λέξεις


Τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια έχω γράψει τόσες λέξεις, όσες δεν είχα γράψει μέχρι τώρα σε όλη μου τη ζωή. Λέξεις στο μπλογκ, σε φόρα, λέξεις για τη δουλειά, τις εργασίες, λέξεις για δημοσιεύσεις, λέξεις, λέξεις, λέξεις….

Μέχρι να γίνει η αρχή, έγραφα μόνον τα υποχρεωτικά. Όσα σπούδασα ήταν είτε θετικές επιστήμες, είτε καλλιτεχνικά.. Εκφωνήσεις ασκήσεων, απαντήσεις με σύμβολα, θέματα για τις εργασίες στη δεύτερη σχολή. Άντε και καμμιά υπεύθυνη δήλωση του Ν. 105 (δεν θυμάμαι πως τον λένε τώρα). Θυμάμαι τον τρόμο μπροστά στη λευκή σελίδα του Word όταν έπρεπε να ξεκινήσω να γράφω την πρώτη εργασία. 3000 λέξεις ήταν το όριο κι εγώ σκεφτόμουν πως δεν είναι σίγουρο πως μπορώ να γράψω 300. Τις έγραψα, τις ξεπέρασα κι έπρεπε να κόψω στο τέλος. Δεν το πίστευα. Είχα ποτιστεί από το σχολείο ακόμα με την ιδέα πως είμαι άχρηστη στο γραπτό λόγο. Στο μάθημα της έκθεσης είχα απλά αξιοπρεπείς βαθμούς. Οι δάσκαλοι είχαν αποφανθεί πως δεν είναι ακριβώς το στοιχείο μου. Τους πίστεψα στο τέλος κι έτσι πορευόμουν στη ζωή. Διάβαζα πολύ κκαι δεν έγραφα τίποτε. Μόνο όταν έγραφα γράμματα στο φίλο μου τον Pascal γέμιζα σελίδες ολόκληρες, χειρόγραφες όπου του περιέγραφα διάφορες φάσεις που είχαν γίνει ανάμεσα στα δύο γράμματα.. Έτσι κι αλλιώς βλεπόμασταν σπάνια οπότε τα γράμματα ήταν ο μόνος τρόπος να μη χανόμαστε. Μια δυο φορές λοιπόν με είχε ρωτήσει γιατί δεν γράφω ποτέ κάτι άλλο εκτός από γράμματα. Τότε αυτός πάλευε ένα βιβλίο για τις ελληνικές του εμπειρίες, δεν ξέρω αν το τελείωσε ποτέ. «Τι να γράψω βρε συ;» του λέω «εγώ δεν ξέρω να γράφω. Μόνο να διηγούμαι ιστορίες ξέρω αλλα κι αυτό προφορικά επειδή στον προφορικό λόγο συμμετέχω ολόκληρη. Χέρια, μάτια, σώμα. Στο χαρτί πως να διηγηθείς μια ιστορία χωρίς την υποστήριξη από τη γλώσσα του σώματος;». «Μα στα γράμματα που μου στέλνεις πως το κάνεις; Αφού τα διαβάζω και μπαίνω στις ιστορίες σου». «Τα γράμματα είναι γράμματα» του απάντησα «στα γράμματα μιλάμε σ’ έναν φίλο». Χαζή απάντηση αλλά κανείς δεν με έπειθε πως μπορούσα να γράψω οτιδήποτε. Είχα και το άλλο πρόβλημα. Οι σκέψεις μου έτρεχαν πιο γρήγορα από τα χέρια μου και δεν τις προλάβαινα. Ή μου ερχόταν ιδέες στο λεωφορείο, στο δρόμο, εκεί που χάζευα τη θάλασσα και δεν ήμουν ο τύπος με το μπλοκάκι που θα καθόταν να τις σημειώσει. Άσε που είχα κράξει άγρια κάτι τύπους που το έκαναν πολύ επιδεικτικά και τους θεωρούσα ψώνια.

