Πολυτεχνείο


Δεν ξέρω τι μέρα έπεφτε η 17η Νοέμβρη το 1973. Θα μπορούσα να ψάξω να το βρω αλλά βαριέμαι. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει μεγάλη σημασία. Ξέρω όμως πως ήμουν στην β΄γυμνασίου και ήμουν απογευματινή. Μέχρι να φύγω από το σπίτι για το σχολείο η μέρα ήταν σαν όλες τις άλλες. Δεν θυμάμαι τίποτε άρα όλα θα ήταν κανονικά. Έφυγα από το σπίτι και πέρασα να πάρω τη φιλενάδα μου τη Δέσποινα, να πάμε μαζί στο σχολείο με τα πόδια, όπως κάθε μέρα. Ήταν μακρυά το σχολείο από το σπίτι. Τα περισσότερα κορίτσια πηγαινοέρχονταν με το λεωφορείο, εγώ και οι φίλες μου όμως όχι. Για πολλούς λόγους. Δεν ξοδεύαμε λεφτά για εισιτήρια, δεν πατικωνόμασταν μέσα στα πλημμυρισμένα από μαθητές και μαθήτριες λεωφορεία και συναντούσαμε στο δρόμο την αντίθετη βάρδια του Ε’ Αρρένων, που εκείνη την ώρα σχολούσε. Λίγο ήταν; Ανταλλαγές βλεμμάτων, σκουντήγματα, κοκκινίσματα και τέτοια. Εκείνη η μέρα λοιπόν ξεκίνησε κανονικά αλλά κάτι στην ατμόσφαιρα έλεγε πως κάτι δεν πάει καλά. Δεν ήξερα τι αλλά όταν είδα τους τίτλους των εφημερίδων στα περίπτερα μπερδεύτηκα. «Πάλι τα τανκς στους δρόμους» έγραφαν, και είναι σαν να το ξαναβλέπω μπροστά μου. Τα τανκς; Ποια τάνκς; Δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτε. Η 28η Οκτωβρίου είχε περάσει. Την είδαμε την παρέλαση. Γιατί πάλι τανκς; Όσο κι αν έστιβα το μυαλό μου δεν μπορούσα να σκεφτώ άλλη εθνική εορτή που να γίνεται παρέλαση και να βγαίνουν τα τανκς στους δρόμους… Είχα μπερδευτεί αλλά φαντάζομαι πως όλο και κάποιος μαθητής του αρρένων θα τράβηξε την προσοχή μου και θα ξεχάστηκα.
Φτάσαμε στο σχολείο. Κι εκεί μια αναταραχή. Το κουδούνι δεν χτύπησε στην ώρα του. Οι μεγαλύτερες μουρμούριζαν σε μικρές ομάδες. Πέρασε μισή ώρα, τίποτε από κουδούνι. Εμείς στην αυλή ν’ αναρωτιόμαστε για το γιατί δεν έχει μάθημα σήμερα. Ποιά γιορτή ήταν που δεν την υπολογίσαμε; Κάποια στιγμή η Φανή, ήρθε και μας είπε πως έγινε κάτι που είχε σχέση με τον Κίσσινγκερ!! Δεν θυμάμαι τι ακριβώς μας είπε αλλά μπήκαμε στην ομάδα της μεγαλύτερης αδελφής της που τα κουβεντιάζανε. Η κάθε μια το κοντό και το μακρύ της. Μέχρι, μιας και δεν χτύπαγε το κουδούνι, το γυρίσαμε σε παιχνίδι ρόλων. Κι εμένα μου δώσανε το ρόλο του κακού. Το ρόλο του Κίσσινγκερ. Άθλιες φιλενάδες μου, σας το χρωστάω αν και δεν θα το θυμάστε. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίναμε γιατί κάτι που έκανε ο Κίσσινγκερ έκανε τους καθηγητές μας να μη χτυπάνε το κουδούνι και να χάνουμε το μάθημα. Όχι πως δεν μας άρεσε αυτό, ούτε λόγος, απλά δεν το καταλαβαίναμε.
Κάποια στιγμή χτύπησε το κουδούνι, μπήκαμε στις τάξεις και ήρθε η καθηγήτρια των αγγλικών, η κυρία Μόδη, και… τίποτε. Μας κοιτούσε, την κοιτούσαμε, λέγαμε σαχλαμαρίτσες αλλά μάθημα γιοκ. Αυτό κι αν ήταν από τ’ ανήκουστα!!! Μόλις κάναμε διάλειμμα, μας μίλησε η λυκειάρχης και μας είπε πως δεν θα κάνουμε μάθημα σήμερα και θα πρέπει να γυρίσουμε στα σπίτια μας αλλά κατευθείαν. Να μην χαζολογήσουμε στο δρόμο και μην πάμε βόλτες αλλά κατευθείαν στο σπίτι. Χοροπηδώντας από τη χαρά για την απρόσμενη εξέλιξη φύγαμε. Δεύτερο παράξενο. Στα