Τελευταία η Κατίνα


Αυτό το μπλογκ ξεκίνησε πριν ένα χρόνο με δύο ποιήματα (όχι δικά μου) και μια ανάρτηση για «Καλή χρονιά». Ξεκίνησε έτσι, λίγο από περιέργεια, λίγο από ματαιοδοξία, λίγο «γιατί όλοι οι άλλοι κι όχι εγώ», λίγο δεν ξέρω γιατί… Δεν ήξερα αν θα εύρισκα κάτι να γράφω, αν θα κρατούσε το κέφι μου γιαυτό πάνω από μήνα. Φανταζόμουν πως δεν θα έβγαζε χρόνο, πως δεν θα το μάθαιναν παρά κανά δυό φίλοι. Κυρίως δεν φαντάζόμουν πως μέσα απ’ αυττό θα έκανα φίλους, θα έπαιρνα μέρος σε μπλογκοπαίχνιδα και δραστηριότητες σαν αυτές του Ξεblogάρισμα . Ούτε πως θα έμπαινα στο τριπάκι να ξαναθυμηθώ και να καταγράψω όσα θυμάμαι από την οδό Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη στα μέσα του ’60 και το ’70. Ας είναι λοιπόν μια τέτοια ανάρτηση η τελευταία ή η προτελευταία αυτού του χρόνου. Μετά ξαναγυρνάμε στις πέτρες και το ξύλο, αν συνεχιστεί. Η επικαιρότητα σίγουρα θα δώσει αφορμές….

Ξαναγυρνάω λοιπόν στις παλιές ιστορίες. Θα ξεθάψω πάλι τους γείτονες, το χωματόδρομο και τις μονοκατοικίες. Στην πολυκατοικία μου έμεναν και κάποιες ακόμα οικογένειες αλλά δεν τις θυμάμαι σχεδόν καθόλου. Μόνο την κυρία Κατίνα που έμενε στο πάνω από μας διαμέρισμα με την κόρη της τη Νίτσα. Χωρισμένη μ΄ένα παιδί. Καταλαβαίνετε τι σχόλια ακολουθούσαν το πέρασμά της. Όταν μεγάλωσε η Νίτσα ήταν κι αυτή ένα όμορφο μελαχροινό και χαριτωμένο κορίτσι με σγουρά μαλλιά και λεπτό κορμί, συνομήλικη και φιλενάδα της Πόπης από τον πρώτο όροφο της αδελφής του Μακούλη. Ό,τι έλεγαν για την Πόπη τα ίδια και για τη Νίτσα. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για τη Νίτσα μιας και ήταν κόρη της ζωντοχήρας. «Τι να περιμένεις; Κατά μάνα κατά κύρη…. « μουρμούριζαν τα λαδικά (τι υπέροχη λέξη αυτή του Παπαδιαμάντη για τις κουτσομπόλες της γειτιονιάς! Την ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή που τη διάβασα) της δικής μου γειτονιάς. Πουτανάκι την ανέβαζαν, τσουλάκι την κατέβαζαν. Κόρη της τσούλας της ζωντοχήρας. Κι όλα αυτά γιατί έκανε αυτά που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα για κορίτσια 15 χρόνων. Μιλούσε και χαζογελούσε με αγόρια και νεαρούς, έβγαινε καμμιά βόλτα άντε και κανένα φιλί. Και φορούσε πολύ κοντά φουστανάκια όπως όλες οι κοπελίτσες και τα κοριτσάκια εκείνα τα χρόνια. Σαν αυτά που με πίεζε η δική μου μαμά να φοράω (εγώ ήμουν μπέμπα ακόμα –έλεγε- μπορούσα) κι εγώ ντρεπόμουν γιατί δεν μπορούσα να τρέχω και να χοροπηδάω χωρίς να φανεί το βρακί μου. Με την κυρία Κατίνα φυσικά και καλημερίζονταν όλες οι κυράδες της γειτονιάς, άσχετα με το τι έλεγαν από πίσω της και άσχετα με το γεγονός πως είχαν το μάτι τους γαρίδα όταν η κυρία Κατίνα αντάλλασσε καλημέρες και καμμιά κουβέντα με τους άντρες τους. Όλα καλά αλλά να μη μας φάει τον άντρα η ζωντοχήρα.
Με τους υπόλοιπους που έμεναν στην οικοδομή ή δεν είχαμε πολλά πολλά –όπως με τους Κανάκηδες που έμεναν στο ρετιρέ- ή έφυγαν νωρίς και δεν πρόλαβα να έχω εικόνα τους στη μνήμη μου. Τέτοιοι ήταν μια οικογένεια που έμενε στο διαμέρισμα της κυρίας Κατίνας, πριν να το αγοράσει αυτή. Δεν τους θυμάμαι σαν φυσικές παρουσίες, παρά ελάχιστα, αλλά θυμάμαι το τι σήμαιναν για μας. Κοριούς. Για μια περίοδο οι γονείς μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν από που γέμιζε το σπίτι μας κοριούς. Το δικό μας σπίτι που και η μαμά και η γιαγιά όλη μέρα έπλεναν και καθάριζαν. Και τι δεν είχαν κάνει για να γλυτώσουμε. Ήταν και οι αδελφές μου μωρά τότε, η χαρά του κοριού. Ακόμα τους θυμάμαι μια φορά που αφού είδαν κι απόείδαν πήραν παραθείο, έβαλαν βρεγμένα μαντήλια στη μύτη, απέκλεισαν εμάς και τη γιαγιά στην κουζίνα και αφού βουτούσαν κομματάκια βαμβάκι στο παραθείο τα έχωναν σε κάθε μικρή ή μεγαλύτερη τρύπα που εύρισκαν στους τοίχους και στις γωνίες. Παρ’ όλα αυτά οι κοριοί κοριοί. Μέχρι που ένα πρωινό άκουσα τη γιαγιά που ήταν στο μπαλκόνι να ουρλιάζει και να βρίζει την από πάνω. Τίναζε αυτή τις κουβέρτες της και έπεφταν οι κοριοί με τις χούφτες και όσοι μπορούσαν έπαιρναν το δρόμο για το σπίτι μας….Τρελάθηκε η γιαγιά με το θέαμα, βγήκε έξω ο μπαμπάς και η μαμά και έγινε της πουτάνας. Ρεζίλι στη γειτονιά την έκαναν. Μετά από λίγο καιρό όμως έφυγαν και γλυτώσαμε κι εμείς από τους κοριούς.

