Σήμερα από το πρωί μ’ έπιασε μια αηδία. Διάβασα για τα συνθήματα που φώναζαν στη στρατιωτική παρέλαση οι ΟΥΚάδες, μόλις έφυγαν μπροστά από τους επίσημους (οι κότες….).

«Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ»

Και το ακόμα χειρότερο:

«Τους λένε «Σκοπιανούς», τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς»

Χρόνια τώρα προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται ένας λαός-προμηθευτής μεταναστών ξαφνικά  να μεταλλάσσεται σ’ έναν λαό που μισεί τους μετανάστες. Το χειρότερο δεν ήταν που φώναζαν τα συνθήματα οι «ράμπο» σε μια παρέλαση. Το χειρότερο ήταν που τους χειροκροτούσαν και δεν βρέθηκε ένας να τους πετάξει γιαούρτια να γίνει της κολάσεως. Τα φώναζαν ξέροντας την ίδια στιγμή πως πολλοί απ’ αυτούς που παρακολουθούσαν την παρέλαση ήταν μετανάστες.

Πριν διαβάσω την είδηση στο διαδίκτυο, διάβαζα ένα βιβλίο του Paulo Freire, «Η αγωγή του καταπιεζόμενου». Εκεί λοιπόν διάβασα τα εξής που κολλάνε με κάποιο τρόπο με το θέμα.

«Κι όμως οι καταπιεζόμενοι πάντα, τείνουν στο πρώτο στάδιο της πάλης τους, αντί ν’ αγωνίζονται για απελευθέρωση να μεταβληθούν οι ίδιοι σε καταπιεστές ή υποκαταπιεστές. Η ίδια η δομή της σκέψης τους έχει σχηματιστεί από τις αντιφάσεις της συγκεκριμένης υπαρξιακής κατάστασής τους. Το ιδανικό τους είναι να γίνουν άνθρωποι αλλά γι’ αυτούς το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι καταπιεστής. Αυτό είναι το δικό τους μοντέλο ανθρωπιάς. […] Το όραμα του «νέου ανθρώπου» είναι ατομικιστικό. Εξ αιτίας αυτής της ταύτισής του με το δυνάστη, δεν έχει συνείδηση του εαυτού του σαν προσώπου ή σαν μέλους μιας καταπιεζόμενης τάξης. Δεν ζητά τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις για να γίνει ελεύθερος άνθρωπος, αλλά για ν’ αποκτήσει γη και να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης γης –ή ακριβέστερα, αφεντικό σε άλλους εργάτες. Σπάνια ο αγρότης που προάγεται σε επιστάτη δεν γίνεται πιο τυρρανικός στους πρώην συντρόφους του από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη. Αυτό οφείλεται στο ότι το πλαίσιο της κατάστασης του χωρικού, δηλαδή η καταπίεση, παραμένει αμετάβλητο. Ο επιστάτης, λοιπόν, για να νιώθει σίγουρος στο νέο του πόστο πρέπει να γίνει τόσο σκληρός όσο ήταν και το αφεντικό του –και ακόμα πιο σκληρός. Αυτό εξηγεί την προηγούμενη θέση μας, οτι στο πρώτο στάδιο της πάλης του ο καταπιεζόμενος βρίσκει στο δυνάστη το μοντέλο του του ανδρισμού»

Βρίσκω πολλές συνάφειες ανάμεσα στο κείμενο του Freire και την κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και τη νοοτροπία των Ελλήνων. Μόνο που η συνειδητοποίηση του γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα δεν με παρηγορεί. Εξακολουθώ να έχω τάση για εμετό με το θέμα και το χειρότερο, να νιώθω πως δεν ανήκω εδώ.  Αν αυτοί είναι οι Έλληνες δεν θέλω να είμαι Ελληνίδα. Να φύγουνε, να παν αλλού….

Υπάρχει και βίντεο με το θέμα αλλά δεν θα το βάλω. Θα το βρείτε στην ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας, στο λινκ που δίνω, εκεί όπου διάβασα για το συμβάν. Περιμένω να δω αν το συγκεκριμένο άγημα θα υποστεί κάποιες κυρώσεις.  Αν θα ψάξουν να βρουν ποιοί ήταν αυτοί οι κύριοι με τα πολιτικά που έδιναν τη γραμμή για τα συνθήματα και οι οποίοι ακολουθούσαν την παρέλαση από την πλευρά των θεατών. Ενας από αυτούς μάλιστα πηγαινοερχόταν με άνεση μεταξύ των θεατών και αυτών που παρήλαυναν, φωνάζοντας πρώτος τα συνθήματα που επαναλάμβαναν οι καταδρομείς. Διότι την πολιτική την ασκούν οι πολιτικοί, όχι οι στρατόκαυλοι.

Update: Φυσικά οι «γενναίοι» ΟΥΚάδες , απ’ ό,τι διαβάζω, άρχισαν τις κωλοτούμπες. «Δεν είμασταν εμείς, ήταν οι άλλοι….», «Δεν φωνάζαμε εμείς αλλά κόσμος που παρακολουθούσε την παρέλαση…» και τέτοια. Μέχρι και πως το ρεπορτάζ ήταν ψεύτικο διάβασα και το βίντεο φτιαχτό. Να χαρώ εγώ κάτι παληκαράδες λεβεντομαλάκες!!!!!!

Advertisements