Έτσι έμενα στις προφορικές διηγήσεις μέχρι που γράφτηκα σ’ ένα φόρουμ εκπαιδευτικών. Εκεί ξεψάρωσα σιγά σιγά και μετά ήρθε το μεταπτυχιακό. Θεωρητικό, όχι ασκήσεις και σύμβολα. Θέλοντας και μη άρχισα να γράφω κατεβατά και να μένω έκπληκτη όταν στην κριτική άκουγα πως αν μη τι άλλο έγραφα καλά κείμενα, με καλή δομή και σωστά ελληνικά. Στην αρχή νόμιζα πως μου έκαναν πλάκα, κάτι σαν χρύσωμα στο χάπι του στιλ «καλά γράφεις μωρέ, μπορεί να γράφεις σαχλαμάρες αλλά τις γράφεις καλά» αλλά οι βαθμοί μου δεν συνηγορούσαν σ’ αυτή την άποψη. Και μετά ήρθε το μπλογκ, αφού είχα ψιλοπειραματιστεί μ’ ένα άλλο μπλογκ το οποίο κρατούσα κλειστό. Στην αρχή έβαζα ποιήματα, κείμενα άλλων και κανένα δικό μου μικρούλικο. Όσο ξεψάρωνα τόσο μεγάλωναν τα κείμενα κι έγιναν σεντόνια διπλόφαρδα στο τέλος.

Και τώρα μπούκωσα. Δεν θέλω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω. Ταβανοθεραπεία θέλω να κάνω, να χαζεύω όλη μέρα όπως τα καλοκαίρια. Αλλά το ταβάνι όσο και να το χαζεύεις πάντα το ίδιο μένει γαμώτο…..

Έτσι ξανανοίγω βιβλία και ξαναγράφω μπούρδες. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή. Τελικά δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Είμαι εθισμένη, ένα πρεζάκι των λέξεων….

Advertisements

9 thoughts on “λέξεις

  1. ΤΙ ΩΡΑΊΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΚΟΎΓΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΆ!
    Ντάρια μου πρεπει να θεωρεις τον εαυτό σου τυχερό κι ευτυχή.
    Μακάρι ολα τα ναρκωτικά του κόσμου νάταν σαν αυτό!
    Πολλά φιλιά σου στέλνω.

    Μου αρέσει!

  2. Χμμμ…»Ταβανοθεραπεία»…
    Τελευταία γουστάρω τρελλά κι εγω.
    Αρκει να μην πέσει το ταβανι και μας πλακώσει
    ( Λες να είναι και εκείνες οι κακές σου οι παρέες που σε επηρεάζουν; )

    Μου αρέσει!

  3. Γεια σου συνάδελφε στην πρέζα των λέξεων!
    Πολύ μου άρεσε αυτό! Τελικά είσαι ικανότατη όχι μόνο στην αφήγηση αλλά και στην επινόηση φράσεων που συμπυκνώνουν με δυο κουβέντες την ουσία των πραγμάτων. Ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν όσοι γράφουν σεντόνια: να συσκοτίσουν και έτσι να ασκήσουν εξουσία, ιδίως με φραστικές περικοκλάδες. Όσο για τα τραύματα που προκαλούν οι φιλόλογοι είναι γνωστά και διαχρονικά. Φαίνεται πως συνδέεται με το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να γράψουν μια γραμμή δική τους, αλλά είναι εξπέρ στο να παπαγαλίζουν τσιτάτα από τα κλασικά κείμενα, ενίοτε αγνοώντας και την σοφία που κρύβεται πίσω από την αττική διάλεκτο. Ε, τέτοιοι μίζεροι άνθρωποι, δεν μπορούν να εμπνεύσουν τα παιδιά και να τα ενθαρρύνουν στην αυτοέκφραση και στην καταγραφή μιας προσωπικής σκέψης. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να τα αναγκάζουν να παπαγαλίζουν αυτά που θα ήθελαν να ακούσουν και με τον τρόπο που θα ήθελαν να τα ακούσουν. Είμαστε λοιπόν συνάδελφοι, όπως κατάλαβες, και στα σχολικά βιώματα, μόνο που εγώ δεν κατόρθωσα ακόμα να γράφω αβίαστα, τουλάχιστον στα ιστολόγια. Ελπίζω να αποβάλω το κουσούρι μου, όταν … μεγαλώσω!

