Βόλτα στα Εξάρχεια


Χτες το βράδυ τα καταφέρουμε με τις κολλητές μου να συντονιστούμε επιτέλους και βγήκαμε για ένα ποτό. Το ίδιο το γεγονός αξίζει από μόνο του τιμητική αναφορά,` μιας και το να συντονιστούμε και να μπορούμε να είμαστε ελεύθερες και οι τρεις ταυτόχρονα είναι πιο σπάνιο και από συζυγία πλανητών.  Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Με τις φίλες μου βρεθήκαμε, τα είπαμε, γκρινιάξαμε, γελάσαμε, ήπιαμε, περάσαμε καλά εν ολίγοις. Άλλο είναι το θέμα μου.

Με τις δύο κολλητές μου βρεθήκαμε όλες στην Αθήνα περίπου την ίδια εποχή, στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Γνωριζόμασταν από πριν, από τα χρόνια του Πανεπιστήμιου, κι αν μας έλεγε κάποιος πως θα καταλήγαμε να ζούμε στην Αθήνα θα του απαντούσαμε πως τρελός παπάς τον βάφτισε. Τελικά όμως, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, βρεθήκαμε στην πρωτεύουσα. Και όλες μείναμε τότε στο κέντρο. Η μόνη που έμεινα ακόμα κάτοικος κέντρου είμαι εγώ. Όλοι οι άλλοι παλιοί μου φίλοι την έκαναν με ελαφρά για τα προάστεια, κυρίως τα βόρεια. Στο κέντρο έχω πλέον μόνον καινούριους φίλους. Για το χατήρι μου όμως χτες κατέβηκαν οι κολλητές προς κέντρο μεριά και φυσικά που αλλού να τις πάω; Τις πήγα στα Εξάρχεια. Έτσι κι αλλιώς πριν χρόνια κι αυτές εκεί τριγύριζαν. Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν, πως ειδικά η μία που περνάει σπάνια από το κέντρο, είχε αρχίσει να ξεχνάει κάποια σημεία αλλά μια ιστορία που μας είπε η άλλη κολλητή. Μου το είχε πει και στο τηλέφωνο πριν λίγες μέρες αλλά όταν το ξανάκουσα μέσα στο σκηνικό που παίχτηκε μου έκανε στ’ αλήθεια εντύπωση.

Είχαν κατέβει μέσα στις γιορτές με φίλους στην πλατεία και κάθησαν σ’ ένα από τα μαγαζιά που υπάρχουν πάνω στην Πλατεία. Μαζί ήταν και τα παιδιά τους, εφηβάκια λυκειόπαιδα. Πρώτο σοκ για τους πιτσιρικάδες το ξεκάθαρο ντηλ στη μέση της Πλατείας και τα λιωμένα πρεζάκια. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Μάλλον γιαυτούς η πρέζα είναι κάτι που είναι πολύ μακρυά (αν κι αυτό δεν το ρώτησα τη φίλη μου, εννοώ τι σκέφτονται τα παιδιά για την πρέζα). Σοκαρίστηκαν πάντως άσχημα. Τα παιδιά δεν είχαν ξανακατέβει προς κέντρο μεριά παρά μόνον μια δυο φορές τώρα τελευταία σε πορείες. Κι όχι αγριάδες, λίγη πορεία και πίσω. Έτσι, μετά το μαγαζί, τους έκαναν μια βόλτα ξενάγησης στα πέριξ της Πλατείας δρομάκια. Ξέρετε τώρα, «Εδώ είναι το Πολυτεχνείο, ελάτε να κάνουμε μια γύρα να δείτε τι μεγάλο που είναι», «εδώ έχει πολλά μπαράκια, να αυτό που δούλευε η φίλη μου η solaris όταν ήταν πιτσιρίκα» και τέτοια. Οι πιτσιρικάδες (και πιτσιρικούδες αν κατάλαβα καλά) ενθουσιάστηκαν με τα μπαράκια, έμπαιναν μέσα και τα χάζευαν αλλά αυτό που τους έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν αυτό που σε όλους τους παρεπιδημούντες το κέντρο φαίνεται φυσικό.  Τα graffiti και οι ταπετσαρία από αφίσες στους τοίχους. Τους φάνηκαν απίστευτα άσχημα και δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί κάποιοι το έκαναν αυτό. Για να μη μιλήσω για το σχολείο Αραχώβης και Μπενάκη, που ήταν γεμάτο graffiti. Δεν το χωρούσε το μυαλό τους πως μπορούν να υπάρχουν τόσο «βρώμικοι» τοίχοι…

