To ποντικάκι ο trip με ρώτησε τι έχω στα ντουβάρια μου. Την Άρτα και τα Γιάννενα του απάντησα αλλά δεν ικανοποιήθηκε. Τι είναι η Άρτα και τα Γιάννενα με ξαναρώτησε. Τι να του εξηγώ λοιπόν; Βάζω μερικές φωτογραφίες και θα καταλάβεις ποντικάκι...

Οι «θυμωμένες ελιές». Δεν ξέρω γιατί θύμωσαν. Ίσως να ήμουν εγώ η θυμωμένη όταν τις ζωγράφιζα. Πάντως αυτές έβλεπα βγαίνοντας από τη σκηνή, στον ελαιώνα πάνω στην
παραλία της Μελίντας στη Λέσβο, το 1990.
Μια μάσκα από τις πολλές που είναι σπαρμένες στους τοίχους του σπιτιού. Γιατί αυτή; Γιατί αυτή ήταν που βγήκε καλύτερα στις φωτογραφίες…
Ένα κεραμικό μόμπιλε. Χαρούμενο και λίγο παραμυθένιο. Με φεγγαράκια, αστερίες και καραβάκια. Κάτω αριστερά φαίνεται λίγο και η μεγάλη μυταρόλα μιας ακόμας μάσκας…
Ένα μπατίκ αφρικάνικο. Με το που το είδε ο πατέρας μου ρώτησε γιατί έβαλα στον τοίχο μου αυτά τα διαόλια και τα τριβόλια που χοροπηδάνε. Έλα ντε; Γούστα είναι αυτά.
Οπότε, ζήλεψα το αφρικάνικο μπατίκ και αποφάσισα να κάνω κι ένα δικό μου (αυτό ήταν, δεν υπήρξε δεύτερο). Χωρίς τριβόλια αυτό…
Ένα μπουκέτο αποξηραμμένα τριαντάφυλλα που μου χάρισε ο γυιός μου, όταν ήταν πολύ μικρός, στη γιορτή της μητέρας, κρέμεται από ένα κρεμαστράκι της κουρτίνας. Και γεμίζει τόνους σκόνη αλλά δεν μου πάει η καρδιά να το πετάξω.

Μια μικρή αφισούλα από μια παράσταση στο στρατόπεδο Κόδρα στη Θεσσαλονίκη. Η παράσταση ήταν ένα σχόλιο πάνω στην «Τρικυμία» του Shakespeare. Αυτά τα πολύ πειραματικά τα αντιμετωπίζω συνήθως με επιφύλαξη. Στη συγκεκριμένη παράσταση όμως είχε δύο εξαιρετικά πράγματα. Την ηθοποιό που έπαιξε και τα σκηνικά. Δεν θυμάμαι δυστυχώς το όνομα της ηθοποιού αλλά ήταν εξαιρετική και με κράτησε, σε μια παράσταση που το κείμενο μου φάνηκε βαρετό. Επίσης τα σκηνικά ήταν ευρηματικότατα όσο και λιτά, με αποτέλεσμα το ισοζύγιο της παράστασης να γέρνει προς τα θετικά σε μεγάλο βαθμό. Μια και είχα πάρει λοιπόν την αφισούλα που μου άρεσε επίσης, την κόλλησα πάνω στη ντουλάπα.
Μια αφίσα που έφτιαξα πριν πολλά χρόνια σαν εργασία στη σχολή. Είναι φυσικά η μία και μοναδική που υπάρχει, μια και δεν τυπώθηκε ποτέ. Χωρίς το φώτισμα στη μέση είναι στα κανονικά της αλλά ας όψεται η έλλειψη τρίποδου που είχε σαν αποτέλεσμα τη χρήση φλας.
Οι φωτογραφίες δεν είναι της προκοπής, οι φωτισμοί κακοί, χωρίς τρίποδο είναι και λίγο κουνημένες. Πάντως ποντικάκι μια ιδέα την πήρες για το τι μπορεί να κατοικοεδρεύει στους τοίχους μου.
Αλήθεια; Ψέμα;
Το άλλο καλό παληκάρι ο . . . ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ . . . θέλει να μπερδέψουμε μια αλήθεια σε ψέμματα και να δω ποιός θα μπορέσει να την καταλάβει. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Πρώτα οι κανόνες και μετά όλα τ’ άλλα.
«Γράφεις 4 προτάσεις που υποτίθεται ότι αφορούν εσένα και ζητάς από τους αναγνώστες να ψηφίσουν ποια απ’όλες είναι αληθινή. Η ΜΙΑ μόνο από αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Πόσο καλά σε γνωρίζουν οι αναγνώστες σου? Τι εντύπωση έχουν για σένα? Πόσο καλά σε έχουν ψυχολογήσει και για τι πράγμα σε έχουν ικανό?»
1) Γεννήθηκα στη Σαλονίκη, αυτό είναι γνωστό, αλλά γεννήθηκα μόλις 1600 γραμμάρια, στους 7 μήνες και με δυσκολία επέζησα, η survivor.
2) Πιτσιρίκα στα 18, τραγουδούσα σε μπουάτ. 2-3 μήνες κράτησε η καρριέρα μου και μετά έσβησε…
3) Κάποτε στην εφηβεία μου, είχα πάρει πάρα πολλά κιλά αλλά τα έχασα το σκυλί το μαύρο, γιατί το είχα βάλει πείσμα πως εμένα φάλαινα δεν θα με ξαναφωνάξει κανείς, έστω κι αν το λέει από μέσα του.
4) Ξεκίνησα τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο αλλά τα παράτησα για να σπουδάσω θέατρο, το οποίο παράτησα για να συνεχίσω τις παρατημένες σπουδές στο πανεπιστήμιο…
Τι λέτε καλά μου παιδιά; Που η αλήθεια και που το ψέμα;
Όσο για να καλέσω κάποιους νομίζω πως όλοι καλούν όλους. Όποιος έχει όρεξη λοιπόν από τους γνωστούς και μη, ας βγάλει στη φόρα ντουβάρια, αλήθειες και ψέμματα. Ναι;
Advertisements