Ο κόσμος καίγεται κι εγώ στην κοσμάρα μου. Στην Αθήνα παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους, πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι – American Bar το κάναμε που έλεγε κι ο παπαγιαννόπουλος για να μην πω Far West- κι εγώ στον κόσμο μου. Πέθανε η Έλλη Παπά, ήρθε κι έφυγε η 28η Οκτωβρίου με κουβέντες για το μήκος της φούστας των κοριτσιών στην παρέλαση και τα χτενίσματα των αγοριών και για το ποιός είπε τελικά το «Όχι», ο λαός ή ο Μεταξάς, κι εγώ στον κόσμο μου.

Στο σωλήνα που μάλλον έσπασε στην κουζίνα και τρελαίνομαι στην ιδέα των μαστόρων στο σπίτι, στην εργασία που πρέπει να γράψω και βαριέμαι, στον πατέρα μου που δεν είναι καλά και φοβάμαι πως πιθανόν και να μην είναι καλά για τα καλά. Από το καλοκαίρι δεν ήταν καλά τώρα νομίζω χειροτέρεψε. Δεν ξέρω κι όλας, είμαι μακρυά και ξέρω πως δεν μου τα λένε κι όλα. Δεν έχω καλό προαίσθημα όμως, μακάρι να βγω γελασμένη. Σκέφτομαι πως πρέπει να συνηθίσω στην ιδέα πως θ’ αρχίσω να χάνω σιγά σιγά αγαπημένους. Και τυχερή είμαι που έφτασα μέχρι εδώ χωρίς να βιώσω απώλειες. Προσπαθώ να με προετοιμάσω κι ας μην είναι ακόμα η ώρα του συναγερμού. Μακάρι να είναι ο λάθος ο συναγερμός που χτυπάει μέσα μου….

Στον κόσμο γίνεται χαμός αλλά συγχωρείστε με. Μόνο στην κοσμάρα μου μπορώ να είμαι.

Advertisements