Από χτες το βράδυ νιώθω θυμό. Πολύ θυμό που όσο περνάει η ώρα μεγαλώνει. Και μια διάθεση να ξεράσω. Τόσο πολύ που δεν έχω λόγια. Συνωστίζονται τόσο πολλά λόγια στην άκρη του μυαλού και της γλώσσας μου που τελικά δεν βγαίνει τίποτε. Μόνο θυμός άφωνος και αηδία.
Κι έπρεπε να στολίσω και το δέντρο….
Edit 21:20
Σήμερα βγήκα στο μπαλκόνι μου και ανάπνευσα μαζεμένα όσα χημικά δεν έχω ρουφήξει σε όλες τις πορείες που έχω πάει. Η γειτονιά μου ήταν σαν Βαγδάτη. Τράβαγα με κάμερα τις διμοιρίες των ΜΑΤ κάτω από το σπίτι μου, βήχοντας και κλαίγοντας. Και μετά, όταν ησύχασαν λίγο τα πράγματα, βγήκα να δω με τα μάτια μου τι έγινε. Σαν μετά από πόλεμο ήταν. Θέλω να πω ένα τεράστιο «άι σιχτίρ» αλλά έχω μπλοκάρει. Δεν ξέρω σε ποιανού τα μούτρα να το φωνάξω. Στους μπάτσους; στους υπουργούς; στο γείτονα; στα μούτρα μου; Θα ήθελα να πετάω πέτρες με τα οργισμένα πιτσιρίκια. Αλλά αυτές δεν τις πέταξα όταν ήμουν πιτσιρίκι. Τώρα είναι αργά. Η λογική επικρατεί και βάζει κάτω το θυμικό μου.
Θα περιμένω. Δεν ξέρω τι θα γεννήσει αυτή η οργή αλλά κάτι θα γεννήσει. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θα μου αρέσει αυτό που θα βγει. Φοβάμαι πως όχι.
Εdit 23:45

Update 14:50
Κι ένα πολύ καλό άρθρο του Ματθαίου Τσιμιτάκη
Advertisements