Μεσημέρι στο λεωφορείο


Μεσημέρι στο λεωφορείο. Το Μετρό έχει στάση εργασίας 12 με 4. Το αποτέλεσμα είναι τα λεωφορεία να είναι σαν ψαροκασέλες. Ζίνγκα, που λένε και τα φιλαράκια μου στη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο λεωφορείο δεν έχει κόσμο. Βρίσκω θέση και χαζεύω. Μουσική στ’ αυτιά και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως κάτι μ’ ενοχλεί. Χρώμα, πολύ χρώμα. Χρώμα από τις ταμπέλες που πλημμυρίζουν τη λεωφόρο, τις αφίσες που είναι παντού, τις ταμπέλες στα μαγαζιά. Γιγαντοαφίσες, αφίσες, αφισέτες, ταμπέλες πάνω στα κτίρια, ταμπέλες στο δρόμο… Οι χειρότερες είναι αυτές που είναι κρεμασμένες πάνω στις κολώνες, στο διάζωμα στη μέση του δρόμου. Σκυλάδικα με τις φάτσες κάποιων απίθανων τύπων που δεν ξέρω ποιός τους ξέρει. Στην άλλη κολώνα η Ute Lemper να κλείνει το μάτι στον Αγγελάκα και τον Ψαραντώνη. Μια έκθεση για δεν ξέρω τι, ίσως για αυτοκίνηση. Στο πεζοδρόμιο ένας κύριος πολλά βαρύς που κάπου τραγουδάει, κάνει καμάκι σε μια πολύ λεπτή κυρία που καπνίζει ένα ακόμα πιο λεπτό τσιγάρο. Η κυρία όμως δεν του δίνει σημασία γιατί χαζεύει κάτι παγωτά και της τρέχουν τα σάλια. Με την όρεξη θα μείνει. Τα ωραία πράγματα παχαίνουν και η κυρία δεν μπορεί. Ακόμα κι αν φάει το λάιτ γεύμα που βλέπει παραδίπλα θα βάλει αύριο 32 γραμμάρια και μετά δεν θα μπορεί να διαφημίζει αυτά τα πολύ λεπτά τσιγάρα. (Άσχετο, αλλά στην πραγματική ζωή δεν έχω δει πολλές γυναίκες που καπνίζουν αυτά τα τσιγάρα να είναι τόσο λεπτές, το αντίθετο θα έλεγα…). Γυμναστήρια που σου υπόσχονται να σε κάνουν ιδανική για να καπνίζεις τα πολύ λεπτά τσιγάρα, παγωτά, ρούχα για νέους, ρούχα για παιδιά, για μαθητές, για κυρίες. Δεν αντέχω τόσο χρώμα παντού, δεν αντέχω τόση ακαταστασία. Σαν σπίτι βομβαρδισμένο με τα ρούχα πεταμένα παντού μοιάζει. Προσπαθούσα να φανταστώ το δρόμο χωρίς όλο αυτόν τον καραγκιόζ μπερντέ. Δεν μπορώ, αλλά θέλω να πιστεύω πως θα ήταν λιγότερο μπουνιά στα μάτια μου.
Ωπ, έφτασα. Κατεβαίνω και περιμένω για το επόμενο λεωφορείο. Η μουσική εξακολουθεί να παίζει στ’ αυτιά μου. Σώθηκα εδώ και δύο χρόνια με τα mp3 players. Δεν μπορώ να μη βλέπω αλλά τουλάχιστον μπορώ να μην ακούω. Ήρθε το λεωφορείο. Πως κι έτσι; Λογικά χωρίς Μετρό έπρεπε να μη χωράει να μπει άνθρωπος. Κι όμως, όχι… Ακόμα είχε χώρο. Μπήκα, δεν βρήκα θέση, κρεμάστηκα σε μια χειρολαβή και σταμάτησα να βλέπω και να σκέφτομαι τις ταμπέλες. Άλλα άρχισαν να κινούν την προσοχή μου. Μετά από δυό στάσεις φτάσαμε στην Άμυνα. Πλημμυρισμένη η στάση με κόσμο. Μπαίνανε… μπαίνανε… και τελειωμό δεν είχαν. Όχι, που νόμιζα πως θα γλύτωνα…. Πριν σταματήσει το λεωφορείο, χαζεύοντας έξω από το παράθυρο κρεμασμένη στη χειρολαβή, είδα μια γιαγιά με ένα καροτσάκι λαϊκής να περιμένει στη μέση του δρόμου. Έκανε μανούβρες ο οδηγός για να μη την πάρει παραμάζωμα και σίγουρα θα έριχνε μπινελίκια, αλλά με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά δεν τον άκουσα. Μπήκε ο κόσμος όπως όπως, προσπάθησε να μπει και η γιαγιά. Το λεωφορείο όμως δεν είναι για όλες τις γιαγιάδες. Είναι για γιαγιάδες που κουβαλάνε μια μεγάλη γλάστρα με καμέλια, για γιαγιάδες με βαλίτσες, για γιαγιάδες με τσάντες από το σούπερ μάρκετ αλλά όχι για γιαγιάδες με καροτσάκι λαϊκής, που μοιάζουν περισσότερο όμως περισσότερο με άστεγες παρά με τη γιαγιά μας. Βγήκε ο οδηγός την έκραξε. Δεν μπαίνεις με το καρότσι μέσα, της φώναζε. Μα γιατί; ρωτούσε η γιαγιά. Δεν μπαίνεις, της έλεγε αυτός. Το εμπέδωσε στο τέλος η γιαγιά, έμεινε απ’ έξω. Κι εγώ βάλθηκα να σκέφτομαι ποιός κανονισμός λέει ποιός μπαίνει και ποιός δεν μπαίνει στο λεωφορείο. Μετά από δύο στάσεις κατάλαβα και ποιός άλλος δεν μπαίνει στο λεωφορείο. Πήχτρα το λεωφορείο κι απ’ έξω, μαζί με άλλους περιμένει μια μαυρούλα μ’ ένα κοιμισμένο μωρό στην αγκαλιά. Προσπάθησε να μπει από τις μεσαίες πόρτες, δεν τα κατάφερε. Έτρεξε με το μωρό να προλάβει να μπει από την μπροστινή που ήταν ανοιχτή κι έμοιαζε να υπάρχει λίγος ψώρος. Σιγά μην έμπαινε… Της έκλεισε ο άρχων οδηγός την πόρτα στα μούτρα. Έμεινε η μαυρούλα να περιμένει το επόμενο με το κοιμισμένο μωρό στην αγκαλιά μέσα στον ήλιο. Ξαναβάλθηκα να σκέφτομαι το τι κάνουν οι οδηγοί όταν κλείσουν την πόρτα κι εσύ τους κάνει νόημα να μπεις. Άλλοι ανοίγουν άλλοι όχι. Χάσατε μαντάμ, σου λένε. Στο επόμενο προσπαθήστε και ίσως τα καταφέρετε. Δεν ήξερα αν ο δικός μας το έκανε σε όλους. Μετά από δυό τρεις στάσεις έγινε το ίδιο με μια ξανθιά κυρία. Πριν προλάβω να στοιχηματίσω με τον εαυτό μου για την αντίδρασή του της άνοιξε την πόρτα. Άρα εκτός από τις γιαγιάδες με καρότσια λαϊκής δεν μπαίνουν στο λεωφορείο και μαυρούλες με κοιμισμένα μωρά στην αγκαλιά.
Μετά άδειασε μια θέση μπροστά μου. Κάθησα κι άφησα άλλον να κρεμαστεί από τη χειρολαβή μου. Το παράξενο είναι πως με όλα αυτά εγώ δεν τα πήρα στο κρανίο. Λες να κρατάει ακόμα η θερινή ραστώνη; Ή εγώ έχω πλέον αποκτηνωθεί;

