Οι τοίχοι, οι αλήθειες και τα ψέμματα…


To ποντικάκι ο trip με ρώτησε τι έχω στα ντουβάρια μου. Την Άρτα και τα Γιάννενα του απάντησα αλλά δεν ικανοποιήθηκε. Τι είναι η Άρτα και τα Γιάννενα με ξαναρώτησε. Τι να του εξηγώ λοιπόν; Βάζω μερικές φωτογραφίες και θα καταλάβεις ποντικάκι...

Οι «θυμωμένες ελιές». Δεν ξέρω γιατί θύμωσαν. Ίσως να ήμουν εγώ η θυμωμένη όταν τις ζωγράφιζα. Πάντως αυτές έβλεπα βγαίνοντας από τη σκηνή, στον ελαιώνα πάνω στην
παραλία της Μελίντας στη Λέσβο, το 1990.
Μια μάσκα από τις πολλές που είναι σπαρμένες στους τοίχους του σπιτιού. Γιατί αυτή; Γιατί αυτή ήταν που βγήκε καλύτερα στις φωτογραφίες…
Ένα κεραμικό μόμπιλε. Χαρούμενο και λίγο παραμυθένιο. Με φεγγαράκια, αστερίες και καραβάκια. Κάτω αριστερά φαίνεται λίγο και η μεγάλη μυταρόλα μιας ακόμας μάσκας…
Ένα μπατίκ αφρικάνικο. Με το που το είδε ο πατέρας μου ρώτησε γιατί έβαλα στον τοίχο μου αυτά τα διαόλια και τα τριβόλια που χοροπηδάνε. Έλα ντε; Γούστα είναι αυτά.
Οπότε, ζήλεψα το αφρικάνικο μπατίκ και αποφάσισα να κάνω κι ένα δικό μου (αυτό ήταν, δεν υπήρξε δεύτερο). Χωρίς τριβόλια αυτό…
Ένα μπουκέτο αποξηραμμένα τριαντάφυλλα που μου χάρισε ο γυιός μου, όταν ήταν πολύ μικρός, στη γιορτή της μητέρας, κρέμεται από ένα κρεμαστράκι της κουρτίνας. Και γεμίζει τόνους σκόνη αλλά δεν μου πάει η καρδιά να το πετάξω.

Μια μικρή αφισούλα από μια παράσταση στο στρατόπεδο Κόδρα στη Θεσσαλονίκη. Η παράσταση ήταν ένα σχόλιο πάνω στην «Τρικυμία» του Shakespeare. Αυτά τα πολύ πειραματικά τα αντιμετωπίζω συνήθως με επιφύλαξη. Στη συγκεκριμένη παράσταση όμως είχε δύο εξαιρετικά πράγματα. Την ηθοποιό που έπαιξε και τα σκηνικά. Δεν θυμάμαι δυστυχώς το όνομα της ηθοποιού αλλά ήταν εξαιρετική και με κράτησε, σε μια παράσταση που το κείμενο μου φάνηκε βαρετό. Επίσης τα σκηνικά ήταν ευρηματικότατα όσο και λιτά, με αποτέλεσμα το ισοζύγιο της παράστασης να γέρνει προς τα θετικά σε μεγάλο βαθμό. Μια και είχα πάρει λοιπόν την αφισούλα που μου άρεσε επίσης, την κόλλησα πάνω στη ντουλάπα.
Μια αφίσα που έφτιαξα πριν πολλά χρόνια σαν εργασία στη σχολή. Είναι φυσικά η μία και μοναδική που υπάρχει, μια και δεν τυπώθηκε ποτέ. Χωρίς το φώτισμα στη μέση είναι στα κανονικά της αλλά ας όψεται η έλλειψη τρίποδου που είχε σαν αποτέλεσμα τη χρήση φλας.
Οι φωτογραφίες δεν είναι της προκοπής, οι φωτισμοί κακοί, χωρίς τρίποδο είναι και λίγο κουνημένες. Πάντως ποντικάκι μια ιδέα την πήρες για το τι μπορεί να κατοικοεδρεύει στους τοίχους μου.
Αλήθεια; Ψέμα;
Το άλλο καλό παληκάρι ο . . . ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ . . . θέλει να μπερδέψουμε μια αλήθεια σε ψέμματα και να δω ποιός θα μπορέσει να την καταλάβει. Έχουμε και λέμε λοιπόν: Πρώτα οι κανόνες και μετά όλα τ’ άλλα.
«Γράφεις 4 προτάσεις που υποτίθεται ότι αφορούν εσένα και ζητάς από τους αναγνώστες να ψηφίσουν ποια απ’όλες είναι αληθινή. Η ΜΙΑ μόνο από αυτές ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Πόσο καλά σε γνωρίζουν οι αναγνώστες σου? Τι εντύπωση έχουν για σένα? Πόσο καλά σε έχουν ψυχολογήσει και για τι πράγμα σε έχουν ικανό?»
1) Γεννήθηκα στη Σαλονίκη, αυτό είναι γνωστό, αλλά γεννήθηκα μόλις 1600 γραμμάρια, στους 7 μήνες και με δυσκολία επέζησα, η survivor.
2) Πιτσιρίκα στα 18, τραγουδούσα σε μπουάτ. 2-3 μήνες κράτησε η καρριέρα μου και μετά έσβησε…
3) Κάποτε στην εφηβεία μου, είχα πάρει πάρα πολλά κιλά αλλά τα έχασα το σκυλί το μαύρο, γιατί το είχα βάλει πείσμα πως εμένα φάλαινα δεν θα με ξαναφωνάξει κανείς, έστω κι αν το λέει από μέσα του.
4) Ξεκίνησα τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο αλλά τα παράτησα για να σπουδάσω θέατρο, το οποίο παράτησα για να συνεχίσω τις παρατημένες σπουδές στο πανεπιστήμιο…
Τι λέτε καλά μου παιδιά; Που η αλήθεια και που το ψέμα;
Όσο για να καλέσω κάποιους νομίζω πως όλοι καλούν όλους. Όποιος έχει όρεξη λοιπόν από τους γνωστούς και μη, ας βγάλει στη φόρα ντουβάρια, αλήθειες και ψέμματα. Ναι;
Advertisements

