Για τι πράγμα να γράψει κανείς;


Προχτές ένας φίλος με ρώτησε τι κόλλημα έχω φάει και γράφω σχεδόν αποκλειστικά τον τελευταίο καιρό για τη Γάζα. Τι κόλλημα έφαγα λοιπόν;

Δεν είναι κόλλημα, είναι που πλέον δεν έχω όρεξη να γράψω γι άλλα πράγματα. Για τι να γράψω; Πέρσι και πρόπερσι έγραφα ιστορίες. Ιστορίες από την παλιά μου γειτονιά, από το σχολείο μου, ιστορίες από μια Θεσσαλονίκη με χωματόδρομους και παιδιά που έπαιζαν τα καλοκαίρια σε αλάνες. Δεν μου βγαίνουν πλέον αυτές οι ιστορίες, δεν τελείωσαν αλλά δεν μου βγαίνουν. Είναι τόσο άσχημη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δεν αφήνει χώρο για γλύκα και ομορφιά. Κι όχι μόνον η γενική ατμόσφαιρα αλλά και αυτά που ακούω από κοντινούς μου ανθρώπους, τους γύρω μου, τους γείτονες, τους φίλους. Φοβάμαι πλέον να σηκώσω το τηλέφωνο, φοβάμαι πως θα χτυπήσει για να μάθω μιαν άσχημη είδηση. Γύρω μου καρκίνοι και θάνατοι. Κι όσο κι αν με στεναχώρησε ο θάνατοις του πατέρα της κολλητής μου που τον ήξερα από παιδί, ελαφραίνει λίγο από τη σκέψη πως έφυγε πλήρης ημερών, ήσυχα κι ανάμεσα στους αγαπημένους του ανθρώπους, από έναν ήσυχο καρκίνο που του επέτρεψε όμως να ζήσει -από τότε που διαγνώστηκε- μερικά χρόνια ήσυχος και κυρίως χωρίς πόνους. Δεν είναι η ίδια στεναχώρια με τον καρκίνο ενός ανθρώπου στην ηλικία μου -άσχημου καρκίνου- με δύο παιδιά, το ένα μωρό. Με σόκαρε, αυτός ο καρκίνος ήρθε από το πουθενά μια μέρα που έκανε παιδικό πάρτι για τα γενέθλια των παιδιών του. Ένας πόνος, λίγος πυρετός, μια επίσκεψη στο νοσοκομείο μπας και είναι ουρολείμωξη και voila! έσκασε μύτη ο καρκίνος. Πως εμφανίζεσαι έτσι ρε καριόλη; Και σκέφτομαι, πως «δούλευε» μέσα του αυτό το πράγμα όταν το φθινόπωρο βαφτίζαμε τη μπέμπα του, όταν πέρσι τέτοιες μέρες γιορτάζαμε τα γενέθλια του μεγαλύτερου. Κι ήταν άνθρωπος που δεν είχε σχέσεις με καταχρήσεις, γυμναζόταν και πρόσεχε τη διατροφή του, είχε κόψει το τσιγάρο. Παπάρια, μη σου τύχει είναι…..

Δεν ξέρω λοιπόν πότε θα ξαναβρώ τα κέφια να γράψω παλιές ιστορίες, μπορεί ποτέ. Ίσως όμως πάλι να σας συστήσω τη γιαγιά μου σε επόμενη ανάρτηση…. ποιος ξέρει;

12 thoughts on “Για τι πράγμα να γράψει κανείς;

  1. Εγώ το δουλεύω αλλιώς…
    Προσπαθώ να μην σκέφτομαι, τα κλειδώνω όλα απ’ έξω…
    Τρέχω τόσο πολύ, με το μωρό, με τη δουλειά, με την καθημερινότητα που ξέρω ότι δεν θα την παλέψω αν δεν γίνω λίγο «ζώο»…
    Το σχέδιό μου είναι όταν λασκάρουν λίγο τα πράγματα (δεν το βλέπω… ) ή όταν συνηθίσω λίγο το «τροχάδην» να ξεκλειδώσω και να δω λίγο και τον έξω κόσμο…
    Από την άλλη μπορεί να μην τα καταφέρω και αυτό να ήταν, να έγινα ντιπ για ντιπ «ζώο»…
    Ποιός ξέρει?

    Μου αρέσει!

