……………….


Χτες το απόγευμα κατέβηκα στο κέντρο, στην πορεία. Πήγα στα Προπύλαια ενώ στην Ομόνοια είχε συγκέντρωση το ΚΚΕ. Ο μικρός ήταν σ’ ένα φίλο του κι ο Κώστας μου έλεγε πως είμαι τρελή να κατέβω στο κέντρο μέσα στις φωτιές. Εμένα μου την είχε δώσει στο κρανίο. Δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να υποχωρήσει μπροστά σε όποιους ήθελαν να μου επιβάλλουν το φόβο. Κανένας δεν είχε το δικαίωμα να με φοβίσει και να μην κατέβω να δείξω πόσο θυμωμένη είμαι. Είτε αυτός είναι μπάτσος που με ψεκάζει με χημικά σχεδόν εξ’ επαφής, είτε ένας πιτσιρικάς με με καδρόνι και λοστό στο χέρι που σπάει ό,τι βρει μπροστά του. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα ούτε να με φοβίσει, ούτε να ασκήσει πολιτική στο όνομά μου. Ο θυμός είναι δικός μου και δεν εκχωρώ σε κανέναν το δικαίωμα να τον εκφράσει και να τον διαχειριστεί.
Κατέβηκα λοιπόν. Δεν έμεινα πολύ, μια ώρα. Με τρέλαναν στα τηλέφωνα τ’ αγόρια που έμειναν στο σπίτι και έβλεπαν στην τηλεόραση τα τεκταινόμενα. Τους καταλάβαινα. Κι εγώ αν τα έβλεπα από την τηλεόραση θα ήμουν στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Αυτό που δεν άκουσα σήμερα να λένε στις ειδήσεις είναι πως χτες, στο κέντρο της Αθήνας δεν είχε μόνο οργισμένους πιτσιρικάδες που παίζαν κλεφτοπόλεμο με τους μπάτσους, πιτσιρικάδες που έσπαζαν βιτρίνες και άρπαζαν όσα χωρούσαν οι τσέπες τους. Είχε και χιλιάδες ανθρώπους σαν και μένα, που δεν έχουν πετάξει πέτρα στη ζωή τους αν και πολλές φορές θα ήθελαν. Χιλιάδες τέτοιους ανθρώπους να πορεύονται στη Σταδίου ανάμεσα σε μπάτσους που έρριχναν οβίδες κρότου-λάμψης και απίστευτα πολλά χημικά και τους άλλους με τις πέτρες. Ανθρώπους που δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα, μεγάλους, μικρότερους, μεσήλικες, γέρους. Που είχαν πεισμώσει και έβλεπες στο βλέμμα τους πως δεν γούσταραν να είναι εκφραστές της οργής τους οι πιτσιρικάδες που ήταν οργισμένοι. Που δεν ήξεραν στην τελική, αν γούσταραν ή όχι να βλέπουν να σπάει η τζαμαρία μιας τράπεζας (μιας και οι περισσότεροι είναι δεμένοι με δάνεια με κάποια από δαύτες), που φώναζαν συνθήματα ενάντια στους μπάτσους και ταυτόχρονα έκραζαν τους πιτσιρικάδες με τα λοστάρια όταν έσπαγαν μαγαζιά και προσπαθούσαν να κρατηθούν μαζεμένοι και να μη διαλυθούν από τα χιλιάδες χημικά που κατάπιναν.
Έφυγα κάποια στιγμή ανάμεσα σε βολίδες κρότου-λάμψης και χημικών, περνώντας ανάμεσα σε κάποιους που έσπαγαν ανενόχλητοι τις βιτρίνες στη Βουκουρεστίου, κουκουλοφόρα κι εγώ ανάμεσα στους κουκουλοφόρους, μιας και ένα μαντήλι στο πρόσωπο είναι ο μόνος τρόπος να μπορείς να αναπνεύσεις κάπως και να μην νιώθεις έντονο το κάψιμο που προκαλούν αυτά τα χημικά στο πρόσωπο. Τουλάχιστον το μαντήλι μου ήταν μωβ και όχι μαύρο…
Τα υπόλοιπα τα είδα από την τηλεόραση, παγωμένη και μη ξέροντας πάλι κατά που να φτύσω, που να μουτζώσω.
Σήμερα θα ξανακατέβω σε λίγο στο κέντρο. Για λίγη ώρα πάλι γιατί πρέπει να μαζέψω και το παιδί από το σχολείο, που χτες κοιμήθηκε τρομαγμένος. Που δεν ξέρω τι να του πω για το ποιός φταίει για όλα αυτά που βλέπει και ακούει τρεις μέρες τώρα.
Κι αύριο θα κατέβω. Είναι δικός μου ο θυμός κουφάλες.
Update: Τα έχω πάρει στο κρανίο με το ΚΚΕ. Πάντα δεν τους άντεχα αλλά μετά περνάει ο καιρός κι εκεί που πάω να τους συμπαθήσω κάτι κάνουν για να μου θυμίσουν όλους τους λόγους για τους οποίους τους θεωρώ μαλάκες.
Δυο μέρες τώρα, επευφημούν το ΚΚΕ η Ν.Δ. και ο Καρατζαφύρερ, για το πόσο καλό κόμμα είναι και πόσο καλή οργάνωση έχει κι αυτό δέχεται τα εύσημα και κοκορεύεται. Ξεχάσανε οι μαλάκες όμως, τη δήλωση που έκαναν όταν πέθανε ο Φαράκος και οι ξεφτιλισμένοι δεν χαλάλισαν ούτε μια ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου. Αντίθετα το μόνο που δήλωσαν είναι «πως ο καθένας κρίνεται απ’ αυτούς που λένε καλά λόγια γιαυτόν».
Έτσι κρίνεστε τώρα κι εσείς ξεφτίλες του ΚΚΕ. Απ’ αυτούς που λένε καλά λόγια για σας κι εσείς δεν έχετε κρυφτεί ακόμα.
Advertisements