περίπτερα δεν υπήρχε καμμία εφημερίδα. Ούτε μία. Μα που πήγαν; Πρώτη φορά μέσα σε δύο ώρες ξεπούλησαν. Μετά από χρόνια έμαθα πως τις είχαν μαζέψει από τα περίπτερα άρον άρον… Δεν καταλάβαινα τίποτε εντελώς. Πέρασα από το μαγαζί της μαμάς, της είπα τι έγινε, με ξαπόστειλε κατευθείαν στο σπίτι και μετά από λίγο έκλεισε κι αυτή το μαγαζί και γύρισε σπίτι. Σιγομουρμούριζαν με τη γιαγιά, έκλεισαν τα παντζούρια μεσημεριάτικα και όταν τα άνοιξα για να βγω στο μπαλκόνι άρχισε να τσιρίζει η μαμά να μπω μέσα γιατί μπορεί να φάω καμμιά αδέσποτη σφαίρα. Τρελάθηκα. Τι σφαίρα έλεγε η μάνα μου; Σφαίρες στη γειτονιά μας; Από που κι ως που; Όλα τα τρελά εκείνη την ημέρα συνέβαιναν. Κι αυτή η ερημιά στους δρόμους!!! Μια κανονική καθημερινή μέρα ήταν και όλα ήταν κλειστά και αμπαρωμένα και δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Και κανένας δεν έλεγε κουβέντα. Μόνο τα μουρ μουρ ανάμεσα στη γιαγιά, τη μαμά και τον μπαμπά που μαζεύτηκε κι αυτός νωρίς.
Το βράδυ τα είδαμε στην τηλεόραση. Το τανκς, τις φωτιές, το χαμό. Και τότε ο μπαμπάς πήρε τη μαμά και άρχισε να την τραβολογάει για χορό. «Πέφτουνε Σταυρούλα, πέφτουνε. Τέλειωσε…» της έλεγε. Και γελούσε και χοροπηδούσε. Και η μαμά γελώντας του έλεγε να μη φωνάζει και πως ακόμα δεν έπεσε κανείς και πως δεν πρέπει ν’ ακουστούμε. Τίποτε δεν καταλάβαινα αλλά γελούσα κι εγώ. Ποιοί πέφτουνε; Άσε που δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου. Είναι δυνατό να κάψανε την Αθήνα οι φοιτητές; Οι φοιτητές δεν έκαναν τέτοια πράγματα. Φοιτήτρια θα γινόμουν κι εγώ σε λίγα χρόνια και τους είχα σε μεγάλη υπόληψη. Δεν κάνουν τέτοια πράγματα οι φοιτητές…
Το βράδυ, δεν θυμάμαι αν ήταν το ίδιο βράδυ ή το άλλο, είδα την εκπομπή του Μαστοράκη. Εκεί έπεσε η χούντα για το δικό μου το μυαλό. Γκρεμίστηκε και μάλιστα για τον πιο ηλίθιο λόγο. Έβγαλε ο Μαστοράκης κάτι φοιτητές –τα ξέρετε όλοι- που μιλούσαν για το τι έγινε. Και έλεγαν για το πόσο καλά τους φέρθηκαν στην Ασφάλεια και πόσο ευγενικοί ήταν. Δεν το πίστεψα και έγινα έξαλλη. Γιατί όμως; Εδώ είναι το θέμα. Γιατί πρώτον δεν πίστευα πως έκαναν όλα αυτά τα μπάχαλα οι φοιτητές. Αυτό ήταν τεράστιο ψέμα. Οι φοιτητές αποκλείεται να έκαψαν την Αθήνα. Αλλά αν την είχαν κάψει στ’ αλήθεια, ήταν δυνατό να τους έπιαναν και να τους χάϊδευαν; Αν έκαιγαν το σπίτι μας, ο μπαμπάς μου θα τους σούβλιζε. Αυτό λέει η λογική. Κι αυτοί έλεγαν πως τους φέρθηκαν με το γάντι; Ήταν ψέμματα. Και μιας και πίστευα ακράδαντα πως οι φοιτητές δεν λένε ψέμματα, τα έλεγαν οι άλλοι. Τέλος. Απλή λογική.
Από κείνο το βράδυ δεν τους πίστευα. Κι εγώ, ένα παιδί που μεγάλωσα μέσα στη χούντα και έλεγα στη μάνα μου γεμάτη χαρά πως στο δημοψήφισμα πήραν 90%, φέρνοντάς την σε απόγνωση για το παιδί που μεγαλώνει, εγώ που τραγουδούσα τον ύμνο της χούντας, σταμάτησα να τα κάνω όλα αυτά. Μαχαίρι. Γιατί αυτοί ήταν ψεύτες και συκοφάντες.
Η μεταπολίτευση με βρήκε έτοιμη λοιπόν να τρέξω στην πρώτη πορεία για το πολυτεχνείο, αψηφώντας τη μάνα μου και φέρνοντάς την στα πρόθυρα του εγκεφαλικού από το φόβο μη με χάσει στο χαμό. Αλλά αυτές είναι άλλες ιστορίες…