18 thoughts on “Μεσημέρι στο λεωφορείο

  1. Ψιτ!Εμείς και εμείς μείναμε να χαζεύουμε γιαγιάδες με καροτσάκια και μαυρούλες με μωράκια.Σκατά γαμώτο!Θέλω πλατάνια και νερά ρε πστη μου, θέλω ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!Είναι που δεν μπορούμε ακόμη να καταλάβουμε, τι σκατά θέλαμε και επιστρέψαμε.Και δεν ρίχνει και μια κωλοβροχή την πίστη μου μεσα, να βραχούμε να μουλιάσουμε, να ξεπλυθούμε…

    Μου αρέσει!

  2. Τελικά αυτοί οι οδηγοί είναι τρομεροί..την έχουν δει θεοί των δρόμων..Είχα διαβάσει ένα διήγημα γι’ αυτούς κάποτε που τους περιέγραφε ακριβώς έτσι!Άντε σε λίγο θα βγει κάτι και για τους ταρίφες!

    Μου αρέσει!

  3. ένα από τα πράγματα που με απασχολούν ιδιαίτερα ΑΝ ποτέ κατέβω να ζήσω μόνιμα Αθήνα είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις… ξέχωρα που σε λεωφορεία δεν μπαίνω εδώ και χρόνια, πόσο δε μάλιστα να έχω να διασχίσω και τρελές αποστάσεις… α πα πα πα πα…το <><>ζίνγκα<><> ωστόσο δεν το ‘χω! δεν ξέρω καν πού χρησιμοποιείται, όμως χαίρομαι που το έμαθα!! ;))όσο για το mp3 κι εγώ έχω «σωθεί», απομονώνομαι στον κόΖμο μου και τους γράφω όλους κανονικά και πόσο το διασκεδάζω δεν περιγράφεται…καλό μας φθινόπωρο Daria…σου σκάω ένα φιλί πεθυμηΖμένο μιας κι έχουμε να τα πούμε καιρό τώρακαλή δύναμη!

