blogger


O Crazy Gamer είναι φρέσκος στον κόσμο των blogs. Τον βοήθησα να φτιάξει το blog του. Είναι πολύ πιτσιρικάς, πάρα πολύ πιτσιρικάς. Ήθελε όμως να φτιάξει το δικό του blog για να γράφει, λέει, πράγματα που ενδιαφέρουν την ηλικία του. Για να δούμε πόσο θα το κρατήσει και σε πόσο καιρό θα το βαρεθεί.
By the way, ο Crazy Gamer είναι το βλαστάρι μου!!!!
Advertisements

Είμαι έξαλλη


Όχι πως αυτό είναι ασυνήθιστο, είναι γνωστό πως γεννήθηκα με νεύρα. Αλλά δεν υπάρχουν και οι συνθήκες για να περάσω μια ήρεμη μέρα.

Τι μου τίναξε τα νεύρα στο αέρα πάλι; Ας πάρουμε τα πράγματα από τη αρχή λοιπόν. Κάθε εργάσιμη μέρα περπατάω στη Μεσογείων. Νομισματοκοπείο – Αγ. Παρασκευή – Νομισματοκοπείο. Πιο παλιά έκανα το δρομολόγιο μέχρι Εθνική Άμυνα. «Μπράβο σου και ζήτω σου» θα μου πείτε, «εμάς τι μας νοιάζει»;

Γιατί το κάνω αυτό; Έτσι γουστάρω βρε αδελφέ! Κεχαγιά στα γούστα μου θα βάλω; Όλη μέρα γυαλίζω μια καρέκλα, θέλω να περπατάω λίγο για να μην ξεχάσω πως έχω πόδια. Μ’ αρέσει το περπάτημα, με ηρεμεί. Βάζω μουσικούλα και πάω, χρόνο να έχω μόνον….

Με ηρεμεί είπα; Ναι καλά… Το περπάτημα το ίδιο με ηρεμεί, το κακό είναι είναι οι άνθρωποι και κυρίως οι άνθρωποι με τις ρόδες. Η Μεσογείων είναι δρόμος, μεγάλος δρόμος, με λεωφορειολωρίδες, με φανάρια με τα όλα της. Κι έχει και πεζοδρόμια, φαρδιά πεζοδρόμια, για τους πεζούς είναι αυτά. Για τους πεζούς σαν και μένα που γουστάρουν να περπατάνε. Γκέγκε; Μπα…. όχι γκέγκε. Διότι ας αφήσουμε το θέμα του πόσο άθλια είναι αυτά τα πεζοδρόμια, που ακόμα και με αθλητικά παπούτσια -αν δεν προσέχεις- διατρέχεις τον κίνδυνο να φτάσεις με καθυστέρηση στον προορισμό σου αφού κάνεις μια στάση στο ΚΑΤ για γύψο. Το αντιπαρέρχομαι αυτό. Το μεγάλο θέμα είναι τα παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια αυτοκίνητα και το απύθμενο θράσος των οδηγών τους. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα κάθετα στο πεζοδρόμιο, πλάγια, οριζόντια, με κάθε τρόπο. Για να περπατήσει κανείς πρέπει α έχει κάνει κομμάντο. Να μπορεί να πηδάει από πάνω τους, να ελίσσεται, να μπορεί να γίνει Τιραμόλα. Αλλά ούτε κι αυτό είναι αρκετό. Διότι πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε εκατοστό ελεύθερο στα πεζοδρόμια. Οπότε τι κάνεις; Αναγκάζεσαι σαν μαλάκας να κατέβεις και να περπατάς στη λεωφορειολωρίδα. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα δε είναι παράλογο. Εκεί δε που γίνομαι έξαλλη εντελώς είναι όταν περπατάω στο πεζοδρόμιο (δυστυχώς όχι αμέριμνη, πως θα μπορούσα άλλωστε;) και κάποιος μαλάκας θέλει να παρκάρει ή να ξεπαρκάρει. Το μόνο που βλέπει είναι μη του τη χώσει κανείς από πίσω. Ο πεζός είναι αόρατος. Κι άμα τους την πεις το λιγότερο είναι να σου πουν «τι θέλεις να κάνω»; Αυτό μου είπε ένας μαλάκας που έκανε μανούβρες και με «ακούμπησε». Τον γαμείς κύριε πρόεδρε ή δεν τον γαμείς; Αντί για συγγνώμη «Τι θέλεις να κάνω». Τις περισσότερες φορές με βρίζουν όμως οπότε τους περνάω κι εγώ ένα χεράκι. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ρε παιδί μου, πως μπορεί κατά τύχη α υπάρχει και πεζός πάνω στα πεζοδρόμια. Κι αν υπάρχει πρέπει να εξοντωθεί γιατί τους ενοχλεί. Πιάνει χώρο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Τη μισή διαδρομή την έβγαλα στη λεωφορειολωρίδα. Λέτε ν’ αρχίσω να μετατρέπομαι σε λεωφορείο; Λέτε να θέλει να μου ψιθυρίσει κάτι το σύμπαν;

