Το ξεμάτιασμα αποτελεί επιστημονικώς τεκμηριωμένην θεραπείαν δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Ανεκαλύφθη υπό του αρχαίου Ελληνορθοδόξου δόκτορος Ιωάννου Δεππ ή «Ψαλιδόχειρος» το έτος 2349 Π.Σ.Φ.Γ. (Προ Σκληρύνσεως Φλοιού Γης). Χρησιμοποιείται κατά κόρον εναντίον των ημικρανιών, της ποδάγρας, της ταινίας, της σαπουνόπερας, της αγαμίας, της πολυγαμίας, της αντε-και-γαμίας, της αποτυχίας σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, των τσουνάμι, της τριχόπτωσης, καθώς και άλλων δεινών. Συνιστάται προσοχή, καθότι τα άτομα με οφθαλμούς γαλανού χρώματος επιρρεπείς στην μετάδοση Ματιού και κάθε λογής κατάρας.
Ανακτήθηκε από το «
http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%9E%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1«.

Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Αυτόν τον ορισμό δίνει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, η Φρικηπαίδεια. Όταν ήμουν μικρή μας ξεμάτιαζε η γιαγιά. Με μάγευε όλο αυτό το τελετουργικό με το πιάτο γεμάτο νερό, τις σταγόνες το λάδι που έπεφταν στο νερό και εξαφανίζονταν άμα ήσουν ματιαγμένος, τα γαρύφαλλα που έκαιγε η γιαγιά καρφωμένα σε μια βελόνα μέχρι να σκάσει το πρώτο και να διώξει το κακό το μάτι, όταν τα νέρα και τα λάδια δεν το έδιωχναν. Και τα λόγια που μουρμούρζε μέσα από τα δόντια της και δεν μπορούσα να καταλάβω, ούτε ποτέ μου τα αποκάλυψε, μιας και τα ξόρκια πηγαίνουν από γυναίκα σε άντρα και μετά σε γυναίκα. Χάνουν τη δύναμή τους αν τους αλλάξεις αυτή τη σειρά. Στο τέλος μας σταύρωνε με το λαδόνερο, μας ψέκαζε μ’ αυτό και μας έδινε να πιούμε τρεις γουλιές. Το είχαμε βρει κι εμείς παιχνίδι και ξεματιάζαμε η μία την άλλη γεμίζοντας τον κόσμο νερά και λάδια με αποτέλεσμα να μας κυνηγάει η μαμά και η γιαγιά με την παντόφλα. Όταν πέθανε η γιαγιά πίστεψα πως κανένας πια δεν θα με ξεματιάσει.
Που το θυμήθηκα το ξεμάτιασμα; Το θυμήθηκα, γιατί σήμερα ήρθε η ώρα να με ξαναξεματιάσει μια άλλη γιαγιά. Από το πρωί ξύπνησα με τρελό πονοκέφαλο που ούτε τα Panadol Extra, που κατεβάζω δυο δυο όταν με πιάνει ημικρανία, δεν μ’ έπιασαν. Μου απάλυναν λίγο τον πόνο αλλά μου άφησαν μια θολούρα στο κεφάλι κι ένα βάρος λες και είχα στηρίξει ένα κομμάτι σίδερο στην κορφή μου. Άλλωστε σήμερα δεν ήταν η γνωστή ημικρανία αλλά ένας πόνος διάχυτος σ’ όλο το κεφάλι μου. Το απόγευμα ξαναθέριεψε ο πόνος και είχα να πάω να επισκεφτώ μια ξαδέλφη στο μαιευτήριο που γέννησε χτες. Όταν έφυγα απο το μαιευτήριο, εκτός από τον πονοκέφαλο, είχα πλέον τάσεις εμετού και λιποθυμίας. Τόσο χάλια, και τα τελευταία Panadol τα κατάπια το πρωί. Πως ξέμεινα εγώ από παυσίπονα; Φαρμακείο δεν βρήκα αλλά σκέφτηκα πως θα έχει η Όλγα, η φίλη που μένει δίπλα, κάτι να μου δώσει για να μην κόψω το κεφάλι μου μπας και ησυχάσω. Όντως, η Όλγα είχε Panadol αλλά έβαλε και τη μαμά της να με ξεματιάσει. Ήσουν πολύ ματιασμένη, μου είπε η κυρά Φούλα, και μ’ έβαλε να πιω τρεις γουλίτσες από το λαδόνερο που έχυσε μετά η Όλγα σε μια γλάστρα. Δεν κάνει αυτό το νερό να το χύσεις στον νεροχύτη. Ήταν τα παυσίπονα; Ήταν το ξεμάτιασμα; Ή μήπως ή συντονισμένη επίθεση των δυο τους στον πονοκέφαλο; Ο πόνος έφυγε πάντως κι ας έμεινε μια μικρή θολούρα στο κεφάλι μου.
Θα μου πεις, εσύ η πραγματίστρια πιστεύεις σε τέτοια αναχρονιστικά ξόρκια; Τι να πω; Γενικά όχι αλλά μερικές φορές μου φάνηκε πως έπιασαν. Ειδικά μια φορά παλιά, που βγήκα από το σπίτι μου και γύρισα μετά από κανά δυο ώρες άρρωστη. Πονοκέφαλος και τάσεις λιποθυμίας. Αμέσως έβαλε η γιαγιά μπρος τα μεγάλα μέσα και μετά χτυπιόταν πως εκείνη με μάτιαξε που σκέφτηκε πως με βρήκε πολύ όμορφη όταν έφευγα. Αλήθεια ή ψέμματα, μετά από λίγο μου πέρασαν όλα. Μπορεί να ήταν και αυθυποβολή, ποιος ξέρει;
Πάντως άλλη φορά αν με βρείτε όμορφη παρακαλώ να μην το σκεφτείτε ούτε να μου το πείτε. Δεν παλεύεται ο πονοκέφαλος και μόνον όποιος το παθαίνει το ξέρει….
Advertisements