Η συνέχεια της ιστορίας…


Έλεγα να μη συνεχίσω τις ιστορίες από τη γειτονιά που μεγάλωσα. Βαρέθηκα λίγο κι από την άλλη μεριά σκεφτόμουν πως άρχισα να μοιάζω με τη γιαγιά μου, που όταν άρχιζε τις ιστορίες από τα παλιά της λέγαμε με ύφος βαριεστημένο, πως άρχισε πάλι να λέει τις «ιστορίες του μπαρμπαγιαννάκη»… Μετά όμως σκέφτηκα πως άφησα απ’ έξω αυτούς από τους οποίους μου πρωτόρθε η ιδέα να κάνω αυτήν την καταγραφή. Τους μαγαζάτορες της γειτονιάς. Και τη διπλανή μας άφησα απ’ έξω. Την κυρά Μαρίκα, τον τρίτο καρκίνο της πολυκατοικίας.
Η κυρά Μαρίκα, σύζυγος του κυρίου Σάββα με δύο γιους. Το Φοίβο και τον … δεν θυμάμαι. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά ήταν σε μεγάλη βεντέτα με τις δικές μου. Τη μάνα και κυρίως τη γιαγιά μου. Ήταν έτσι από την αρχή που πήγαμε στην πολυκατοικία; Έγινε κάτι αργότερα; Εγώ μια ζωή μαλωμένες τις θυμάμαι. Μάλλον για κάποιο χαζό λόγο. Οπότε, θεωρούσα πως έπρεπε κι εγώ να συμπαραταχθώ με την οικογένεια και δεν της μιλούσα όταν την έβλεπα στο μπαλκόνι ή στη σκάλα. Τι βλακεία!! Παρόλο που η μαμά έλεγε να της λέω καλημέρα. Θυμάμαι κάποτε που η γιαγιά της είχε χρεώσει το θάνατο μιας γλάστρας της. Επέμενε πως ζήλευε η κυρία Μαρίκα το φούλι της, που ήταν μεγάλο, φουντωτό και λουλουδιασμένο και έρριχνε στη γλάστρα σαπουνόνερα και το έκαψε. Ή πως πέταγε βρώμικα νερά στη μπουγάδα μας. Κι αυτό ήταν έγκλημα μέχρι να αποκτήσουμε πλυντήριο. Ξέρετε τι θα πει να πλένονται τα ρούχα εξαμελούς οικογένειας στο χέρι; Εκ των οποίων μελών, τα τρία μικρά παιδιά; Ούτε ψύλλος στον κόρφο της γιαγιάς μου δεν θα ήθελα να είμαι…
Ομηρικοί καυγάδες λοιπόν με τη διπλανή. Έβγαινε η γιαγιά στο μπαλκόνι, όταν ήξερε πως θα την ακούει, κι άρχιζε τη μουρμούρα δυνατά. Χωρίς να λέει όνομα έρριχνε τα μπινελίκια της. Για τις βρωμιάρες που λερώνουν και τα ρούχα των άλλων, για τις σκατόψυχες που λιμπίζονται τις όμορφες γλάστρες κι από την κακία τους τις καίνε. Τελείωνε η γιαγιά κι έμπαινε μέσα, ερχόταν η σειρά της Μαρίκας. Έτσι ακριβώς, μάχη χαρακωμάτων. Που δεν τελείωνε ποτέ γιατί πάντα κάποια αφορμή θα δίνονταν και από τα δύο στρατόπεδα.
Μέρα με τη μέρα που λέτε, εξελισσόταν η κόντρα της γιαγιάς με τη διπλανή… Έμπαινε κι η μάνα μου στο παιχνίδι γιατί τη φυτίλιαζε η γιαγιά όταν γυρνούσε από τη δουλειά της. Έτσι η Μαρίκα, αλλιώς η Μαρίκα… Μέχρι που κάποια στιγμή τη χάσαμε κι άρχισαν οι ψίθυροι για «αρρώστια» και νοσοκομεία. Και γύρισε η κυρά Μαρίκα και της έλειπε ο μισός λαιμός της και ένα κομμάτι από το σαγόνι της. Η γιαγιά και η μαμά σάμπως να μαλάκωσαν. Είχα την αίσθηση πως δεν ήξεραν πως έπρεπε να αντιμετωπίσουν την εχθρά τους. Πως να την πέσεις σ’ έναν εχρό που του έλειπε ο μισός λαιμός; Κάπως σαν να είχε μαλακώσει κι αυτή. Ποτέ δεν αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις τους αλλά οι καυγάδες και οι γκρίνια των δικών μου, σαφώς μειώθηκαν.
Μόνο μια φορά, πριν την αρρώστεια της νομίζω ήταν, που πήγαν να αλλάξουν τα αισθήματα της οικογένειας. Όταν «χάθηκαν» από τη γειτονιά τα αγόρια της, που τότε πρέπει να ήταν φοιτητές ή κάτι τέτοιο. Πρέπει να ρωτήσω τη μαμά για τέτοιου είδους λεπτομέρειες. «Χάθηκαν» λοιπόν τ’ αγόρια και παραξενεύτηκε η γειτονιά. Τους θυμάμαι, όμορφα αγόρια ήταν. Η φήμη λοιπόν που κυκλοφόρησε, ήταν πως τους βούτηξε η Ασφάλεια για πολιτικούς λόγους. Σοκ στη γειτονιά. Τα παιδιά της Μαρίκας και του Σάββα αριστεροί με δράση; Εκεί άκουσα τους γονείς μου να κρυφομιλάνε και σοκαρίστηκα λίγο, γιατί αντί να μιλάνε άσχημα που τα παιδιά τα συνέλαβε η αστυνομία, αντίθετα το συζητούσαν λέγοντας «μωρέ μπράβο τα παληκάρια!! Δεν τους φαίνονταν, σιγανοπαπαδιές ήταν, αλλά μπράβο» Μα να λένε μπράβο; Αφού η αστυνομία έπιανε μόνο τους κακούς. Μπερδεύτηκα λίγο αλλά φυσικά ούτε λόγος να ρωτήσω γιατί το έλεγαν αυτό και τελικά το ξέχασα. Δεν θυμάμαι αν και πότε ξαναφάνηκαν ο Φοίβος και ο αδελφός του. Πριν ή μετά τη μεταπολίτευση; Πάντως ακόμα κι όταν φάνηκαν, νομίζω πως γρήγορα εγκατέλειψαν την οικογενειακή εστία. Τέλος πάντων, αυτή ήταν μια αιτία για να δουν με άλλο μάτι οι δικοί μου τους διπλανούς. Τουλάχιστον δεν ήταν εντελώς κακοί αφού τα παιδιά τους είχαν πολιτική δράση τέτοια, που να τους βουτήξει η ασφάλεια.
Κάποια πράγματα τα έχω πολύ ζωντανά στο κεφάλι μου και κάποια χάνονται στην ομίχλη. Για παράδειγμα ενώ θυμάμαι πολύ καλά το πως ήταν η κυρά Μαρίκα όταν βγήκε από το νοσοκομείο, το πως έφτιαχνε τα μαλλιά της κότσο και το αυστηρό ύφος της δεν θυμάμαι καθόλου πόσο έζησε μετά την αρρώστια. Νομίζω πάντως πως δεν έζησε πολλά χρόνια με το μισό λαιμό η κυρά Μαρίκα. Και πως πέθανε πριν το σεισμό που μας πήρε το σπίτι. Αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Πρέπει να ρωτήσω τη μαμά γι’ αυτά.
Τη φωτογραφία τη βρήκα εδώ
Advertisements

