21η Απριλίου


21η Απριλίου σήμερα. Η ζωή μας κάνει πλάκες. Πριν σαραντατρία χρόνια μας κατσικώθηκε μια δικτατορία ηλίθιων και αμόρφωτων συνταματαρχών, σήμερα μας κατσικώνεται το Δ.Ν.Τ.

Ήμουν πολύ μικρή τότε, πρωτάκι στο δημοτικό αλλά μικρό γιατί «κέρδιζα» χρονιά. Πέσαμε να κοιμηθούμε το προηγούμενο βράδυ, την άλλη μέρα ξυπνήσαμε και νομίζαμε πως ξημέρωσε μια ακόμα μέρα ίδια με τις άλλες. Νομίζαμε όμως…. Πήγαμε στο σχολείο και μας έδιωξαν. Χαράς ευαγγέλια για τα νιάνιαρα αλλά κανείς δεν μας εξήγησε το λόγο της ξαφνικής αργίας. Ούτε και κανείς μας είπε αν την επόμενη θα είχαμε σχολείο ή όχι. Θα το μάθετε μας είπαν. Από που θα το μάθουμε όμως; Μ’ έτρωγε η περιέργεια για το πως και το γιατί, κι απάντηση δεν έπαιρνα. Στα σπίτια μας οι μεγάλοι ήταν όλοι ανήσυχοι σε αντίθεση με μας τα μικρά. Όλο ψου ψου και μου μου μεταξύ τους αλλά μόλις έστηνα αυτί να μάθω κι εγώ τι συνέβη, μ’ έδιωχναν. Κόντευα να σκάσω παρ’ όλο που δεν με χάλαγε να μην πάω σχολείο. Τι σκατά αργία ήταν αυτή; Είχε περάσει η 25η Μαρτίου, τη γιορτάσαμε, είπαμε ποιήματα και τραγούδια, στολίσαμε και το σχολείο μας με τους ήρωες του ’21. Στο νηπιαγωγείο που πήγα την προηγούμενη χρονιά, είχα μάθει τις εθνικές εορτές, δεν θυμόμουν να μας είχαν μιλήσει για γιορτή μέσα στον Απρίλη. Το Πάσχα….. Το Πάσχα δεν θυμάμαι αν εκείνη τη χρονιά είχε περάσει ή το περιμέναμε αλλά -όπως και να ‘χει- το Πάσχα δεν γιορτάζεται απότομα, έχει μια τελετουργία που μυρίζει λιβάνι και τσουρέκια.

Δεν θυμάμαι αν καθήσαμε μία ή δύο μέρες πάντως τη μέρα που επιστρέψαμε, υπήρχε αναβρασμός. Κανένα από μας τα πρωτάκια δεν ήξερε τι είχε συμβεί, κανένας δεν μας είχε πει κάτι. Οπότε προσπαθούσαμε να καταλάβουμε μόνα μας και φυσικά έδιναν και έπαιρναν οι τερατολογίες, που τάχαμου εξηγούσαν την αιτία της ευχάριστης αλλά απρόσμενης και παράξενης αργίας. Δεν τα θυμάμαι όλα αλλά θυμάμαι την πιο τερατώση εξήγηση, αυτή που περιχαρής και περήφανος μας έδινε,ένας συμμαθητής μου, ο Γιώργος. «Μας επιτέθηκαν οι Τούρκοι» -μάλλον επηρεασμένος από την 25η Μαρτίου που δεν είχε περάσει μήνας που τη γιορτάσαμε- «με τα αεροπλάνα τους αλλά τους νικήσαμε.!!!!» Κρεμαστήκαμε από το στόμα του κι ο Γιώργος ψήλωσε 10 πόντους. Είχε γίνει δηλαδή πόλεμος και δεν το πήραμε χαμπάρι; «Ναι» μας έλεγε «έγινε πόλεμος και νικήσαμε». Ήταν όμως και κάτι σκατόπαιδα που δεν είχαν πειστεί και του έλεγαν πως αυτά δεν είχαν ακούσει αεροπλάνα να περνάνε. «Πέρασαν, εγώ τα είδα….» επέμενε ο Γιώργος το βιολί του, βλέποντας πως από βασιλιάς της τάξης θα γινόταν περίγελως. «Και πως τα γνώρισες ρε; « επέμεναν οι άλλοι. «Τα γνώρισα από τις μύτες τους, πετούσαν χαμηλά και οι μύτες τους ήταν βαμμένες κόκκινες. Κόκκινη δεν είναι η τούρκικη σημαία;». Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα για τους άπιστους Θωμάδες…. Πείστηκαν κι έτσι ο Γιώργος, που ήταν ένα χαμηλών τόνων παιδί, έζησε τη μεγάλη μέρα του…..

Όταν γύρισα σπίτι και είπα στη μάνα μου πως έμαθα επιτέλους το λόγο που δεν είχαμε σχολείο και της τον είπα, γέλασε. «Μακάρι» μου είπε «μακάρι να ήταν έτσι….». Πάλι δεν κατάλαβα αλλά σιγά μη τολμούσα να ρωτήσω.

