Ήμουν πολύ μικρή όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη «καρκίνος». Με τρόμαξε από τον τρόπο που την πρόφεραν οι μεγάλοι και από τις φωνές της κυρίας Στραντζάκη, όταν πονούσε. Ίσα που την θυμάμαι την κυρία Στραντζάκη. Ήταν μια ψηλή γυναίκα ασπρομάλλα. Άντρα δεν θυμάμαι, μάλλον θα ήταν χήρα κι αυτή. Δύο κόρες θυμάμαι, η μία από τις οποίες ήταν στη Γερμανία μετανάστρια και ερχόταν τα καλοκαίρια. Η μισή Θεσσαλονίκη τότε ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Η άλλη κόρη έμενε μαζί της. Στο σπίτι της πήγαινα κάποιες φορές που ερχόταν τα εγγόνια της από τη Γερμανία. Αλλά ήταν λίγες αυτές οι φορές μιας και ο καρκίνος της χτύπησε νωρίς την πόρτα. Ξαφνικά χάθηκε η κυρία Στραντζάκη από τη γειτονιά, από το μπακάλη, από τη μανάβισσα. Και η κόρη της ήταν πολύ στεναχωρημένη. Οι μεγάλοι ήταν συνέχεια «σου – μου» μεταξύ τους. Όχι πως δώσαμε μεγάλη σημασία τον πρώτο καιρό. Τα πιτσιρίκια δεν νοιάζονται για τέτοια πράγματα. Συνεχίσαμε να παίζουμε όπως πριν. Το καλοκαίρι στο δρόμο και το χειμώνα στα σπίτια μας. Το πρόσεξα πως κάτι συμβαίνει όταν η μαμά άρχισε να μας κάνει παρατηρήσεις να μη κάνουμε φασαρία, όταν παίζαμε στο σπίτι, γιατί η κυρία Στραντζάκη στο δεύτερο, ήταν άρρωστη. Άρρωστη; Μα πόσο καιρό ήταν άρρωστη πια; Αναρωτιόμουν γιατί κι εγώ αρρώσταινα συνέχεια με αμυγδαλίτιδες και ωτίτιδες αλλά το πολύ σε μια βδομάδα ήμουν περδίκι. Όταν άρχισαν οι κραυγές άρχισα να συνειδητοποιώ πως δεν είχε αμυγδαλίτιδα αλλά κάτι άλλο. Έτρεχε η κόρη της στο σπίτι τους, όταν είχε βγει για κάποια δουλειά και μετά από λίγο οι φωνές σταματούσαν. Ανατρίχιαζε όλη η πολυκατοικία. Η μαμά και η γιαγιά κοιτούσαν η μια την άλλη με τρόμο. «Αχ, την καημένη» έλεγαν «αμαρτία είναι να το λέμε αλλά ας την πάρει ο θεός να σταματήσει να ταλαιπωρείται…» Όταν ρώταγα τι έχει και φωνάζει η κυρία Στραντζάκη, μου έλεγαν να μη μιλάω και πως είχε την κακιά αρρώστια. Ανώνυμη ήταν η κακιά αρρώστια. Λες κι αν πρόφεραν τη λέξη θα ερχόταν να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Κάποια στιγμή το άκουσα. Καρκίνο είχε και όταν πονούσε πολύ και φώναζε, η κόρη της της έδινε «μορφίνη» για να ησυχάσει.
Μορφίνη! Καινούρια λέξη κι αυτή. Δεν μπορούσα να φανταστώ τι ήταν αυτό το θαυματουργό πράγμα που έκανε κάποιον να σταματάει να πονάει. Μια μέρα όμως είδα την Ολυμπία να πηγαίνει στο σπίτι τους και κατάλαβα πως ήταν κάτι που σε πονούσε. Η Ολυμπία ήταν η νοσοκόμα της γειτονιάς. Γύρναγε όλη μέρα με ένα ιατρικό βαλιτσάκι και έκανε ενέσεις σε όποιον το χρειαζόταν. Εκείνο το βαλιτσάκι ήταν ο φόβος και ο τρόμος των παιδιών και η Ολυμπία κάτι σαν ο κόμης Δράκουλας της γειτονιάς. Η καημένη!!! Ήταν τόσο καλή γυναίκα αλλά οι γονείς όταν ήθελαν να απειλήσουν τα παιδιά τους τους έλεγαν πως θα φωνάξουν την Ολυμπία να τους κάνει ένεση. Τουλάχιστον η δικιά μου μάνα μ’ αυτή την απειλή μας έβαζε σε μια σειρά. Είχε έρθει και στο σπίτι μας η Ολυμπία, είχαμε δει τι είχε μέσα το βαλιτσάκι της. Κάτι μεγάλες σύριγγες με κάτι μεγαλύτερες βελόνες τυλιγμένες σε πανιά βρεγμένα μάλλον με οινόπνευμα. Να σε πιάσει στα χέρια της να δεις το χριστό φαντάρο!!! Βγάζαμε το σκασμό λοιπόν… Για λίγο….
Η Ολυμπία λοιπόν μπαινόβγαινε συνέχεια στο σπίτι τους κι έκανε τις μορφίνες. Με ένεση. Να πονάς τόσο πολύ και να σου κάνουν και ένεση από πάνω. Πολύ κακιά αρρώστια ο καρκίνος. Στο τέλος βέβαια –μεγαλώνοντας το σκέφτηκα- δεν ξέρω αν η κυρία Στραντζάκη φώναζε γιατί πονούσε ή γιατί της έλειπε η δόση της μορφίνης. Μάλλον και τα δύο. Βλέπεις μέχρι τότε ξέραμε πως η μορφίνη κάνει θαύματα όταν πονάς. Δεν ξέραμε πως μετά από λίγο διάστημα σε κάνει και η ίδια να πονάς, αν δεν την πάρεις.
Δεν θυμάμαι πόσο κράτησε το μαρτύριο της κυρίας Στραντζάκη και το ανατρίχιασμα των υπόλοιπων. Μάλλον όχι πάρα πολύ καιρό. Πέθανε και νόμισα πως αυτό ήταν. Δεν θα τον ξανάκουγα αυτόν τον παλιοκαρκίνο που κάνε τους ανθρώπους να πονάνε και να φωνάζουν. Τον ξανάκουσα δυστυχώς ξανά και ξανά. Πήραν σειρά η κυρία Μαρίκα, η διπλανή μας, ο κυρ Κώστας και πολλοί άλλοι… Παρόλα αυτά οι μεγάλοι πάντα μιλούσαν χαμηλόφωνα και ποτέ δεν την έλεγαν την αρρώστια με τ’ όνομα της μπας και καταφέρουν και την ξορκίσουν…

