Διακοπές μέρος α’

Έτσι ξεκίνησαν οι διακοπές. Χαζεύοντας ένα φανάρι στην παραλία της Περαίας με αέρα και φόντο τη Θεσσαλονίκη. Και μετά βουρ για τα πλατάνια του κάμπινγκ στη Χαλκιδική. Ήμουν περίεργη να δω τι αλλαγές θα υπήρχαν φέτος. Τελικά δεν υπήρχαν πολλές. Οι καλύβες ίδιες, τα πλατάνια και οι ακακίες το ίδιο, οι περισσότεροι γνωστοί ήταν εκεί (αν και μερικοί πολύ αγαπημένοι δεν ήρθαν), οι σκηνές στη θέση τους. Τίποτε δεν είχε αλλάξει στις υποδομές. Αυτό που άλλαξε ήταν στην παραλία, το beach bar και το bar. Εκεί βγαίνουν τα φράγκα, σ’ αυτά έρριξαν το βάρος. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θέλουν να μετατρέψουν κι αυτό το κάμπινγκ ίδιο με όλα τα άλλα της περιοχής τη στιγμή που για χρόνια είχε μιαν άλλη φήμη. Μάλλον η νοοτροπία του ελληναρά επιχειρηματία. «Αφού ο δίπλα βγάζει φράγκα έτσι θα το κάνω κι εγώ. Να τ’ αρπάξω στα γρήγορα και να φύγω». Γέρασε ο Βάκης, η γυναίκα του, η Τίτη, πέθανε το χειμώνα που μας πέρασε και οι καινούριοι δεν έχουν το δικό τους όραμα για ένα μέρος που είναι μοναδικό στη Χαλκιδική.
Άλλαξαν τις ομπρέλλες λοιπόν, έβαλαν και κάτι πανιά που μερικές φορές έμοιαζαν με πανιά ιστιοφόρου, έτσι όπως τα «φούσκωνε» ο αέρας. Είχε και κάποιες live βραδιές στο bar (όπως κάθε camping που σέβεται τον εαυτό του). Μόνον μία μου άρεσε κάπως, αυτή με ένα συγκρότημα από έλληνες και κουβανούς μουσικούς που έπαιζαν αξιοπρεπώς. Τα άλλα από μέτρια έως χάλια… (καλά, σε δυο τρεις πήγα, μη φανταστείτε)

Φυσικά είχαμε και το απαραίτητο μπουρίνι, Βόρεια Ελλάδα είναι αυτή. Μέρες το περιμέναμε αλλά μας ξεγελούσε. Τελικά ήρθε κανά δυο μέρες πριν φύγουμε. Ξεκίνησε βράδυ η βροχή και κράτησε μέχρι το άλλο μεσημέρι. Κοινώς σαπίσαμε αλλά ήταν όμορφα.

Το απόγευμα που σταμάτησε η βροχή η θάλασσα ήταν υπέροχη. Έκανα ένα από τα δύο πιο όμορφα κολύμπια των διακοπών μου και μετά την άραξα και χάζευα τον ουρανό που είχε καθαρίσει από τα σύννεφα…

Ένα βράδυ, κόβοντας βόλτες στην παραλία με τη φωτογραφική μηχανή στην τσάντα (όπως πάντα) αντίκρυσα αυτό το θέαμα. Τις καρέκλες, τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλλες που το πρωί απλώς τις χρησιμποιούμε, να χάνονται στο φως του φεγγαριού. Σαν πίνακας ήταν το θέαμα…
Και μετά φύγαμε. Αλλά δεν τελείωσαμε. Συνεχίσαμε με τις…

…Διακοπές μέρος β’
στο σπίτι ενός πολύ καλού φίλου, πάλι στη Χαλκιδική (που να τρέχουμε…)

Το σπίτι ήταν πάνω στο βουνό κι αυτό το θέαμα αντίκρυσα το απόγευμα που έφτασα. Μακάρισα το φίλο μου που έχει τέτοια θέα και χάρηκα που την έβλεπα κι εγώ. Την άλλη μέρα είδα και το μπαχτσέ του (που είναι το καμάρι του) και όλες τις μέρες που μείναμε εκεί (για 2-3 μέρες πήγα τη βδομάδα έφτασα, αρμένικη βίζιτα) τρώγαμε λαχανικά δικά του.
Το μενού όμως, εκτός από υπέροχη θέα και λαχανικά παραγωγής του, είχε και θάλασσες που μοιάζουν με Καραϊβική (έχει αρκετές τέτοιες η Χαλκιδική)


Και μετά έφαγα «κόλλημα» (φωτογραφικό) με την κούνια του γιού του, που ενώ το πρωί ήταν μια κανονική κούνια, το βράδυ και με κάποιο συγκεκριμένο φωτισμό γινόταν σαν εξπρεσσιονιστικός πίνακας. Ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εκείνες τις ώρες. Τα τσίπουρα μπορεί να έπαιξαν το ρόλο τους σ’ αυτό…

Διακοπές μέρος γ’
Βόλτα στη Θεσσαλονίκη μετά δημοσίων θεαμάτων και τον μικρό από το χέρι. Ανέβηκα στο Λευκό Πύργο μετά από αιώνες (στην ηλικία του μικρού ήμουν τότε) και δεν το μετάνοιωσα καθόλου. Είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο μουσείο για την ιστορία της πόλης και έχεις μια καταπληκτική θέα όταν βγεις στο «μπαλκόνι» του.
Η κλασική εικόνα της παραλίας προς την πλευρά του λιμανιού κι ένα καράβι να μισοχάνεται στην αχλύ της θάλασσας.


Εικόνες από το λιμάνι με τους γερανούς. Κάτι μπορεί να κάνει τελικά ο τηλεφακός της μηχανής μου παρ’ όλο που δεν είναι σπουδαία μηχανή αλλά μια μικρομεσαία.

Καλό χειμώνα να έχουμε.

Advertisements