Εγώ πάντως κουφάλες οδηγοί δεν θα το βάλω κάτω. Θα εξακολουθήσω να περπατάω. Δεν θα γίνω βιοχλαπάτσα σαν τα μούτρα σας. Ουστ!

Τι είπα; Πως με ηρεμεί το περπάτημα; Μουαχαχαχαχαχα…..

ΒΑΒΕΛ


Μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό τον τελευταίο καιρό αυτό το εξώφυλλο της ΒΑΒΕΛ. Ε, έκανα τις δέουσες ανασκαφές, και ω! του θαύματος, το βρήκα.
Να λοιπόν ένα εξύφυλλο της «ΒΑΒΕΛ» από το 1981. Τεύχος υπ. αριθμ. 8. Και ναι, ήταν λίγο πριν τις εκλογές που έφεραν για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τότε που πλημμύρισε η Αθήνα από τον κόσμο που κατέβηκε να πανηγυρίσει την «Αλλαγή». Τότε που εγώ δεν είχα βγάλει εκλογικό βιβλιάριο γιατί δεν το φρόντισα. Και λύσσαξα που όλοι οι φίλοι μου ψήφιζαν (όχι ΠΑΣΟΚ οι περισσότεροι αλλά ψήφιζαν) κι εγώ έμεινα στην απέξω. Βέβαια αυτό μ’ έκανε να βρίσκομαι στην Αθήνα εκείνες τις μέρες αντί για τη Θεσσαλονίκη όπου θα ψήφιζα. Κι έτσι μπορώ ακόμα να θυμάμαι τη λαοπλημμύρα της Αθήνας. Έχουν μείνει και κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες-ενσταντανέ που τράβαγε ο Νίκος. Αλλά αυτές θέλουν ακόμα περισσότερη ανασκαφή για να βρεθούν.