«Τι λες ρε συ» της είπα «πως είναι δυνατόν να εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ και τόσο άσχημα; Σιγά το περίεργο πια….» αλλά αμέσως μετά συνειδητοποίησα πως στα προάστεια, κάθε φορά που πηγαίνω να τις επισκεφτώ, δεν υπάρχουν συνθήματα, graffiti και αφίσες στους τοίχους. Οπότε λογικά τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν κι ας τους έλεγε η φίλη μου πως αυτά δίνουν χαρακτήρα στην περιοχή και άλλα τέτοια κουλτουριάρικα. Για τα παιδιά όλα αυτά είναι βρωμιά και τίποτε περισσότερο.

Μετά σκεφτόμουν πως όσα ήταν παράξενα για τα παιδιά των φιλενάδων μου για το δικό μου το παιδί είναι απόλυτα φυσιολογικά, είναι το φυσικό του περιβάλλον. Όπως και το βουητό της λεωφόρου 24 ώρες το 24ωρο, οι σειρήνες, η κίνηση, το γεγονός πως υπάρχει πάντα ανοιχτό περίπτερο πολύ κοντά, πως για τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ δεν χρειάζεται να πάρεις αυτοκίνητο και άλλα τέτοια, που για τα παιδιά των προαστείων δεν είναι αυτονόητα.

Τελικά όμως δεν ξέρω, είναι τυχερά ή άτυχα τα παιδιά των φιλενάδων μου; Είναι τυχερό ή άτυχο το δικό μου;

17 thoughts on “Βόλτα στα Εξάρχεια

  1. Όπως πάντα σε αυτές τις ερωτήσεις, η απάντηση είναι μία και αναμφισβήτητη: 32.

    Ή αλλιώς: Γκρι.

    Η υπερβολή σε όλες τις εκφάνσεις τις είναι σφάλμα (εχμ, εκτός ίσως από το σεξ, αλλά και πάλι, υπερβολή και σεξ δεν συντάσσονται στην ίδια πρόταση, οπότε, πάμε πάρα κάτω).

    Θεωρώ ότι καλό είναι τα παιδιά -και όχι μόνο- να έχουν όλες τις εικόνες στο κεφάλι τους.
    Και την ηρεμία των προαστίων και την τραγική των πρεζακίων.
    Από την άλλη, υπάρχουν παντού + και -.
    Περίπτερο 24ώρες διαθέσιμο σε ακτίνα περπατήματος, +.
    24ωρο βουητό από τα αυτοκίνητα, -.
    Γκράφιτι και αφίσες, +.
    Γκράφιτι και αφίσες μόνο και μόνο για τα γκράφιτι και τις αφίσες (με αποτέλεσμα να γίνεται βρωμιά) -.
    Θέαμα πρεζακίων στην πλατεία ούτε + ούτε -.
    Για τα παιδιά, μάλλον +. Βλέποντας αυτό το θέαμα, αυξάνεται πάρα πολύ η πιθανότητα να ΜΗΝ μπλέξουν με ναρκωτικά.
    Για την κοινωνία μας ένα τεράστιο πλην. Όχι γιατί υπάρχουν σε κοινή θέα, αλλά γιατί υπάρχουν.

    Φιλιά και πεισμωμένο 2010, 11, 12, και so on!

    Μου αρέσει!

  2. Γνωρίζω την πλατεία από τα μέσα του 90. Γενικά είμαι από τα δυτικά προάστεια (βλέπε Κορυδαλό, Νίκαια) και τώρα Πειραιά.

    Θα συμφωνήσω με το προηγούμενο σχόλιο.

    Γενικά με τα Εξάρχεια δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός γιατί εν μέρη αυτό το χαλαρό και το χαοτικό είναι βασικό τους στοιχείο. Ίσως εγώ θα προτιμούσα να μετεξελιχθεί σε κάτι πιο δημιουργικό, μια και η αντίδραση μπορεί να προσθέτει σε ομορφιά και αναπαράγει δημιουργία, κι όχι στείρα αντίδραση.

    by cortlinux

    Μου αρέσει!

