Το ταξίδι για τη Γάζα


Ξεκίνησαν προχτές τα ελληνικά πλοία που συμμετέχουν στην αποστολή «Ένα καράβι για τη Γάζα». Τα δύο πλοία είναι το επιβατικό «Σφενδόνη» με 80 επιβάτες και το φορτηγό «Ελεύθερη Μεσόγειος» φορτωμένο με τσιμέντο και οικοδομικά υλικά, ιατροφαρμακευτικό υλικό, αναπηρικά αμαξίδια, πλήρη εξοπλισμό για ένα οδοντιατρείο, γραφική ύλη και σοκολάτες για τα παιδιά (ναι, σοκολάτες γιατί εκεί είναι είδος πολυτελείας και τα παιδιά είναι πάντα και παντού παιδία και λατρεύουν τη σοκολάτα). Τα υλικά οικοδομής είναι είδη σε ανεπάρκεια και η εισαγωγή τους δεν επιτρέπεται. Το τσιμέντο είναι απαγορευμένο προϊόν για τη Γάζα. Τα 8 πλοία θα επιχειρήσουν να «σπάσουν» αυτή την απαγόρευση. Αυτήν τη φορά το ταξίδι δεν έχει μόνο συμβολικό και ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Τα πλοία θα μεταφέρουν οικοδομικά υλικά, για να μπορέσει επιτέλους να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Γάζας. Στην ελληνική αποστολή συμμετέχουν και μεταφέρουν την τεχνογνωσία τους η ΜΚΟ «Μηχανικοί της Γης», με έδρα το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και μια ομάδα κατασκευαστών πήλινων σπιτιών από τη Λάρισα.

Τα χρήματα για το εγχείρημα μαζεύτηκαν από το υστέρημα του απλού κόσμου, του ελληνικού λαού, που έδωσε μικροποσά με περισσή ωστόσο γενναιοδωρία. «Το Ισραήλ θέλει να καταστρέψει την παλαιστινιακή ταυτότητα και να επιτρέψει ενδεχομένως σε περιορισμένο αριθμό Παλαιστινίων να παραμείνουν ως απάτριδες στον τόπο τους», εξηγεί ο σκηνοθέτης Γιάννης Καρυπίδης, μέλος του πληρώματος που συμμετείχε και σε προηγούμενες αποστολές. Το Ισραήλ, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τους Παλαιστινίους να δεθούν με τη γη τους, απαγορεύει την ανοικοδόμηση των σπιτιών και των δημόσιων κτιρίων (σχολείων, νοσοκομείων κ.λπ.), που καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς.

Πρώτος προορισμός η Ρόδος,όπου έγινε μία στάση για ξεκούραση και τις τελικές προετοιμασίες. Ο καιρός ήταν καλός και δεν έχει παρουσιαστεί κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα. Απο τη Ρόδο θα πλεύσουν Nοτιοανατολικά της Κύπρου όπου μαζί με τα υπόλοιπα πλοία θα διαμορφώσουν το στόλο που θα προσπαθήσει να σπάσει την πολιορκία.

Από δω και πέρα τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα. Οι ισραηλινοί δεν έχουν τη διάθεση ν’ αφήσουν τα 8 καράβια της αποστολής να περάσουν.

Στην αποστολή συμμετέχουν και δύο τουρκικά πλοία, όπως και το πλοίο Rachel Corrie που ξεκίνησε από την Ιρλανδία.  Θα συναντηθούν όλα μαζί σε διεθνή ύδατα κι όλα μαζί θα προσπαθήσουν να μπουν στο λιμάννι της Γάζας.

Εν τω μεταξύ, σήμερα ξεκινούν κοινές ελληνοϊσραηλινές αεροπορικές ασκήσεις ενώ οι Ισαραηλινοί (όπως μετέδωσαν ισραηλινά μέσα) θα εξαπολύσουν «αντι»-Στόλο.

Παράλληλα με το ταξίδι προς τη Γάζα, ένα ψηφιακό ταξίδι θα είναι σε εξέλιξη στο Διαδίκτυο. Το «ψηφιακό καράβι» είναι ιστολόγιο που περιλαμβάνει ψηφιακή τηλεόραση που θα καλύψει live το ταξίδι και το ημερολόγιο… καταστρώματος του στόλου. «Η λογική θα είναι όπως στα μπλογκ. Ας πούμε στο ημερολόγιο θα δίνονται οι απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με τις εξελίξεις πάνω στο καράβι, ενώ θα δίνεται η δυνατότητα και στον κόσμο να σχολιάσει», μας λένε οι εμπνευστές και δημιουργοί του ψηφιακού ταξιδιού.

