Φόβος


Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν διάφορα πράγματα αλλά κυρίως το σκοτάδι και τα πράγματα που μπορεί να έκρυβε. Για πολλά χρόνια μ’ έπιανε πανικός στην ιδέα της νύχτας που θα ερχόταν. Έβλεπα συχνά το ίδιο όνειρο, πως έπιανε φωτιά το σπίτι μας και προσπαθούσαμε να σωθούμε, κι αυτό μ’ έκανε να μη θέλω να κοιμηθώ. Δεν ξέρω για ποιο λόγο έβλεπα κάτι τέτοιο, δεν μας είχε συμβεί κάτι. Αλλά και πριν τον ύπνο ήμουν σίγουρη πως κάτω από το κρεβάτι μου είχε τέρατα που με το που θα κοιμόταν όλοι και θα ησύχαζε το σπίτι, θα ορμούσαν πάνω μου. Έτσι κουκουλωνόμουν και κρυβόμουν σαν στρουθοκαμηλάκι κάτω από τα σκεπάσματα, ακόμα κι αν έσκαγε ο τζίτζικας, προκειμένου να σωθώ απ’ τα τέρατα. Όταν πήγα πρώτη γυμνασίου, εντεκάμιση χρονών ήμουν, μου έτυχε κάτι πολύ άσχημο και ενώ δεν σταμάτησα να φοβάμαι το σκοτάδι έπαθα κάτι πολύ χειρότερο, άρχισα να φοβάμαι τους ανθρώπους. Με τρομοκρατούσαν οι άγνωστοι, δεν γυρνούσα σπίτι από τ’ αγγλικά αν δεν ερχόταν να με πάρει κάποιος, δεν έμπαινα στην πολυκατοικία αν δεν υπήρχε κάποιος να με περιμένει. Με άκουγε όλη η γειτονιά όταν επέστρεφα στο σπίτι. Μου την έδινε που φοβόμουν τόσο, ένιωθα φυλακισμένη στους φόβους μου και ήθελα να ελευθερωθώ. Έτσι όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο σε άλλη πόλη δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά, έφυγα. Η μαμά μου απορούσε πως θα τα καταφέρω να ζήσω μόνη μου αφού φοβόμουν τόσο πολύ.

