Ήταν ένα από τα πιο έντονα δεκαπενθήμερα της ζωής μου. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει εντελώς το θάνατο αλλά όλοι μου λένε πως αυτό είναι φυσιολογικό. Είδα, έκανα και κατάλαβα πράγματα που δεν φανταζόμουν καν πως υπάρχουν, πως μπορώ να τα βιώσω χωρίς να τρελαθώ.

Ο μπαμπάς μου πέθανε κι εγώ τον είδα να λιώνει σε fast forward. Τουλάχιστον αυτό μ’ έκανε να δεχτώ πιο εύκολα το θάνατο που τον λύτρωσε από καταστάσεις που θα τις σιχαινόταν για τον εαυτό του καθώς κι από πάρα πολύ πόνο. Τον σκέφτομαι συνέχεια σε διάφορες στιγμές. Θέλω να τον θυμάμαι όμορφο και γερό, με τα καλά και τ’ άσχημά του. ‘Οχι πως θα ξεχάσω ποτέ τις τελευταίες εικόνες του αλλά θα τον θυμάμαι κυρίως όπως ήταν παλιά. Έτσι δηλαδή.

Advertisements