Έτσι μπήκε στη ζωή μου η χούντα των ηλίθιων κι έκατσε επτά χρόνια. Μεγάλωνα με την προπαγάνδα τους την οποία μετέφερα πασιχαρής στο σπίτι μου. Πανηγύρισα με το 90 κάτι τοις εκατό στις «εκλογές». Η μάνα μου κούναγε το κεφάλι της κι όλο κρυφομιλούσαν με το μπαμπά, και με τη γιαγιά στα τσέχικα, για να μην καταλαβαίνουμε εμείς. Μετά κατάλαβα πως το γεγονός πως είχε περάσει κάποια χρόνια στο «σιδηρούν παραπέτασμα» ήταν κι ο λόγος της ανησυχίας της. Κι όταν τους έπιασα ν’ ακούν το βράδυ κρυφά στο ραδιόφωνο τις ειδήσεις από την ελληνική εκπομπή της Μόσχας ,πανικοβλήθηκαν. Μ’ ‘επεισαν όμως πως έτσι και τολμήσω να ξεστομίσω κουβέντα γι’ αυτό παραέξω, θα τους δω την άλλη μέρα κρεμασμένους. Έκαναν και μια κίνηση, με το χέρι τους στο λαιμό και τα μάτια γουρλωμένα, για έμφαση. Τι να κάνω κι εγώ, κράτησα το μυστικό παρ’ όλο που καταλάβαινα πως δεν ταίριαζε απόλυτα με τον ενθουσιασμό μου για την «Επανάστασιν». Μόνο με το μπαμπά γελούσα όταν μιλούσε σαν τον Παπαδόπουλο κι άρχιζε τα «ημίν, υμών, υμάς…..».

Έτσι πέρασαν επτά σχεδόν χρόνια, με μένα να υμνώ την «Επανάστασιν», τους γονείς μου ν’ ακούν Ράδιο Μόσχα, κάποιους γείτονες να παίρνουν των ομματιών τους για τη Γερμανία και κάποιους άλλους να εξαφανίζονται χωρίς λόγο. Μέχρι που ήρθε η μέρα να κατάλαβω επιτέλους τι είχε γίνει εκείνη τη μέρα της απρόσμενης αργίας…..

8 thoughts on “21η Απριλίου

  1. αχ ρε άτομο! Τι άτομο είσαι ρε Dame
    δεν είναι βέβαια παράλογη η χαρά σου, και δεν φταίει μόνο η προπαγάνδα! Όσο που να ‘ναι είναι ωραία, ειδικά στο δημοτικό, να ανήκεις στους πολλούς. Γιατί, δεν μου το βγάζεις από το μυαλό, οι πολλοί ή χάρηκαν ή απλά αδιαφόρησαν!
    Σε φιλώ 😉

    Μου αρέσει!

  2. @ Ε, τι να πω ρε συ Μπαλούν; Πως έκανα αντίσταση στο δημοτικό και μοίραζα κρυφά ανατρεπτικές προκηρύξεις;
    Όλοι μόκο έκαναν, μαζί και οι γονείς μου χεσμένοι από το φόβο τους. Είχαν τρία παιδιά και κακό παρελθόν η μαμά. Αν κουνιόταν την είχαν βάψει. Μόκο λοιπόν και τρομοκρατία στην κόρη μη τυχόν και κάνει καμμιά μαλακία και τους κάψει που άκουγαν κρυφά ειδήσεις από το «σιδηρούν παραπέτασμα»…

    Μου αρέσει!

  3. @ Όπως τώρα, μια από τα ΄θιδια και τώρα Μπαλούν. Φαντάζομαι έχεις ακούσει κι εσύ έναν σωρό κόσμο να λέει πως «ένας παπαδόπουλος χρειάζεται να βάλει τάξη…». Εκεί που τρελαίνομαι είναι όταν το ακούω από ανθ΄ρωπους που δηλώνουν πως ήταν (ακόμα χειρότερα είναι) ψηφοφόροι του ΚΚΕ. Τι σκατά, μνήμη χρυσόψαρου έχει ο κόσμος; Και δεν μιλάω για πιτσιρίκια, γεννημένα μετά τη μεταπολίτευση που η επταετία είναι απλά μια ακόμα ιστορία. Μιλάω για ανθρώπους μεγαλύτερους από μένα που την έζησαν με μεγαλύτερη ίσως συνείδηση για το τι ζούσαν.

    Μου αρέσει!

    • Εκεί που τρελαίνομαι είναι όταν το ακούω από ανθ΄ρωπους που δηλώνουν πως ήταν (ακόμα χειρότερα είναι) ψηφοφόροι του ΚΚΕ.