Εγώ όμως το φευγιό μου το είχα αποφασίσει από πολύ μικρή, ήθελα να φύγω για να ζήσω μόνη μου και να μετρηθώ με τον εαυτό μου. Να μου αποδείξω πως μπορώ να πραγματοποιήσω όλα όσα ισχυριζόμουν πως μπορώ να κάνω. Κυρίως όμως πως μπορώ να επιβιώσω χωρίς δεκανίκια. Το πρώτο μου σπίτι δεν ήταν στο κέντρο της πόλης και παρ’ όλο που είχα συγκάτοικους δεν ήταν φίλοι μου, ήμουν μόνη μου. Τα βράδια γυρνούσα σπίτι πολλές φορές μόνη γιατί παρ’ όλο που φοβόμουν το έπαιζα και μαγκάκι που δεν έχω ανάγκη να με συνοδεύουν. Για κάποιους μήνες όμως είχα ένα ψαλίδι στην τσάντα μου το οποίο το κρατούσα στο χέρι μόλις άφηνα τους πολυσύχναστους δρόμους. Συνειδητοποίησα κάποια στιγμή τι έκανα και σταμάτησα. Κατάλαβα πως μπορεί να γινόταν κανένα κακό αν κάποιος με πλησίαζε μέσα στη νύχτα για να με ρωτήσει κάτι, κι εγώ μέσα στον πανικό μου νόμιζα πως με πλησίαζε για κακό. Σιγά σιγά άρχισα ν’ απελευθερώνομαι από τους φόβους μου αλλά ακόμα δεν μπορούσα να μείνω βράδυ μόνη στο σπίτι. Σε τέτοια περίπτωση έπαιρνα τους δρόμους να βρω σε ποιου φίλου το σπίτι θα κοιμηθώ ή ποιος θα κοιμηθεί στο δικό μου κι αν δεν εύρισκα λύση πέρναγα λευκές νύχτες, ρίχνοντας πασιέντζες, με μουσική και ανοιχτά όλα τα φώτα, μέχρι να φέξει. Μου την έδινε αυτό, πάλι ένοιωθα φυλακισμένη στο φόβο και εξαρτημένη από άλλους. Εγώ, που άφησα την οικογένεια μου πιτσιρίκι για να κατακτήσω αυτή την πολύτιμη ανεξαρτησία. Αυτό το κάστρο έπεσε όταν αποφασισα να έρθω στην Αθήνα πλέον για να συνεχίσω με άλλες σπουδές. Νοίκιασα ένα μεγάλο παλιό σπίτι και κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ μόνη. Μόνη, σ’ ένα άδειο σπίτι. Αυτό ήταν, τον νίκησα το φόβο μου κι έμεινα 11 χρόνια σ’ αυτό το σπίτι, μόνη μου τα περισσότερα. Δεν κλείδωνα ποτέ -παρά μόνον όταν έφευγα για διακοπές- και κοιμόμουν μ’ ανοιχτά παράθυρα και μπαλκονόπορτες. Στα έντεκα χρόνια που έμεινα εκεί δεν έκλεισα ποτέ κανένα παντζούρι. Τα βράδυα γυρνούσα στο σπίτι με τα πόδια χωρίς να φοβάμαι ιδιαίτερα, ό,τι ώρα και να ήταν. Εντάξει, το σπίτι δεν ήταν σε απομονωμένη γειτονιά αλλά παντού θα μπορούσε να συμβεί κάτι. Ήμουν πολύ χαρούμενη με τη μοναχική ζωή μου και επίσης πολύ χαρούμενη που ανέπνεα και ζούσα  ελεύθερη από φόβο. Δεν έχω ξαναφοβηθεί μέχρι τώρα. Εξακολουθώ όταν βγαίνω το βράδυ να γυρνάω στο σπίτι μόνη και ποδαράτα, δεν είμαι στην τσίτα όταν είμαι στο δρόμο ή σε λεωφορεία, παρ’ όλο που το πορτοφόλι μου έχει κάνει φτερά παραπάνω από μία φορές.

Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Έχω αρχίσει και αγριεύομαι κάθε μέρα και περισσότερο. Μέσα σε λίγους μήνες ο κόσμος αγρίεψε πολύ και είμαστε ακόμα στην αρχή, τα χειρότερα είμαι σίγουρη πως δεν έχουν έρθει ακόμα. Με τρομάζει αυτή η αγριάδα. Με τρομάζει η ευκολία με την οποία τραβιούνται πιστόλια και αδειάζουν πάνω σ’ ανθρώπους. Η ευκολία με την οποία κάποιος πετάει μια χειροβομβίδα μέσα σε κόσμο. Η απελπισία που κάνει κάποιους ανθρώπους να ορμάνε σε άλλους για 5 ευρώ. Οι τσιρίδες που άκουσα το βράδυ της Αποκριάς κάτω από το σπίτι μου από μια κοπέλα που μάλλον της έκλεψαν το κινητό και οι δύο τύποι που είδα από το μπαλκόνι να τρέχουν σφαίρα να ξεφύγουν. Το σχόλιο του Snοwball για το πορτοφόλι που βούτηξαν από την έγκυο γυναίκα του. Όλα όσα ακούω τις λίγες φορές που βάζω ειδήσεις. Η οργή που νοιώθω να φουντώνει γύρω μου μαζί με την απελπισία. Όλα αυτά που ψυχανεμίζομαι πως θα ξαναφέρουν το φόβο μέσα μου. Έκανα αγώνα για ν’ απελευθερωθώ απ’ αυτόν, πολλά χρόνια. Και γιαυτό οργίζομαι  αλλά δεν ξέρω προς τα που να στρέψω την οργή μου.  Ποιοί θα φταίνε αν θα με κυριεύσει πάλι; Με ποιους να τα βάλω; Απ’ όλη αυτή την κρίση νομίζω πως αυτό θα είναι το πιο βαρύ για μένα, σιχαίνομαι να φοβάμαι τους ανθρώπους, σιχαίνομαι να βάζω στο νου μου πρώτα το κακό.

