Παγωμένα party animals


Τελικά έκανε πολύ κρύο χτες. Και μαζευτήκαμε εμείς κι εμείς. Ή όπως είπε η φίλη μου «μαζευτήκαμε μόνο εμείς. Οι κι εμείς δεν ήρθαν»
Μας κυνηγάει η γκαντεμιά στα τελευταία πάρτι-μπαζάρ μας. Τη μια πέφτει ξύλο και μολότωφ στα 500 μέτρα, την άλλη ρίχνει καρεκλοπόδαρα και χτες, εκτός από τον ψόφο και το χιονόνερο, είχε και ντέρμπι στο μπάσκετ, όπως πολύ αργά πληροφορηθήκαμε οι άσχετοι. Παρ’ όλα αυτά, οι λίγοι που μαζευτήκαμε, ξεπεράσαμε το κρύο και μασκαρευτήκαμε, τσιμπήσαμε μεζεδάκια, ήπιαμε κρασάκια, ακούσαμε μουσική από τον pan και περάσαμε καλά αν και το διαλύσαμε νωρίς.
Το επόμενο πάρτι ελπίζω να μην έχει ν’ αντιμετωπίσει καιρικά και μπασκετικά φαινόμενα…
Στη φωτογραφία, το party animal που εμφανίστηκε ως death+zombie κοκκινοσκουφίτσα για να ταιριάζει με τον Ρασπούτιν που είχε αθέμιτο ανταγωνισμό από τις ενωμένες δυνάμεις ενός άγγελου κι ενός φραγκισκανού καλόγερου. Εκαναν επίσης της εμφάνισή τους ένα ποντίκι παρέα με το Συλβέστρο, η διάσημη χειρουργός Dr Ζαμπέτα Χασάπογλου κατευθείαν από το χειρουργείο, μια πονηρή ξανθιά γατούλα και διάφοροι ακόμα εκλεκτοί προσκαλεσμένοι οι οποίοι προτίμησαν να εμφανιστούν με την καθημερινή τους μουτσούνα.
Advertisements

Party animals


Η αφίσα που είναι απο πάνω και την έφτιαξε η Sally δίνει όλα τα στοιχεία.
Ελάτε όλοι όσοι γουστάρετε και μπορείτε. Αυτή τη φορά είναι πιο ευοίωνες οι προοπτικές. Τουλάχιστον δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η πιθανότητα να πέφτει ξύλο από τα ΜΑΤ στα 300 μέτρα από την Αγορά. Αν δεν ρίχνει και καρεκλοπόδαρα, ποιός μας πιάνει…

