Είναι μήνες τώρα που προσπαθούν να μας πείσουν πως ο ήλιος κάθε πρωί βγαίνει από τη Δύση. Το κακό είναι πως τελικά ο κόσμος πείστηκε για το γεγονός κι έτσι πλέον κάθε πρωί κοιτάζει προς τη δύση για να τον δει να ανατέλλει. Το ακόμα χειρότερο είναι πως είναι σίγουρος πως το βλέπει. Τι εννοώ μ’ όλα αυτά.

Η συζητήσεις γύρω μου σε σχέση με την κατάσταση που βιώνουμε και θα βιώσουμε πολύ χειρότερα όσο περνάει ο καιρός, γυρίζουν γύρω από το πόσο φταίμε όλοι μας γι’ αυτό. Φταίμε, λένε, όλοι γιατί ξανοιχτήκαμε πέρα από τις δυνατότητές μας, φταίμε γιατί λιμπιστήκαμε τη «μεγάλη ζωή», φταίμε γιατί παίρναμε διακοποδάνεια, εορτοδάνεια και στεγαστικά και θέλαμε ν’ αλλάζουμε αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια, να πηγαίνουμε διακοπές και τέτοια χαρωπά. Τ’ ακούω κι επειδή δεν σκαμπάζω από οικονομικά δεν ήξερα αν τελικά ο ιδιωτικός δανεισμός έχει σχέση με το δημόσιο δανεισμό. Αν δηλαδή αυτά που χρωστάει το κράτος στις τράπεζες, συνδέονται με κάποιο τρόπο μ’ αυτά που χρωστάνε οι πολίτες αυτού του κράτους στις τράπεζες. Δεν μου φαινότανε πως υπάρχει σχέση αλλά επειδή δεν ξέρω ρώτησα κάποιους που ξέρουν. Κι αυτοί μου επιβεβαίωσαν αυτό που υποψιαζόμουν. Παπάρια σχέση έχει ο ιδιωτικός δανεισμός με το δημόσιο χρέος. Εντάξει, δε λέω…. μαλακιστήκαμε ως άνθρωποι (όχι όλοι βέβαια) και το ρίξαμε λιγάκι έξω. Να τα περιοδικά life style, να οι τα μεσημεριανάδικα στην τηλεόραση, να τα σίριαλ με τους φοιτητές να μένουν σε loft με επίπλωση minimal (ακριβή και με άποψη, όχι μιζέριες), να οι διαφημίσεις για αυτοκίνητα πριν και μετά τις ειδήσεις των 8, τι να σου κάνει κι ο πολίτης; Τα λιμπίστηκε, δεν μπορούσε να τα πάρει όλα και δανείστηκε. Αλλά τα χρωστάει αυτός στις τράπεζες. Άμα σκάσει κανόνι δεν θα τα ζητήσει από το κράτος, θα του πάρει η τράπεζα το σπίτι και το αυτοκίνητο και έξω από την πόρτα. Θα κλάψει, θα χτυπηθεί αλλά οι γύρω τριγύρω θα τον ακούσουν, μέχρι εκεί. Δεν θα έρθει το κράτος να μπαλώσει την τρύπα στον προϋπολογισμό του σπιτιού του.

Το κράτος πάλι, τόσα χρόνια παίρνει δανεικά και επιδοτήσεις όχι για να πάει διακοπές στο Μπαλί, ν’ αγοράσει Τσερόκι ή να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του. Το κράτος τόσα χρόνια έπαιρνε λεφτά από την Ε.Ε. (τα πακέτα Ντελόρ, τα Κ.Π.Σ., κάτι Μ.Ο.Π. παλιότερα) για να φτιάξει δρόμους, να τα ρίξει στην Υγεία, στην Παιδεία, να φτιάξει υποδομές. Και τι τα έκανε; Παπάρια μάντολες τα έκανε. Πάρτι τα έκανε, χλιδάτα μάλιστα. Στα οποία πάρτι δεν είχε καλέσει κανέναν από μας. Από τα κάγκελα κοιτούσαμε κι από την κλειδαρότρυπα, όσοι κοιτούσαμε. Έδωσε και μερικά κοκκαλάκια να γλύψουν μερικοί για να κάνουν τα στραβά μάτια. Αλλά δεν έκανε τίποτε απ’ όσα έλεγε πως θα κάνει όταν ζητούσε δανεικά.