Κάνω ό,τι μπορώ για να απομακρύνω το φόβο, είναι εχθρός της λογικής. Και κάνω ό,τι μπορώ για να μη γεμίσω φόβους το παιδί μου. Φοβάμαι όμως πως τελικά ο φόβος θα αποδειχτεί πιο δυνατός και θα με πετάξει στο καναβάτσο….

18 thoughts on “Φόβος

  1. Όντας παιδάκι, είχα ένα φόβο για το σκοτάδι, λόγω ενός ονείρου ή τέλος πάντων μιας εικόνας που έχω στο μυαλό μου εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ενός περίεργου πλάσματος που με ακολουθεί, που πετάγεται μπροστά μου, που σκύβει πάνω από το κρεβάτι μου… Ακόμα και τώρα που είμαι 31 ετών ομολογώ ότι δεν αισθάνομαι και πολύ άνετα στο απόλυτο σκοτάδι… Οι σκοτούρες και τα ζόρια που όσο περνάει ο καιρός αυξάνονται είναι αλήθεια ότι τελευταία δεν μου δίνουν την «πολυτέλεια» να έχω μεταφυσικούς φόβους, όταν γυρνάς σπίτι διαλυμένος από την κούραση και σκασμένος ψυχολογικά, δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς τι κρύβεται στο σκοτάδι… Σκέφτομαι όμως καμιά φορά κι εγώ ότι γίνομαι κάποιος άλλος, κάποιος πολύ νευρικός, καχύποπτος, έτοιμος να εκραγεί, απόμακρος τύπος που δεν μου είναι και πολύ συμπαθής και μάλιστα κάποτε τον κορόιδευα (μάλλον τέτοιους σαν και αυτόν)… Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι αν αυτό μου συμβαίνει επειδή μεγαλώνω ως φυσική συνέπεια της ωρίμανσης ή απλά το έχει η κούτρα μου να κατεβάζει ψείρες…

    Μου αρέσει!

  2. Οι δικοί μου οι φόβοι δεν είναι πλέον μεταφυσικοί, αρχίζω και ξαναφοβάμαι τους ανθρώπους. Κι αυτό είναι που μου τη δίνει. Δεν θέλω ρε αδελφέ να φοβάμαι, το σιχαίνομαι, το θεωρώ σκλαβιά. Προχτές για πρώτη φορά σκέφτηκα πως αν ξαναβγώ το βράδυ καλό θα είναι να μη γυρίσω μόνη μου στο σπίτι με τα πόδια, όπως κάνω τις περισσότερες φορές, αλλά ή να πάρω ταξί ή να ζητήσω να με συνοδέψει κάποιος. Χρόνια είχα να σκεφτώ έτσι….

    Μου αρέσει!