Την ίδια στιγμή, μέσω ενός χάρτη Google, η ιστοσελίδα θα δίνει το στίγμα τη πραγματικής θέσης του καραβιού, ενώ υπάρχει η δυνατότητα στον χάρτη πάνω να παρουσιάζονται κατ’ επιλογή και άλλες πληροφορίες που θα αυξήσουν τη ρεαλιστικότερη απεικόνιση της κατάστασης. Το site θα έχει συνδεθεί με μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook, το twitter και το chat. Ο επισκέπτης θα έχει πρόσβαση σε φωτογραφίες αλλά και βίντεο.

Την πορεία των πλοίων μπορεί να τη παρακολουθεί όποιος θέλει realtime εδώ και εδώ και εδώ. Σ’ όποθιον χάρτη βολεύεται ο καθένας…

Παρακολουθείστε το καράβι, όσοι περισσότεροι το «βλέπουν» τόσο πιο δύσκολο θα είναι να τους την «πέσουν» άσχημα οι ισραηλινοί.

Advertisements

Σταβέντο


Μ’ οργή και κακιωμό ένας τυφώνας
το πέλαγο βαθιά ανακατεύει
και λύτρωση η ψυχή μου να γυρεύει
τη νύχτα αυτή που γίνηκε αιώνας
Το SOS έχει η καρδιά μου τώρα εκπέμψει
την ύστατη απευθύνω ικεσία
σε μια αφροντυμένη οπτασία
δική σου, έχει ο νους μου πια σαλέψει

Σταβέντο, περπατάω στην κουβέρτα
και μέσα στο χαμό παραμιλάω
τα κύματα με πάνε και δεν πάω
σε ξέφρενη αλήθεια σούρτα φέρτα
Δεν έχω πια κορμί, έχω κουρέλια
σμπαράλια το σαρκίο μου έχει γίνει
που καίγεται, σε διάπυρο καμίνι
θα πέσω κι ας κρατιέμαι από τα ρέλια

Το πέλαγος αυτό θα με δροσίσει
δυο μέτρα μένουν ως το παραπέτο
κι ο χάρος πειρατής μ’ ένα μουσκέτο
μεσόφρυδα όπου να ‘ναι θα χτυπήσει
Ανάξιο της θάλασσας θρασίμι
π’ αγέρωχη αφρίζει από κάτου
η άλλη όψη θα ‘ναι του θανάτου
λικνίζομαι κι εγώ σ’ ένα ταξίμι

Πνιγμένου ναυτικού οργανοπαίχτη
που αγάπησε πολύ ωσάν κι εμένα
κι ονείρατα στη θάλασσα αφημένα
τον δίκασαν τον άμοιρο σαν φταίχτη
και πριν τη δυστυχία μου να ρίξω
στο πέλαγο που μαίνεται ακόμα
φιλί γλυκό μου έδωσες στο στόμα
εγώ στην αγκαλιά μου θα σε πνίξω

Μου σφύριξες και τέρμα το παλάντζο
διαλέγω τη ζωή που δεν ορίζω
πως θα ‘ρθεις να με βρεις ξανά ελπίζω
κι η πόρτα της καρδιάς μου είναι στο γάντζο

Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Στίχοι: Θανάσης Αβραμίδης

Σκόρπιες σκέψεις για την εκπαίδευση


Με αφορμή το κείμενο της Κατερίνας για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, μια μικρή συζήτηση που είχαμε στα σχόλια και τα κείμενα που διαβάζω τον τελευταίο καιρό, θα προσπαθήσω να οργανώσω μερικές σκόρπιες σκέψεις για το τι σημαίνει διδασκαλία και ποιες αρχές την διέπουν ή τέλος πάντων πρέπει να τη διέπουν.