32 thoughts on “Πολυτεχνείο

  1. Διαβαζοντάς τις αναμνήσεις σου, ήταν σαν να βρέθηκα εκεί…Τώρα…Όλα είναι επιτηδευμένα…Η κόρη μου στην Πέμπτη τάξη του Δημοτικού θα παίξει τον ρόλο μιας φοιτήτριας που σκοτώνεται.Και αυτό που με λυπεί είναι οτι δεν της έχουν πει τι σημαίνει δικτατορία.Απλά για αυτήν είναι ένα ακόμα γεγονός όπως αυτά που διαβάζει στο βιβλίο της ιστορίας της.«O Tempora O Mores»Ενα όμορφο ΣΚ για σένα:)

    Μου αρέσει!

  2. Ψιλοσυγκινήθηκα….Εγώ σαν λιγώτερο ομιλιτικός έκανα < HREF="http://www.hellaswebnews.com/node/38" REL="nofollow">αυτό.<> Ξέρω καλά όμως τι λές. Κι εγώ όταν γύρισα το πρωί σπίτι την επομένη εκείνης της νύχτας βρήκα τον πατερα μου να κάνει ακριβώς τα ίδια. (μετά το ουφφφφφ είσαι καλά παιδί μου?)Και μια δικια μου < HREF="http://www.hellaswebnews.com/node/39" REL="nofollow"> αφήγηση <> από μέρες παλιότερες του πολυτεχνείου.

    Μου αρέσει!

  3. Έντεκα χρονών ήμουν. Η ίδια ακριβώς κατάσταση αναμονής επικρατούσε και στο δημοτικό σχολείο που πήγαινα. Προφανώς όλοι περίμεναν τις οδηγίες από την Διεύθυνση Εκπαίδευσης.Οι φοιτητές του ’73 έχουν χαραχτεί στην μνήμη μου ως ήρωες και μόνο ως τέτοιους θέλω να τους θυμάμαι. Από πολύ μικρός με μάγευε το ραδιόφωνο, και στο σπίτι μας ήταν πάντα ανοικτό.Έτσι και τότε. Ακόμη και σήμερα τέτοιες μέρες ηχεί στα αυτιά μου η φορτισμένη με πάθος και συγκίνηση φωνή του εκφωνητή του ελεύθερου ραδιοφωνικού σταθμού: «…αδέλφια μας στρατιώτες…αδέλφια μας στρατιώτες…είμαστε άοπλοι…είμαστε άοπλοι…πως είναι δυνατόν να χυθεί ελληνικό αίμα…». Δεν το κρύβω…δακρύζω. Πόση λεβεντιά και πάθος για Ελευθερία και Δημοκρατία έκρυβε αυτή η φωνή. Συγκρίνοντας το τότε και το σήμερα , με την πλήρη εκμετάλλευση και σχεδόν εκπόρνευση της επετείου του Πολυτεχνείου, εξαγριώνομαι. Όντας Blogger, στην περσινή επέτειο, δεν τόλμησα να γράψω ούτε μία σειρά. Δεν ήξερα πόσο «μακριά» θα μπορούσε να φτάσει μία ανάρτηση μου για αυτό το θέμα.Φέτος, διαβάζοντας την δική σου ανάρτηση κατάλαβα σε ποιόν οφείλω τον φόρο τιμής, και θα κάνω το χρέος μου ευθύς αμέσως μετά το συγκεκριμένο σχόλιο.Σε ευχαριστώ, Daria.