  3. Ντάρια δεν νομίζω οτι ο φόβος ειναι πάντα αρνητικό συναίσθημα.
    Ο πανικός ναι.
    Αλλά ο φόβος ,ο ανθρώπινος φυσιολογικός φόβος που τον κουβαλούν ολα τα εμβια οντα πάνω στον πλανήτη ειναι εν πολλοίς μια άμυνα έναντι της τρωτής μας φύσης.Και τις περισσότερες φορές οταν υπάρχει σε φυσιολογικά πλαίσια –χωρις υστερίες,πανικούς,υποχθόνιες σκέψεις η εμμονές και τα τοιαύτα–μας εξασκεί πραγματικά στο να προστατεύουμε τον εαυτό μας.
    Πιστεύω οτι μόνον οποιος ειναι ΕΤΟΙΜΟΣ (με την εννοια της συνειδητής προετοιμασίας) να πεθάνει το επόμενο δευτερόλεπτο ειναι άνευ φόβου.Κι αυτό ακόμη παίζεται…
    Και πιστεύω οτι αυτό καθ αυτό δεν παίζει ρόλο ο ΦΟΒΟΣ η ΟΙ ΦΟΒΟΙ μας αλλά ο τρόπος που αντιδρούμε οταν φοβόμαστε.Ο τρόπος δηλαδή που επεξεργαζόμαστε τους φόβους μας.
    Αν ασκηθούμε σ αυτό -στο να μην αντιδρούμε σπαστικά δηλαδή-ο φόβος παύει ναναι ενα συναίσθημα που μπορει να μας καταπιει και να ακινητοποιεί την λογική μας.
    Ειχα πρόβλημα με τ αεροπορικά ταξίδια.
    Κάποτε σ ενα προγραμματισμένο ταξίδι μου αποφάσισα απο πρίν να σκεφτω μερικά πράγματα.
    Ειπα δηλαδή στον εαυτό μου οτι ειναι γελοίο να φοβάμαι αφού εγω η ίδια θέτω τον εαυτό μου στον κίνδυνο.Γιατι ειδικά με το αεροπλάνο απαξ και μπεις και σηκωθει τελείωσε,Εισαι ερμαιο.Εισαι με δεμένα τα χέρια και τα πόδια κι εχεις απέναντι την τύχη να το πω? μοίρα να το πω?και δεν μπορεις να κάνεις τίποτε η ισως να μπορεις να κάνεις οτι λιγότερο για εναν ανθρωπο που πετάει τόσα χιλιόμετρα πάνω απ τη γη.
    Οταν μπήκα στο αεροπλάνο φοβόμουν πάλι αλλά ο πανικός μου ειχε φύγει ηδη.Κι ήμουν ηρεμη.Δεν ιδρωσαν οι παλάμες μου,δεν ειχα ταχυκαρδία …τίποτα.Και φοβόμουν.Απλά δεν υπέφερα.
    Να σου πω εδω οτι οταν αργότερα αντιμετώπισα στην ζωή μου δύο αιφνίδιους θανάτους αγαπημένων ανθρώπων κι ενοιωσα στο μεδούλι μου πόσο τρωτοί και περαστικοί είμαστε… εφυγε απο την ζωή μου παντελώς ακόμη και η σκέψη οτι φοβάμαι το αεροπλάνο.Κι ισως κι ενα σωρό άλλα που με φόβιζαν.
    Σίγουρα εχω πολλά ακόμη που με φοβίζουν κι οπως κι εσυ φυλάγομαι οσο μπορω να μην τα μεταδίδω γύρω μου στούς ανθρώπους που αγαπώ.Δεν εχει και νόημα να φορτίζονται οι άλλοι οταν εμείς υποφέρουμε.Εννοω να μην τους δημιουργούμε σαστιμάρες και πανικούς ετσι…οχι να μην εκφραζόμαστε…προς θεου.
    Σόρυ για το σεντόνι σχόλιο αλλά το θέμα του πόστ σου ειναι πολυ ενδιαφέρον κι οπως πάντα το γράψιμό σου μ αρέσει πολυ.
    Ειναι πως να το πω…
    απλό και ας μου επιτραπει ο όρος «ξηγημένο» χωρις τζιριτζάντζουλες.
    Σε φιλω.

    Μου αρέσει!

  4. @ Μ’ αρέσουν τα σεντόνια Νατάσσα, κανένα πρόβλημα. Μάλλον όμως δεν εξήγησα καλά το φόβο μου. Το πρόβλημα είναι αυτός ο ύπουλος φόβος για το διπλανό μας, που σταλάζει σιγά σιγά σαν δηλητήριο μέσα μας. Το γεγονός πως μου περνούν από το μυαλό πράγματα που δεν θέλω, δεν μ’ αρέσουν. Όχι το φυσιολογικό φόβο που σε προστατεύει, σαφώς ούτε είμαι ούτε και θέλω να είμαι ατρόμητη. Αλλά να ρε παιδί μου, δεν μ’ αρέσει να βγαίνω στο δρόμο και να σκέφτομαι πως μπορεί να φάει σφαίρα από το πουθενά. Να κοιτάω με καχυποψία τον απελπισμένο μαυριδερό γιατί μπορεί να μου την πέσει να μου πάρει 5 ευρώ, όχι γιατί είναι εγκληματίας υπάνθρωπος αλλά γιατί του έχει γυρίσει το μάτι από την πείνα και την απελπισία. Να μην έχω το δικαίωμα να είμαι αφηρημένη βρε αδελφέ. Να σκέφτομαι πως γυρνάει το παιδί στο σπίτι μόνο, εύκολος στόχος για τον καθένα που μπορεί να του την πέσει στο ασανσέρ για τα κλειδιά του σπιτιού. Που δεν έχει τίποτε πολύτιμο αλλά για τον απελπισμένο ακόμα και τα φαγητά στο ψυγείο είναι πολύτιμα.
    Αυτό τον ύπουλο φόβο τρέμω….
    Τι στο διάολο; Έχω αρχίσει και σαλτάρω;

    Μου αρέσει!