  3. @ Κι εγώ γιαυτό αναρωτιέμαι αντιδρασέξ μου. Το έναυσμα ήταν το πόσο παράξενο φάνηκε, το εντελώς οικείο για μένα θέαμα, στα παιδιά των φίλων μου. και φυσικά μετά συνειδητοποίησα πως αυτό το θέαμα είναι οικείο μόνο στους κατοίκους του κέντρου. Αν ζεις και κινείσαι μόνον στα προάστεια δεν το ξέρεις καθόλου.
    Το κέντρο για μένα έχει τα συν και τα πλην του αλλά όλη μου τη ζωή στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης την έζησα. Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αθήνα. Μου αρέσει με όλα τα πλην του τελικά. Όσο για τα πρεζάκια κι εγώ πιστεύω πως η ύπαρξή τους είναι ένα μεγάλο πλην για την κοινωνία αλλά το γεγονός πως ο γιος μου έχει από μικρός στα μάτια του την εικόνα της εξαθλίωσης στην οποία σε φέρνει η πρέζα το θεωρώ θετικό. Δεν ξέρω πάλι…. Θα δείξει.
    Μόνο πεισμωμένο; Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη, λέμεεεεε…..

    Μου αρέσει!

  4. @ cortlinux welcome.
    Ούτε εγώ μπορώ να τα κρίνω αντικειμενικά τα Εξάρχεια γιατί τελικά γύρω απ’ αυτά πέρασα σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Μου αρέσουν βρε αδελφέ με όλα τα πλην τους. «Μυρίζουν» ζωή.

    Μου αρέσει!

  5. Ομολογώ ότι εντυπωσιάζομαι με την «άγνοια» των παιδιών της φίλης σου αλλά από την άλλη θυμάμαι πόσο ζωντόβολα μου φαίνονταν κάτι φίλοι του ξαδέρφου μου από το Διόνυσο ή οι φίλοι της Μ. από την Αγία Παρασκευή που αγνοούσαν στοιχειώδεις κανόνες «επιβίωσης» στο κέντρο και γι’ αυτό ήταν υπέροχα θύματα στις «ψειριστικές» που γίνονταν τότε…

    Πιστεύω ότι δεν είναι κακό να είσαι λίγο «αλάνι» όπως δεν είναι κακό να είσαι και λίγο «αθώος»… Το πολύ είναι που βλάπτει…

    Με πειράζει λίγο που πιστεύω ότι ο γιος μου, αν παραμείνουμε εδώ στα βόρεια, θα γίνει φλώρος, ενώ ο πατέρας του είναι…»Σφαγιώτης»! 🙂

    Συμφωνώ με τα παιδιά της φιλενάδας σου και με κάποιον προλαλήσαντα νομίζω… Η εικόνα και το feeling των Εξαρχείων έπρεπε και μπορούσε να ήταν διαφορετικό… Τώρα μου βγάζει πολύ παρακμή…

    Μου αρέσει!

  6. Δεν κατάλαβα καλά αν το θέμα μας είναι τα «Εξάρχεια» και τι βγάζουν ή τα παιδιά που μεγαλώνουν σε αποστειρωμένες γειτονιές , που κατ’ ευφημισμό τις λέω «γειτονιές» .
    Για την πρώτη περίπτωση , δεν θέλω να πω πολλά . Κάτι που είπε η «Χιονόμπαλα» , για «παρακμή» , δεν με βρίσκει σύμφωνο . «Παρακμή» για μένα , είναι ότι πιστεύω εγώ , πως είναι αντίθετο στην ηθική μου . Ετσι , τα «μέγαρα» των Β.Π. , τα χλιδάτα cafe τους , για μένα είναι δείγμα παρακμής . Οχι πως θαυμάζω την εικόνα των «ναυαγίων» της πλατείας , αλλά , τέτοια «ναυάγια» συναντάς κι εκεί ή μήπως όχι ;
    Για τα παιδιά , μπορούμε να πούμε πάρα πολλά , αλλά …
    γαμώτο μου βαριέμαι πάλι , άσε που τα δικά μου μεγάλωσαν 🙂
    όταν μπορέσω θα γράψω (υπόσχεση όχι απειλή).

    σ.σ.: καλό δρόμο σ’ όσους ταξιδέψουν και να προσέχουν τις φάρσες λέμε !!!!

    Μου αρέσει!

