Με γοητεύουν οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών. Με γοητεύει η μιζέρια τους, τα παλιά μπαλκόνια που λειτουργούν σαν αποθήκες, η διάχυτη θλίψη και εγκατάλειψη που αναδίνουν την ώρα που σουρουπώνει. Μ’ αρέσουν οι κάθετες γραμμές τους. Μου πλακώνουν την ψυχή αλλά με γοητεύουν. Ίσως γιατί πάντα, μα πάντα τα σπίτια που έζησα έβλεπαν σε κάποιον ακάλυπτο… Αν ήμουν φωτογράφος σίγουρα θα έκανα ένα μεγάλο θέμα μόνο με ακάλυπτους πολυκατοικιών. Ποιός ξέρει; Μπορεί κάποια στιγμή να το κάνω.


Αλλά με γοητεύουν και οι φλεγόμενοι ουρανοί, ακόμα πιο πολύ όταν το κάδρο τους είναι κεραίες, ταράτσες και απλωμένα ρούχα.

Οι ιστορίες θα συνεχιστούν άλλη φορά. Δεν στέρεψα αλλά δεν έχω όρεξη για λόγια. Μόνον φωτογραφίες λοιπόν…

Ευχαριστώ τον φίλο μου τον Niki, για το τραγούδι που ακούγεται

Advertisements