Τι είναι πατρίδα; Θα μου πεις τώρα σου ήρθε να ρωτάς τέτοια πράγματα; Δεν το έμαθες στο δημοτικό;

Τι είν’ η πατρίδα μας;
Μην είναι οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άπαρτα ψηλά βουνα;
Κλπ… κλπ… κλπ…
Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα
Κλπ… κλπ… κλπ…

Παρακολουθώ διάφορες συζητήσεις σε φόρα. Όλοι σκοτώνονται με όλους για το ποιοί είναι πατριώτες και ποιοί δεν είναι. Ποιοι αγαπούν την πατρίδα και ποιοι όχι και είναι προδότες. Πατριδολάτρες και πατριδομάχοι… Τι είναι πατρίδα λοιπόν για μένα; Τι είναι αυτό που λένε οι πατριδολάτρες πως θα πέθαιναν για το χατήρι του; Που δεν θ’ αφήσουν κανέναν οχτρό να τους το πάρει;
Πατρίδα είναι για μένα τα παιδικά μου χρόνια. Τελεία. Κι αυτά δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς. Και τα παιδικά χρόνια μου δεν είναι το σπίτι, οι δρόμοι, τα δέντρα, η γειτονιά, οι άνθρωποι. Το σπίτι δεν υπάρχει πια. Το πήρε πρώτα ο σεισμός και μετά οι εργολάβοι. Οι εργολάβοι πήραν και τα διπλανά σπίτια. Οι δρόμοι έγιναν λεωφόροι, το χώμα άσφαλτος, τα δέντρα ξερριζώθηκαν τα περισσότερα, η γειτονιά έγινε αγνώριστη και τους ανθρώπους τους πήρε ο θάνατος. Και τι έμεινε από τα παιδικά μου χρόνια; Οι αναμνήσεις μου. Κι αυτές δεν μπορεί να τις πάρει κανείς. Αν πατρίδα είναι τα κτίρια, τα βουνά κι οι κάμποι, την πατήσατε πατριδολάτρες μου. Αυτά ή άλλαζουν, ή τα παίρνουν οι εργολάβοι ή καίγονται ή μένουν αναλοίωτα και γελάνε μαζί μας. Τα βουνά κι οι κάμποι υπήρχαν πριν από μας και θα υπάρχουν και μετά από τα δισέγγονά μας. Αυτό λέει η μέχρι τώρα εμπειρία. Από δω και πέρα βέβαια, έτσι όπως τα κάναμε σκατά, κανείς δεν ξέρει για πόσο ακόμα θα υπάρχουν. Η πατρίδα όμως δεν είναι ένα θολό ιδεολογικό κατασκεύασμα. Δεν είναι ένα κομμάτι γης που μας ανήκει με τίτλους ιδιοκτησίας. Θα πάλευε κανείς για κάτι που δεν έχει αναμνήσεις; Δικές του αναμνήσεις, όχι επίκτητες. Όχι αναμνήσεις που του τις σφήνωσαν στο μυαλό όπως στην ταινία με τον Σβαρτσενέγκερ. Θα πάλευα για τις ακτές της Κορνουάλλης, όσο υπέροχες κι αν είναι; Αυτή τη στιγμή έχω κάτι παραπάνω από αναμνήσεις από την πόλη που θεωρώ πατρίδα μου; Σχεδόν δεν την αναγνωρίζω. Είναι πατρίδα μου μήπως, η πόλη που πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια; Κι αυτήν σχεδόν δεν τη γνωρίζω. Η πόλη που ζω τώρα; Αλλάζει κι αυτή. Κι εγώ μαζί τους. Αλλάζω. Μόνο στη σφαίρα των αναμνήσεων όλα μένουν ίδια.
Advertisements