  5. Κι εγώ φοβόμουν απο μικρή το σκοτάδι. Αν και μ’ αρέσει πολύ, από την άλλη τρέμω. Επίσης, πίστευα κι εγώ στα τέρατα κάτω απ’ το κρεβάτι! Τους φόβους αυτούς δεν τους ξεπέρασα ποτέ. Τώρα, ακόμα κι αν το κρεβάτι μου απο κάτω είναι γεμάτο, έχει άλλο, επιπλέον, συρόμενο κρεβάτι, πάλι φοβάμαι να μην με ακουμπήσει το κρύο σάπιο χέρι του νεκρού ή του τέρατος. Αυτή τη στιγμή μάλιστα νιώθω την παρουσία κάποιου στο δωμάτιό μου. Όλοι κοιμούνται όμως. Νιώθω ότι η σκιά που βρίσκεται ακριβώς από πίσω μου θα με εκδικιθεί που μιλάεω δημόσια γι’ αυτήν. Όσο για τους φόβους που μπορεί να σου προκαλούν ή να σου προκαλέσουν τα καθημερινά, απαράδεκτα, πρωτάκουστα, ανεπίτρεπτα συμβάντα όπως όπλα, ληστείες κλπ εμένα προσωπικά συνήθως με φοβίζουν για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα και μετά το ξεπερνάω. Αλλά αυτό με τισ σκιές και τα πνεύματα δεν το ξεπερνάω με τίποτα, δεν ξερω γιατί… Οι ανησυχία που έχεις είναι λογική. Κι εγώ σε κάποια φάση που γυρνούσα απ’ έξω ή απ’ το φροντιστήριο πέρυσι κουβαλούσα κατσαβίδι μαζί μου λόγω του υπερ-ανησυχητικού αριθμού ληστειών και διαρρήξεων. Αλλά όπως είπα κάτι τέτοιοι φόβοι ξεπερνιούνται εύκολα από μένα τουλάχιστον. Ξέρεις, οι άνθρωποι είναι κάτι χειροπιαστό, ενώ τα φαντάσματα, τα πνεύματα κι όλα αυτά μου είναι αγνωστα προσωπικά όποτε όπως οι πλειονότητα των ανθρώπων απλώς φοβάμαι το άγνωστο. Εσύ απλά πρόσεχε στο δρόμο, αργά τη νύχτα να μην κυκλοφορείς μόνη σου τελειως, ειδικά σε στενάκια, και απλά κλείδωνε την πόρτα του σπιτιού σου – ακόμα και μέρα μην σου πω (δεν το λέω για να σε τρομάξω – just in case, for prevention)!

    Μου αρέσει!

  6. Τι ωραία! Υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο. Πολύ ωραία η κινητοποίηση αυτή. Δεν μπορώ να πιστεψω ότι μπορεί να περατωθεί κάτι τέτοιο γιατί όλοι (μας?) λέμε, λέμε και τελικά μόνο στα λόγια. Δυστυχώς. Τι κινητοποιήσεις έχεις κάνει με το γκρουπ αυτό για να λύσεις αυτό το πρόβλημα των πεζοδρομίων; Γιατί προσπάθησα να μπω στο λινκ αλλά, δεν ξέρω γιατί, δεν έμπαινε…

    Μου αρέσει!

  7. @ Tristesse Eternelle, κατ’ αρχήν καλώς μας ήρθες.
    Απ’ όσο καταλαβαίνω είσαι ακόμα πολύ μικρή οπότε λογικό να φοβάσαι ακόμα τις σκιές. Κι εγώ τις φοβόμουν στην ηλικία σου. Τώρα απλά παλεύω να μη με πάρει από κάτω αυτός ο κατασκευασμένος φόβος που δεν είναι καν δικός μου αλλά που νιώθω πως κάπως πάει να μου φεσωθεί απ’ αλλού.

