Πάλι απεργία το Μετρό. Το πρωί νόμιζα πως κυκλοφορούσαν λεωφορεία αλλά φευ… Φρούδες ελπίδες. Πήρα τρόλει, στριμώχτηκα. Κατέβηκα στο Μετρό των Αμπελοκήπων, περπάτησα μέχρι το Μετρό της Κατεχάκη, πήγε 9 η ώρα και. Λέω δεν μπορεί, θα σκάσει λεωφορείο, τι στα κομμάτια; Το πρώτο εμφανίστηκε στις 9:15 αλλά δεν με βόλευε, το δεύτερο στις 9:25 αλλά ήταν χαλασμένο και έφυγε. Το τρίτο κατά τις 9:35. Δεν βόλευε πολύ αλλά τι να κάνω, ανέβηκα. Έστριβε όμως πιο πριν απ’ όπου νόμιζα, κατέβηκα πάλι, περπάτησα μέχρι τη Μεσογείων, πήρα το επόμενο που επιτέλους βόλευε. Ανάσταση!!!
Το μεσημέρι σκέφτηκα έξυπνα. Πήγα στην αφετηρία του Β5. Θα το πάρω σκέφτηκα από την αφετηρία και τουλάχιστον θα πάω σπίτι καθιστή. Καθιστή πήγα (αφού περίμενα 15 λεπτά στην αφετηρία να έρθει λεφωφορείο που είχε κολλήσει στην κίνηση) αλλά μέχρι την Κατεχάκη πάλι. Είχα ένα θέμα με την Κατεχάκη σήμερα. Η Μεσογείων λίγο πριν φτάσουμε στην Κατεχάκη άρχισε να στουμπώνει. Στην Κατεχάκη ήταν ακούνητη. Το λεωφορείο φίσκα κι εγώ καθιστή μεν αλλά έχοντας αγκαλιά όλους τους γύρω όρθιους. Ζέστη, αρώματα, μπόχες, τα πάντα. Ανοιχτά τα παράθυρα μεν αλλά τι να σου κάνουν κι αυτά, άμα το όχημα είναι ακούνητο; Κόντεψε να μου έρθει εγκεφαλικό. Άσχετο αλλά και σχετικό. Μετά από παρατηρήσεις χρόνων στα ΜΜΜ οι άντρες είναι πάντα πιο βρωμύλοι από τις γυναίκες. Πολύ πιο σπάνια θα σταθείς δίπλα σε γυναίκα που να σε διώχνει με τη μυρωδιά της. Πιθανόν να σε διώχνει γιατί λούστηκε με άρωμα βαρύ κι ασήκωτο στις έξι το πρωί και με την τσίμπλα στο μάτι αλλά και οι άντρες λούζονται χειρότερα όταν βάζουν άρωμα. Γιατί σκατά οι μισοί άντρες βρωμάνε;. Δεν πλένονται τόσο συχνά; Είναι το είδος του ιδρώτα; Δεν αλλάζουν ρούχα και εσώρουχα; Ποτέ δεν κατάλαβα…
Βγήκαν στην επιφάνεια όλα τα κλειστοφοβικά μου σύνδρομα. Ένοιωθα πως αν δεν σηκωθώ αμέσως να τεντώσω και να κουνήσω τα πόδια μου, αυτά θα παραλύσουν. Με το που φτάσαμε στη στάση πάτησα τους μισούς και κατέβηκα. Ευτυχώς είχα προνοήσει να καθήσω δίπλα σε πόρτα. Με ξέρω εγώ…. Πάντα κοντά σε έξοδο γιατί σέρνεται και μια ελαφρά κλειστοφοβία.
Εγώ και το καλό μου λεωφορείο κάναμε τον ίδιο χρόνο να φτάσουμε από την Κατεχάκη στην Αλεξάνδρας. Αυτό στο δρόμο κι εγώ από το πεζοδρόμιο. Μέσα σ’ όλα τρύπησε η κάλτσα και με χτύπησε (λίγο) το μποτάκι. Χίλες φορές όμως να κουνάω τα ποδαράκια μου και να περπατάω στο καθαρό καυσαέριο κι ας με πληγώνουν τα παπούτσια παρά να είμαι σφηνωμένη σ’ ένα σαρδελοκούτι παρέα με τα υπόλοιπα ψαράκια.
Ουφ…
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν πως αντί να ακούω τραγουδάκια, έβαλα ραδιόφωνο και άκουγα ειδήσεις. Ναι είμαι μαζόχα. Έτσι άκουγα, παστωμένη στο λεωφορείο και μετά περπατώντας, τα πάντα για τα χρηματιστήρια, την πτώση των επιτοκίων, τις εγγυημένες μας καταθέσεις από τον ίδιο το χοντρούλη με το ζαβό βλέμμα. Η μία απελπισία πάνω στην άλλη.
Σε τι κόσμο θα μεγαλώσουμε λοιπόν τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα;
Φυσικά η φωτογραφία που συνοδεύει την παρούσα ανάρτηση ουδεμίαν σχέσιν έχει με τη σημερινή πραγματικότητα.
Advertisements