Δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τις αδυναμίες του, τις εξαρτήσεις του, τα «κολλήματά» του, τα φετίχ του, τα πράγματα που ενώ δεν είναι άκρως απαραίτητα για τη ζωή χαίρεται να τα κατέχει και να τα αυγατίζει. Μη μου πείτε πως δεν έχετε!!! Όλοι έχουμε, για ψαχτείτε…..

Το δικά μου κολλήματα, οι τρέλες μου, είναι αρκετές αλλά τα μεγαλύτερα είναι τα βιβλία και τα αρώματα. Μετά έρχονται τα αξεσουάρ και τα παπούτσια. Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ σ’ ένα βιβλίο και σ’ ένα άρωμα. Γιαυτό και δεν μπαίνω πλέον συχνά σε βιβλιοπωλεία και σε μαγαζιά με αρώματα. Χόντοι_Μόντοι είναι απαγορευμένες περιοχές. Όπως και Ελευθερουδάκηδες, Πολιτείες κλπ.

Προς το παρόν αφήνω τη σχέση πάθους με τα βιβλία και πιάνω κάτι πιο ανάλαφρο, τα αρώματα.

Τα αρώματα με τρέλαιναν από παιδί. Η μαμά μου δεν είχε, της φαινόταν υπερβολική πολυτέλεια, αλλά όταν πηγαίναμε σε κάποιο σπίτι και έβλεπα ένα τέτοιο μπουκαλάκι μαγευόμουν. Αυτά τα κρυστάλινα με τη φουσκίτσα και τη φουντίτσα ήταν η αδυναμία μου. Πάταγες τη φουσκίτσα, άκουγες ένα τσιφ και μοσχοβολούσε ο τόπος. Αρώματα τότε δεν είχαν όλες οι γυναίκες. Άντε καμμιά κολώνια Φουζέρ χύμα και πολύ ήταν. Άρα οι γυναίκες που μπορούσαν να έχουν τέτοια μπουκαλάκια κατείχαν τα κλειδιά ενός αρωματικού παραδείσου.

Μεγαλώνοντας απόκτησα με αιματηρές οικονομίες την πρώτη μου κολώνια, μια άλλη μου έκανε δώρο ο καλός μου γυρίζοντας από ταξίδι στο εξωτερικό. Έγιναν η μαγιά για την τρέλα μου αν κι ανακάλυψα πως υπάρχουν και πιο παλαβές/οι από μένα.

Τα αρώματα για μένα δεν είναι μια αυτομάτη διαδικασία, γιαυτό και έχω πολλά. Δεν βάζουμε πάνω μας ό,τι νάναι έτσι χωρίς να το σκεφτούμε. Τα αρώματα πάνε με τη διάθεση, την ώρα, την εποχή, το είδος των ρούχων αλλά ακόμα και με τα χρώματα που φοράς. Με σπορ ντύσιμο και αθλητικά δεν θα βάλεις Prada, αυτό πάει με ταγέρ αλλά και πάλι ταγέρ το χειμώνα. Το καλοκαίρι θα βάλεις White Linen, κυριλέ αλλά και παιχνιδιάρικο. Θυμάμαι παλιά, όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει η Loulou, η μισή Ελλάδα την ψέκαζε πάνω της. Έμπαινες στο λεωφορείο καλοκαίρι και πρωί και σου ερχόταν να ξεράσεις. Που πας μαντάμ με τη Loulou πρωινιάτικα μέσα στην κάψα. Ήταν πολύ βαριά και πολύ γλυκιά κολώνια και οι περισσότερες ψέκαζαν πάνω τους το μισό μπουκάλι, μπας και δεν τους έπαιρναν όλοι χαμπάρι, από δύο χιλιόμετρα μακρυά, πως αυτές ξέρουν ποια είναι η τελευταία λέξη της μόδας στα αρώματα. Ή τη φορούσαν κάτι κοριτσάκια 18χρονα. Με τίποτε 18χρονο, καλοκαίρι και πρωί δεν επιτρέπεται να φοράει Loulou ή Opium (ακόμα χειρότερα). Για τα κοριτσάκια αλλά και τις μεγαλύτερες μια χαρά είναι η Ộ de Lancộme, φρέσκια και λεμονάτη ή η DKNY.

Κατά καιρούς κάνω κάτι παρορμητικές αγορές, μυρίζω ένα άρωμα και το ερωτεύομαι κεραυνοβόλα. Το φοράω συνεχώς για μια βδομάδα ή ένα μήνα και μετά το κάνω πέρα μέχρι να μου ξανάρθει η διάθεση να το φορέσω. Φυσικά έχω και τους σταθερούς και μεγάλους έρωτες. Δυο τρία αρώματα που υπάρχουν σταθερά στη συλλογή μου και ανανεώνονται κάθε που ένα μπουκάλι τελειώνει. Κάτι σαν «από δω η γυναίκα μου κι από δω ο έρωτάς μου…» ένα πράγμα.

Φυσικά το οποιοδήποτε άρωμα πάει μόνο σε καθαρό δέρμα και καθαρά ρούχα. Όσοι ακολουθούν το παράδειγμα των γάλλων αυτοκρατόρων με σκοπό να καλύψουν την απλυσιά τους, είναι χειρότερα αηδιαστικοί από τους ξεκάθαρα βρωμύλους.

Ο τίτλος ήταν ιδέα μιας διαδικτυακής φίλης που έχει μεγαλύτερη τρέλα από μένα για τα αρώματα.

Advertisements