    Μου αρέσει!

  4. @ firouz, έπεσα στα «σκληρά» και εθίστικα από την πρώτη λέξη που κατάφερα να διαβάσω. Ξέρεις ποιά ήταν; (εσύ θα καταλάβεις) Η ταμπέλα του ΚΙΖΑ στην Βενιζέλου. Και μετά διάβασα όλες τις ταμπέλες, όλης της Βενιζέλου και μετά όλες όσες υπήρχαν μέχρι να γυρίσουμε στο σπίτι.

    Μου αρέσει!

  5. @ Ανεδαιστάτη μου συνάδελφε στη λεξοπρέζα και αλλού. Θα μεγαλώσεις κι εσύ, που θα πάει; Αυτό περιμένω……
    Όσο για τους φιλόλογους τα έχουμε πει. Στο σχολείο θυμάμαι ήταν ο εφιάλτης μου οι περιγραφικές εκθέσεις. Βατερλώ, αλλά τώρα που μεγάλωσα (εσύ είσαι μικρή ακόμα…) καταλαβαίνω πως το πρόβλημα ήταν οι καταστάσεις ή τα αντικείμενα που μας έβαζαν να περιγράψουμε. Τι να πεις για ένα βαρετό καλοκαίρι; Ή πόσο ενδιαφέρον έχει να περιγράφεις κάθε χρόνο το πως πέρασες το Πάσχα; Που θα μπορούσα να γράψω πράγματα αλλά αυτά δεν έπρεπε να γραφτούν. Έπρεπε να περιγράψουμε πράγματα που δεν ζήσαμε για να είναι καλή η έκθεση. Αν έγραφες πως κάηκε το φαγητό και πως στο τραπέζι πλακωθήκατε στον καυγά και στο τέλος τις φάγατε γιατί νευρίασε ο μπαμπάς με τις μαλακίες που κάνατε και σαν έστειλαν στα κρεβάτια σας κλαμένες, ούτε τη βάση δεν θα σου έβαζαν. Οπότε έγραφα μια τυπική μαλακία που θύμιζε πως περνάει μια οικογένεια στη διαφήμιση κι έξω από την πόρτα. Μου έβαζαν κι ένα 13-14 κι όλοι είμασταν ευχαριστημένοι.

    Μου αρέσει!

  6. Ξέρεις τι σκέφτομαι ;
    Η θεραπεία αυτή που περιγράφεις , μάλλον είναι πολύ καλλίτερη από την λεξοθεραπεία . Από ανάγκη , ξεφυλλίζω παλιά βιβλία , εικοσαετίας και βάλλε και ανακαλύπτω σημειώσεις στα περιθώρια , άσχετες τις περισσότερες φορές με το κείμενο του βιβλίου , που διαβάζοντας τες πάλι , δεν καταλαβαίνω γρι !
    Ολο αυτό το σκηνικό , μου φέρνει σαν κατάθλιψη , να μην θυμάσαι ρε γμτ ; το πως και το γιατί ;
    Μετά ήρθε η σειρά των μπλοκ , όχι των blog , των μπλοκ κι εκεί σημειώσεις , άσχετες , κάτι που μπορεί να μοιάζει με στιχάκι ή με ότιδήποτε άλλο , άισιχτιρ λες και τα παρατάς .
    Οπότε ….οπότε , ταβανοθεραπεία και άγιος ο θεός κι άμα σβήσουν και τα φώτα , ακόμα καλλίτερα , ονειρεύεσαι !

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s