35 thoughts on “……………….

  1. Daria έχεις κότσια…Εγώ ακολούθησα μια παρέα μαθητών για ένα τρίλεπτο γιατί με συνεπήρε η οργή τους και ο ζήλος τους…Στις 5την έκανα για το σπίτι.Μούτζωνε ελεύθερα προς πάσα κατεύθυνση, σε κάθε μικροπολιτικό και κάθε κλέφτη και ληστή που στηλεύει το κορμάκι του 15χρονου αγοριού…αυτού του αναρχικού-όπως μας λέει η Αστυνομία-που είχε ως αγαπημένο ήρωα τον Μπόμπ τον Σφουγγαράκι!!!!! (Κρατούσε ιστοσελίδα ο μικρός και είχε φωτογραφία του)Μούτζωνε και προς τα εμένα, και προς τον γείτονα, γιατί θα ξεχάσουμε, γιατί είμαστε ζώα και τα ίδια θα ξαναφηφίσουμε…Μούτζωνε ελεύθερα

    Μου αρέσει!

  2. Με άλλα λόγια θα στο πω κι έναν ανάπηρο σκοπότην ονειρεύτηκα ξανά συγκάτοικο σ’ ένα βραχνάνα με ξυπνάει με βρισιέςΝα δεις τι σου ‘χω για μετάΜαχαιρίτσας ΛαυρέντηςΜουσική/Στίχοι: Μαχαιρίτσας Λαυρέντης/Γκανάς Μιχάλης

    Μου αρέσει!

  3. Aγαπητή μου Δ. το ξερά πως εδώ μέσα θα βρισκά κάτι δυνατό σήμερα. Κάτι οικείο, κάτι αληθινό.Καλά κάνεις και σε θαυμάζω. Δυό μέρες τώρα κάθομαι σ’ αναμμένα κάρβουνα. Να κατέβω…να μη κατέβω…δεν είναι και ο δρόμος μου βλέπεις… και σήμερα το πήρα απόφαση…και γω…για μια ώρα έτσι…γιατί πράγματι κουφάλες…ο θυμός είναι δικός μου!Γυρίζοντας σπίτι πριν λίγο…δεν χρειάστηκε να ανόίξω την τηλεόραση. Όλα μέσα στο κεφάλι…Να είσαι καλά!

    Μου αρέσει!