Κατ’ αρχήν είναι η διδασκαλία επάγγελμα; Κι αν είναι έχει κάποιες αρχές, έναν κώδικα ηθικήδικα ηθικι αν εσημας πάνω στον οποίο πρέπει να «πατάνε» οι εκπαιδευτικοί; Ή μήπως αυτό που λέγεται πως «η διδασκαλία είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα» σημαίνει αυτό ακριβώς, πως υπάρχουν δηλαδή ή πρέπει να υπάρχουν κώδικες ηθικής πιο στέρεοι απ’ αυτούς που υπάρχουν σε άλλα επαγγέλματα; Οι ηθικές αρχές που αφορούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού διαφέρουν από τις ηθικές αρχές που καθορίζουν άλλα επαγγέλματα; Υπάρχει τέλος πάντων, κάποιος γραπτός «Κώδικας Ηθικής» για τους εκπαιδευτικούς;

Στη χώρα μας επιμένουμε να παραβλέπουμε την αναγκαιότητα μιας σοβαρής και συστηματικής έρευνας της ηθικής διάστασης της εκπαίδευσης και η ηθική λάμπει δια της απουσίας της από τα Αναλυτικά Προγράμματα που αφορούν στην εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Εκπαίδευση όμως δεν σημαίνει μοναχά κατοχή γνώσης αλλά και μόρφωση. Σήμερα στους υποψήφιους εκπαιδευτικούς δεν γίνεται συζήτηση για μόρφωση με βάση το ιδεολόγημα πως ο εκπαιδευτικός επιτελεί ένα έργο άμοιρο ηθικής ευθύνης ενώ η μόρφωση είναι κατά βάση ο σκοπός της γνώσης. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχουν κάποιες γενικές ηθικές αρχές που διαπερνούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κι αυτές είναι: 1) Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα 2) Πρέπει να είναι πρότυπα πολιτικής ηθικής και να χειρίζονται την τάξη τους σύμφωνα με τις δημοκρατικές αρχές 3) πρέπει να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον, ώστε να προωθείται η εκπαίδευση και η μόρφωση όλων ανεξαιρέτως των συμβαλλόντων στη διαδικασία της αγωγής.

Υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος θέλοντας να υποστηρίξει ή να απορρίψει τις παραπάνω γενικές θέσεις. Και μόνον η ανάπτυξή τους θα έπαιρνε σελίδες πράγμα που ξεπερνά το στόχο ενός ποστ σ’ ένα blog. Εκείνο το σημείο που θέλω να σταθώ παραπάνω και που ταιριάζει με τη μικρή συζήτηση στα σχόλια της Κατερίνας, είναι η πρώτη αρχή, πως  οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν τα αντικείμενά τους με ακεραιότητα. Πως ορίζεται η ακεραιότητα;

Υπάρχει μια τεχνοκρατική ή εργαλειακή άποψη που υποστηρίζει πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν βασικά δύο πράγματα: τα γνωστικά αντικείμενά που πρόκειται να διδάξουν και διάφορες δεξιότητες και στρατηγικές, με τις οποίες πρόκειται να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στους μαθητές. Αυτή όμως η άποψη καθορίζει τα κριτήρια ενός επαγγέλματος που μάλλον δεν είναι η διδασκαλία αυτή καθ’ αυτή. Ένας χημικός για παράδειγμα, γνωρίζει χημεία αλλά δεν είναι επαγγελματίας χημικός ούτε και θα υποστήριζε ποτέ κάτι τέτοιο. Λέγοντας πως είναι εκπαιδευτικός θεωρείται δεδομένο πως έχει μια βάση τεχνικών γνώσεων που κρύβεται κάτω από την πρακτική της διδασκαλίας του. Τι θέλω να πω μ’ αυτό. Αν έπρεπε σήμερα να διαλέξουμε ποιός θα μας χειρουργήσει, ο Ιπποκράτης ή ο Γαληνός από τη μία ή ένας απλός χειρούργος κάτοχος πτυχίου ιατρικής και ειδικευμένος στη χειρουργική μάλλον θα διαλέγαμε τον δεύτερο. Αν όμως  ήταν να διαλέξουμε δάσκαλο ποιον θα προτιμούσαμε; Τον Σωκράτη ή έναν απόφοιτο ενός μέτριου παιδαγωγικού τμήματος; Μάλλον τον δεύτερο. Για την εγχείρηση θέλουμε κάποιον που να κατέχει καλά τις σύγχρονες τεχνικές ενώ για τη διδασκαλία δεν το βρίσκουμε απαραίτητο αυτό. Υπάρχουν λοιπόν θέματα που προκύπτουν από την υπόθεση πως η διδασκαλία είναι μόνο ζήτημα τεχνικής. Για να έχουμε καλή διδασκαλία πρέπει να ξέρουμε τι είναι γνώση, πως επιτυγχάνεται και ποια είναι η αξία της. Ένα όραμα που ν’ ανταποκρίνεται στην «παιδαγωγική γνώση του περιεχομένου κατά τον Lee Shulman (1986), το οποίο να μην αφορά μόνο στις βασικές έννοιες και την επιστημολογία της γνώσης αλλά και τους κανόνες και στην αξία της.

