Χρόνος ΙΙ


Σήμερα είναι η κηδεία του Γιώργου. Έμαθα χτες για το θάνατό του ανοίγοντας ένα mail. “ΣΟΥ ΕΧΩ ΑΣΧΗΜΑ ΝΕΑ. ΠΕΘΑΝΕ Ο ΓΚΟΥΝΤΟΥΝΑΣ”. Πρώτα είδα το mail της ATHENA και μετά το σχόλιό της εδώ.
Ζντουπ…. Πάγωσα, πέταξα τα γυαλιά μου στο γραφείο, ‘Ε όχι, ρε γαμώτο…», είπα. Τρόμαξε και η συνάδελφος.
Πέθανε ο Γιώργος. Κάτι είχα ακούσει το Σεπτέμβρη από έναν κοινό φίλο πως κάτι τρέχει και ψάχνεται με την υγεία του. Τον είχα χάσει για χρόνια. Άλλη πορεία εγώ, άλλη αυτός, άλλη ο κοινός μας φίλος. Έτσι είναι η ζωή. Τελειώνεις το πανεπιστήμιο και χάνεσαι ακόμα και μ’αυτούς που είχες καθημερινή επαφή. Μάθαινα όμως σκόρπια νέα του. Τον είχα συναντήσει και μερικές φορές τυχαία. Μια φορά στα Εξάρχεια, μια φορά σ’ ένα σινεμά, μια φορά στα δικαστήρια. Τον είδα και στην τηλεόραση με την υπόθεση των πακιστανών και σκέφτηκα πως δεν άλλαξε, στον ίδιο χώρο κυκλοφορούσε ακόμα. Το οτι άφησε τα μαθηματικά κι έπιασε τη Νομική το κατάλαβα τη φορά που τον πέτυχα στα δικαστήρια με κουστούμι, χαρτοφύλακα και συμμαζεμένο μαλλί. «Τι κάνεις εδώ ρε μαλάκα έτσι ντυμένος;» τον ρώτησα. «Είμαι δικηγόρος πλέον ρε μαλάκα, δεν γίνεται να έρχομαι στα δικαστήρια αλλιώς» μου απάντησε. «Ελπίζω να φοράει κουστούμι μόνο το σώμα σου, όχι και το μυαλό σου» του είπα και γελάσαμε.
Από την ώρα που άνοιξα χτες το mail έχει σφηνωθεί η εικόνα του στο μυαλό μου όπως ήταν 30 χρόνια πριν όταν τον πρωτοσυνάντησα. Όρθιος πάνω σ’ ένα έδρανο, στο αμφιθέατρο του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου στην Πάτρα, να αγορεύει. Ήμουν πρωτοετής και ήταν μία από τις πρώτες συνελεύσεις μου. Κι ο Γιώργος με μαλλί κορακάτο, μούσι και …σαγιονάρες εισπρακτορέ, Νοέμβρη μήνα. Παλιός αυτός πλέον στο Πανεπιστήμιο, είχε ήδη δυο τρία χρόνια εκεί. Ήμουν με κάτι συμφοιτητές σαλονικιούς που είχα γνωρίσει, παλιότερους από μένα. «Ρε συ» μου λένε «τράβα και κάτσε πίσω του εσύ που δεν σε ξέρει να δεις γιατί λαμποκοπάει το μαλλί του. Λούστηκε;» Και πήγα και πράγματι μοσχομύριζε από μακρυά το μαλλί του. Τον ξαναπέτυχα σε μια εκδρομή που οργάνωσε λίγο καιρό μετά το Δ.Σ. των μαθηματικών, στα Καλάβρυτα. Κνίτες την οργάνωναν αλλά βρήκα ευκαιρία για τσάμπα εκδρομή και πήγα. Ήταν κι ο Γιώργος ως μέλος του Δ.Σ. Τον είχαν ήδη διαγράψει από την Π.Α.Σ.Π. σαν τροτσκιστή και αναρχοφέρνοντα αλλά ακόμα είχε τη θέση σαν Πασπίτης. Στα Καλάβρυτα λοιπόν, μέσα στο ψοφόκρυο, κι ο Γιώργος μ’ ένα πουκαμισάκι κι ένα λεπτό σακάκι. Που πας ρε Καραμήτρο; Τον λυπήθηκε η ψυχή μου να τρέμει από το κρύο κι έβγαλα ένα τεράστιο κασκόλ που μου είχε πλέξει η μάνα μου και του το έδωσα να τυλιχτεί. Εκείνη τη μέρα ανακάλυψε την ύπαρξή μου και από τότε είχε να το λέει πως τον έσωσα από το κρύο. Τρίχες δηλαδή…
