Όχι πως αυτό είναι ασυνήθιστο, είναι γνωστό πως γεννήθηκα με νεύρα. Αλλά δεν υπάρχουν και οι συνθήκες για να περάσω μια ήρεμη μέρα.

Τι μου τίναξε τα νεύρα στο αέρα πάλι; Ας πάρουμε τα πράγματα από τη αρχή λοιπόν. Κάθε εργάσιμη μέρα περπατάω στη Μεσογείων. Νομισματοκοπείο – Αγ. Παρασκευή – Νομισματοκοπείο. Πιο παλιά έκανα το δρομολόγιο μέχρι Εθνική Άμυνα. «Μπράβο σου και ζήτω σου» θα μου πείτε, «εμάς τι μας νοιάζει»;

Γιατί το κάνω αυτό; Έτσι γουστάρω βρε αδελφέ! Κεχαγιά στα γούστα μου θα βάλω; Όλη μέρα γυαλίζω μια καρέκλα, θέλω να περπατάω λίγο για να μην ξεχάσω πως έχω πόδια. Μ’ αρέσει το περπάτημα, με ηρεμεί. Βάζω μουσικούλα και πάω, χρόνο να έχω μόνον….

Με ηρεμεί είπα; Ναι καλά… Το περπάτημα το ίδιο με ηρεμεί, το κακό είναι είναι οι άνθρωποι και κυρίως οι άνθρωποι με τις ρόδες. Η Μεσογείων είναι δρόμος, μεγάλος δρόμος, με λεωφορειολωρίδες, με φανάρια με τα όλα της. Κι έχει και πεζοδρόμια, φαρδιά πεζοδρόμια, για τους πεζούς είναι αυτά. Για τους πεζούς σαν και μένα που γουστάρουν να περπατάνε. Γκέγκε; Μπα…. όχι γκέγκε. Διότι ας αφήσουμε το θέμα του πόσο άθλια είναι αυτά τα πεζοδρόμια, που ακόμα και με αθλητικά παπούτσια -αν δεν προσέχεις- διατρέχεις τον κίνδυνο να φτάσεις με καθυστέρηση στον προορισμό σου αφού κάνεις μια στάση στο ΚΑΤ για γύψο. Το αντιπαρέρχομαι αυτό. Το μεγάλο θέμα είναι τα παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια αυτοκίνητα και το απύθμενο θράσος των οδηγών τους. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα κάθετα στο πεζοδρόμιο, πλάγια, οριζόντια, με κάθε τρόπο. Για να περπατήσει κανείς πρέπει α έχει κάνει κομμάντο. Να μπορεί να πηδάει από πάνω τους, να ελίσσεται, να μπορεί να γίνει Τιραμόλα. Αλλά ούτε κι αυτό είναι αρκετό. Διότι πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε εκατοστό ελεύθερο στα πεζοδρόμια. Οπότε τι κάνεις; Αναγκάζεσαι σαν μαλάκας να κατέβεις και να περπατάς στη λεωφορειολωρίδα. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα δε είναι παράλογο. Εκεί δε που γίνομαι έξαλλη εντελώς είναι όταν περπατάω στο πεζοδρόμιο (δυστυχώς όχι αμέριμνη, πως θα μπορούσα άλλωστε;) και κάποιος μαλάκας θέλει να παρκάρει ή να ξεπαρκάρει. Το μόνο που βλέπει είναι μη του τη χώσει κανείς από πίσω. Ο πεζός είναι αόρατος. Κι άμα τους την πεις το λιγότερο είναι να σου πουν «τι θέλεις να κάνω»; Αυτό μου είπε ένας μαλάκας που έκανε μανούβρες και με «ακούμπησε». Τον γαμείς κύριε πρόεδρε ή δεν τον γαμείς; Αντί για συγγνώμη «Τι θέλεις να κάνω». Τις περισσότερες φορές με βρίζουν όμως οπότε τους περνάω κι εγώ ένα χεράκι. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ρε παιδί μου, πως μπορεί κατά τύχη α υπάρχει και πεζός πάνω στα πεζοδρόμια. Κι αν υπάρχει πρέπει να εξοντωθεί γιατί τους ενοχλεί. Πιάνει χώρο.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Τη μισή διαδρομή την έβγαλα στη λεωφορειολωρίδα. Λέτε ν’ αρχίσω να μετατρέπομαι σε λεωφορείο; Λέτε να θέλει να μου ψιθυρίσει κάτι το σύμπαν;

Εγώ πάντως κουφάλες οδηγοί δεν θα το βάλω κάτω. Θα εξακολουθήσω να περπατάω. Δεν θα γίνω βιοχλαπάτσα σαν τα μούτρα σας. Ουστ!

Τι είπα; Πως με ηρεμεί το περπάτημα; Μουαχαχαχαχαχα…..

Advertisements