Μου ζήτησε η Ξένη να γράψω πέντε πράγματα που μ’ εκνευρίζουν. Λίγα είναι τα πέντε αλλά θα κάνω μια προσπάθεια να τα συμπτύξω σε κατηγορίες σπαστικών πραγμάτων, γιατί αλλιώς δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

1) Μου τη σπάνε χοντρά, μέχρι τρέλας, οι περισσότεροι οδηγοί. Αυτοί που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και σε αναγκάζουν να κατέβεις στη λεωφορειολωρίδα. Μούρχεται να τους κάνω τα κωλάμαξά τους λαμπόγυαλο. Οι ίδιοι συνήθως κορνάρουν για να βιαστείς αν είσαι πάνω σε πεζοδρόμιο και περπατάς κι αυτοί θέλουν να το καβαλήσουν για να παρκάρουν. Βιάζονται από πάνω και τους ενοχλείς, τρομάρα τους. Στην ίδια κατηγορία βάζω όλους τους μαλακοκαύληδες οδηγούς που περνάνε με κόκκινο, που δεν σέβονται την προτεραιότητα του πεζού πάνω στη διάβαση, που ξεκινάν πριν ανάψει το πράσινο. Όλους αυτούς που νομίζεις πως έχουν βάλει στοίχημα ποιος θα φάει πρώτος τη γριά ή το μωρό στο καρότσι.

Α, κι αυτούς που ανοίγουν την πόρτα και αδειάζουν το τασάκι στο δρόμο. Κάποια στιγμή θα τα μπουκώσω στο στόμα κανενός αυτά τ’ αποτσίγαρα….

2) Μου τη σπάνε οι άνθρωποι που πιστεύουν πως η ζωή και οι υπόλοιποι άνθρωποι τους χρωστάνε, ενώ αυτοί δεν χρωστούν τίποτε και σε κανέναν. Αυτοί που πιστεύουν πως ο προορισμός τους στη ζωή είναι ν’ απλώνουν το χέρι και να παίρνουν ό,τι γουστάρουν γιατί πιστεύουν πως τους ανήκει κληρονομικώ δικαιώματι. Αυτοί οι άνθρωποι όλο κλαίγονται για το πως δεν έχουν όσα τους άξιζαν. Κοινώς σιχαίνομαι τους καρμοίρηδες, γκρινιάρηδες, ματζίριδες…

3) Μου τη σπάνε τα κακομαθημένα παιδιά.

Για την ακρίβεια όχι τα παιδιά αλλά οι γονείς του που τα κακόμαθαν.

4) Μου τη σπάει να μου μιλάνε άγνωστοι με τρόπο λες και γνωριζόμαστε απ’ το στρατό. Ειδικά όταν εγώ τους μιλάω στον πληθυντικό και ευγενικά και μου αντιγυρίζουν το λόγο στον ενικό, να’ ουμ…. Ή αυτοί που τους λες καλημέρα και δεν σου λένε.

5) Μου τη σπάνε οι γυναίκες που δεν ξέρουν να ντύνονται. Όχι αυτές που ντύνονται με φτηνά ρούχα. Αυτές που δεν έχουν συναίσθηση πόσα κιλά είναι και ντύνονται με ρούχα που φοράνε τα μοντέλα στις φωτογραφήσεις για περιοδικά. Που πας μαρή και βγάζεις έξω την κοιλιά όταν μοιάζει με κοιλιά ετοιμόγεννης αλλά στο χαλαρό της; Οι χαμηλοκώλες που φοράνε κολλητά παντελόνια κάπρι. Αυτές που φοράνε πεδιλάκια μ’ ενα λουράκι το καλοκαίρι και το πόδι τους μοιάζει με νταλικιέρη, με μαύρο νύχι και σκισμένες φτέρνες. Κάθε που βλέπω μια από δαύτες μου έρχεται να τις βουτήξω και να τις βάλω μπροστά από έναν καθρέφτη να τις ρωτήσω τι βλέπουν. Θα μου πεις πως μπορεί αυτές να βλέπουν τη Μόνικα Μπελούτσι κι εγώ τη θειά Μαριγώ απ’ το χωριό που είναι 130 κιλά. Κι αυτό σωστό είναι…

Και μια έκτη κατηγορία γιατί δεν μου έφτασαν οι πέντε.

6) Μου τη σπάνε οι βρωμιάρηδες.

Αυτοί που δεν πλένονται και αφήνουν μια μπόχα πίσω τους

Αυτοί που δεν πλένουν ποτέ τα δόντια τους και βρωμάει η ανάσα τους όλα τα τσιγάρα που κάπνισαν στη ζωή τους, όλα τα μπυρόνια, τσίπουρα και άλλα ξύδια που ήπιαν στη ζωή τους και όλα τα τζατζίκια και τους παστουρμάδες που σαβούρωσαν. Μου έρχεται να ξεράσω όταν βρεθεί τέτοιος δίπλα μου.

Αυτοί που τα ρούχα τους μυρίζουν όλα όσα μαγειρεύτηκαν στην κουζίνα τους τα τελευταία 10 χρόνια. Αυτοί κι αυτές που φοράνε βαριές κολώνιες πρωί πρωί.

Οι άντρες που κάθονται στα λεωφορεία με τα πόδια ανοιχτά και πιάνουν μιάμιση θέση. Σιγά ρε μεγάλε, πόσο μεγάλα πια είναι τ’ αρχίδια σου και δεν μπορείς να κλείσεις τα πόδια σου;

Αυτοί που φτύνουν στο δρόμο ή από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

Αυτοί που φυσάνε τη μύξα τους στο χέρι και το τινάζουν στο δρόμο.

Αυτοί που κάνουν ανασκαφές στη μύτη τους χωρίς να τους νοιάζει αν τους βλέπουν όλοι.

Τέλος μου τη σπάνε αυτοί που μασάνε τσίχλα δυνατά, μ’ ανοιχτό το στόμα δίπλα στο αυτί σου. Θέλω να εγκληματίσω σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Advertisements