Η κυρία Χρυσή


Έμενε μόνη με το γυιό της τον Άρη. Χήρα η κυρία Χρυσή, είχε δύο παιδιά. Τον Άρη, που έμενε μαζί της μέχρι που παντρεύτηκε και το «γιατρό». Άμα ήσουν γιατρός εκείνη την εποχή δεν είχες και όνομα. Τι σημασία είχε αν σε λέγαν Γιώργο, Νίκο ή Παναγιώτη… Το γιατρός ήταν που είχε σημασία. Ο γιατρός λοιπόν είχε και ένα γυιό, το Φαιδωνάκι. Τι είχε τραβήξει ο καημένος από τα τέρατα της γειτονιάς, κάθε φορά που ερχόταν οικογενειακώς να κάνουν επίσκεψη στη γιαγιά! Ο μικρός ήταν θεόρατος. Ήταν το πιο χοντρό παιδί που είχα δει στη μέχρι τότε ζωή μου. Ολοστρόγγυλος, με μάγουλα κόκκινα και σαν έτοιμα να εκραγούν. Και φυσικά σαν γυιός γιατρού που ήταν, πάντα ντυμένος με τα καλά του. Κατέβαινε να παίξει μαζί μας στο χωματόδρομο και έβρισκε το διάολό του. Από τη μια να μη λερώσει τα ρούχα κι από την άλλη να έχει εμάς να προσπαθούμε να τον πείσουμε πως είναι τόσο χοντρός, γιατί τον έχουν φουσκώσει με αέρα και να τον κυνηγάμε μια φορά με καρφίτσα να τον τρυπήσουμε να φύγει ο αέρας και να ξεφουσκώσει. Τέρατα κι εμείς αλλά κι αυτός πολύ χοντρός ρε παιδί μου… Όντως, ακόμα και τώρα που τον θυμάμαι, έχω την εντύπωση πως τα μάγουλα του αν τα τρύπαγες με μια καρφίτσα θα έκαναν φσσσττττ… και ξαφνικά θα γινόταν σαν ξεφουσκωμένη μπάλα. Τόσο έτοιμα να εκραγούν ήταν. ΅Εκείνη την εποχή όμως δεν γίνονταν εκστρατείες κατά της παιδική παχυσαρκίας. Είκοσι και κάτι χρόνια μετά την κατοχή, το πάχος και τα φουσκωμένα μάγουλα ήταν ένδειξη καλοταϊσμένων και υγιών παιδιών. Γιαυτό μας κυνηγούσε η μάνα μου και η γιαγιά μου να μας ταίσουν με το ζόρι, γιατί έλεγαν πως μοιάζαμε με παιδιά από τη Μπιάφρα και πάλι τους κάναμε ρεζίλι που δεν βάζαμε γραμμάριο πάνω μας. «Θα νομίζει ο κόσμος πως σας αφήνουμε νηστικές» έλεγε η μαμά και «Α ρε, μια κατοχή που σας χρειάζεται» έλεγε ο μπαμπάς, κάθε φορά που στραβομουτσουνιάζαμε μπροστά στο πιάτο. Ακόμα θυμάμαι το μπαμπά μου να χορεύει όταν με ανέβασε σε ζυγαριά, ένα μήνα περίπου μετά που έβγαλα τις αμυγδαλές μου, και είδε πως είχα πάρει εννιά ολόκληρα κιλά! Εδώ που τα λέμε πρέπει να παραήμουν αδύνατη. 25 κιλά και το πιο ψηλό κορίτσι της τάξης. Ξέφυγα όμως πάλι…
