………….


Το προαίσθημα ήταν αληθινό.  Ο καρκίνος έχει κάνει κατάληψη στα κόκκαλα του πατέρα μου. Τι ειρωνία αλήθεια! Ένας καρκίνος στα οστά ήταν ο πρώτος καρκίνος που έμαθα στη ζωή μου. Γιαυτόν έγραψα πριν μερικούς μήνες.  Τώρα ήρθε κοντά μου… Νόμιζα πως η οικογένειά μου θα είναι στο απυρόβλητο. Η γιαγιά αφαίρεσε το νεφρό της -καρκίνος επιθετικός και διηθητικός είχαν πει οι γιατροί- και έζησε μετά απ’ αυτό για 20 χρόνια. Πέθανε από γαστρορραγία τελικά.

Αχ βρε μπαμπά…. Πριν μερικά χρόνια σου είχαν βρει λίγο «τσιμπημένο» το PSA. Θεό σ’ έκανα να πας να το ελέγξεις. Όχι είπες κι έσκασες. «Τι να λέει;» μου έλεγες. «Εμείς τώρα πάμε για απόσυρση». Αυτό το «τσιμπημένο» που δεν ήθελες να γιατρέψεις τρώει τώρα τα κόκκαλά σου.

Κάθομαι παγωμένη. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Ούτε να κλάψω μπορώ. Ούτε να γελάσω. Ούτε να κοιμηθώ. Ούτε να πιω. Σκέφτομαι τη συνέχεια, τη μάνα μου που θα το περάσει μόνη της. Δεν θα του το πει, μόνο αυξανόμενες δόσεις παυσίπονα θα του δίνει μέχρι το τέλος. Ούτε χημιοθεραπείες ούτε τίποτε. Τι νόημα έχει αφού είναι τόσο εκτεταμμένος;

Τέλος.

11 thoughts on “………….

  1. Σε τέτοιες στιγμές… μόνο σιωπή, και το βάλσαμο της μελωδίας των στίχων της Προς Κορινθίους επιστολής:
    «Η αγάπη…Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει…
    …νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη.»
    Καλό κουράγιο.
    Mr Berlin

    Μου αρέσει!

  2. Αλλά θεοί γαρ ανηκέστοισι κακοίσιν
    ω φίλ’ επί κρατερήν τλημοσύνην έθεσαν
    φάρμακον. Άλλοτε άλλος έχει τόδε. Νυν μεν ες ημέας
    ετράπεθ’, αιματόεν δ’ έλκος αναστένομεν,
    εξαύτις δ’ ετέρους επαμείψεται. Αλλά τάχιστα
    τλήτε, γυναικείον πένθος απωσάμενοι. (Αρχίλοχος)

    Επειδή υπέρτατος κλήρος των ανθρώπων είναι ο πόνος, η αστάθεια, η μεταβολή, αλλά και η εναλλαγή ευτυχίας και δυστυχίας, ολόψυχα εύχομαι να πορεύεσαι τον δρόμο τούτο διαθέτοντας την κρατερή απαντοχή που έτσι κι αλλιώς νομίζω πως σε διακρίνει.
    Και κάτι ακόμα: μην ζεις το πένθος πριν τον καιρό του, ποτέ δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα!
    Καταλαβαίνω βέβαια πως είναι το πρώτο σοκ.
    Είμαι σίγουρη πως θα σταθείς δίπλα του, όπως και στη μητέρα σου όπως εσύ ξέρεις καλά παλικάρι μου!
    Να προσέχεις τον εαυτό σου για να μπορείς να είσαι δίπλα τους και σε όλους όσοι σε αγαπούν και σε χρειάζονται.
    Ελπίζοντας πως θα τα πούμε από κοντά, φιλάκια!
    Η έγνοια μου και η αγάπη μου σε συντροφεύουν!

    Μου αρέσει!

  3. @ Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς.
    Αναιδεστάτη μου έχεις δίκιο, ήταν το πρώτο σοκ. Είμαι ψύχραιμη όπως είμαι πάντα σε τέτοιες καταστάσεις. Αυτή τη στιγμή περισσότερο με απασχολούν πρακτικά προβλήματα. Όταν όλα θα τελειώσουν τότε θα κλάψω με την ησυχία μου. Αυτό που περισσότερο με προβληματίζει είναι πως χρειάζονται γερά νεύρα για ν’ αντιμετωπίσω τις εναλλαγές της διάθεσής τους, τα νεύρα και τις ξεροκεφαλιές τους. Και δεν έχω τόσο γερά νεύρα.
    px, Snowball, Mr Berlin, Mister AM, Ιανέ και Κόκκινο Μπαλόνι η κουβέντα σας είναι πολύ σημαντική και σας ευχαριστώ.

    Μου αρέσει!

  4. Όχι ρε πούστη μου!
    Σε καταλαβαίνω… έχω περάσει κι εγώ ανάλογη κατάσταση και παρόλο που ξεπεράστηκε, εγώ δεν το ξεπέρασα ποτέ!
    Πιστεύω μάλιστα πως ακόμα δεν έχω ξεσπάσει…
    Σου εύχομαι να πάνε όλα καλά… και να προσπαθείς να είσαι δυνατή και χαρούμενη τουλάχιστον μπροστά τους!
    Σε χρειάζονται τώρα!

    Σε φιλώ καλό μου! 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Κουράγιο φίλη μου.
    Σήμερα το έμαθα…
    Κουράγιο, το μόνο καλό στην περίπτωση αυτή είναι ότι είμαστε προετοιμασμένοι αλλά και πάλι είναι αναπάντεχο.
    Το περασα πριν 16 χρόνια και είναι σκληρό.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s