    Μου αρέσει!

  4. @ Έτσι είναι Kaveiros… Τα μικρά δεν θυμούνται…Μουαχαχαχα@ Γειά σου TiTaNiA. Δεν ήταν και πολύ ηρωικές οι αναμνήσεις μου. Αλλά εγώ έτσι τις βίωσα εκείνες τις μέρες, μέσα στην άγνοιά μου. Οι γονείς μου, αριστεροί και φοβισμένοι, δεν μου έλεγαν τίποτε.Για τα παιδιά τώρα το Πολυτεχνείο φαντάζει τόσο μακρυνό όσο φάνταζε και για μένα/μας η κατοζή. Μου έλεγε ο μπαμπάς ιστορίες και νίμιζα πως μιλούσε για έναν άλλο κόσμο. Και απείχαμε τόσα χρόνια όσα τώρα τα παιδιά μας από το Πολυτεχνείο. Έτσι είναι δυστυχώς…

    Μου αρέσει!

  5. @ tkc0109, hello.@ Χαμογελάς George; Ιστορίες του μπαρμπαγιαννάκη σου ακούγονται; @ Καλώς τον aris53m. Όλοι έχουμε μια μικρή ιστορία να θυμηθούμε από τότε. Όσοι είμασταν σε μια ηλικία να καταλαβαίνουμε λίγα πράγματα. Έντονες στιγμές. Φορτισμένες…

    Μου αρέσει!

  6. @ Γειά σου X-MAN. Κι εγώ τόσο περίπου ήμου. Λίγο μεγαλύτερη, 12μιση. Πάντως αυτό που μου είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν οι εφημερίδες. Που χάθηκαν ως δια μαγείας από τα περίπτερα. Φοβερό ήταν.Στη Θεσσαλονίκη έτσι κι αλλιώς ένας απόηχος έφτασε παρόλο που είχαν καταληφθεί κι εκεί οι σχολές. Ο περισσότερος κόσμος δεν το πήρε χαμπάρι.

    Μου αρέσει!

  7. Daria ,καλησπέρα . Πες μου σε παρακαλώ , όχι για κανέναν άλλο λόγο , αλλά για να βεβαιωθώ ότι δεν είμαι ο μόνος . κάθε χρόνο τέτοια μέρα , δεν σε σφίγγει ένας κόμπος στο λαιμό , σα να θες να κλάψεις και να ντρέπεσαι να μην σε δουν ;Καλή βδομάδα καιας προστατέψουμε τα παιδιά μας Αύριο !

    Μου αρέσει!

  8. @ Δεν το περίμενες Γιάννη; Τι να έγραφα μωρέ; Αναλύσεις για το νόημα της επετείου; Όλοι λένε το κοντό και το μακρύ τους. Τι θα χρειαζόταν άλλη μία; Όμως, κάθε χρόνο αυτές τις μέρες, σκέφτομαι εκείνο το κοριτσάκι που για 7 χρόνια κανείς δεν του είχε πει τίποτε, από φόβο, και κείνες τις μέρες σαν να άρχισε να μεγαλώνει…

    Μου αρέσει!