Κολλητή παρέα δεν κάναμε ποτέ. Όμως η Πάτρα ήταν μικρή πόλη και ήταν μια χούφτα οι φοιτητές που ξημεροβραδιάζονταν στις συνελεύσεις ή γυρνούσαν και άραζαν σε πλατείες και καφενεία. Κι αν δεν συναντιόμασταν μια μέρα θα συναντιόμασταν την επόμενη. Αξέχαστη θα μου μείνει η φάση που μας είχε υποσχεθεί πως μπορούμε να βασιστούμε πάνω του για να περάσουμε Κλασική Ανάλυση ΙV, μάθημα που το σέρναμε από το δεύτερο έτος μέχρι το πτυχίο. «Μη σας νοιάζει ρε μαλάκες, το’ χω διαβάσει το μάθημα. Θα σας περάσω εγώ αρκεί να καθίσουμε όλοι μαζί». Πήγαμε από τη μία στο αμφιθέατρο -δύο η ώρα το μεσημέρι δίναμε- για να καθίσουμε όλοι μαζί. Και το βρήκαμε τύφλα και ξενυχτισμένο. Είχαν μαλώσει με τη δικιά του. Πήγε στο σούπερ μάρκετ απέναντι και γύρισε μ’ ένα μπουκαλάκι ούζο. «Ομοιοπαθητική…» είπε, κι εμείς ήδη αποχαιρετούσαμε το μάθημα γι’ άλλη μια φορά. Παρ’ όλ’ αυτά μπήκαμε στο αμφιθέατρο- τέσσερα κοπρόσκυλα, ο Γιώργος κι ένα μπουκάλι ούζο- καθίσαμε στην τελευταία σειρά των εδράνων με το Γιώργο στη μέση, «βρε καλώς τα εργατικά συμβούλια…» είπαν οι βοηθοί μόλις μπήκαν μέσα και έσκασαν στα γέλια με τα μούτρα μας και το μπουκάλι στη μέση. Μας άφησαν στην ησυχία μας, δεν μας πλησίαζε κανείς τους μπας και αντιγράψουμε από κάπου και ησυχάσουν από μας. Τρίχες… Ο Γιώργος φυσούσε ξεφυσούσε, εμείς τον κοιτούσαμε με αγωνία ανακατεμένη με ελπίδα αλλά τι σκατά μαθηματικά να θυμηθεί μεσ’ τη θολούρα του; Η «ομοιοπαθητική» δεν είχε το ποθητό αποτέλεσμα. Μετά από μιάμιση ώρα σφιξίματος σηκωθήκαμε όλοι μαζί και δώσαμε λευκή κόλλα, με τους βοηθούς σκασμένους απ’ τα γέλια που ούτε καν ν’ αντιγράψουμε δεν φανήκαμε ικανοί…. Ούτε θυμάμαι μετά απ’ αυτό πότε και πως πέρασα το συγκεκριμένο μάθημα…. Πάντως το πέρασα και το πτυχίο το πήρα κι ας βλέπω ακόμα στον ύπνο μου, όταν είμαι αγχωμένη, πως δεν έχω πάρει ακόμα πτυχίο και χρωστάω αυτό κι άλλα κανα δυο μαθήματα και πρέπει να τρέξω πανικόβλητη στα γεράματα να βρω σημειώσεις…!!!…
Αυτές οι εικόνες έχουν κολλήσει από χτες στο μυαλό μου. Και μερικές ακόμα από ατέλειωτα αράγματα στην Πλ. Όλγας και στα Ψηλά Αλώνια, συζητήσεις και ατέλειωτοι καφέδες στα «Ολύμπια» και στο Σταθμό αργά τα χαράματα, συζητήσεις για την ταινία που είδαμε στην προβολή της Κινηματογραφικής Λέσχης, αποκριάτικα πάρτι…
Διάβασα για το Γιώργο διάφορα στο internet. Για τον αγωνιστή Γιώργο, τον αριστερό και τέτοια. Δεν ξέρω, στο δικό μου το μυαλό η εικόνα του είναι πάντα συνδεμένη με χαβαλέ. Ίσως γιατί τα χρόνια εκείνα όλοι ήμασταν ή νομίζαμε πως ήμασταν αγωνιστές. Κι επίσης ήμασταν πολύ, πάρα πολύ νέοι. Ακόμα και την «επανάσταση» την κάναμε γελώντας. Ήταν και πιο light τα πράγματα τότε. Καμμία σχέση με το τώρα και τη μαυρίλα που σκεπάζει κι εμάς και τους πολύ νέους.
Ο θάνατός του ήρθε στο καπάκι από την προτελευταία μου ανάρτηση. Έπεσε πάνω στη φάση που αναρωτιόμουν που θα με πρωτοχτυπήσει ο χρόνος. Αυτόν τον χτύπησε στον πνεύμονα….

