Το μεσημέρι γυρνούσα στο σπίτι. Από το γραφείο έβλεπα τις φλόγες πάνω στον Υμηττό και τους καπνούς. Κατεβαίνοντας τη Μεσογείων το ίδιο θέαμα. Έφτασα στην Εθνική Άμυνα. Εκεί το «θέαμα» δεν το εμπόδιζαν τα σπίτια. Και μέσα στους καπνούς, ένα ελικόπτερο να κάνει γύρους σαν το μυγάκι. Στη Μεσογείων ο κόσμος κανονικά. Κανείς δεν είχε γυρίσει το κεφάλι προς το βουνό. Όλα «κανονικά» σαν κάθε μέρα. Περίμεναν το λεωφορείο, κοίταζαν τα ρολόγια τους, έτρεχαν να χωθούν στο Μετρό. Μαζί τους κι εγώ. Για να προλάβω τις δουλειές μου. Να μαζέψω το παιδί, να πάω σπίτι, να κανονίσω δουλειές, με το Bluetooth στ’ αυτί. Και το μάτι στο βουνό. Συνηθίσαμε να καιγόμαστε. Συνηθίσαμε να μας καίνε. Σε λίγο θα καούν οι λεύκες της Αλεξάνδρας, το Πεδίο του Άρεως, ο Εθνικός κήπος, οι μουριές της Καλλιδρομίου. Στο τέλος θα πάρουν σειρά τα γιούκα και οι φίκοι στα μπαλκόνια μας. Ίσως τότε σταματήσουμε να τρέχουμε για να προλάβουμε. Ή μήπως όχι;
Βλέπουμε τις φωτιές στις ειδήσεις όπως βλέπουμε και τον πόλεμο. Με περιέργεια. Με την ίδια περιέργεια που βλέπουμε ανθρώπους να θρηνούν στο Ιρακ ή στη Γάζα, βλέπουμε το θρήνο αυτών που καίγονται. Τα καμμένα δέντρα είναι όπως τα καμμένα σπίτια στη Βαγδάτη. Μακρυά μας.
Πέρσι έκλαιγα όταν έβλεπα να καίγεται το δάσος του Καϊάφα. Είχα περάσει πολλά τετραήμερα εκεί. Και αναρωτιόμουνα πως δεν είχε ξεσπάσει τότε πυρκαγιά, τότε που μέναμε μέσα στο δάσος σε σκηνές και ανάβαμε φωτιές για να ζεσταθούμε τα βράδυα. Προσέχαμε περισσότερο; Τρίχες….
Πιο παλιά έκλαιγα όταν έβλεπα -πάλι στην τηλεόραση- να καίγεται το Σέιχ Σου. Φέτος δεν ξέρω αν θα κλάψω για κάποιο δάσος που θα καεί. Απ’ αυτά που έμειναν.
Έτσι κι αλλιώς δεν φτάνουν μόνο τα δάκρυα. Ούτε οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Ίσως κάτι να γίνει, όταν αντί να κοιτάμε τα ρολόγια μας τρέχοντας να χωθούμε στο Μετρό, κοιτάξουμε το βουνό και τρέξουμε προς αυτό…
Στην πρώτη φωτογραφία είναι ο καπνός από τη φωτιά στην Πάρνηθα, πέρσι. Στη δεύτερη ο καπνός από τον Υμηττό, σήμερα. Στην τρίτη είναι μια ανατολή. Ο Υμηττός «καίγεται» από τον ήλιο αυτή τη φορά…
Το κειμενάκι αυτό ξεκίνησε σαν σχόλιο στην ανάλογη ανάρτηση του panoptis Βγήκε όμως πολύ σεντόνι για σχόλιο, κι έτσι έσκασε μύτη εδώ…
Advertisements