  9. @ Δεν ξέρω αν είναι έτσι όπως τα λες Κάκο αλλά σίγουρα κάτι με πιάνει. Σήμερα παρακολούθησα τη γιορτή στο σχολείο του μικρού. Και σκεφτόμουν πως για μένα τα τραγούδια που τραγούδησαν τα παιδιά σε μένα και σε άλλους γονείς λέγανε πολλά και λίγο μας βούρκωναν (άλλο αν κοιτούσαμε δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να το κρύψουμε) ενώ στα μικρά δεν νομίζω πως έλεγαν πολλά παραπάνω απ’ όσα σε μας τα τραγούδια της Βέμπο.Βέβαια το Πολυτεχνείο μπορεί πιο εύκολα να γίνει κάτι πιο οικείο. Τα παιδιά μας (τουλάχιστον στην Αθήνα) μπορούν να περάσουν απ’ έξω ενώ τα βουνά της Αλβανίας μας πέφτουν λίγο μακρυά και οι Γερμανοί ήταν έτσι κι αλλιώς ξένοι σε αντίθεση με τους συνταγματάρχες.

    Μου αρέσει!

  10. Αν και τότε δεν είχα γεννηθεί καν… αυτή η ιστορία του Πολυτεχνείου με κάνει ράκος! Είναι και οι ιστορίες του πατέρα μου… του πατέρα του Λ. …

    Μου αρέσει!

  11. Aν θυμαμαι καλα ήταν Σαββατο η 17η Νοεμβρη1973 Daria..Αν θυμαμαι καλα.. γιατι οι μερες ηταν πολυ φορτισμενες …Τα Εξαρχεια φλομωμενα δακρυγονο.. δυσκολα ξεχωριζες τη διαδρομη σου ! Το μονο που θυμαμαι καλα ειναι τα ματια (με κραγιον περασμενα γυρω)κι ο λαιμος που ποναγαν απο τα δακρυγονα, και το διαπεραστικο κρυο που εκανε αλλα δεν μας διαπερνουσε τιποτα! Γιατι μεσα μας εκαιγε μια αλλη φλόγα! Δες αν θες τι εγραψα..Φιλια!

    Μου αρέσει!

  12. @ Μανιταράκι οι θύμησες των δικών μας ανθρώπων, αυτών που αγαπάμε γίνονται μερικές φορές και δικές μας κι ας μην τις ζήσαμε ποτέ.Φιλιά μανιταράκι.

    Μου αρέσει!

  13. @ xeimwniatikhliakada, η Θεσσαλονίκη ήταν μακρυά. Παρόλο που είχαν καταληφθεί και σχολές εκεί και υπήρχε ραδιοφωνικός σταθμός, δεν έγινε ο χαμός της Αθήνας. Δεν ξέρω αν ο κόσμος στη Θεσσαλονίκη είχε πάρει χαμπάρι τι γινόταν στην Αθήνα και στις σχολές της πόλης. Εγώ πάντως μέχρι εκείνο το βράδυ κοιμόμουν τον ύπνο του δικαίου μιας και οι γονείς μου δεν έβγαζαν τσιμουδιά από φόβο.

    Μου αρέσει!

  14. @ Ναι Γιάννη, Παρασκευή ήταν 16 του μήνα. Τότε βέβαια είχαμε σχολείο και τα Σάββατα. Θυμάστε; Και φυσικά εκείνο το Σάββατο δεν πήγαμε. Δεν θυμάμαι αν έμειναν και τη Δευτέρα κλειστά.

    Μου αρέσει!

  15. παράξενα πράγματα, τόσοι καλοί άνθρωποι και με ευαισθησίες και τότε, κι όμως έπρεπε να φθάσουν τα πράγματα τα παράξενα μέχρι τα γεγονότα του πολυτεχνείου και της κύπρου.

    Μου αρέσει!

  16. @ Είδες βρε κόκκινο μπαλόνι; Κι όμως, σε μένα εκείνη η παράξενη μέρα έκανε κλικ. Τη θεωρώ πολύ σημαδιακή μέρα για τη δική μου τη ζωή.@ ho tsi minh, πολύ χαίρομαι που σας ξαναβλέπω εδώ. Ειλικρινά.Υπήρχαν πολλοί καλοί άνθρωποι και τότε, όπως υπάρχουν και τώρα. Τότε ήταν φοβισμένοι, τώρα νομίζω είναι παραζαλισμένοι και πνιγμένοι στα χρέη. Κάθε εποχή πιστεύω πως χρειάζεται τη δική της μαύρη και παράξενη στιγμή για να πάρει τη στροφή. Ποιά θα είναι η τωρινή δεν μπορώ να φανταστώ αλλά θα έρθει.

