Το προαίσθημα ήταν αληθινό.  Ο καρκίνος έχει κάνει κατάληψη στα κόκκαλα του πατέρα μου. Τι ειρωνία αλήθεια! Ένας καρκίνος στα οστά ήταν ο πρώτος καρκίνος που έμαθα στη ζωή μου. Γιαυτόν έγραψα πριν μερικούς μήνες.  Τώρα ήρθε κοντά μου… Νόμιζα πως η οικογένειά μου θα είναι στο απυρόβλητο. Η γιαγιά αφαίρεσε το νεφρό της -καρκίνος επιθετικός και διηθητικός είχαν πει οι γιατροί- και έζησε μετά απ’ αυτό για 20 χρόνια. Πέθανε από γαστρορραγία τελικά.

Αχ βρε μπαμπά…. Πριν μερικά χρόνια σου είχαν βρει λίγο «τσιμπημένο» το PSA. Θεό σ’ έκανα να πας να το ελέγξεις. Όχι είπες κι έσκασες. «Τι να λέει;» μου έλεγες. «Εμείς τώρα πάμε για απόσυρση». Αυτό το «τσιμπημένο» που δεν ήθελες να γιατρέψεις τρώει τώρα τα κόκκαλά σου.

Κάθομαι παγωμένη. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Ούτε να κλάψω μπορώ. Ούτε να γελάσω. Ούτε να κοιμηθώ. Ούτε να πιω. Σκέφτομαι τη συνέχεια, τη μάνα μου που θα το περάσει μόνη της. Δεν θα του το πει, μόνο αυξανόμενες δόσεις παυσίπονα θα του δίνει μέχρι το τέλος. Ούτε χημιοθεραπείες ούτε τίποτε. Τι νόημα έχει αφού είναι τόσο εκτεταμμένος;

Τέλος.

Advertisements