Αν είχαμε δει καλύτερα νοσοκομεία, καλύτερα σχολεία, καλύτερες υποδομές, μεταφορές (ένα ΟΣΕ έχουμε, κι αυτός γαμήθηκε προς χάριν των ΚΤΕΛατζήδων), αν είχαμε δει κάτι τέλος πάντων που θα βελτίωνε τη ζωή μας, κι εμείς αντί να το προσέξουμε το μπουρδελιάσαμε να πω εντάξει. Την έχουμε την ευθύνη μας. Ο κύριος κράτος έβαλε το κεφάλι του στο ντορβά για το καλό μας κι εμείς του πετάξαμε σκατά στα μούτρα και φάγαμε την προίκα στο καζίνο. Αλλά δεν είδαμε τίποτε, nada, μηδέν. Αντίθετα, είδαμε το Ρουσσόπουλο (και τον κάθε Ρουσσόπουλο) να χτίζει τερατώδεις βίλες  για να στεγάσει την οικογένειά του. Είδαμε Ολυμπιακά έργα τιτανοτεράστια και με τιτανοτεράστια υπερτιμολόγηση, τα οποία δεν σκέφτηκε κανείς τι θα τα κάνει μετά και τώρα μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο και τα κοιτάμε απλά να καταρρέουν, είδαμε συστήματα ασφάλειας που τα πληρώσαμε χρυσά και είναι άχρηστα. Τι να πρωτοθυμηθώ τι να ξεχάσω….

Χτες ο Μπογιόπουλος έλεγε πως από πέρσι τον Απρίλη δανειζόμασταν 150.000.000 ευρώ τη μέρα. Τη μέρα ρε, όχι το μήνα, όχι το χρόνο. Έχει δει κανείς από τους περισσότερους από μας τόσο χρήμα; Ούτε καν το μέγεθός του δεν μπορεί να συλλάβει το μυαλό μας που φτάνει ίσα με τα 1000 κάτι ευρώ που είναι ο μισθός μας. Που πήγαν όλα αυτά τα δανεικά; Αυτό θα μας το πει κάποιος; Που πήγαν οι επιδοτήσεις από την Ε.Ε.; Μαζί τις φάγαμε; Θα έλεγα ναι αν πήγαινα σε νοσοκομείο ή στο ΙΚΑ και κάτι είχε αλλάξει προς το καλύτερο αλλά φευ, δεν άλλαξε. Αν τα σχολεία ήταν καλύτερα, ούτε όμως αυτά είναι. Όλα είναι κάθε πέρσι και καλύτερα.

Κι έρχονται τώρα να μας πείσουν πως ο ήλιος βγαίνει απ’ τη Δύση. Πως φταίμε για τα δανεικά που πήρε το κράτος και πρέπει να τα πληρώσουμε όλοι μαζί επειδή κι εμείς ως ιδιώτες δανειζόμασταν από τις τράπεζες και πως πάει η εποχή της αφθονίας με δανεικά. Ρε, μη μπλέκετε τις πούτσες με τις βούρτσες. Άλλο το κράτος και τα δανεικά του κι άλλο το δικό σου στεγαστικό, ακόμα και το δικό σου διακοποδάνειο.

Έλεος ρε γαμώτο, ο ήλιος πάντα έβγαινε και πάντα θα βγαίνει από την ανατολή.

Η μόνη συλλογική ευθύνη που μας καταλογίζω είναι αυτό το 80% που μαζεύουν κάθε φορά στις εκλογές οι δυό τους. Εκεί ναι, φταίμε· ίσως κι αυτοί που δεν τους ψηφίσαμε ποτέ. Δεν έχω εντοπίσει ακόμα πως φταίμε εμείς που δεν τους ψηφίσαμε ποτέ, αλλά που θα πάει; Θα το εντοπίσω….

Advertisements