Ας πάρουμε κάτι άλλο, την ποίηση. Η διδασκαλία της ποίησης μπορεί να μην απαιτεί από τον εκπαιδευτικό να είναι ο ίδιος καλός ποιητής αλλά απαιτεί το ενδιαφέρον του, την απαραίτητη κατανόηση και τον τρόπο να εκθέτει τα εκείνα τα στοιχεία που όσοι αγαπούν την ποίηση τα θεωρούν άξια προσοχής. Ένας εκπαιδευτικός που διδάσκει ποίηση αλλά δεν μπορεί να δει στην ποίηση αυτό που βλέπουν οι ποιητές είναι σαν τον κληρικό που κάνει καλό κήρυγμα αλλά δεν ενδιαφέρεται για την ευσέβεια (το παράδειγμα δεν είναι δικό μου αλλά μου άρεσε). Οι φιλόλογοι θα είχαν πιθανόν να συμπληρώσουν πολλά πράγματα στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Το να διδάσκει όμως κάποιος ένα γνωστικό αντικείμενο χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους εσωτερικούς σκοπούς του ίδιου του αντικειμένου, χωρίς να εξηγεί τις αρετές του είναι διαστρέβλωση και παραποίηση. Ακεραιότητα είναι το να εκπροσωπεί κάποιος το ύλικό του θέματος που διδάσκει με επιτυχία. Και είναι μέρος της ηθικής διδασκαλίας το να διδάσκεις το αντικείμενό σου με ακεραιότητα, όταν το εκπροσωπείς πιστά και προσπαθείς ν’ αναδείξεις την εγγενή του τελειότητα. Έτσι μπορείς πιο εύκολα να βοηθήσεις και τους μαθητές να μάθουν πως ν’ αξιολογούν τις πρακτικές και ν’ ανακαλύψουν ένα συνδυασμό πρακτικών και τελειοτήτων που να συνιστούν μια ικανοποιητικά διαισθητική εικόνα για τον αγαθό βίο.

Σιγά μη τις έβαλα σε τάξη τις σκόρπιες σκέψεις μου. Βλέποντάς τες γραμμένες μου φαίνονται ακόμη πιο σκόρπιες αλλά τέλος πάντων…. Μπορεί να μου δώσει κάποιος άλλος καμμιά καλή ιδέα.

Αν έχεις τύχη διάβαινε…..