    Μου αρέσει!

  4. ΤΟ ΜΟΝΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΦΟΡΤΩΜΕΝΗ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΔΕΙΟ, ΣΥΧΝΑ ΒΛΕΠΩ ΓΝΩΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΦΑΤΣΕΣ, ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΛΕΩ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΜΕΤΡΟ ΠΛΑΤΑΝΙ ΜΟΥ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΕΚΑΝΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟ ΜΑΝΟΥΒΡΑΡΩ…ΦΙΛΙΑ Υ.Γ. ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ 😉

    Μου αρέσει!

  5. @ Ναι ρε μπουρτζόβλαχε. έλω μια βροχή γενναία. Αλλά να κρατήσει, όχι τσουρ και τέλος. Να βρέχει ασταμάτητα και δυνατά για μέρες.Εγώ φίλε μου επέστρεψα γιατί το ξέρω πως δεν βολεύομαι για πάντα ούτε εδώ ούτε στα πλατάνια και στα νερά.@ Άντε μωρέ μανιταράκι που περιμένεις να διαβάσεις σε δίηγημα για τους οδηγούς λεωφορείων!!! Αχ, πως φαίνονται οι εποχούμενοι…

    Μου αρέσει!

  6. @ Χα χα mAuVe… Κι εγώ φέτος το άκουσα. Ζίνννγκα, με τονισμένο έντονα το νι. Γεμάτο μέχρι εκεί που δεν παίρνει.Εγώ μόνο σε λεωφορεία μπαίνω, άντε και τρόλει, άντε και μετρό. Σπάνια σε ταξί και πολλές φορές ποδαράτη. Που είναι το patsiouri να με κατάλαβει…Καλό φθινόπωρο μωβ, θα τα ξαναπούμε κι από κοντά κάποια στιγμή. Απλά όταν ανεβαίνω μένω λίγο και θέλω να δω πολλούς.@ Αυτά τα μικρά λεωφορεία ATHENA, είναι τα μόνα που δεν χρησιμοποιώ. Αλλά μάλλον είναι κάτι σαν οικογενειακή υπόθεση. Έτσι είναι καλά…

    Μου αρέσει!

  7. Συνδυασμός και των δύο. Κάτι το καλοκαίρι, κάτι η αποκτήνωση.Οι αφίσες που είχαν γεμίσει την Αθήνα διαφήμιζαν εκδηλώσεις για το περιβάλλον και το πράσινο.Πόσο πράσινο να κόπηκε και πόσο περιβάλλον να καταστράφηκε για αυτές τις αφίσες αναρωτιέμαι..

    Μου αρέσει!

  8. @ lenio, αυτή η ακαταστασία μου προκαλεί νεύρα. Και μάλιστα νεύρα που δεν ξέρω πολλές φορές από που προέρχονται. Αν μπορούσα θα τα κατέβαζα όλα αυτά και θα τα πέταγα σε μια τεράστια σακούλα. @ Λάκωνα, διαφήμιζαν και εκδηλώσεις για το περιβάλλον. Και την χειμωνιάτικη κολεξιόν της τάδε μάρκας. Και αυτοκίνητα. Και τσιγάρα. Και ποτά. Και… Και…Δεν θέλω άλλη ενημέρωση ρε παιδί μου. Σώνει πλέον. Έλεος…

    Μου αρέσει!

  9. Εμένα πάντως γιατί μου έχουν λείψει αυτά…;Έτσι, λίγο να κράξω τον οδηγό του λεωφορείου ή το «σταθμάρχη» στην Φιλελλήνων…Έτσι, λίγο, να τα χώσω και να μη βρω το δίκιο μου.<>L<>ekanopedio <>A<>ttikis και τα μυαλά στα κάγκελα…

    Μου αρέσει!

  10. @ Γειά σου βρε gremiii. Να σου πω την αλήθεια, ίσως να μου έλειπαν και μένα αν ξέφευγα για καιρό απ’ αυτά.@ Μίμη, τι να πω; Το καλοκαίρι το άκουσα από δυό τρεις. Ίσως να μην κυκλοφορεί ευρέως στην πόλη σαν έκφραση.

    Μου αρέσει!

  11. ..το λεοφωρείο παίρνει την τελευταία στροφή.. οι ανάσες των επιβατων ..νυσταγμένα πρόσωπα.. ταξιδευμένη σκέψη.. λεοφωρείο ο πόθος… συνεπιβάτες ολοι μας πολίτες του κόσμου αναζητούμε την αποβάθρα..την απο-βάθρα πνιγμένη στο.. ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ …!!!!…καλό μας ταξίδι…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s