Advertisements

26 thoughts on “Τελευταία η Κατίνα

  1. Έτυχε να ‘μαι μόνος απόψε και πέρασα υπέροχα… έφυγαν οι από πάνω , έφυγαν κι οι κοριοί ε; Εκπληκτικό. Πόσες μέρες μείνανε; Δεν βαριέσαι, θα στα πω από τώρα: Καλή χρονιά Daria. Με πολλές ιστορίες και πολλούς καλούς φίλους. Φιλιά.

    Μου αρέσει!

  2. ΄Αλλος ένας χρόνος φτάνει στο τέλος και το ερώτημα παραμένει βασανιστικό: μπορεί η ζωή να μας δώσει τη χαρά που μας παίρνει όταν το όραμα της νεανικής μας σκέψης σβήνει μέσα στη θλιβερή παρακμή των αισθημάτων;Παρόλ αυτά, καλή χρονιά!

    Μου αρέσει!

  3. Εγώ ήξερα την έκφραση «βάζω κοριό» αλλά δε μπορούσα να φανταστώ ότι οι κοριοί θα έπεφταν από την κουβέρτα των από πάνω.Πλάκα έχει – τώρα που το διαβάζω.Βέβαια εσείς θα πρέπει να βιώσατε μια φρίκη.Άκου,εκεί,κοριοί!Για το στρατό είχα ακούσει,παλιά,ότι υπήρχαν κοριοί στις κουβέρτες αλλά σε σπίτι πρώτη φορά το ακούω!Εν πάση περιπτώσει…ωραία η ιστορία σου.Μου αρέσει να διαβάζω καθημερινές ιστορίες από το παρελθόν.Σου στέλνω τις ευχές μου για καλή χρονιά και ό,τι καλό για σένα.Να είσαι καλά!

    Μου αρέσει!

  4. Χα! Καλημέρααα!!! Χρόνια πολλά και καλά!Εγώ πάντως (ξακουστό αγοροκόριτσο που μάταια η μαμά μου προσπαθούσε να μεταμορφώσει σε κοριτσάκι με κοτσιδάκια και φουστίτσες) φόραγα κάτω από τη φούστα…σορτσάκι!! Αμέ, και χοροπηδούσα όσο ήθελα και άφοβα!!!Όσο για τα λαδικά της γειτονιάς, νομίζω οτι δεν θα πεθάνουν ποτέ… όσο καθώς πρέπει και να το παίζουν μερικοί..φαίνεται στο μάτι τους παιδάκι μου!Άιντε…φιλιά πολλάαα!!!

    Μου αρέσει!

  5. Πολύ μου αρέσουν αυτές οι αναμνήσεις. Και έχεις ταλέντο στη διήγηση, τόσο ζωντανοί χαρακτήρες. Θα έλεγα σαν αληθινοί, αλλά είναι. Ξέρεις αυτά τα λαδικά μπορεί να έκαναν πολύ περισσότερα από την ζωντοχήρα,αλλά πάντα χρειάζονται ένα εξιλαστήριο θύμα.Χρόνια πολλά.

    Μου αρέσει!