Κουράστηκα. Κουράστηκα να διαβάζω ροζ σελίδες στις εφημερίδες (ναι, το έκανα κι αυτό μπας και καταλάβω τι γίνεται…), να διαβάζω αναλύσεις υπέρ και κατά των μέτρων στο νετ, να διαβάζω αναλύσεις για το τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε, για το τι πρέπει να γίνει και δεν θα γίνει. Η ζωή όμως δεν είναι μόνο ΔΝΤ και αναλύσεις και μας σκαρώνει τρελές πλάκες κάποιες φορές. Οπότε εστιάζω στις μικρές και καθημερινές πλάκες της ζωής. Τα υπόλοιπα , έτσι κι αλλιώς θα πλακώσουν την καμπούρα μας, δεν τα γλυτώνουμε.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ανέβηκα στο χωριό. Για την ακρίβεια ανέβηκα μαζί με τη μάνα μου που ήταν εδώ για μια επέμβαση καταρράκτη. Μπορώ και μόνη μου έλεγε εκείνη αλλά εγώ δεν την άκουσα και πολύ καλά έκανα, όπως φάνηκε εκ των υστέρων. Πήραμε το τρένο την Κυριακή το πρωί και όλα πήγαιναν ρολόι. Φτάσαμε στην ώρα μας, βρήκαμε ταξί για το ΚΤΕΛ, βρήκαμε αμέσως ανταπόκριση για Χαλκιδική, όλα τέλεια. Στο ταξί που μας πήγαινε στο σπίτι, της είπα πως μόλις μπούμε θα φτιάξουμε μια καφεδιά να την πιούμε στη βεράντα. Μια χαρά δηλαδή πήγαινε η μέρα…. Μια παροιμία όμως λέει πως «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελά». Σοφή κουβέντα! Φτάσαμε στο σπίτι, ο κήπος χαρά θεού. Εντάξει, το χόρτο ήθελε κούρεμα αλλά ήταν τα πάντα ανθισμένα και μοσχοβολούσαν. Κρατήστε το αυτό το «μοσχοβολούσαν»…. Σέρνοντας τις βαλίτσες πήγαμε να μπούμε από την πίσω μεριά, την πόρτα της κουζίνας. Όταν φτάσαμε έξω από την πόρτα με χτύπησε στη μύτη μια άσχημη μυρωδιά αλλά δεν έδωσα σημασία, «χωριό είναι…» σκέφτηκα. Ξεκλειδώνω την πόρτα και στο κατώφλι υπάρχει μια σειρά ψόφιες μύγες. «Α πα πα…» λέει η μαμά «πάρε τη σκούπα να τις σκουπίσουμε, που σκατά μαζεύτηκαν αυτές;» Μόλις έκανα ένα βήμα μέσα στο σπίτι η άσχημη μυρωδιά με χτύπησε κατακούτελα μαζί με την εικόνα κάποιων κόκκινων ζουμιών κάτω από το ψυγείο. «Τι είναι αυτά βρε μάνα;» ρώτησα. «Αίματα…» είπε η μαμά κι άρχισε ο εφιάλτης. Ανοίξαμε το ψυγείο. Τι μπόχα ήταν αυτή!!!!!!! Κανείς δεν τη φαντάζεται και ούτε χρειάζεται. Ούτε στον εχθρό μου δεν το εύχομαι αυτό που ζήσαμε. Τι είχε συμβεί; Κάποια στιγμή –ενόσω έλειπε η μαμά- χάλασε το ψυγείο. Τι έπαθε; Η ιδέα πως μπορεί να έπαθε βραχυκύκλωμα είναι πολύ πιθανή αλλά δεν τόλμησα να την αναφέρω. Το σκέφτηκε η μάνα μου και ταυτόχρονα πως αν όντως ήταν βραχυκύκλωμα θα ήταν πιθανό να καεί το σπίτι και φρίκαρε οπότε δεν το ξανασυζητήσαμε. Κύριος οίδε τι έπαθε τελικά αλλά αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σαπίσουν τα πάνταολα. Κυρίως τα κρέατα που είχε η μαμά στην κατάψυξη με αποτέλεσμα να βρωμάει ψοφίμι, λες και υπήρχε στο σπίτι πτώμα σε αποσύνθεση. Και το χειρότερο ήταν πως με το που άνοιξε το ψυγείο, εκτός από τη μπόχα, πετάχτηκε από μέσα κι ένα λεφούσι σιχαμερές και τρισάθλιες μύγες!!! Τι σκατά; Τις γέννησε η σαπίλα;