16 thoughts on “Χρόνος ΙΙ

  1. Η αφήγησή σου με αγγίζει γιατί, χωρίς να γνωρίζω το συγκεκριμένο πρόσωπο, με μεταφέρει στο κλίμα μιας άλλης εποχής, που έζησα και εγώ, στην πόλη όμως που εσύ μόλις είχες εγκαταλείψει. Και σαν ψίθυροι μούρχονται στο αυτί οι στίχοι του Νιώνιου:Για τα παιδιά που χάθηκανστο στοιχειωμένο δάσοςστις λίμνες στο βορράγια τα παιδιά που χάθηκανστου δράκου το πηγάδιστης στρίγκλας τη σπηλιά.Σε συμμορίες με ζητιάνουςσε αχυρώνες και σ’ αυλέςκαι σε καράβια του πελάγουςμε λαθρεμπόρους πειρατές …

    Μου αρέσει!

  2. Όχι, γιατί τότε, δεν είναι δυνατόν, θα είχαμε σίγουρα συναντηθεί σε κάποιο από αυτά τα ελεεινά εστιατόρια που κάνουν στάση τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ στην Εθνική.Εγώ για μια 5ετία διέσχιζα τότε τις Καταρα-μένες στροφές της Πίνδου πέφτοντας στην αγκαλιά πότε της νύμφης του Θερμαικού και πότε της εταίρας του Αλήπασα.

    Μου αρέσει!

  3. Ή δίπλα από κάποιο χαλασμένο λεωφορείο στο Μπράλο.Ή στη «Σελήνη», το «Berlin», το Ντορέ, to «Φλου», το Αχίλλειο και το Majestic, το «Sante» και τόσα άλλα.Ή στου Τσοκάνη και το «Shelter».

    Μου αρέσει!

  4. Αχ… άστα καλύτερα. Θα κατέβαζα ΤΗΝ ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΣΕΤΑ του δικού μας του Τίτου Πατρίκιου αλλά θα παραγέμιζε ο χώρος των σχολίων σου με στίχους και δεν πάει…

    Μου αρέσει!

  5. OK!Κι αν γύριζε ο χρόνος πίσω στην αρχήόπως γυρίζει πίσω μια βιντεοκασέτατο ίδιο αδέξια, με την ίδια ταραχήτα ίδια θα κάναμε, ασ τα και γ…σέ τα.(Τίτος Πατρίκιος, Η βιντεοκασέτα)

    Μου αρέσει!

  6. A ΡΕ ΦΙΛΕΝΑΔΑ…ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΜΕ ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΓΚΡΙΖΟΑΣΠΡΟ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΧΑΒΑΛΕ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ.ΜΕ ΤΑ ΚΑΡΑΦΑΚΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΓΕΡΟ ΠΟΤΗΡΙ Ο ΜΑΣΤΟΡΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ… ΕΚΕΙ ΑΦΗΝΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΗ ΤΣΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΛΑΠΤΟΠ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ… ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΝΑ ΛΙΤΡΟ ΡΟΦΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟ ΠΑΚΕΤΟ ΤΣΙΓΑΡΑ. ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ, ΔΗΛΑΔΗ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΑ ΖΟΡΙΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΚΑΘΟΜΑΣΤΑΝ ΩΡΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΤΗ ΣΚΙΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΧΑΒΑΛΕΣ. ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΑ ΚΗΔΕΙΑ ΟΜΩΣ! ΘΑ ΤΗΝ ΦΧΑΡΙΣΤΙΟΤΑΝ… (ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ, ΕΧΩ ΠΕΙΡΑ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΡΤΥ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΣΟΥ!) ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ, ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΓΑΠΗ. ΦΙΛΙΑ

    Μου αρέσει!

  7. @ Ναι ρε φιλενάδα ATHENA, μας έκανε ωραίο πάρτι ο κερατάς. Τουλάχιστον για μας τους παλιούς που με μάτια βουρκωμένα και κόκκινα, θυμόμασταν διάφορες φάσεις και μαλακίες που κάναμε και σκάγαμε στα γέλια.Βρεθήκαμε διάφοροι που είχαμε χρόνια να βρεθούμε, με γκριζαρισμένα μαλλιά, ρυτίδες και κοιλίτσες και ήταν σαν να μη πέρασε μια μέρα γαμώ το μπελά του….Κι ανάμεσα ο Γκουντούνας με μαλλί κορακάτο, αγόρευε και γκομένιζε με τις πιτσιρίκες τις πρωτοετίνες με κείνο το βλέμμα το πονηρό…

    Μου αρέσει!

  8. @ Αχ βρε σκύλε, και μένα μου περιέγραψαν πιο light την κατάσταση το Σεπτέμβρη που μου είθπαν για την αρρώστια. Ίσως γιαυτό σοκαρίστηκα….Σκατά κι απόσκατα, συμφωνώ. Άρχισαν να καλούν την κλάση μας;

    Μου αρέσει!

  9. δεν σε γνωρίζω,ούτε τον άνθρωπο που έφυγε δε γνωρίζω,καλό του ταξίδι.Απλώς μπήκα να γράψω ίσως για να πω ότι και ο φίλος μου(ο δικός μου άνθρωπος)πέθανε από την ίδια ασθένεια 6 χρόνια πριν.Να τον θυμάστε και να είστε καλά…Καλημέρα,Daria Pavlovna.

    Μου αρέσει!

  10. @ Καλησπέρα «ολα θα πανε καλα…» (θα το ξαναπώ, τι αισιόδοξο ψευδώνυμο!!!)Δύσκολες ιστορίες αυτές. Πόσο μάλλον όταν χάνεις το δικό σου άνθρωπο και όχι απλά έναν παλιό σου φίλο…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s