Ο Άρης, ο γυιός της κυρίας Χρυσής είχε τρία χαρακτηριστικά. Ήταν χοντρός, είχε μηχανή και είχε το ένα πόδι πιο κοντό από το άλλο γιατί μικρός είχε περάσει πολυομυελίτιδα. Μας εντυπωσίαζε φοβερά που οδηγούσε τη μηχανή και όταν κατέβαινε το ένα παπούτσι του ήταν πολύ ψηλό σε σχέση με το άλλο. Σαν παπούτσι με τακούνι κι αυτό κάπως μας φαινόταν. Ακούς άντρας με τακούνια!!! Κι ας ξέραμε πως είναι κουσούρι από την αρρώστια. Ήταν ένα θέμα για το οποίο οι μεγάλοι χαμήλωναν τη φωνή όταν αναφέρονταν σ’ αυτό, όπως τη χαμήλωναν όποτε μιλούσαν για κακιές αρρώστιες. Κάποια στιγμή ο Άρης παντρεύτηκε τη Λευκή, μια όμορφη μελαχροινούλα, και έφυγε από το σπίτι. Και η γειτονιά μουρμούρισε για το πόσο καλό κορίτσι ήταν η Λευκή που πήρε το «σακάτη» και πως μάλλον τον πήρε γιατί δεν είχε προίκα γιατί αλλιώς γιατί; και όλοι της προδιέγραφαν ένα δυσοίωνο μέλλον, με πεθερά τη Χρυσή που ήταν κολλημένη στο γυιό της όπως και ο γυιός της σ’ αυτήν. Δεν είμαι σίγουρη για το αν επιβεβαιώθηκαν οι Κασσάνδρες αλλά έχω την αίσθηση πως μάλλον ναι. Παρόλα αυτά, τη Λευκή τη θυμάμαι πάντα να έρχεται μ’ ένα χαμόγελο που έκανε να φανούν τα δύο αραιά μπροστινά της δόντια (που τότε το θεωρούσα την επιτομή της γοητείας…) και το λακκάκι στο πηγούνι.
Η κυρία Χρυσή πάντως -παρόλο που τη φοβόμασταν λίγο- μαζί με την κυρία Μένη που έμενε δίπλα, ήταν αυτή που τάιζε την αδελφή μου, όταν η μικρή είχε τη φαεινή ιδέα πως αν είχε φάει από νωρίς δεν θα αναγκαζόταν να αφήσει το παιχνίδι και ν’ ανέβει το μεσημέρι στο σπίτι για φαγητό. Έτσι κατά τις 12 το μεσημέρι, γύριζε στα σπίτια της γειτονιάς και ζητούσε λίγο ψωμάκι και τυράκι. Μια μέρα; Δύο; Τρεις; Μέχρι που την πήρε χαμπάρι η μάνα μου και την πέρασε ένα χέρι ξύλο, για να μάθει να μη γυρνάει σαν το ζήτουλα να μας ρεζιλεύει στη γειτονιά… Ακούς εκεί να ζητάει φαγητό λες και στο σπίτι μας δεν είχαμε όλα τα καλά του θεού!!!…
Φοβερή ιδέα είχε η αδελφή μου και ακόμα γελάω με την εφευρετικότητά της, αλλά πνίγηκε γρήγορα στη ανελέητη λογική της μαμάς και σ’ ένα γερό μπερντάκι. Πόσο αλλάξαν τα πράγματα από τότε αλήθεια…