16 thoughts on “Η συνέχεια της ιστορίας…

  1. εμένα πάλι μ’αρέσει πολύ όταν γράφεις αυτές τις ιστορίες. Λόγω αυτών ξεκίνησα να σε διαβάζω.Καλησπέρα Ντάρια μου!υ.γ. Το τραγούδι αυτό της Μαριώς μου θύμιζε πάντα φθινοπωρινό σούρουπο Κυριακής στη Θεσσαλονίκη…σχεδόν ακούω και τον Βαρδάρη. Τι καλά που το έβαλες!

    Μου αρέσει!

  2. Ετσι ήταν και η δική μου «παιδική» γειτονιά . Βλέπεις δεν είχαμε δικό μας σπίτι και οι μετακομίσεις συχνές . Μονοκατοικίες , άντε και κανένα διώροφο . Με την Φροσάρα του καντηναλάφτη και την βαριά φωνή της , τον Μήτσο τον Τσαμπούρη τον φαναρτζή , τον κυρ Παντελη τον Τσουλούφη τον μπακάλη κι άλλους πολλούς . Είχαμε κι εμείς τους «αγνοούμενους» , ποιά γειτονιά δεν είχε ;Πολύ όμορφη η γραφή σου !

    Μου αρέσει!

  3. πού να ξερε τώρα η κυρά-Μαρίκα ότι θα την μνημόνευες με αυτήν την ιστορία…είναι κι αυτό ένα κεράκι στη μνήμη της.Οι άνθρωποι ζουν μέσα μας όσο ζούμε κι εμείς και τους θυμόμαστε.Έχω αδυναμία σε αυτό το όνομα – άλλο Μαρία,άλλο Μαρίκα.Το υποκοριστικό του πάλι,άλλο πράγμα.Το Μαρικάκι.Καλημέρα.

