηγορα και πρεπει να ζησουμε τη κάθε στιγμή.

    Μου αρέσει!

  3. πολυ ομορφο.οπως οτι εχει να κανει με το πως αντιλαμβανονται τα παιδια εικονες και καταστασεις.α στο καλο συγκινηθηκα

    Μου αρέσει!

  4. @ faraona παλιά γειτόνισσα, πως τα φέρνει όμως η ζωή! Είναι απίστευτη κάποιες φορές…Όσο για τη μουσική είναι η τρέλα μου.@ ocean soul, ευχαριστώ.Η αναπόληση είναι κάτι σαν χόμπι. Καθόλου δεν τη συνδέω με τα γηρατειά. Πάντα χανόμουνα σε εικόνες που πέρασαν. Κι έχω πολύ καλή μνήμη (ακόμα). Απλά τώρα τις καταγράφω.@ pen8imo_skyli, καλώς μας ήρθες. Χαίρομαι να αγγίζουν οι ιστορίες μου διαφορετικές ηλικίες. (κρυφοκοίταξα το προφίλ σου όπως καταλαβαίνεις…)

    Μου αρέσει!

  5. εγώ προσωπικά προσπαθώ να μην αναπολώ.γραψε καμιά ιστορια από τα μαθητικά σου χρονια για να με εισαγεις στη συνήθεια της αναπολησης , που πρεπει να έχω.

    Μου αρέσει!

  6. Κι εγω … Οπου κουζινα κι εγω … Ειναι το μονο παραπονο ποθ εχω απο το σπιτι μου … Ουπς οχι το μονο .. Και το στενο μπαλκονι …Αχ Νταρια Νταρια ….

    Μου αρέσει!

  7. Οι παιδικές μνήμες…Είναι τόσο δυνατές, τόσο ζωντανές!!!Είναι το copyright του κάθε συναισθήματος που προέρχεται από μια αίσθηση. Η μυρωδιά της βροχής στο χώμα, η μυρωδιά της βροχής στην άσφαλτο, η μυρωδιά από το πράσινο της Άνοιξης, τα αστέρια που τρεμοπαίζουν στον καλοκαιρινό ουρανό, τα τριζόνια της καλοκαιρινής νύχτας, το τρίξιμο του χιονιού κάτω από τις πλαστικές παιδικές μπότες, το ρούφηγμα της νύχτας, η διαδρομή των αστεριών ξαπλωμένος πάνω στο κάρο ένα ξημέρωμα πηγαίνοντας για το μάζεμα του καπνού, η ανατολή του ήλιου πάνω από τα θαμπά νερά της λίμνης… όλα έγινα μια φορά και μετά ότι κι αν έγινε δεν ήταν ίδιο ήταν σαν και κείνο. Ένας αυτόματος συνειρμός, μυρίζω βροχή στο χώμα και θυμάμαι εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα που πηγαίναμε με την μάνα μου να ποτίσουμε τα φύτρα του καπνού, βλέπω ουράνιο τόξο και θυμάμαι εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα του Ιούλη που μετά από μια τρομερή καλοκαιρινή μπόρα χαραχτήκαν όλοι οι χωματόδρομοι από τα ορμητικά νερά, βγήκε ένα τεράστιο ολόλαμπρο πολύχρωμο ουράνιο τόξο από τη μια μεριά του χωριού ως την άλλη.Αστράφτει σήμερα και αμέσως κλείνω τα αυτιά μου και μούρχονται όλα τα συναισθήματα από εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ που μπήκα στα φουστάνια της μάνας μου για να με σώσει από τη βροντή που ακόμη με φοβίζει όπως και τότε…και ας με κοροϊδεύει η Μαρία γι’ αυτό και ας είμαι 45 χρονών άνθρωπος…Παιδικές μνήμες…σκέφτομαι και αφουγκράζομαι τα παιδιά μου τι ζουν, τι νοιώθουν, πόσο οι στιγμές που ζούμε μαζί τους χαράσσονται στη ψυχούλα τους ανεξίτηλα …άραγε της έμεινε της Ειρήνης εκείνη η βραδιά στην Καρίτσα, από τα τελευταία ελευθέρα κάμπιγκ μας και δεν μπορούσαμε να κλείσουμε 10 νοματαίοι μάτι από τις αστραπές και τις βροντές μέσα στην θάλασσα… και άντε εγώ τις φοβάμαι τις αστραπές και τις βροντές, οι άλλοι;;;

    Μου αρέσει!