Αντί για τον καφέ που ονειρευόμασταν πήραμε σακούλες σκουπιδιών κι αρχίσαμε να πετάμε. Αφού πετάξαμε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε μέσα–δυο μπύρες και μια Coca Cola διασώθηκαν- άρχισε ο Γολγοθάς του να καθαρίσουμε όλα τα σιχαμερά ζουμιά που είχαν ποτίσει τα πάντα. Πέντε ώρες καθαρίζαμε εναλλάξ, χρησιμοποιήσαμε ό,τι απορρυπαντικό υπήρχε στο σπίτι αλλά η μυρωδιά δεν έλεγε να φύγει. Συν το γεγονός πως δεν είχαμε πλέον ψυγείο….. Το βράδυ, πτώματα πλέον από την κούραση, αποφασίσαμε πως και να φτιαχτεί το γαμωψυγείο δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναβάλει η μάνα μου εύκολα φαγητό σ’ ένα πράγμα που είχε ποτίσει μυρωδιά ψοφιμιού, άρα η αγορά νέου ψυγείου ήταν μονόδρομος (κάτι σαν την προσφυγή στο ΔΝΤ ένα πράγμα…). Έτσι την επόμενη μέρα πήραμε το δρόμο να βρούμε ψυγείο. Βρήκαμε ένα στο μέγεθος που θέλαμε, το παραγγείλαμε και το περιμέναμε την επόμενη μέρα. Μια μέρα είναι –είπαμε- θα τη βγάλουμε κουτσά στραβά χωρίς ψυγείο. Ήρθε την επόμενη το πρωί, πήγαμε να το βάλουμε στη θέση του αλλά φευ…. Δεν χωρούσε για 2-3 χιλιοστά!!! Όχι εκατοστά, χιλιοστά!!! Γαμώ τη γκαντεμιά μας! αναφωνήσαμε και πήρα τα κατσαβίδια να ξεβιδώσω τη βάση πάνω στην οποία έμπαινε. Αλλά άμα είσαι γκαντέμης είσαι, όχι αστεία. Η βάση ήταν πιασμένη κι αλλού, πίσω από κάτι ράφια και δεν έλεγε να ξηλώσω τα πάντα. Άρχισε η μαμά τα τηλέφωνα σε όποιον μάστορα είχε στην ατζέντα της και στο τέλος μας λυπήθηκε ένας απ’ όλους και μας είπε πως θα έρθει το απόγευμα. Μέχρι το απόγευμα λοιπόν, καθόμασταν σαν τις άδικες κατάρες και περιμέναμε ενώ η μάνα μου δεν με άφηνε να κόψω τουλάχιστον το χόρτο για να περάσει η ώρα και να εκτονώσω τα διαόλια μου. «Αρκετά κουράστηκες…» μου είπε. Άντε να της εξηγήσεις πως με κούραζε περισσότερο το να κάθομαι άπραγη από το να πάρω το χλοοκοπτικό και να ξυρίσω τον κήπο. Είχα και το βιβλίο μου μαζί αλλά με τόσα νεύρα ήταν αδύνατο να συγκεντρωθώ και να διαβάσω.

Με τα πολλά πέρασε η μέρα, ήρθε ο μάστορας, αφού μας έστησε φυσικά και κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό διότι σκεφτόμουν πως την άλλη μέρα φεύγω και που θα την αφήσω μόνη χωρίς ψυγείο, κι έκανε αυτό που είχα σκεφτεί να κάνω κι εγώ αλλά άμα το έλεγα στη μαμά δεν θα το δεχόταν. Πήρε ένα σφυρί κι έσπασε τη βάση. Τόσο απλά. Έτσι μπήκε το ψυγείο στη θέση του και η ψυχή μου στη δική της. Τουλάχιστον έφυγα ήσυχη πως άφησα τη μαμά  σχετικά τακτοποιημένη, χωρίς την ανησυχία πως σκατά να τα βολέψει. Το κακό είναι πως ακόμα όταν το σκέφτομαι έχω αυτή την αηδιαστική μυρωδιά στα ρουθούνια μου… Μπλιαξ και πάλι μπλιαξ!

της πουτάνας… έχουμε πόλεμο


Είμαι έξαλλη. Είμαι θυμωμένη. Είμαι στεναχωρημένη. Είμαι…. Δεν ξέρω πια τι είμαι.

Από τα 15 μου είμαι στο δρόμο, σαν το σημερινό πρώτη φορά. Κάπως θυμίζει τη φάση μετά τον Τεμπονέρα, τότε που κάηκε ο Μαρούσης αλλά περισσεύει πλέον η αγριάδα. Το μάτι του κόσμου έχει γυρίσει ανάποδα, ο ατμός που μαζεύεται θα τινάξει τα καπάκια και δεν βλέπω βαλβίδα ασφαλείας. Απίστευτα πράγματα έγιναν στη σημερινή πορεία….
Κατ’ αρχήν η αστυνομία, είμαι σίγουρη πως η εντολή που είχε ήταν «γαμήστε τους όλους». Λίγο πριν το πρώτο χτύπημα συζητούσα μ’ ένα φίλο πως βλέπει τα πράγματα κι αν θα έχουμε νταβατούρια. «Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν ο Χρυσοχό;» με ρώτησε. «Θα εξαφάνιζα τους μπάτσους από τους δρόμους»
του απάντησα «αυτό λέει η λογική. Δεν προκαλείς, ο κόσμος θα πορευτεί, θα φωνάξει και θα διαλυθεί. Με τόσο θυμό όμως, αν τον προκαλέσεις, θα τα κάνει λαμπόγυαλο».