    Μου αρέσει!

  4. @ Γειά σου Κάκο. το δικό μου σπίτι αν δεν το έκανε το σπίτι κομμάτια ο σεισμός ακόμα εκεί θα ήταν. Βλέπεις με μεγάλο στρίμωγμα το είχαν αγοράσει οι γονείς μου. Η φύση όμως είχε άλλα σχέδια. Μια πολυκατοικία έπεσε στη Θεσσαλονίκη και δυο τρεις πολυκατοικίες αχρηστεύτηκαν. Μια άπ’ αυτές η δική μας.Για τα καλά λόγια ευχαριστώ.@ Είναι μεγάλη κουβέντα ένα βιβλίο ocean soul. Άλλο να γράφω ιστοριούλες σ’ ένα μπλογκ και άλλο ένα βιβλίο. Νομίζω, δεν ξέρω….

    Μου αρέσει!

  5. @ «όλα θα πάνε καλά…», τι αισιόδοξο ψευδώνυμο αλήθεια! Έλα ντε, που να το φανταζόταν η κυρά Μαρίκα πως η κόρη και εγγονή της εχθράς γειτόνισσας θα τη θυμόταν τόσο έντονα. Έτσι κι αλλιώς πιστεύω πως η αθανασία του ανθρώπου κρατάει όσο υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που τον θυμάται@ Λιακάδα μου, είναι μελαγχολικό το τραγούδι αλλά όμορφο. Και θυμίζει Θεσσαλονίκη όπως λέει και το μπαλόνι μας το κόκκινο. Ίσως γιατί πήρα τζούρα της πόλης πριν λίγες μέρες.

    Μου αρέσει!

  6. «Μα να λένε μπράβο; Αφού η αστυνομία έπιανε μόνο τους κακούς.»Kαι κοίτα πως καταντήσαμε σήμερα που το «μπράβο » σ’εκείνους που πιάνει η αστυνομία είναι συχνότατο και τα καντήλια σ’εκείνους που δε θα πιάσει ποτέ η αστυνομία καθημερινά…Αν ήμουν εκδότης θα σε έβαζα με το ζόρι να γράψεις βιβλίο.Δυστυχώς δεν είμαι (ούτε αυτό…)

    Μου αρέσει!

  7. Καταλαβαίνω που λες πως βαρέθηκες, σου πέφτει λίγο βαρύ όλο αυτό, το νοιώθω κι εγώ. Είσαι εσύ όμως, όλα αυτά είμαστε εμείς. Κι η γιαγιά… ήταν κατά κάποιο τρόπο blogger, δεν ήταν; Ανώνυμες μπηχτές, τα λέω στη νύφη να τα ακούει η πεθερά… ναι, η γιαγιά ήταν blogger, είσαι blogger πάππου προς πάππου που λένε, πρέπει να ‘σαι περήφανη.

    Μου αρέσει!

  8. @ Ξένη μου σ’ ευχαριστώ.@ patsiouri, τα μικρά παιδιά τα έχουν όλα στο μυαλό τους άσπρο-μαύρο. Τότε ήξερα πως αυτοί που πιάνει η αστυνομία είναι πάντα οι κακοί. Και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί οι γονείς μου έλεγαν μπράβο σε κάποιους που έπιασε η αστυνομία. Από την άλλη δεν μπορούσα να καταλάβω πως ήταν δυνατόν ο Φοίβος και ο αδελφός του να είναι κακοί άνθρωποι ακόμα κι αν ήταν γιοι της κυρά Μαρίκας. Δεν μπορούσε να είναι έγκλημα να είσαι γιός κάποιας που ξεραίνει το φούλι της γιαγιάς σου!!!Και ναι, τον Άλκη Γιαννακά τον ψάχνει πάρα πολύς κόσμος.

    Μου αρέσει!

  9. @ Γιάννη, λες βρε; Για τη γιαγιά λέω…Τι να σου πω; Ίσως αν ζούσε τώρα να ήταν μια blogger. Έλεγε ιστορίες πολλές. Και είχε περάσει τόσα, που πραγματικά εκείνη θα μπορούσε να γράψει βιβλίο.

    Μου αρέσει!

  10. Daria,πέρασα να στο πώ κι από εδώ.Συνέχισε να γράφεις, αφενός γιατί γράφεις αλήθειες και αναμνήσεις και αφετέρου γιατί γράφεις καλά.Καλησπέρα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s