  8. Νά σαι καλά ….Καθένας που βουτάει την πένα του μέσα στις αναμνήσειςμας φέρνει το ίδιο πάντα συναίσθημανοσταλγίας κι απώλειας περασμένων στιγμώνπου ξαναζούμε με έντονη συναισθηματική φόρτισηΑν και νομίσαμε τότε πως πέρασαν πάνε …τις κουβαλάμε μέσα μας σαν «μνημόσυνο ψυχής» που μας συνδέει το τότε με το τώραΑυτό είναι το ΘΑΥΜΑ της ύπαρξής μαςΚάθε στιγμή μας είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ …Πρέπει λοιπόν να την απολαμβάνουμε !!!

    Μου αρέσει!

  9. @ ocean soul, κατά παραγγελία δεν γράφω τίποτα. Οι δε συνήθειες είναι καθαρά προσωπική υπόθεση…@ LoRy, κι εγώ ακόμα στενά μπαλκόνια έχω και στην κουζίνα δεν χωράει ντιβάνι… @ Ανώνυμε 2, για να σας ξεχωρίζω. Γέμισε ο τόπος ανώνυμους αλλά εγώ κάπως σας ξεχωρίζω. Χε χε…Σου ξύπνησα παιδικές μνήμες; Δεν είναι και κακό, είναι;@ Side21, όχι μωρέ… δεν είναι μνημόσυνο (με ή χωρίς εισαγωγικά). Τουλάχιστον δεν τα γράφω ως τέτοιο. Απλά μια και τα έχω ζωντανά στο κεφάλι μου και με πολλές λεπτομέρειες, είπα να τα γράψω να μείνουν γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι ώρα θα περάσει το αλτσχάιμερ…Καλησπέρα με χαμόγελο.

    Μου αρέσει!

  10. Μ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ Η ΓΡΑΦΗ ΣΟΥ, ΑΝ ΚΑΙ ΧΑΜΟΥΤΖΟΥ ΕΖΗΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΔΕΛΦΩΝ ΣΤΟ ΡΕΤΙΡΕ ΜΙΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΙΖΕΡΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ (ΤΟ ΜΠΡΟΣ ΡΕΤΙΡΕ, ΤΟ ΠΙΣΩ OYTE ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ) ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΕΙΣΜΟ ΟΜΩΣ, ΤΕΛΗ ’80 ΜΕΣΑ ’90.ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΡΟΛΑΒΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ. ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ. ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

    Μου αρέσει!

  11. @ ATHENA, μετά το σεισμό άλλαξαν πολλά στην πόλη. Και για μένα που έφυγα τότε και παρόλο που ανέβαινα πολύ συχνά, τις αλλαγές δεν προλάβαινα να τις επεξεργαστώ, να τις χωνέψω και να τις συνηθίσω.Καλώς ήρθες.

    Μου αρέσει!

  12. Γεια σου γειτόνισσα,τα θυμάσαι όλα και το ρεμα της Καλλιδοπούλου κλπ. Και η Δελφών ρέμα ήταν. Δεν βαριέσαι. Εγώ ακόμη στο πατρικό μένω, στην Ιταλίας,σου λέει κάτι η οδός; 38 μέτρα μικτά 4 άτομα, τότε. Τώρα, οι μισοί έχουν φύγει….Ακόμη ονειρεύομαι ένα τριάρι μέ μεγάλα μπαλκόνια, αλλά που! Τέλος πάντων, καλές και οι αναμνήσεις. Με παραξενεύει όμως που δεν αναφέρεις κάτι για το δημοτικό στην Δελφών με Μιαούλη. Δεν πήγες εκεί; Ψάχνω πληροφορίες για το κτίριο αλλά δε βρίσκω τίποτα.Αν θες γράψε μου δυο σειρούλες.Να είσαι καλά

    Μου αρέσει!

  13. @ G γείτονα ή γειτόνισα. Πολύ χάρηκα που έπεσες πάνω μου. Κι εγώ πάνω σε κάποιον ΄λλον έπεσα (στη Faraona) και άρτχισα να καταγράφω τις αναμνήσεις μου.Φυσικά το θυμάμαι το σχολείο. 7ο και 8ο Δημοτικό σχολείο. Σ’ αυτό πήγα φυσικά. Κι εσύ; Λες να είμασταν συμμαθητές; Δεν ξέρω περισσότερα στοιχεία για το κτίριο αλλά χαίρομαι που υπάρχει ακόμα. Και την Ιταλίας τη θυμάμαι. Έμενε η κολλητή μου εκεί κι εγώ πήγα νηπιαγωγείο στον Κοραή. Στη Μιαούλη ήταν ο Κοραής αλλά είχε και τη «χωματένια αυλή» για τα μικρά απέναντι στην Ιταλίας.Στείλε μου ένα mail με περισσότερα στοιχεία.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s