Η γυναίκα του τσάρου


Βαριέμαι. Βαριέμαι απίστευτα. Έχω πέσει σε νιρβάνα και σέρνομαι όσο περισσότερο μπορώ. Μου μένει ακόμα μια εργασία να γράψω και φαντάζει στα μάτια μου σαν την ανάβαση στο Έβερεστ. Η άνοιξη δεν πρόκαμε ακόμη να μπει για να έχω τη δικαιολογία του «εαρινού κάματου». Ουφ…. Για να ξεκολλήσω από την τεμπελιά θα συνεχίσω την ιστορία.
Ήταν που λέτε μια γειτονιά στη Θεσσαλονίκη, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Είχε χωματόδρομους, χαμηλά σπίτια και μερικές πολυκατοικίες που τότε ήταν πολύ «κυριλέ» να μένεις σε τέτοια. Είχε και παράγκες που έμεναν οι φτωχότεροι της γειτονιάς. Κι ένα μεγάλο Καραβάν Σαράι όπου έμεναν οι «ρωσοπρόσφυγες» ο ένας πάνω στον άλλο σε μικρά δωμάτια. Τι να απέγιναν όλοι αυτοί άραγε όταν το Καραβάν Σαράι γκρεμίστηκε για να γίνει η λαμπρή εκκλησία της γειτονιάς; Μάλλον θα μετακόμισαν σε υπόγεια και πίσω ισόγεια της γειτονιάς. Ποιός ξέρει;
Σε κείνη τη γειτονιά, στο στενάκι, εκτός από δυο τρεις πολυκατοικίες είχε και πολλά χαμηλά μονώροφα σπιτάκια. Άλλα ιδιόκτητα και άλλα νοικιασμένα. Σ’ ένα απ’ αυτά, διώροφο μάλιστα, έμενε η κυρία Ελευθερία και ο κύριος Μάχος με τις κόρες τους, την Ηρώ, την Ολίβια και την Άννα. Ονόματα παράξενα για μια λαϊκή γειτονιά που ήταν γεμάτη από Μαρίες, Ρίτσες, Σούλες και Νούλες, κι αυτό τους έδινε μια ξεχωριστή αίγλη. Βίος και πολιτεία η κυρία Ελευθερία. Μελαχρινή, παχουλή, πενηντάρα και βάλε, με τα μαλλιά πάντα περιποιημένα και πιασμένα σ’ έναν περίτεχνο κότσο, μου θύμιζε κυρίες από ζωγραφιές άλλων εποχών. Έβγαινε στη γειτονιά με τις ρομπ ντε σαμπρ και τις παντοφλίτσες λουί κενζ. Δεν ξέρω γιατί αλλά στο μυαλό μου την έχω να φοράει πράσινα. Πράσινη ρόμπα; Πράσινο φόρεμα; Δεν θυμάμαι αλλά κάτι πράσινο… Περίεργο πράγμα η μνήμη.
Όλοι την αποκαλούσαν, σχεδόν φανερά, «η γυναίκα του τσάρου» πράγμα που η ίδια το είχε προκαλέσει. Τρεις άντρες είχε παντρευτεί και τα τρία κορίτσια είχαν τρεις διαφορετικούς πατεράδες. Μόνον η Άννα, η μικρότερη, ήταν του Μάχου. Η κυρία Ελευθερία λοιπόν, έλεγε πως ο δεύτερος άντρας της ήταν ο πρώην τσάρος της Βουλγαρίας και γι’αυτό μας κοιτούσε λιγάκι αφ’ υψηλού εμάς τους παρακατιανούς. Τα κορίτσια της ήταν μεγάλα όταν εγώ έγδερνα τα γόνατά μου στη γειτονιά. Σοβαρές και όμορφες (δεύτερη σκέψη, μόνον η Ολίβια ήταν όμορφη από τις δύο μεγάλες, η Ηρώ ήταν πιο μουντρούχα και αγέλαστη). Τις θυμάμαι να πηγαίνουν και να έρχονται από τη δουλειά τους καλοντυμένες και αγέλαστες. Μόνον η Άννα, που ήταν τότε στην εφηβεία, ασχολιόταν λίγο με την πιτσιρικαρία. Σε μια αμερικάνικη αποθήκη με μεταχειρισμένα ρούχα δούλευαν οι μεγάλες αλλά και μόνο αυτό ήταν άξιο θαυμασμού από τη γειτονιά. Παντρεύτηκαν στο τέλος κι έφυγαν από το σπίτι των γονιών τους, η μία άνοιξε προποτζίδικο με τον άντρα της η άλλη δεν ξέρω. Κι η μικρή σπούδασε κάτι κι έφυγε κι αυτή στην Ιρλανδία. Μια δυο φορές είχα μπει σε κείνο το σπίτι, φαντάζομαι με κάποιο πρόσχημα του τύπου «διψάω και θέλω ένα ποτήρι νερό». Μ’ έτρωγε η περιέργεια να δω πως είναι το σπίτι της ψηλομύτας κυρίας Ελευθερίας που ποτέ δεν κάθονταν με τους υπόλοιπους τα καλοκαιρινά βράδια να κουτσομπολέψει. Κάποιες φορές καθόταν στο παράθυρο και χάζευε μ’ ένα μαξιλαράκι στο περβάζι για ν’ ακουμπάει τους αγκώνες της. Σκοτεινό το θυμάμαι με βαριά έπιπλα που τότε σηματοδοτούσαν την αρχοντιά. Κι ο κύριος Μάχος; Αυτός ήταν μια φιγούρα στο φόντο. Εφοριακός, καλή δουλειά έλεγαν οι γείτονες και καλός άνθρωπος ήσυχος και αμίλητος, αλλά τον λυπόντουσαν για τη γυναίκα του που ήταν ψώνιο και μιλούσε όλο για τα περασμένα μεγαλεία με τον τσάρο. Ποιός ξέρει πόση αλήθεια υπήρχε σ’ όλα αυτά; Αυτός πέθανε πρώτος κι έμεινε η κυρία Ελευθερία μόνη σε διαμέρισμα μετά το σεισμό και την τρομακτικά απότομη αλλαγή της γειτονιάς. Νοίκιασε ένα διαμερισματάκι κοντά στην Ολίβια και στο τέλος τζάζεψε. Τη χτύπησε το Αλτσχάιμερ και τριγυρνούσε αλλοπαρμένη, βυθισμένη για πάντα στο ένδοξο παρελθόν της μέχρι που μας άφησε κι αυτή χρόνους.

Ουράνιο τόξο, περιστέρια και σύννεφα…


Έβρεχε… και μετά σταμάτησε. Μαύρος ο ουρανός. Κλεισμένη μέσα, άκουγα τη βροχή και έγραφα στον υπολογιστή. Και καθώς κοίταξα απ’ το παράθυρο το είδα… Το πιο μεγάλο, λαμπερό ουράνιο τόξο που είδα ποτέ σ’ αυτό το σπίτι για να μην πω στη ζωή μου όλη. Ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου, να το δείξω σ’ όλους αλλά εκείνη την ώρα δεν ήταν κανείς. Άρπαξα τη μηχανή να το «κρατήσω» για πάντα. Και να το δείξω σε όσους δεν ήταν μαζί μου εκείνη τη στιγμή να το θαυμάσουμε παρέα.
Όπως και τα σύννεφα που φωτογραφίζω από το μπαλκόνι χρόνια τώρα, πάνω από τις ταράτσες της γειτονιάς με τις κεραίες και τα κρεμασμένα ρούχα.
Ή τα περιστέρια, που δεν ξέρω αν είναι περιστέρια ή δεκαοχτούρες ή μεταλλαγμένα τέρατα που μου κουτσουλάνε τα απλωμένα ρούχα και το μπαλκόνι και είμαι σε μόνιμο πόλεμο μαζί τους. Όταν όμως τα βλέπω μέσα από το φακό της μηχανής μου το ξεχνάω και μου φαίνονται μέχρι και όμορφα….