    Μου αρέσει!

    • Ναι είμαι μικρή μάλλον! Και τώρα είμαι μόνη μου στο σπίτι και ακούω διάφορα. Μάλιστα πριν λίγα λεπτά κάποιος μου έκανε αναπάντητη με απόκρυψη, πριν άκουγα βήματα, και γενικά νιώθω συνεχώς κάτι να τριγυρνάει γύρω μου. Θα πιστώ ότι χρειάζομαι γιατρό τελικά! (what the fuck δηλαδή???)
      Δεν μου εξήγησες τελικά τι ακριβώς κάνεις με αυτό το γκρουπ που θέλεις να απομακρύνεις τα τέρατα από το πεζοδρόμιο; Έχεις μαζέψει κι άλλα άτομα; Αν ναι, έχετε καταφέρει κάτι ως τώρα…;

      Μου αρέσει!

      • θα σου περάσει σιγά σιγά, με το χρόνο. Σιγά να μη χρειάζεσαι γιατρό. Εκτός αν είναι εντελώς ανεξέλεγκτο και σου χαλάει τη ζωή.
        Εγώ δεν κάνω κάτι με τα παρκαρισμένα τέρατα πέρα από το να καυγαδίζω τουλάχιστον μια φορά τη μέρα με κάποιον απ’ αυτούς που θα δω να παρκάρει με άνεση πετώντας εμένα στο δρόμο. Ή να κολλάω κανένα αυτοκόλλητο των Street Panthers.
        Ο κύριος Μπογέας από πάνω κάνει κάτι.

        Μου αρέσει!

      • Δεν ξέρω. Ας πούμε, τόση ώρα δεν μπορώ να διαβάσω γιατί ο φόβος αυτός, η σκιά αυτή, μου αποσπάει την προσοχή…
        Οσο γι’ αυτό με τα αυτοκίνητα, sorry, μπέρδεξα τα άτομα στισ συζητησεις! Μπορεί κανείς να μου εξηγείσει τελοσπάντων τι σκοπεύει και πετυχαίνει του γκρουπ του Μπογέα; Εγώ πάντως ακόμα είμαι αρκετά μικρή για τέτοιους καβγάδες νομίζω. Άσε που προς το παρόν δεν μπορώ να κυκλοφορώ και πολύ πολύ έξω ή ακόμα κι αν κυκλοφορώ είμαι πολύ βιαστική! Αλλά γενικά είναι άσχημο όχι μόνο αυτό στα πεζοδρόμια αλλά και στους δρόμους. Έχω σιχαθεί να βλέπω αυτοκίνητα. Η πόλη μου μ’ αρέσει πολύ αλλά μου τη δίνουν τα αμάξια!!!
        Εν τω μεταξύ οι γονείς μου με πρήζουν να αγοράσω αυτοκίνητο του χρόνου (που θα έχω τελειώσει με το λύκειο) – αλλά εγώ δεν θέλωωωω! Θέλω μόνο λεωφορεία! Τα λατρέυω… Μακάρι να μην υπήρχαν αυτκίνητα, να κετακινούμασταν με κάρα, όπως στο Βριζ (βλ. Βέλγιο)… ❤

        Μου αρέσει!

  8. @ Καλώς ήρθες κι εσύ Πέτρο Μπογέα. Έριξα μια βιαστική -ομολογώ- ματιά στο site σου. Σίγουρα θέλω περισσότερη ενημέρωση γιατί έχω κυρήξει πόλεμο κατά των γαϊδουριών-καταληψιών πεζοδρομίων.

    Μου αρέσει!

  9. @ Βρε μικρή Tristesse Eternelle, είσαι πάρα πολύ μικρή τελικά!!!! Αλήθεια, γιατί τέτοιο νικ;

    Λοιπόν, δεν υπάρχει καμμία σκιά, σε διαβεβαιώ. Μάλλον η σκιά είναι το άγχος που σου προξενεί το άγχος για τις πανελλήνιες. Πιες ένα ζεστό τσαγάκι, βαθιές αναπνοές και θα φύγει.
    Όσο για το αυτοκίνητο θα σου το αγοράσουν με το ζόρι;

    Μου αρέσει!