πολιτικολογίες


Γενικά βαριέμαι να γράφω για πολιτική. Αλλά είναι κάτι εποχές που δεν γίνεται να το αποφύγω. Το έκανα το Δεκέμβρη, το έκανα στις Ευρωεκλογές δεν τη γλιτώνω ούτε τώρα. Κατ’ αρχήν να πω πως γενικά συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία. Καλή ή κακή υπάρχει. Και ναι μεν, αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες, αλλά δεν μπορώ να με φανταστώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς αυτό το δικαίωμα. Βλέπετε εγώ έχω ζήσει την εποχή που δεν ήταν αυτονόητο δικαίωμα, την εποχή που ακόμα και η λέξη «εκλογές» ήταν παράνομη. Μπορεί να ήμουν πολύ μικρή τότε αλλά την αίσθηση του να φοβάσαι να μιλήσεις, να φοβάσαι ν’ ακούσεις συγκεκριμένη μουσική, να μη μπορείς να βρεις ένα βιβλίο γιατί ο συγγραφέας ήταν «μη αποδεκτός» από το καθεστώς (για να το θέσω κομψά) ή να κρύβεις την εφημερίδα μέσα στη σακούλα με τα ψώνια, την έχω. Δεν θέλω να τη ζήσω αυτή την εποχή και ως μεγάλη πλέον.
Εκλογές λοιπόν πάλι…. Θα ψηφίσουμε λοιπόν αλλά τι θα ψηφίσουμε; Ο κόσμος έχει γυρίσει τα πάνω κάτω. Γενικά ξέρω που κοντά βρίσκομαι. Ιδεολογικά, κοινωνικά, ταξικά ή σαν στάση και τρόπο σκέψης και ζωής. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ ΝΔ, ποτέ ΠΑΣΟΚ. Δεν με αφορούν αυτά τα κόμματα. Ούτε ΚΚΕ ψήφισα ποτέ. Το ΚΚΕ δεν κατάφερε να με πείσει τότε που είχε τεράστια δύναμη στους πιτσιρικάδες, μετά τη μεταπολίτευση, όχι τώρα που κατά τη γνώμη μου έχει χάσει το τρένο. Δεν λέω, είναι κόμμα που λέει πως παλεύει για το δίκιο του εργάτη αλλά υπάρχουν πολλά που δεν μ’ αρέσουν. Δεν μ’ αρέσει η μονολιθικότητά του, δεν μ’ αρέσει η ξύλινη γλώσσα του, δεν μ’ αρέσει η στάση που κρατάει σε διάφορα γεγονότα, δεν μ’ αρέσει που θεωρεί πως αυτό και μόνον αυτό κατέχει την απόλυτη αλήθεια, δεν μ’ αρέσει που σε όλα τα συλλαλητήρια κάνει το δικό του πάρτι. Όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια, μη τυχόν και μολυνθούν. Κάποιες φορές παλιά, έριξα άκυρο ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Τις περισσότερες όμως ψήφιζα ΚΚΕ εσ. (παλιά) και ΣΥΝ αργότερα. Ακόμα και τότε που στο Πανεπιστήμιο κατέβαινα στις φοιτητικές εκλογές υποψήφια με τις Συσπειρώσεις που γεννήθηκαν την εποχή που έγινα φοιτήτρια. Πάρα πολλές με έπιαναν τα νεύρα μου με το ΣΥΝ, πολλές φορές μου φαινόταν χλιαροί και κρυόκωλοι, πολλές φορές τους ήθελα πιο μαχητικούς αλλά τελικά ήταν πιο κοντά σε όσα ήθελα από κάποιον εκπρόσωπο στη Βουλή ή αλλού. Και φυσικά τα τελευταία χρόνια ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ. Μου άρεσε η πολυσυλλεκτικότητά του, τα ανοίγματά του σε κινήματα. Μέχρι τις Ευρωεκλογές που τα έκαναν μαντάρα με τα εσωτερικά τους αλλά και λίγο πιο πριν, που φάνηκαν να μην καταλαβαίνουν τι μπορεί να σήμαιναν τα μεγάλα ποσοστά στα γκάλοπ. Γαμώ την τρέλα μου δηλαδή, μια ζωή στην πολιτική είναι και μάσησαν; Έφτασα να σκέφτομαι πως με τις μαλακίες τους θα με κάνουν να ψηφίσω ΚΚΕ και θα μου κοπεί μετά το χέρι. Τα ψιλομπάλωσαν βέβαια κι ελπίζω μετά τις εκλογές να βρουν το δρόμο τους. Θα τους ξαναψηφίσω λοιπόν. Γιατί θέλω να είναι στη Βουλή. Δεν μπορεί να έχουν φωνή τα λέσια του Καρατζαφύρερ και να λείπει η φωνή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Καρατζαφύρερ μπορεί να είναι το νέο trendy της εποχής αλλά η πολιτική και η ζωή μας δεν καθορίζεται από το trendy. Διαβάζω διάφορα και τρελαίνομαι. Το ΛΑΟΣ είναι επαναστατικό κόμμα!!!! Απέναντι σε τι επαναστατεί ρε γαμώτο; Απέναντι στο αριστερό κατεστημένο, λέει, που κυβερνάει την Ελλάδα η οποία πρέπει να ξαναγίνει μια περήφανη χώρα που θ’ ανήκει στους Έλληνες. Πιάσε τ’ αυγό και κούρευ’ το δηλαδή. Που είναι βρε αυτό το κατεστημένο κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι; Διότι άντε να πω πως μας κυβερνάει το εκδοτικό κατεστημένο, άντε και το κατασκευαστικό κατεστημένο, θέλετε και οι ΕΛ και οι Νεφελίμ; Να το πιστέψω κι αυτό αλλά το αριστερό; Και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ; ‘Ελεος!!!
Παλιά, το σύνθημα που έλεγαν απαξιωτικά οι Κνίτες ήταν «Ρήγας Φεραίος κάθε σέξι νέος». Τώρα αν θες να είσαι επαναστάτης και trendy και sexy νέος (ή wannabe νέος) πρέπει να ψηφίζεις ΛΑΟΣ ή για ακόμα πιο επαναστατικά ΧΑ. American bar το κάναμε, όπως έλεγε και ο Παπαγιαννόπουλος στη «Βίλα των οργίων». Και μόνον για τον λόγο που όλοι, από τον περασμένο Δεκέμβρη και μετά, λυσσάνε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του έχουν φορτώσει ακόμα και το ανεμογκάστρι της κουνιάδας τους, μου φτάνει για να τους ψηφίσω. Ας μπούνε όλοι στη Βουλή, γιατί να είναι μόνον οι δύο μόνιμοι επιβήτορές μας και ο Καρατζαφέρ;
Αλλά μάγκες, θα σας την έχω στημένη. Προσέξτε ρεμάλια, προσέξτε. Μη μαλακιστείτε πάρα πολύ, καιρός να ενηλικιωθείτε, ναι;

Το τραγούδι της νύχτας


Μια από τις πιο μαγικές φωνές που γέννησε αυτή η χώρα. Η φωνή της Φλέρης Νταντωνάκη.