Βραβείο


Δείτε τώρα πως έχει το πράγμα. Πριν κανά δυό βδομάδες βρίσκω ένα σχόλιο της Ξένης σε κάποια ανάρτηση που δεν το κατάλαβα στην αρχή. «Περάστε να πάρετε το βραβείο σας» έλεγε ή κάπως έτσι. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως πάλι κάποια μαλακία έκανα και με περιμένει το βραβείο της ανοιχτής παλάμης. Ή τέλος πάντων κάτι που δεν έμοιαζε με αυτό που τελικά με περίμενε. Και δεν ήταν μπλογκοπαίχνιδο (που κάτι έπαθα τώρα τελευταία και ξεχνάω να παίξω όταν με καλούν σε κάποιο, sorry παιδιά αλλά κάτι δεν πάει καλά στο κεφάλι μου μάλλον…) αλλά ένα Βραβείο Φιλίας!!!!! Μου απένειμε η Ξένη ένα Βραβείο Φιλίας. Και δεν φτάνει που μου το απένειμε μ’ έβαλε να το δώσω κι εγώ σε 8 διαδικτυακούς μου φίλους. Αμάν μαρή Ξένη…. Γιατί μόνον 8; Σε μπελά με βάζεις. Για αρχή πρέπει να σας πω τι είναι αυτό το πράγμα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε.

Επίσημα το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ’ ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας.
Άντε και αγγλικά διότι έχουμε διεθνή πελατεία (μουαχαχαχα….)
Proximidade is described as follows:
«This blog invests and believes in PROXIMITY – nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers! This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites» You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.
Και τώρα η σειρά αυτών που θα παραλάβουν τη σκυτάλη από τα χεράκια μου. Μούμπλε, μούμπλε, μούμπλε… Χμμμ… χμμ… χμ…. (η σειρά ΔΕΝ έχει σημασία, είναι όπως μου έρχονται). Επίσης η επιλογή έγινε και μετά από μια γρήγορη μπλογκοβόλτα έτσι ώστε να δω σε ποιούς δεν έδωσαν ακόμα και να προλάβω να τους καπαρώσω εγώ…. (είδατε τι άνθρωπος είμαι; Τς τς τς…)
1) Στον Vlaxos και τον px γιατί με έβαλαν στο τριπάκι των μπλογκ. Κι επειδή είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά τόσο ταιριαχτοί ιχνηλάτες (εντάξει, ο Βλάχος είναι πιο όμορφος, τι να κάνουμε βρε px, αυτά έχει η ζωή…)

2) Στον Σκύλο της Βάλια Κάλντα επειδή είναι κούκλος (έχω μιαν έφεση στους ωραίους διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;) επειδή έχει χιούμορ (αυτό το ξέρουν κι οι πέτρες) και ανεβάζει ωραίες φωτογραφίες (κι έχει και καλύτερη φωτογραφική μηχανή από μένα)

3) Στη συνομιλία γιατί μ’ αρέσει να χαζεύω τις φωτογραφίες και τις ευαισθησίες της κι ας θέλω να τη δείρω ώρες ώρες εκτός διαδικτυακής ζωής

4) Στον george γιατί μ’ έχει εντυπψσιάσει η ευαισθησία και η ωριμότητά του. Είναι πολύ μικρός αλλά και πολύ μεγάλος.

5) Στο manetarius γιατί με κάνει να γελάω, εκτός από το να πεινάω, κάθε φορά που περνάω από κει

6) Στην ATHENA για τη μαχητικότητά της και τα νέα που ξετρυπώνει και ανεβάζει

7) Στον panoptis για τις πολύ καλές ιδέες του, την οργανωτικότητα και τη δουλειά που ρίχνει κάθε φορά όταν γίνεται μια εκδήλωση

8) Εδώ θα βρείτε δύο . Γιατί δεν μπορούσα να διαλέξω (άτιμοι κανόνες) και γιατί ξέρουν αυτοί. trip και incontinentia στον πρώτο γιατί έχει ένα ποντικάκι τροφαντό και καλές ιδέες και είναι γλύκας και στον δεύτερο γιατί σαν φοιτήτρια στο Λούλου δεν μπορούσα να τον αφήσω απέξω… Τι θέλετε; Να μείνω χωρίς πτυχίο;
Τώρα που πήρατε τα βραβεία σας άντε να τα ξεφορτωθείτε σε άλλους 8 συνανθρώπους σας ο καθείς. Ακόμα εδώ είστε;;;;