      Με έσκισες… 😦

      Κάπου αλλού που χασομεράμε κι οι δύο χθες φαγώθηκα ότι δεν υπάρχουν αριστεροί που να μνημονεύουν τον Παπαδόπουλο…
      Και να σου πω την αλήθεια επιμένω ακόμα ότι δεν είναι αριστεροί ή έστω δημοκράτες τέτοιοι άνθρωποι, κατά τύχη μποροεί να το ρίχνουν στην Αριστερά ή από αντίδραση και τέτοιους, ναι, ξέρω κι εγώ…

      Πάντως δεν σε περίμενα για ενθουσιώδη υποστηρικτή των συνταγματαρχών, ποιός ήταν ο αγαπημένος σου?
      Ο Παττακός μήπως? 😛

      Μου αρέσει!

      • @ καλημέρα Snow,
        όσο διαβάζω σοβαρά κείμενα που προσπαθούν να αναλύσουν -και τα λίγο παλιότερα να προβλέψουν και να ορίσουν αυτό που ερχόταν- τόσο καταλαβαίνω πως εκεί μέσα που χασομεράμε βλέπεις τους ορισμούς και τις προβλέψεις τους με σάρκα και οστά σε όλο το μεγαλείο τους.
        Διάβαζα σήμερα (περιμένοντας τη μάνα μου να κάνει μια επέμβαση) ένα βιβλίο γραμμένο του 1998. Σημείωσα κάποια κομμάτια του και σκέφτηκα να κάνω ένα επόμενο ποστ μ’ αυτά. Θα μοιάζουν λίγο με τσιτάτα, έτσι ξεκομμένα από το υπόλοιπο κείμενο, αλλά είναι τα σημεία που μου έκαναν εντύπωση. Κάποιοι άνθρωποι έβλεπαν και ανέλυαν ήδη αυτό που βλέπουμε εμείς τώρα, όταν εμείς πεί άλλων τυρβάζαμε. Ίσως αυτή είναι η συμμετοχή μας στη συλλογική ευθύνη, με την οποία τα είχα πάρει τόσο στο κρανίο εκεί που χασομεράμε. Το γεγονός πως δεν διάβαζαμε μπας και δούμε την τύφλα μας είναι η ευθύνη μας. Τώρα μας έχει πάρει ο σίφουνας και μας σηκώνει….

        Μου αρέσει!

  4. Λίγο μεγαλύτερος από σένα , την θυμάμαι εκείνη την μέρα , από ένα γεγονός που με τραυμάτισε πολύ στην παιδική μου ψυχή . Ηταν η μέρα που έχασα τον κύριο Νόμπελ !
    Εκεί στην γειτονιά μου , υπήρχε ένα μικρό βιβλιοπωλείο , το μοναδικό τότε , που στην μεγάλη ζωγραφισμένη με κόκκινα γράμματα ταμπέλα του έγραφε «Νόμπελ» . Μην γνωρίζοντας τι και πως , είχα συνδέσει το όνομα αυτό με τον ιδιοκτήτη του που υπεραγααπούσα , μιας και ήμουν ο καλλίτερος πελάτης . Εμπαινα μέσα με την Μάνα μου και μ άφηνε να αλωνίζω στα ράφια , να κατεβάζω βιβλία , τόμους , να σκαλίζω μολύβια κι άλλα τέτοια . Εκείνη την μέρα , το μαγαζί του , δεν άνοιξε . Δεν τον είδα ποτέ ξανά . Σήμερα δεν θυμάμαι καν την μορφή του . Μονάχα μερικές φορές , παιρνώντας σήμερα από κεί , σκέφτομαι και μονολογώ , «αχ κυρ Νόμπελ μου , που να είσαι » .
    Κάμποσες μέρες μετά , κάτι χωροφύλακες , μπήκαν στο σπίτι του Στάμου και βγήκαν μετά από ώρες κρατώντας ξύλινα τελάρα , γεμάτα με «πλάκες» του Μίκη και βιβλία , πολλά βιβλία . Τον Στάμο τον είδα ξανά μετά από χρόνια . Μου φάνηκαν πολλά τα χρόνια στα παιδικά μου μάτια κι ο Στάμος , αλλαγμένος . Θυμάμαι όταν ρώτησα που είναι ο Στάμος , γιατί χάσαμε τον κύριο Νόμπελ , συνωμοτικά ερχόταν η απάντηση . Ηταν κουκουές αλλά μην την πεις αυτήν την λέξη πουθενά !Που να ήξερα :)))))
    Φιλιά φιλαράκι

    Μου αρέσει!

    • @ Εμ, νομίζεις φανταζόμουν εγώ τότε και πολύ περισσότερο οι γονείς μου πως θα γυρνούσε τούμπα η κόρη τους το φύλλο κι από κει που πανηγύριζε με τις στημένες εκλογές θα πήγαινε ακριβώς απέναντι;
      Πάντως νομίζω πως η εικόνα που χαρακτηρίζει την επταετία για μένα είναι αυτό το «σουτ, μη μιάς, μη μας ακούσουν…»
      Ή όπως το έλεγε η γιαγιά μου «να μη γνωρίζει η μία κώχη του σπιτιού τι κάνει η άλλη…)

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s