    • Ξέρεις τι σημαίνει Tristesse Eternelle; =) Το blog μου το διάβασες καθόλου;

      Λογικά σκεφτόμενη το ξέρω ότι δεν υπάρχει σκιά που με κυνηγάει! Το είχα πάντα αυτό με τις σκιές και τα φαντάσματα. Όλο νόμιζα ότι υπήρχαν σκιές, τέρατα, φαντάσματα που θα με έπιαναν το πόδι στις σκάλες ενώ ανέβαινα ή το βράδυ χωνόντάς το στην κουβέρτα θα με τραβούσαν ή θα περίμεναν σε μια γωνία, πίσω από έναν τοίχο ή πίσω από την πόρτα… Από τότε που με θυμάμαι τα φοβάμαι αυτά. Τσάι πίνω κάθε μέρα σχεδόν! Η αναπνοή μου ώρες ώρες παραείναι γρήγορη. (Μάλιστα για κάποιο διάστημα με «έπιανε» πολύ συχνά ένα «χέρι» στο λαιμό και ήθελε να με πνίξει. Και αναγκαζόμουν να βγω από την τάξη είτε κλαμμένη είτε τρεμάμενη. Τελος πάντων!) Δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω μόνη μου πάντως….. Τα γεγονότα της ζωής μου αυτό μου έδειξαν ως τώρα δηλαδή.

      Δεν θα μου αγοράσουν με το ζόρι αλλά γονείς και γιαγιάδες και παππούδες θα με πρήζουν με κάθε ευκαιρία να πάρω δίπλωμα και αυτοκίνητο – κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο από το αν μου έπαιρναν αυτοκίνητο με το ζόρι! Δεν θέλω καθόλου να ασχοληθώ μ’ αυτά, αν και σκέφτομαι να πάρω ένα δίπλωμα του χρόνου έτσι, σε περίπτωση που υπάρξει έκτακτη ανάγκη για την οικογένειά μου, να μπορώ να οδηγήσω. Μόνο γι’ αυτό…

      *…και νόμιζα ότι δεν θα μου μιλούσε ποτέ κανένας σ’ αυτο το blog!

      Μου αρέσει!

      • Από τα λίγα γαλλικά που θυμάμαι κατάλαβα τι σημαίνει. Οπότε το μόνο που δικαιολογεί ένα κορίτσι ούτε 18 ετών να διαλέγει τέτοιο νικ είναι ο ρομαντισμός της ηλικίας. Κι όταν λέω ρομαντισμός εννοώ αυτό το ρομαντισμό των προραφαηλικών ζωγράφων για παράδειγμα. Όλα τα εφηβάκια περάσαμε απ’ αυτό το στάδιο.
        Το χέρι που σε πιάνει από το λαιμό έχει όνομα και το λένε άγχος, μπορεί και να είναι κρίσεις πανικού. Σοβαρά πάντως, αν δεν μπορείς να το παλαίψεις δεν είναι κακό να ζητήσεις βοήθεια. Χιλιάδες άνθρωποι ζητάν βοήθεια για πράγματα που δεν παλεύουν, δεν είναι κακό. Είμαστε απλοί άνθρωποι, όχι υπεράνθρωποι και γιαυτό υπάρχουν αυτοί που μπορούν και ξέρουν πως να μας βοηθήσουν για να μη βασανιζόμαστε.
        Το μπλοκ σου το είδα λίγο, αλλά θα το δω καλύτερα κάποια στιγμή που θα είμαι πιο χαλαρή.

        Γιατί να μη σου μιλήσουν; Απλά οι μεγάλοι άνθρωποι έχουν φορτωμένο πρόγραμμα αλλά ποτέ δεν αφήνω αναπάντητα σχόλια.

        Μου αρέσει!