Έγραψα τη λέξη καρκίνος στον τίτλο γιατί δεν θέλω να την ξορκίζω με το να μην την προφέρω και να μη την γράφω. Θα έβαζα και φωτογραφίες αλλά δεν έχω μαζί μου. Άλλη φορά.

Ο Ιπποκράτης ήταν αυτός που έδωσε στην πάθηση του καρκίνου το όνομα της.Παρομοίασε τον όγκο με την εικόνα του κάβουρα(καρκίνου). Πολύ αργότερα, ο Valsalva, το 1704 υποστήριξε ότι αρχικαά ο καρκίνος ήταν ένα τοπικό φαινόμενο που μπορούσε να αφαιρεθεί χειρουργικά ενώ σε πιο προχωρημένο στάδιο ο καρκίνος μπορούσε μέσω των λεμφαγγείων να μεταφερθεί αλλού στο σώμα.
Ο καρκίνος είναι μια πάθηση η οποία μπορεί να προσβάλλει κάθε ιστό και όργανο του σώματος. Ο όρος αναφέρεται σε περίπου 150-200 διαφορετικές παθήσεις ωστόσο έχουν 2 κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία: την απεριόριστη αύξηση των κυττάρων και τις δυσλειτουργίες τις οποίες προξενεί αυτή.
Φυσιολογικά, τα κύτταρα ενός οργανισμού αναπτύσσονται με έναν συγκεκριμένο ρυθμό έτσι ώστε να αντικαθιστούν αυτά που πεθαίνουν. Σε αρκετές όμως περιπτώσεις ο οργανισμός μπορεί να παράγει περισσότερα κύτταρα από εκείνα που πραγματικά χρειάζεται. Η συγκέντρωση αυτών των παραπάνω κυττάρων έχει σαν αποτέλεσμα την διμιουργία όγκων. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι συνήθως αβλαβείς. Για να γίνει ένας όγκος επικύνδινος πρέπει τα κύτταρα που τον αποτελούν να εισβάλλουν σε ιστούς και να μεταφερθούν σε άλλα μέρη του σώματος.

Advertisements