  4. @ Σκατά στα μούτρα μου έχω Θράσο. Τα νεύρα μου έχω και αντί να μου περνάνε μέρα με τη μέρα, αυτά θεριεύουν. Θέλω να είμαι εκεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά που κατέβηκα σε πορεία.

    Μου αρέσει!

  5. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτή την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την υπονόμευση της δημοκρατίας και από τις δύο πλευρές. Δυστυχώς την πληρώνουν πάντα άνθρωποι που δεν φταίνε. Το έχω πάρει πολλή σοβαρά και πραγματικά νιώθω μεγάλη αηδία. Να προσέχετε εκεί.

    Μου αρέσει!

  6. Σήμερα ήθελε να κατέβει ο μεγάλος μου γιος στο κέντρο και είπαμε με τη Ρένα ότι φρόνιμο είναι να κατέβουμε και εμείς να τον έχουμε από κοντά. Παιδιά αυτά 16 χρονών, ανασφαλείς γονείς εμείς ανεγκέφαλοι με πιστόλια οι άλλοι… Αυτό που μου έκανε εντύπωση μόλις κατ’εβηκα από το μετρο στο Σύνταγμα ήταν η ομαλή ζωή της πόλης. Περπατήσαμε μέχρι το Πολυτεχνείο είδαμε πολλές σπασμένες βιτρίνες, κάποια καμένα μαγαζιά, αλλά όχι την εικόνα που είχα αποκομίσει όλη τη νύχτα από την τηλεόραση…Γέμισα με ερωτηματικά… Τα οποία μου έφυγαν όταν καθίσαμε σε ένα τσιπουράδικο…

    Μου αρέσει!

  7. Ντάρια κι’εγώ μία απ’τα ίδια.Αρνούμαι πλέον να κλειστώ στο σπίτι.Θα βγαίνω κάθε φορά, θα περιφέρω άσκοπα το σώμα μου παντού όπου υπάρχουν πορείες μόνο για να δείξω πως ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ’ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ.Τα’χω πάρει.Και όσο περνούν οι μέρες τα παίρνω ακόμη περισσότερο…Στον επόμενο τόνο, ο κόσμος θ’αρχίσει να σπάει ότι βρει μπροστά του, χωρίς κουκούλες…δε θα υπάρχει λόγος.

    Μου αρέσει!

  8. Χαίρομαι που διαπιστώνω πως δεν είμαι η μόνη την οποία άλλαξε αυτή η ιστορία…Οκ, πήγαινα σε πορείες, θα συνεχίσω να πηγαίνω, πλέον θα αρχίσω και να μιλάω εντονότερα από ποτέ. Οχι παιδιά, να μην ξεχάσουμε…

    Μου αρέσει!

  9. Ο μόνος τρόπος να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει κανείς τέτοιου μεγέθους γεγονότα, είναι να τα βιώσει με τη φυσική του παρουσία και όχι μέσα από την τηλεόραση.Θά θελα να ήμουν κι εγώ εκεί και χτές και σήμερα και αύριο…

    Μου αρέσει!

  10. Καλά, το τιμημένο έχει απασφαλίσει. Σήμερις μόνο δύο εφημερίδες είχαν πρωτοσέλιδες και με μπολντ τις δηλώσεις της Αλέκας περί Συριζα που χαιδεύει τ’ αυτιά των κουκουλοφόρων: ο Αδέσμευτος Ρίζου και ο Ελεύθερος (σκέτος). Χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη πάει, καθώς ό,τι δεν μπορεί να εξηγήσει, φροντίζει να το διαβάλλει.

    Μου αρέσει!

  11. Daria, διαβάζω την οργή σου εδώ. Τις θυμωμένες σου λέξεις, σε νοιώθω που υποφέρεις. Σε ζηλεύω ξέρεις, που μπορείς να τρέχεις ακόμη στο πεζοδρόμιο, που ‘χεις το κουράγιο να το κάνεις, που ‘χει μείνει κάτι ακόμα μέσα σου. Να ‘σαι καλά.

    Μου αρέσει!

  12. @ Πολλοί γονείς τελικά κατέβηκαν έτσι, θέλοντας και μη Καγκελάριε. Τελικά τα παιδιά μας μας σηκώνουν από τον καναπέ μας. Κάτι είναι κι αυτό… Ε;

    Μου αρέσει!