    Μου αρέσει!

  17. Nταρια ειχα τελειωσει το Γυμνασιο τοτε Ιουνιο μηνα πηρα το απολυτηριο και Νοεμβρη εγιναν τα γεγονοτα.Ξερω πολυ καλα τι λες γιατι γνωριζω σε ποσο μεγαλη αποσταση απο τα δεινα ηθελαν να μας κρατησουν απο τον φοβο τους οι γονεις.Η άγνοια των παιδιων τοτε ηταν παροιμιωδης…αλλα μηπως και σημερα το ιδιο δεν ισχυει?Σημερα βεβαια οχι απο τον φοβο αλλα απο την αδιαφορια.ισως ομως κι απο αλλους παραγοντες που αυτη τη στιγμη δεν μπορουμε να κατανοησουμε ακριβως.Βλεπεις απεχουμε πολλα χρονια απο τα παιδια που ειναι τωρα 14 η 17 χρονων.πολλα φιλια καλη μου

    Μου αρέσει!

  18. @ faraona μου, ήμουν σίγουρη πως αν το διάβαζες εσύ θα την έβλεπες την εικόνα. Στην αυλή του σχολείου στη Μαρτίου, μπουλούκια μαζεμμένες κάτω από τα πεύκα, να κουβεντιάζουμε με έξαψη. Τα θυμάσαι τα πεύκα της αυλής που γέμιζαν από κάτω τους με κάμπιες την άνοιξη;Όπως επίσης θα καταλαβαίνεις τι θα πει σχολάει η αντίθετη βάρδια του Ε’ Αρρένων και πλημμυρίζει η Β. Όλγας και η Β. Γεωργίου με μαθητές και μαθήτριες…

    Μου αρέσει!

  19. δεν ξέρω τι να πω… αυτή η παιδική αφέλεια και οι γονείς σου που πιάσανε χορό…ναι..εγώ δεν είχα γεννηθεί αλλά από τότε που γεννήθηκα στα καροτσάκια με τρέχαν στις πορείες…κι έπειτα μόνη μου. Εδώ και λίγα χρόνια σταμάτησα. Μα πάντα τη μέρα αυτή μια χαρά και συγχρόνως μια θλίψη νιώθω μέσα μου.Χθες πήγα και είδα τοDER BAADER MEINHOF KOMPLEXαν δεν το χεις δει ήδη…μην το χάσεις.Να είσαι καλά Δ. θα τα πούμε στο παρτυ!

    Μου αρέσει!

  20. Αν θα μπορούσε πλέον να υπάρξει λόγος που να μου πει κάτι, να μπορεί να μου μιλήσει με τέτοιο τίτλο αυτό εδώ είναι. Τελικά αν αξίζουν κάτι τα blogs – που ως επι τω πλείστον μου φαίνονται τόσο αυτιστικά στις λέξεις τους – είναι πως μπορεί να υπάρξει Προσωπικός Λόγος που μπορεί να Μιλήσει σε κάποιον ‘Αλλο ενώ δεν έχει τίποτα δικό του. Και τόσες φορές που επανέλαβα τις ίδιες λέξεις είναι μάλλον διότι το κείμενο σου δεν χρειάζεται σχόλια. Είναι μάλλον από αυτά που [σε αναλογικά μέσα] βγάζεις φωτοτυπία ή κόβεις και κολλάς σε ένα τετράδιο που θες να κάνεις δώρο στο παιδί ή σε φίλο σου. Παιδί δεν έχω, μα έχω ανηψιά. Κι επειδή είναι μόλις ενός, ίσως αυτά εδώ τα λόγια σου, ίσως την κάνουν κάποτε να μαθαίνει για αυτή την Κατοχή λίγο πιο «άμεσα» απ’όσο γίνεται.Α.

    Μου αρέσει!

  21. @ Ανώνυμε, το σχόλιό σου, δυό μήνες μετά την ανάρτηση είναι το καλύτερο σχόλιο που έχω δεχτεί ποτέ. Σ’ ευχαριστώ ειλικρινά.Δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτε περισσότερο από το βίωμά μου. Δεν μπορεί ο λόγος μου να είναι κάτι περισσότερο από προσωπικός.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s