Λίγο μετά διαψεύσθηκα. Προκλητικότατοι οι ματατζήδες έσκασαν μύτη στη Σανταρόζα φορώντας ήδη τις κουκούλες. Δεν υπήρχε λόγος, δεν είχε γίνει τίποτε. Εμφανίστηκαν δίπλα στην πορεία, τους γιουχάισε ο κόσμος και μας ψέκασαν, άρχισαν τις κρότου-λάμψης και τα χημικά στο άσχετο. Μετά απ’ αυτό, τα μπαμ μπουμ ακουγόταν συνέχεια. Στο Σύνταγμα ο κόσμος κατέλαβε το δρόμο και όλο το χώρο μπροστά στη Βουλή. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ποιο ήταν το σχέδιο. Έπρεπε πάση θυσία να μη μείνει ψυχή στο Σύνταγμα.  Έριξαν τόνους χημικά πάνω στον κόσμο αλλά ο κόσμος έσπαγε και ξαναμαζευόταν. Έκαναν συνεχή ντου για να ξαναβγούν μπροστά στη Βουλή. Και ξανά χημικά. Χιλιάδες κόσμου, δεν μπορώ να υπολογίσω αλλά ήταν μιλιούνια. Είδα μεγάλες σε ηλικία γυναίκες να φωνάζουν «να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», γέρους να πετάνε μπουκάλια στα ΜΑΤ και να τους βρίζουν, και κυρίως δεν έφευγαν με τίποτε. Ο κόσμος έσπαγε, ξαναμαζευόταν στα στενά και ξανάβγαινε να ενσωματωθεί στους επόμενους που ανέβαιναν από τη Σταδίου.
Κάποια στιγμή βρέθηκα στη Μητροπόλεως και Νίκης. Εκεί ήταν μαζεμένος κόσμος με μια διμοιρία απέναντι. Πιο πάνω έπεφταν χημικά. Σε μια στιγμή καμμιά δεκαριά μηχανές με Δελτάδες, μαζεύτηκαν κι έβαλαν μπρος. Έσπρωξα τη φίλη μου πάνω στο πεζοδρόμιο γιατί κατάλαβα πως θα πέσουν πάνω μας. Οι Δελτάδες γκάζωσαν κι έπεσαν στον κόσμο, ήμουν εκεί απλά πρόλαβα κι ανέβηκα στο πεζοδρόμιο. Οι δύο πρώτοι, όταν είδαν πως ο κόσμος δεν φεύγει, ψιλοφρέναραν κι έτσι δεν σκότωσαν κάποιον αλλά παρ’ όλ’ αυτά έπεσαν πάνω του. Ο ένας έφαγε πολύ ξύλο αλλά ταυτόχρονα γκάζωσαν όλοι οι υπόλοιποι κι κόσμος άνοιξε. Φαινόταν πως δεν είχαν ενδοιασμούς να πέσουν πάνω μας. Δεν πρόλαβα να τους φωτογραφίσω.

Δεν έμαθα τίποτε για τη φωτιά στην Τράπεζα και τους νεκρούς παρά μόνο όταν βρέθηκα στην Ομόνοια, από σκόρπιες κουβέντες δεξιά κι αριστερά. Δεν ήξερα αν ήταν φήμες ή αλήθεια, κανείς δεν ήξερε. Γύρισα σπίτι μου, δεν ήξερα πλέον τι άλλο να κάνω στο δρόμο. Είχα κουραστεί κιόλας. Στο σπίτι έμαθα τι έγινε. Η δικοί μου με περίμεναν πανικόβλητοι. Η μυρωδιά των χημικών είχε φτάσει μέχρι εκεί πριν από μένα….

Πριν ξεκινησει η πορεία ο κόσμος μπροστά από το Πολυτεχνείο. Χρόνια είχα να δω τόσο πυκνή συγκέντρωση…

Έχουν ήδη πέσει τα πρώτα χημικά κι ο κόσμος προσπαθεί να φύγει από μπροστά από τη Βουλή και να κατέβει στο Σύνταγμα.

Πέφτουν τα χημικά σαν το χαλάζι….

Τα χημικά, χημικά, αλλά ο κόσμος δεν χαμπάριαζε.

Τριπλές γραμμές ΜΑΤ για να προστατευτεί η Βουλή

Όλη η Βουλή κυκλωμένη από τους «προστάτες»…

ΜΑΤ σε όλες τις καθέτους της Πανεπιστημίου.

Αυτή την είδα μισοκαμμένη στο οδόστρωμα. ποιος ξέρει τι είχε προηγηθεί…

Η οδός Ομήρου.