  13. @ TRIP, γλυκό μου ποντίκι. Άστα αυτά, έχεις το ποντικάκι τώρα που σ’ έχει ανάγκη. Μόλις ξεπεταχτεί θα είσαι κάτω στο δρόμο πάλι.Δεν ξέρεις πόσο σε καταλαβαίνω! Ήταν 7 ημερών ο μικρός όταν γινόταν ο χαμός με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Κι εγώ μέσα στο σπίτι να κοιμίζω, ξεσκατίζω, ταίζω. Και να τα βλέπω στην τηλεόραση και να μη μπορώ να ξεκουνήσω από το σπίτι. Αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Τι να έκανα; Ν’ αφήσω το ποντικάκι μου μόνο, νηστικό, χωρίς αγκαλιά;

    Μου αρέσει!

  14. @ Yannis Petsas, έτσι είμαι. Παρορμητική. Αλλά αυτή τη φορά έχω θυμώσει πολύ.Προχτές το απόγευμα δεν μπορούσα να μείνω μέσα. Δεν μπορούσα να σκεφτώ πως έχω κατέβει σε πορείες για το ασφαλιστικό, για την παιδεία και διάφορα άλλα θέματα και αυτή τη φορά να φοβηθώ.Πραγματικά όμως μου τη δίνει πολύ ν’ ακούω να λένε, πως τη Δευτέρα το απόγευμα είχε μόνο το καλό παιδί ΚΚΕ που έκανε την πορεία του και έφυγε να πάει να δει τα υπόλοιπα από την τηλεόραση και τους κουκουλοφόρους. Είμασταν πάρα πολλοί αυτοί που δεν είμασταν ούτε ΚΚΕ ούτε κουκουλοφόροι.Θα σε δούμε το Σάββατο;

    Μου αρέσει!

  15. Καλημέρα «Daria» ,οργή απ’ όλους μας .Φτάνει αυτό ;Από αύριο θάμαστε πάλι στις δουλείτσες μας νοικοκυραίοι μεν , οργισμένοι δε , αλλά τέλος πάντων κλεισμένοι στα δικά μας προβλήματα . Στα προβλήματα των μεγάλων . Αλλωστε τι τα θες , αφού έχουμε τους πιτσιρικάδες να ξελασπώνουν για «πάρτι» μας .Αυτό που σημειώνεις για το Κόμμα , το αντιμετώπισα ήδη από την Κυριακή το βράδυ , από στέλεχος του Κόμματος , συγγενή . Υπήρχε γραμμή για χτύπημα του κινήματος που ορθώθηκε αμέσως μετά από την δολοφονία του Αλέξη .

    Μου αρέσει!

  16. «Ooh, see the fire is sweepinOur very street todayBurns like a red coal carpetMad bull lost its wayWar, children, its just a shot awayIts just a shot awayWar, children, its just a shot awayIts just a shot away»«Gimme Shelter» by Rolling StonesΓεια σου Daria.

    Μου αρέσει!

  17. Τις περισσότερες φορές μπροστά στη Βουλή, στο γκαζόν.Πέραν του τραγικού του πράγματος, το χιούμορ του Νεοέλληνα με εξέπληξε ακόμη μία φορά ευχάριστα…Το «Εφραίμ, αλάνι, πάρε το λιμάνι»…κέντησε…

    Μου αρέσει!

  18. Ενδεχομένως είναι ο μόνος άξιος, σοβαρός και ειλικρινής προσωπικός Λόγος που διάβασα σε όποιο blog κι αν μ’έφεραν αυτό τον καιρό τα βήματά μου. Καλή Δύναμη.Α.

    Μου αρέσει!

  19. @ Ανώνυμε Α. άλλη μια φορά σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου και ξαναλέω πως μόνο προσωπικό λόγο μπορώ να εκφράσω. Για μένα το blog δεν είναι ένας χώρος για πολιτικές, κοινωνικές ή άλλες αναλύσεις αλλά ένας χώρος προσωπικής έκφρασης. Γράφω για όσα είδα με τα μάτια μου, άκουσα με τ’ αυτιά μου και έζησα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s