    • Έ όχι και η Χιονόμπαλα!!! 😡

      Σοβαρά τώρα, τα ναυάγια της πλατείας είναι παρακμή και όχι στην Αγία Παρασκευή που ζω σήμερα δεν κλείνουν τις εισόδους των πολυκατοικιών δυστυχισμένοι που νταγκλάρουν… Ούτε στον Ταύρο που μεγάλωσα υπήρχαν τέτοια φαινόμενα παρά το γεγονός ότι είναι λαική γειτονιά…
      Όπως παρακμή είναι και η βρώμα από το καυσαέριο, τις στρώσεις από αφίσες και τα συνθήματα…

      Παρακμή μπορεί να είναι και τα μέγαρα και τα χλιδάτα καφέ αλλά μετά συγχωρήσεως άλλο το ένα και άλλο το άλλο, διαφορετικό θέμα συζήτησης…

      Μου αρέσει!

  7. @ Μην εντυπωσιάζεσαι Snowball. Μετά που το σκέφτηκα είδα πως ένα παιδί που μεγαλώνει στα Βριλλήσια ή στη Γλυφάδα και όλοι οι φίλοι είναι εκεί, αν δεν έχει συγγενείς ή φίλους στο κέντρο ώστε να τους επισκέπτεται δεν ξέρει τι θα πει κέντρο. Ούτε για ψώνια δεν κατεβαίνει στο κέντρο της Αθήνας, πως να την ξέρει;
    Κάποτε η κόρη μιας παλιάς φίλης που τότε ήταν 7-8 χρόνων, έτυχε να ακολουθήσει τη μάνα της που θα πέρναγε από το σπίτι μου κι αυτό γιατί πήγαινε στο Αρσάκειο και κάτι στολές που χρειαζόταν μπορούσαν να τις βρουν μόνον σ’ ένα μαγαζί κοντά στο τότε σπίτι μου στην Κυψέλη. Η μεγάλη απορία που της γεννήθηκε ήταν η εξής: «Μαμά, πως οι άνθρωποι που ζουν εδώ βρίσκουν ποιο είναι το σπίτι τους;»
    Δεν είχε βγει μέχρι τότε από τα Άνω Μελίσσια.

    Μου αρέσει!

  8. @ Παρακμή κύριε ΑΜ μου είναι και αυτά που λες και οι τελειωμένοι και τα ντήλια της πλατείας. τα γκραφίτι και οι ταπετσαρίες από αφίσες δεν ξέρω αν είναι παρακμή. Αλλά ακόμα κι αν είναι είναι η παρακμή που μ’ αρέσει να ζω μαζί της ίσως γιατί τη συνήθισα.
    Όσο για τα παιδιά φαντάζομαι πως η απάντηση βρίσκεται κάπου στη μέση όπως πάντα.
    Περιμένω όμως την άποψή που έταξες…

    Μου αρέσει!

  9. Πάντως έχω παρατηρήσει το εξής, όλες οι περιοχές που αναφερόμαστε για την «περιφέρεια» ανήκουν στην Αθήνα. Πόση όμως διαφορά και απόσταση έχουν η μία από την άλλη.

    Το πιο απλό ξεκινήστε από τα Εξάρχεια (ή και αντίστροφα) προς την πλατεία Κολωνακίου και θα δείτε μία σταδιακή μεταμόρφωση και του κόσμου και των μαγαζιών.

    Σίγουρα δεν μου αρέσει μου έχει γεμίσει ζάκια η πλατεία. Αλλά γενικά δεν θα ήθελα να γίνονται ζάκια οι άνθρωποι.

    Έχοντας μεγαλώσει κοντά στις φυλακές Κορυδαλού δεν με κάνει εντύπωση η απορία και η επιφύλαξη σε περιοχές όπως τα Εξάρχεια από ανθρώπους άλλων περιοχών, πιο «καλών».

    Καλώς ή κακώς τα Εξάρχεια αν γίνουν Γλυφάδα θα χάσουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι τους. Δεν είναι mainstream τα Εξάρχεια. Ανήκουν στο εναλλακτικό.

    Εκεί έβρισκα ερχόμενος από την Νεάπολη (Νικαίας) την εναλλακτική φωνή της πρωτεύουσας (βαβέλ, solaris, ροκ και μεταλ μαγαζιά, τις διάφορες εναλλακτικές ομάδες, εναλλακτικές παραστάσεις). Πράγματα που τα έκαναν διαφορετικά σε σχέση με την πασαρέλα του Πειραιά και την πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλό.

    Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει κάποια αλλαγή. Η βία για την βία οδηγεί σε αδιέξοδο (και από την μεριά των εναλλακτικών και από την μεριά του κράτους). Τα διάφορα γκράφιτι που όμως δυστυχώς μείνατε μόνο στα κακόγουστα γιατί υπάρχουν και πολλά έξυπνα και όμορφα, εκφράζουν ότι κάτι είναι ζωντανό. Θα προτιμούσα από την μιζέρια των χρωμάτων της πολυκατοικίας μου να την είχαν βεβηλώσει κάποιοι πιτσιρικάδες με χρώματα και σχέδια.

    Η βρωμιά δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των Εξαρχείων, ελάτε βόλτα στην Τερψιθέα Πειραιά και θαύμασε…

    Επίσης κάτι που μου κάνει και μου έκανε πάντα εντύπωση στα Εξάρχεια. Στα Εξάρχεια υπάρχουν πραγματικά στέκια.

    Δεν είναι άγια τα Εξάρχεια όμως το κράτος πιστεύω επίτηδες τα απομόνωσε γιατί απλά εξέφραζαν το διαφορετικό. Και το διαφορετικό είναι επικίνδυνο.

    Τα ζάκια υπάρχουν και στην Ομόνοια και στην Βάθης. Και ότι φαίνονται σε αυτές τις περιοχές είναι καθαρά θέμα ταξικό. Είναι τυχαίο (όσο και σκληρό κι αν ακουστεί) ότι το Σύνταγμα είναι η βιτρίνα μας και η Ομόνοια και κάτω ο βόθρος; Κι όχι δεν εννοώ ότι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές τις περιοχές ότι έχουν κάτι. Αλλά για το κράτος επειδή ακριβώς είναι φτωχοί ή εξαθλιωμένοι τέτοια είναι η θέση τους χωροταξικά στην οργάνωσή του

    Συγνώμη για το μακροσκελές του μηνύματος και που ξέφυγα.
    όπως προείπα είναι από τις αγαπημένες μου γειτονιές παρόλα τα προβλήματά τους.

    Μου αρέσει!

  10. Παράθεμα: 2010 in review « Solaris

  11. Θα είχε αρπάξει πούτσο αυτή η solaris στα μπαράκια που δούλευε πιτσιρίκα… το ίδιο και οι φίλες της φαντάζομαι. Μέχρι που παντρεύτηκαν τον λεφτά που της πήγε στα βόρεια προάστια. Και ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτούς που τις όργωναν όταν ήταν νέες. Και δεν γνωρίζει το πλούσιο παρελθόν τους. Τα παιδιά των ΒΠ εννοείται ότι έχουν μια καλύτερη ζωή. Και ότι θα έχουν μια καλύτερη μοίρα. Δεν είναι μαλάκες οι πλούσιοι να ζουν εκεί που ζουν. Βέβαια θα γίνουν φλωράκια… ακόμα κι αν το παίζουν επαναστάτες. Αλλά αυτό δεν είναι κακό. Δεν θα τα βλάψει σε τίποτα. Εμείς μπορεί να τα βλέπουμε υποτιμητικά αλλά αυτά νιώθουν και είναι ανώτερα.

    Όσο για τα Εξάρχεια, συνδυάζουν το καλό και το κακό, τη ζωή, νέοι, μπαράκια, πιτσιρίκες, διασκέδαση, με το αντίθετο της, πρεζόνια, λαθρομετανάστες, βρωμιά. Θα ήταν καλύτερα να υπήρχε μόνο η ζωή. Και τα παιδιά των Εξαρχείων να μεγάλωναν χωρίς εικόνες απαισιοδοξίας και μαυρίλας.

    Υ.Γ. Ελπίζω το μήνυμα μου να μην λογοκριθεί λόγω σεμνοτυφίας.

    Μου αρέσει!

    • Το δημοσίευσα, όχι για ν’ αποδείξω σε κάποιον άγνωστο ότι δεν είμαι σεμνότυφη (χέστηκα για να πω την αλήθεια) αλλά γιατί με δεύτερη ανάγνωση δεν μου φάνηκε τόσο κακόπιστο όσο πικρό. Μπορεί και ν’ απαντήσω στις αιτιάσεις σου. Αργότερα, άμα έχω κέφι κι άμα βρω έναν λόγο να το κάνω.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s