  2. Κι εγώ προσπαθώ να μη σκέφτομαι, κλείνω την τηλεόραση να μην ακούω συνέχεια για τα μέτρα και το ασφαλιστικό αλλά έρχονται όλα και με βρίσκουν. Με παίρνει η μάνα μου γεμάτη αγωνία να ρωτάει τι νομίζω πως θα γίνει με τη σύνταξή της κι αν πιστεύω πως τελικά θα της δώσουν τη σύνταξη του πατέρα μου. Τι να της πω; Σάματις ξέρω; Με παίρνουν κι ακούω όλα τα άσχημα, να κατεβάσω και το τηλέφωνο; Και το παιδί δεν είναι μωρό πλέονν, έχει τρέξιμο αλλά όχι όπως το δικό σου. Το μεταπτυχιακό τελείωσε (ούτε να το χαρώ δεν πρόκαμα… 😦 ) άρα ένα τρέξιμο μείον. Άρα μένεο χρόνος να σκέφτομαι. Γαμώτο…..

    Μου αρέσει!

      • Ψύχραιμη είμαι και κάνω ό,τι μπορώ για να παραμείνω έτσι. Αλλά δεν σ’ αφήνουν ν’ αγιάσεις…. Μια το ένα μια το άλλο προσπαθούν να μου ανατρέψουν την ψυχραιμία.

        Απορία: Πως κι ακόμα δεν μ’ έστειλες εκεί που μου πρέπει; Για σφουγγάρισμα εννοώ…..
        (είμαι γκαμήλα, δεν ξεχνάω τίποτε)

        Μου αρέσει!

    • Καλά κι εμένα με βρίσκουν, μην νομίζεις ότι τα καταφέρνω πάντα ή με απόλυτη επιτυχία…
      Απλά προσπαθώ να μην σκέφτομαι, να βλέπω μαλακίες στην τηλεόραση (όταν προλαβαίνω) και να σκοτώνω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα…
      Τι είναι χειρότερο βέβαια τελικά, δεν ξέρω να σου απαντήσω…

      Μου αρέσει!

      • με την τηλεόραση δεν μπορώ ρε συ. Ό,τι πιάσει το μάτι μου όταν την ανοίγουν οι υπόλοιποι, εγώ δεν πατάω κουμπί ή για να μην είμαι ψεύτρα το πατάω αλλά σπάνια.

        Μου αρέσει!

    • Video games με τίποτε, τα βαριέμαι φριχτά όπως και τα επιτραπέζια. Τηλεόραση το ίδιο. Το καλύτερό μου είναι καμμιά μπυρίτσα, κανένα τσιπουράκι ή κρασακι με φίλους.

      Μου αρέσει!

  3. Εγω μπορώ να βρίσω, να ρίξω καμια μπούφλα;;
    Λίγο;
    Λιγουλάκι;;

    Μια σταλίτσα;

    «Θέλω να τα σπάσω όλααααααα….» που λέει και το άσμα.

    Κι από που να αρχίσω θα μου πεις. Σωστό κι αυτό.

    Πολύ μπιχλα γαμώ την μπίχλα μου….

    Μου αρέσει!

  4. Χρειάζονται διαφυγές. Όχι, για να ξεχνιόμαστε αλλά για να αντέχουμε και να πεισμώνουμε.
    Την Πέμπτη ήταν που κηδεύτηκε ο Γιάννης. Τρία χρόνια στο Λύκειο καθόμασταν στο ίδιο το θρανίο. Από τότε βέβαια χαθήκαμε, αλλά μάθαινα πού και πού νέα του. Μαγαζιά, επιχειρήσεις, μουσική (έπαιζε και έγραφε εξαιρετικά) κτλ. Την Πέμπτη λοιπόν έμαθα ότι αυτοκτόνησε.
    Ακούω γύρω μου, βλέπω γύρω μου ολοένα και περισσότερους να φλερτάρουν με την κατάθλιψη. Το βρίσκω απολύτως υγιές και αναπόφευκτο: όταν όλα μαυρίζουν, πώς να κρατηθείς ανέπαφος; Αλλά…
    Χρειάζονται διαφυγές. Όχι, για να ξεχνιόμαστε αλλά για να αντέχουμε και να πεισμώνουμε.
    Ίσως, η γιαγιά να είναι μια τέτοια πολύτιμη διαφυγή.

    Μου αρέσει!

    • Κι εγώ όσο το σκέφτομαι Πάνο, πείθομαι πως να το σας συστήσω τη γιαγιά μου είναι μια πολύ καλή ιδέα. Απλά για να ισορροπήσουν κάπως τα πράγματα….

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s