17 thoughts on “Οι τοίχοι, οι αλήθειες και τα ψέμματα…

  1. Kαλησπέρα, να περάσω;Οι τοίχοι…Οι ελιές, τα πουλιά, όλα είναι τόσο ωραία. Νιώθω λιγάκι σα να ήρθα αλήθεια στο σπίτι σου και να χαζεύω γύρω-γύρω. («Πες μου γι’αυτό, πες μου για ‘κείνο»)Όταν βλέπω κάτι όμορφο θέλω να πω ευχαριστώ σ’αυτόν που το έφτιαξε.Ευχαριστώ λοιπόν.Όσο για την αλήθεια…θα πω το πέρα-δώθε των σπουδών. Και μετά θα σκεφτώ τις άλλες ιστορίες/σενάρια.

    Μου αρέσει!

  2. Γειά σου Daria! Ευχαριστώ για την ανταπόκριση στην πρόσκληση!Οι τοίχοι σου είναι πανέμορφοι!!!Μου άρεσαν πάρα πολύ τα δύο μπατίκ, όπως και το mobile. (Νομίζω πως αφού ξέρεις την τεχνική για μπατίκ, πρέπει να φτιάξεις κι άλλα. Είναι απίθανα και τα δυό. Και το αφρικάνικο και το δικό σου!)Χμ! τώρα, όσον αφορά το «αλήθεια-ψέμματα», θα συμφωνήσω με την Incontinentia. Κι εμένα, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, μου φάινεται πολύ πιθανή αυτή η τρίπλα των σπουδών. (Ίσως γιατί θα μπορούσα να ΄χα κάνει κι εγώ το ίδιο! Μου ακούγεται πολύ οικείο.)Για να δούμε…(Ωραίο παιχνίδι, αυτό! Με σασπένς.)

    Μου αρέσει!

  3. η αλήθεια είναι ότι το θεσσαλονικιώτικο εφταμηνίτικο μωρό καθώς μεγάλωνε άρχησε να κάνει τα πρώτα του όνειρα και να έχει τις πρώτες του επιθυμίες… άλλες πέτυχε και άλλες όχι 🙂 και συνεχίζει 🙂καλημέρα… αν και σήμερα ο ουρανός δεν εμπνέει

    Μου αρέσει!

  4. Για να μην το ξεχάσω το 4 βλεπω αλλα και το1 μου γαργαλάει τηνσκέψη….το 1 ειναι αλήθειαΟσο για το γούστο σουτο είχα δεδομένοΑυτο που δεν περίμενα ηταν οτι είσαι ζωγράφος καιεχεις ζωγραφίσει καιτοπίο της πατρίδας μουκοτσυφοφιλιάτσίου!!!

    Μου αρέσει!

  5. @ ocean soul, θα δείξει…@ incontinentia, καλώς ήρθατε. Αν έρθετε ποτέ, θα περάσουμε ώρα να εξηγώ. Διότι αυτά που έβαλα εδώ δεν είναι η Άρτα και τα Γιάννενα που είπα στο ποντικάκι αλλά ένα μικρό μέρος του. Δεν έχω πιάσει βιβλία και δίσκους… Εγώ και ο μινιμαλισμός έχουμε πάρει διαζύγιο από χρόνια, όπως είναι φανερό…@ TRIP ποντικάκι, σ’ ευχαριστώ κατ’ αρχήν. Αν καθόμουν να κάνω όλα τα πράγματα που καταπιάστηκα έστω και μια φορά στη ζωή μου, θα ήθελα κανά δυο ζωές. Όσο για το μπατίκ είναι «βρώμικη» δουλειά και θέλει χώρο. Όχι πως δεν μπορείς να το κάνεις στο τραπέζι της κουζίνας αλλά βαριέμαι το μάζευε-άπλωνε…@ desapoin3ison4 σήμερα η μέρα γενικά είχε τα χάλια της… Τι να κάνουμε όμως; Μέρα είναι θα περάσει… Ή όπως έλεγε και η Σκάρλετ Ο Χάρα «αύριο είναι μια άλλη μέρα».@ faraona, φιλιά κι από μένα.@ karaflokotsifa, δεν είμαι ζωγράφος. Με τίποτε. Απλά κάποια φορές ανακάτεψα χρώματα.Μυτηλινιός είσαι βρε; Τι ωραίο μέρος που είναι το νησί σου!!Για το ποιά είναι η σωστή πρόταση ας περιμένουμε λίγο, ναι;

    Μου αρέσει!

