Χτες το βράδυ, ομολογώ, πως ήμουν στο παρά πέντε να εξαφανίσω το παρόν από προσώπου Blogger αλλά και να εξαφανιστώ γενικά από το διαδίκτυο. Συνειδητοποίησα, λίγο άγαρμπα θα έλεγα, κάτι που δεν ήθελα να δω. Πως δεν έχει σημασία ποιός είσαι, ποιοί είναι οι φίλοι σου, πως σε αντιμετωπίζουν φανερά οι άνθρωποι αφήνοντας σχόλια στο μπλογκ σου ή απαντώντας σε όσα γράφεις σ’ ένα φόρουμ. Το θέμα είναι πως υπάρχουν ένα σωρό άσχετοι που παίρνουν μάτι τη ζωή και τις σκέψεις σου και που μπορεί να τις χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμή κατά το δοκούν. Πως το διαδίκτυο δεν είναι η γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη, που όλοι ξέραμε όλους και ακόμα και τα κουτσομπολιά ήταν τελικά πταίσματα. Και ακόμα πως κυκλοφορούν πολλοί άρρωστοι, πολλοί ψυχάκηδες, πολλοί διεστραμμένοι. Και μη γελάς εσύ (ξέρεις ποιός είσαι εσύ) και μη μου πεις «εγώ σου τα έλεγα χαζοπούλι». Εσύ μου τα έλεγες, εγώ δεν τ’ άκουγα. Ίσως να φταίει ο ενθουσιασμός του νεοφώτιστου
Ήδη λόγω κάποιων καταστάσεων είχα αρχίσει μιαν αυτολογοκρισία. Ασυνείδητα στην αρχή, λίγο πιο συνειδητή όσο περνούσε ο καιρός. Δεν μ’ αρέσει όμως έτσι. Δεν θέλω να ρίχνω κλεφτές ματιές πάνω από τον διαδικτυακό μου ώμο, για να δω ποιός θα κάνει τι πίσω από την πλάτη μου. Δεν έχει πλάκα έτσι.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Μπορεί και να τους γράψω όλους και να συνεχίσω απτόητη. θα σας φάω δεν θα με φάτε, ένα πράγμα. Μπορεί να τα σβήσω όλα, έτσι κι αλλιώς δεν θα χάσει τίποτε η κοινωνία. Εγώ, ναι, θα χάσω. θα χάσω μιαν εκτόνωση και μιαν επικοινωνία. Μπορεί…. δεν ξέρω τι μπορεί. Αλλά θα το πω, δεν αντέχω.
Άι σιχτίρ μαλακισμένα ανθρωπάρια, άνανδρα κομπλεξικά σκουληκάκια, ανάρχιδα αντράκια που πουλάτε μαγκιά κρυμμένοι. Ουστ μαλάκες.
Advertisements