      • Ε… δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία. Είμαι κανά δυο χρόνια έτσι και γενικά ούτε νιώθω ούτε κάνω τα πιο φυσιολογικά πράγματα, νομίζω. Ίσως είναι κρίσεις πανικού – μου το είπαν κι άλλοι (δεύτερο μη φυσιολογικό στοιχείο! – το πρώτο είναι ότι είμαι δυο χρόνια συμπληρωμένα έτσι). Tristesse Eternelle σημαίνει Αιώνια Θλιμμένη. Μπορείς να μου βγάλεις τη γλώσσα αν θες!
        Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι πάσχω από άγχος. Η φετινή χρονιά με έχει καταστρέψει ολίγον τι αλλά τι να κάνουμε. Εγώ καλά το έλεγα από την αρχή ότι στο τέλος της χρονιάς θα είμαστε με το ένα πόδι στον τάφο και το άλλο (οχι και τόσο σίγουρο βέβαια…) στο πανεπιστήμιο!
        Σιγά μην πάω σε γιατρό! Δεν κάνουν τίποτα! Ακόμα κι αν ήταν να πάω, έπρεπε να πάω στην αρχή της χρονιάς. Τώρα τι να με κάνει; Τώρα έχουν ήδη καταστραφεί πολλά καίρια σημεία της ζωής μου (και του χαρακτήρα μου – μάλλον) που δεν έχει και πολύ σημασία τι έπεται. Περιμένω να τελειώσουμε με το σχολείο μπας και βρω χρόνο να αυτοκτονήσω με την ησυχία μου επιτέλους!
        Όσο για το πότε και αν θα δεις το blog μου, no worries! Εξάλλου ό,τι να ‘ναι γράφω. Ουφ…
        Να επισημάνω ότι έχω γίνει 18 – αν και δεν είμαι καθόλου περήφανη ή χαρούμενη ή θετική ως προς αυτό.

        Μου αρέσει!

  10. Ξέρω πως σημαίνει αιώνια θλίψη.
    Λοιπόν, επειδή έχω φίλη που είναι γιατρός πάντα γίνεται κάτι στις κρίσεις πανικού. Αλλά εσύ ξέρεις τι θες να κάνεις.
    Μικρή μου είναι απλά μια άσχημη περίοδος, ζόρικη λόγω πανελληνίων και άγχους αλλά όλα αυτά θα τελειώσουν τον Ιούνιο. Ακόμα κι αν δεν βάλεις και τα δύο πόδια στο πανεπιστήμιο να ξέρεις πως δεν τρέχει τίποτε, όσο κι αν τώρα δεν μπορείς να το δεις. Ξέρω τι σου λέω, θα μπορούσα άνετα να είμαι μαμά σου. Και δεν έχει καταστραφεί κανένα σημείο της ζωής σου, να ξέρις πως ο άνθρωπος είναι πολύ δυνατό πλάσμα με τεράστιες αντοχές.
    Επίσης να ξέρεις πως στα blog όλοι γράφουμε ό,τι νάνι κι ό,τι κατεβάζει η κούτρα μας. Σαν ψυχοθεραπεία και αποσυμπίεση από τα άγχη μας.

    Μου αρέσει!

    • Μα δεν έχω μόνο κρίσεις πανικού (άσε που τώρα δεν ξαναείχα τόσο έντονο όσο πριν – για ένα μήνα τώρα περίπου έχω ηρεμήσει κάπως)! Το ξέρω ότι είναι ζόρικη περίοδος. Απλά δεν είμαι μόνο φέτος σ’ αυτά τα χάλια. Βέβαια, η φετινή χρονιά σου είπα νιώθω να με έχει διαλύσει. Χμμμμ.. ναι, το ξέρω ότι ο άνθρωπος έχει μεγάλες αντοχές. Δύναμη δεν ξέρω αν έχει τόση, αλλά αντοχές σίγουρα (διαφορετικά στάνταρ θα ήμουν κάτω από μια ταφόπλακα τώρα)!
      Ώρες το blog μου φαίνεται τελείως ανούσιο… Ε, γράφεις εκεί κάτι και τι έγινε; Υπάρχουν και χαρτιά και τετράδια να γράψεις. Μέχρι πρότινως έτσι έγραφα. Εδώ νιώθω μερικές φορές ότι δεν μπορώ να γράψω κάποια πράγματα επειδή δεν «πρέπει» ή επειδή δεν νιώθω άνετα – κι ας είναι όλοι ξένοι και άγνωστοι. (Μην απαντήσεις σ’ αυτό το τελευταίο – ξέρω τι θα πεις!)

      Μου αρέσει!

  11. Παράθεμα: 2010 in review « Solaris

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s