  6. Όμορφοι τοίχοι. Αλλά δείχνουν ανεπαρκείς πλέον.Ωραίος τίτλος: «θυμωμένες ελιές». Αν αστειευόμουν θα έλεγα ότι σε αυτές ταιριάζει τέλεια το ξύδι.Ως προς τις προτάσεις, σας προτείνω να θεωρήσετε ως αληθή και να ενστερνιστείτε, όποια συγκεντρώσει τις περισσότερες προτιμήσεις, διότι ακόμη κι αν δεν είναι, μέσα από τους ψήφους των αναγνωστών σας, θα έχει προκύψει ότι αυτό εκπέμπετε. Σε αυτό το πνεύμα επιλέγω την 4η.

    Μου αρέσει!

  7. @ incontinentia, σπάνια ζωγραφίζω, ειλικρινά. Πάντως σ’ ευχαριστώ.@ Ho Tsi Minh, αλήθεια τι θα πει «ανεπαρκείς τοίχοι»; Ρωτάω γιατί δεν το κατάλαβα και αν ξαναπεράσεις από δω και θέλεις μου το εξηγείς.Όσο για τις αλήθειες και τα ψέμματα, όλες οι προτάσεις έχουν μια δόση αλήθειας. Μόνο μία όμως είναι αληθινή ολόκληρη. Πάντως είναι ενδιαφέρον τελικά, να βλέπεις τι βλέπουν οι άλλοι (άγνωστοι στην ουσία) σε σένα, διαβάζοντας κάποια κείμενα και βλέποντας μικρά κομμάτια της ψυχής σου.@ John Simon Ritchie, λες;

    Μου αρέσει!

  8. Επ! Σε τσάκωσα! Ωραιότατοι οι τοίχοι σου και …χωρίς αυτιά :))Το μινιμάλ, το μόνο καλό που έχει είναι το ξεσκόνισμα (γι’ αυτό και το ‘χω προτιμήσει..φημίζομαι για τη νοικοκυροσύνη μου!) κατα τ’ άλλα θυμίζει νοσοκομείο!

    Μου αρέσει!

  9. Μα φιλτάτη είναι οφθαλμοφανές, η δημιουργικότητά σας δε χωράει πλέον σε αυτούς.Γι’ αυτό φρονώ ότι το μπλόγκ σας θα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον.Εις το επανΟΙΔΕΣΘΑΙ.

    Μου αρέσει!

  10. @ manetarius welcome,χα χα, ναι δεν έχουν αυτιά. Κουφοί από γεννησημιού τους.Το πλεονέκτημα του μίνιμαλ που αναφέρεις με ενδιαφέρει τα μάλα. Πάντα μ’ αυτό το σκεπτικό μπαίνω σ’ ένα σπίτι. Πως θα είναι εντελώς μίνιμαλ, τα εντελώς απαραίτητα . Αλλά δεν ξέρω πως γίνεται και στο τέλος γεμίζει μέχρι τ’ αυτιά…@ ho tsi minh, το πρόβλημα δεν είναι να χωρέσω τη δική μου δημιουργικότητα στους τοίχους. Γιαυτή φτάνουν, πιστέψτε με. Το θέμα είναι πως θέλω να χωρέσω όσο το δυνατό περισσότερα αποτελέσματα της δημιουργικότητας άλλων ανθρώπων, που μ’ αρέσουν. Εις το επανΟΙΔΕΣΘΑΙ.Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που «παίζετε» με τις λέξεις. Να περνάτε…

    Μου αρέσει!

  11. Τελευταίος και καταϊδρωμένος… Πως την πάτησα έτσι ρε gmt…?Η αλήθεια είναι ότι η προσωπικότητά σου ξεχυλίζει από μια θετική & θηλυκή μαζί μαχητικότητα.. Ορμώμενος από αυτούς τους συνειρμούς θα έπαιζα μεταξύ 1 & 3. Αλλά ως ο τελευταίος των Μοϊκανών, ότι και να πω πλέον είναι λίγο… Πάω πάνω να επιβεβαιώσω τα λεχθέντα.Μ’άρεσαν οι εντοιχισμένες επιλογές σου. Πολύ! Θα σταθώ όμως στο «Ηλίου Μέλαθρον» [τυχαίο άραγε?] και στο αποξηραμένο μπουκέτο, απόδειξη μιας αγάπης ανείπωτης και μιας αντίληψης των πραγμάτων που εμένα προσωπικά με κάνει να βγάζω το καπέλο!Φιλιά, και θα φροντίσω να μην ξαναγίνει..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s