στίχοι: Μιχάλη Μαρματάκη
μουσική: Τερμίτες
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

Εκεί σκορπισμέμη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή
θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα
και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ
σε εικόνες γεμάτες περάσματα.

Αίμα στο στόμα μου και τ’ όνειρο άσπρο
μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις
μου μοιαζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο
Αίμα στα πόδια μου και τ’ όνειρο άσπρο
γυμνή-ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις
μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο
αίμα στο βλέμμα μου και τ’ όνειρο άσπρο
στο χρώμα μπερδεύτηκα – δεν βλέπω – μ’ αρπάζεις
φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν »άσ’ το».

Εκεί διάλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή
με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα
και μ’ ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ
γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα

‘Να ‘μαι » φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
»γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη»
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
»να ‘μαι » ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
»να ‘μαι » υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ’ ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη…

Οι εκλογές αλλιώς


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ: Πριν δώσω το λόγο στο συνάδελφο Μπεκλαρή θα κάνει ένα σχόλιο η Μαριάννα Μπρεκάση. Μ. ΜΠΡΕΚΑΣΗ: Πήρα αυτή τη στιγμή το λόγο για να σας κάνω μια υπενθύμιση την οποία θεωρώ βασική για την συζήτησή μας και για το παραπέρα. Από τον Δεκέμβρη και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται μια ανελέητη επίθεση από τη μεριά του συστήματος, από τη μεριά του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ενόχλησε, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στο πλευρό των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλους τους αγώνες και ήταν μια πραγματική αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία σε όλη αυτή την περίοδο της διακυβέρνησής της.
Για όποιον ενδιαφέρεται για τη συνέχεια…

Τι μ’ έπιασε τώρα και βάζω κομμάτι από τη συνέντευξη του Τσίπρα στη Δ.Ε.Θ., ε; Για να είμαι ειλικρινής δεν δίνω μία για τον Τσίπρα. Έπεσα τυχαία πάνω στη συνέντευξη και είδα πως ήταν εκεί και η Μαριάννα. Που σημαίνει πως είναι καλά ή τουλάχιστον αρκετά καλά. Είναι υποψήφια στη Θεσσαλονίκη και είναι συμμαθήτριά μου. Έξι χρόνια στην ίδια τάξη και σε διπλανά θρανία. Είμασταν οι ψηλές της τάξης και συνήθως μας έβαζαν να κάτσουμε πίσω πίσω, σύμφωνα με το δόγμα «οι κοντοί μπροστά, οι ψηλοί πίσω». Πολύ ψηλή, πολύ όμορφη, πολύ μελαχρινή και πολύ καλή μαθήτρια. Εκτός από το ύψος ήταν και τα ονόματά μας δίπλα στον κατάλογο, κοντινά επίθετα. Αν σήκωναν εμένα, για μάθημα χτύπαγαν καμπανάκια και για τη Μαριάννα. Και στο φροντιστήριο μαζί πηγαίναμε. Η Μαριάννα ήθελε να γίνει γιατρός. Τελικά έγινε οδοντίατρος. Ήταν οργανωμένη από το σχολείο, πρώτα στην ΚΝΕ μετά σε κόμμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πάντα όμως το ίδιο μαχητική. Και πάντα σοβαρή. Έπαιρνε στα σοβαρά ακόμα και τ’ αστεία πόσο μάλλον την πολιτική της δουλειά. Περάσαμε αρκετά χρόνια μαζί και ξέρω πως είναι από τους ανθρώπους που δλίνονται με την ψυχή τους σ’ αυτά που κάνουν και σ’ αυτά που πιστεύουν.
Τελευταία φορά την είδα πριν κανένα χρόνο σε μια συνάντηση παλιών συμμαθητριών. Ήταν κουρασμένη. Ήρθε όμως και χαμογελούσε όσο άντεξε να μείνει μαζί μας. Χάρηκα και χαρήκαμε όλες που ήρθε. Ήταν πολύ δεμένη η τάξη μας.
Γιαυτό χάρηκα που είδα πως είναι υποψήφια και ήταν και στη συνέντευξη τύπου. Μάλλον είναι καλά ή τουλάχιστον καλύτερα.