  6. @ Ανώνυμος είπε:…μπορεί η ζωή να μας δώσει τη χαρά που μας παίρνει όταν το όραμα της νεανικής μας σκέψης σβήνει μέσα στη θλιβερή παρακμή των αισθημάτων;Εγώ λέω:Μπορεί να μας δίνει χίλια πράγματα αυτή τη χαρά όχι όμως.Εσύ τίνος ανώνυμος είσαι; Γνωστός ανώνυμος; Άγνωστος ανώνυμος;Παρόλ αυτά, καλή χρονιά!🙂 🙂

    Μου αρέσει!

  7. @ όλα θα πάνε καλά…, κι εγώ αν δεν είχαμε πάθει αυτή τη νίλα το ίδιο θα νόμιζα. Φυσικά το μεγάλο ζόρι ήταν για τους γονείς μου, όχι για μας. Εμείς πιτσιρικάκια πολύ είμασταν δεν καταλαβαίναμε τι ακριβώς παιζότανε…Καλή Χρονιά, με υγεία.

    Μου αρέσει!

  8. @ Άσε βρε μανιτάρι, μ’ εκείνα τα κοντά φουστανάκια ζούσα ένα δράμα. Δεν μπορούσα να κουνηθώ και τα σορτσάκια δεν έσωζαν την κατάσταση. Εκείνα τα απαίσια αγόρια ό,τι και να φορούσες -αν φαίνονταν- φώναζαν «φαίνεται το βρακί σου…»Δράμα.Φιλιά μανιτάρι, καλά να περάσεις και κοίτα μη σκάσεις από το πολύ φαί….

    Μου αρέσει!

  9. @ Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά, φίλε μου Καγκελάριε.Αυτό είμαστε και θα υπάρχουμε όσο θα υπάρχει και ο τελευταίος που κάτι θα θυμάται από μας.Φιλιά πολλά

    Μου αρέσει!

  10. Γυρνούσα μέσα στο κρύο, βρήκα την πόρτα μισάνοιχτη, άκουσα μέσα κουβέντες που μου θύμιζαν οικεία πράματα και μπήκα, έτσι απρόσκλητος.Αλλά φεύγω, δεν θέλω να σας χαλάσω τη συντροφιά.

    Μου αρέσει!

  11. @ Μα δεν σας διώχνω αγαπητέ ανώνυμε. Παρεξηγήσατε. Η πόρτα συνήθως είναι ορθάνοιχτη, κάποιο ρεύμα θα την έγειρε.Βολευτείτε, έχουμε και μελομακάρονα σπιτικά. Και κουραμπιέδες αν δεν θέλετε μελομακάρονα.Απλά αναρωτήθηκα αν είστε γνωστός ή άγνωστος ανώνυμος. Τόσο μυγιάγγιχτος πια;

    Μου αρέσει!

  12. ΟΚ, θα μείνω λιγάκι, (μιας και επιμένεις, ειδικά με τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες).Έφερα μαζί μου, για τα γενέθλια, και αυτό:Τα χρώματα κατάκοιτα, ελώδη.γλιστράν οι λέξεις σαν τις σαύρεςανάμεσα χαρτιά και στόματα –τόση αηδία πια για ομορφιέςπου λίμνασαν μες στα υδρόβια σχήματά τους.Και διαρκώς βρίσκουμε από να πρόσχημαγια να μην αποχωριστούμε τίποτα.Μας είναι τόσο πιο δύσκολη η συντροφιάτων γυμνών, αυθεντικών πραγμάτων.(Τ. Πατρίκιος, 1955)Χρόνια πολλά, ξανά.

    Μου αρέσει!

  13. @ Ανώνυμε, γλυκατζή σε βρίσκω και σένα. Θα μαλλιοτραβηχτείς με το κοιλιόδουλο μανιτάρι μας.Το δώρο εξαιρετικό αν και δεν κατάλαβα ποιός έχει γενέθλια. Κάποιος θα έχει τέλος πάντων. Τα δικά μου αργούν.Για να φέρεις πάντως Πατρίκιο, μάλλον δεν είσαι άγνωστος ανώνυμος. Αλλιώς είναι μεγάλη σύμπτωση…Καλή σου Χρονιά

    Μου αρέσει!

  14. Αγαπητή φίλη σου εύχομαιαπό καρδιάς ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑγια τα πρώτα σου μπλογκογενέθλια !!!Νάχεις μια ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2009 ειρηνική και δημιουργικήμε υγεία και ευτυχία …να σ’ αφήσει τις καλύτερες αναμνήσειςέμπνευση για τις αναρτήσεις σουεδώ μετά από πάρα πολλά χρόνια !!!Υ.Γ. Αν περισέψει κα’να γλυκάκι απ’τις μωρομάνες … εδώ είμαστε κι εμείς !!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s