Advertisements

15 thoughts on “Η κυρία Χρυσή

  1. Σου εχω ξαναπεί οτι με καθηλώνειςμε αυτές σου τις αφηγήσεις καλή μουDaria…ο λόγος σου ειναι ζωντανός…Πολυ μου αρέσει να σε διαβάζωΜε πας ταξιδάκιακοτσυφοφιλιάτσίου !!!

    Μου αρέσει!

  2. @ gioylianna γλυκιά μου, ξεχνιέται η φοβερή ιδέα της αδελφής μου να ζητάει φαγητό για να μη μαζευτεί το μεσημέρι; Ή ο Φαιδωνάκης; Αδύνατο…@ Χαίρομαι που σ’ αρέσουν κοτσύφι και πας ταξιδάκια. Και που να με δεις να μιλάω…Όταν βαρεθείτε τις ιστορίες να μου το πείτε, ναι ρε;;;;

    Μου αρέσει!

  3. Ναι, και πού να τηνε δεις να μιλάει. Άλλο να σε λέω κι άλλο να τηνε βλέπεις!Αλλά να πειράζεις το χοντρό παιδάκι, ρε γμτ!

    Μου αρέσει!

  4. Βρε σκύλε δεν το πείραζα εγώ, στ’ ορκίζομαι. Ντρεπόμουν να πειράζω τα άλλα παιδάκια. Αλλά ομολογώ πως μια περιέργεια την είχα να δω αν θα έκανε το Φαιδωνάκι φφφσσστττττττ… Που είσαι χαμένος ωρέ χαμένο; Που θες και διακοπές…!!!…

    Μου αρέσει!

  5. Πολυ ωραιο οπως παντα! Πραγματι θα καθηλωνεις και με το λογο σου, αυτη την αισθηση μου αφηνεις. Εμεις ειχαμε μια ‘γεροντοκορη’ στη γειτονια που ελεγε στη μανα μου, δεν ντρεπεσαι ν’αφηνεις νηστικο το παιδι σου…καταλαβαινεις τωρα το τραμπακουλο της μανας μου και στη συνεχεια το δικο μου…Καλο σου βραδυ.

    Μου αρέσει!

  6. Αχ βρε Νταρια …αυτα τα ψωμοτυρια απ τους γειτονες…τι μου θυμησες τωρα.Ελεγα παντα στη μανα μου …οτι το δικο μας δεν ειναι τοσο νοστιμο και την εκανα κι εβγαζε καπνο απ τα αυτια.Πολυ πολυ ομορφο Νταρια.Πραγματικα μας ταξιδευεις με την γραφη σου!τα φιλια μου.

    Μου αρέσει!

  7. @ ocean soul, ευχαριστώ@ lenio, δεν νομίζω να καθηλώνω, υπερβολικό είναι. Απλά άμα αρχίσω να λέω ιστορίες δεν τελειώνω και φυσικά τις «παίζω» τις ιστορίες (απωθημένο ηθοποιού; μπορεί…).Ναι ρε συ, τι ζόρι να μας κυνηγάνε να μας ταίσουν. Άσε που σκέφτομαι πως με τα σύγχρονα δεδομένα μπορεί και να μας θεωρούσαν ελαφρώς υπέρβαρα αν τώρα είμασταν παιδιά…@ faraona, φαντάζεσαι λοιπόν τι καπνούς έβγαλε η δικιά μου όταν ανακάλυψε την πονηριά της μικρής! Ούτε το εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη…

    Μου αρέσει!

  8. Μη σταματήσεις να γράφεις.Αλήθεια σου λέω, είναι σαν να τους γνωρίζαμε κι εμείς όλους αυτούς τους ανθρώπους. Σαν να εστιάζεις με τη μαγική ξύλινη χρονομηχανή-φακό σ΄όλα τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής.Μμ, δεν μπορώ να το εκφράσω.Ανθρώπινο.

    Μου αρέσει!

  9. Κορίτσι μου τό χεις …το χάρισμα να ζωντανεύειςτις απλές καθημερινές στιγμές απ’ τη γειτονιά των παιδικών σου χρόνων …Έτσι γίνεσαι πάλι – γινόμαστε όλοι μαζί σου πάλιπαιδιά !!!Καλό σου απόγευμα …

    Μου αρέσει!

  10. @ Μιμη Ζερβε, ισχύει όντως αυτό και όχι μόνο στα χωριά. Ειδικά το πρόεδρεεεεε. Οι μισοί σ’ αυτόν τον τόπο είναι πρόεδροι@ incontinentia, Side21, τι να πω; Δεν ξέρω τι να πω…Σας ευχαριστώ.

    Μου αρέσει!

  11. Η Incontinentia πριν λίγες μέρες έδωσε τον απόλυτο χαρακτηρισμό για τα ποστ σου. «Είναι σαν να διαβάζω τη¨Ζωή¨ του Περέκ» μου είπε. Και πράγματι. Δεν μπορώ παρα να συμφωνήσω μαζί της.Υπέροχες όλες σου οι ιστορίες καλή μας Daria!Συνέχισε να μας ταξιδεύεις στον χρόνο…🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s