Έμενε μόνη με το γυιό της τον Άρη. Χήρα η κυρία Χρυσή, είχε δύο παιδιά. Τον Άρη, που έμενε μαζί της μέχρι που παντρεύτηκε και το «γιατρό». Άμα ήσουν γιατρός εκείνη την εποχή δεν είχες και όνομα. Τι σημασία είχε αν σε λέγαν Γιώργο, Νίκο ή Παναγιώτη… Το γιατρός ήταν που είχε σημασία. Ο γιατρός λοιπόν είχε και ένα γυιό, το Φαιδωνάκι. Τι είχε τραβήξει ο καημένος από τα τέρατα της γειτονιάς, κάθε φορά που ερχόταν οικογενειακώς να κάνουν επίσκεψη στη γιαγιά! Ο μικρός ήταν θεόρατος. Ήταν το πιο χοντρό παιδί που είχα δει στη μέχρι τότε ζωή μου. Ολοστρόγγυλος, με μάγουλα κόκκινα και σαν έτοιμα να εκραγούν. Και φυσικά σαν γυιός γιατρού που ήταν, πάντα ντυμένος με τα καλά του. Κατέβαινε να παίξει μαζί μας στο χωματόδρομο και έβρισκε το διάολό του. Από τη μια να μη λερώσει τα ρούχα κι από την άλλη να έχει εμάς να προσπαθούμε να τον πείσουμε πως είναι τόσο χοντρός, γιατί τον έχουν φουσκώσει με αέρα και να τον κυνηγάμε μια φορά με καρφίτσα να τον τρυπήσουμε να φύγει ο αέρας και να ξεφουσκώσει. Τέρατα κι εμείς αλλά κι αυτός πολύ χοντρός ρε παιδί μου… Όντως, ακόμα και τώρα που τον θυμάμαι, έχω την εντύπωση πως τα μάγουλα του αν τα τρύπαγες με μια καρφίτσα θα έκαναν φσσσττττ… και ξαφνικά θα γινόταν σαν ξεφουσκωμένη μπάλα. Τόσο έτοιμα να εκραγούν ήταν. ΅Εκείνη την εποχή όμως δεν γίνονταν εκστρατείες κατά της παιδική παχυσαρκίας. Είκοσι και κάτι χρόνια μετά την κατοχή, το πάχος και τα φουσκωμένα μάγουλα ήταν ένδειξη καλοταϊσμένων και υγιών παιδιών. Γιαυτό μας κυνηγούσε η μάνα μου και η γιαγιά μου να μας ταίσουν με το ζόρι, γιατί έλεγαν πως μοιάζαμε με παιδιά από τη Μπιάφρα και πάλι τους κάναμε ρεζίλι που δεν βάζαμε γραμμάριο πάνω μας. «Θα νομίζει ο κόσμος πως σας αφήνουμε νηστικές» έλεγε η μαμά και «Α ρε, μια κατοχή που σας χρειάζεται» έλεγε ο μπαμπάς, κάθε φορά που στραβομουτσουνιάζαμε μπροστά στο πιάτο. Ακόμα θυμάμαι το μπαμπά μου να χορεύει όταν με ανέβασε σε ζυγαριά, ένα μήνα περίπου μετά που έβγαλα τις αμυγδαλές μου, και είδε πως είχα πάρει εννιά ολόκληρα κιλά! Εδώ που τα λέμε πρέπει να παραήμουν αδύνατη. 25 κιλά και το πιο ψηλό κορίτσι της τάξης. Ξέφυγα όμως πάλι…
Ο Άρης, ο γυιός της κυρίας Χρυσής είχε τρία χαρακτηριστικά. Ήταν χοντρός, είχε μηχανή και είχε το ένα πόδι πιο κοντό από το άλλο γιατί μικρός είχε περάσει πολυομυελίτιδα. Μας εντυπωσίαζε φοβερά που οδηγούσε τη μηχανή και όταν κατέβαινε το ένα παπούτσι του ήταν πολύ ψηλό σε σχέση με το άλλο. Σαν παπούτσι με τακούνι κι αυτό κάπως μας φαινόταν. Ακούς άντρας με τακούνια!!! Κι ας ξέραμε πως είναι κουσούρι από την αρρώστια. Ήταν ένα θέμα για το οποίο οι μεγάλοι χαμήλωναν τη φωνή όταν αναφέρονταν σ’ αυτό, όπως τη χαμήλωναν όποτε μιλούσαν για κακιές αρρώστιες. Κάποια στιγμή ο Άρης παντρεύτηκε τη Λευκή, μια όμορφη μελαχροινούλα, και έφυγε από το σπίτι. Και η γειτονιά μουρμούρισε για το πόσο καλό κορίτσι ήταν η Λευκή που πήρε το «σακάτη» και πως μάλλον τον πήρε γιατί δεν είχε προίκα γιατί αλλιώς γιατί; και όλοι της προδιέγραφαν ένα δυσοίωνο μέλλον, με πεθερά τη Χρυσή που ήταν κολλημένη στο γυιό της όπως και ο γυιός της σ’ αυτήν. Δεν είμαι σίγουρη για το αν επιβεβαιώθηκαν οι Κασσάνδρες αλλά έχω την αίσθηση πως μάλλον ναι. Παρόλα αυτά, τη Λευκή τη θυμάμαι πάντα να έρχεται μ’ ένα χαμόγελο που έκανε να φανούν τα δύο αραιά μπροστινά της δόντια (που τότε το θεωρούσα την επιτομή της γοητείας…) και το λακκάκι στο πηγούνι.
Η κυρία Χρυσή πάντως -παρόλο που τη φοβόμασταν λίγο- μαζί με την κυρία Μένη που έμενε δίπλα, ήταν αυτή που τάιζε την αδελφή μου, όταν η μικρή είχε τη φαεινή ιδέα πως αν είχε φάει από νωρίς δεν θα αναγκαζόταν να αφήσει το παιχνίδι και ν’ ανέβει το μεσημέρι στο σπίτι για φαγητό. Έτσι κατά τις 12 το μεσημέρι, γύριζε στα σπίτια της γειτονιάς και ζητούσε λίγο ψωμάκι και τυράκι. Μια μέρα; Δύο; Τρεις; Μέχρι που την πήρε χαμπάρι η μάνα μου και την πέρασε ένα χέρι ξύλο, για να μάθει να μη γυρνάει σαν το ζήτουλα να μας ρεζιλεύει στη γειτονιά… Ακούς εκεί να ζητάει φαγητό λες και στο σπίτι μας δεν είχαμε όλα τα καλά του θεού!!!…
Φοβερή ιδέα είχε η αδελφή μου και ακόμα γελάω με την εφευρετικότητά της, αλλά πνίγηκε γρήγορα στη ανελέητη λογική της μαμάς και σ’ ένα γερό μπερντάκι. Πόσο αλλάξαν τα πράγματα από τότε αλήθεια…

Advertisements