«όλοι μαζί τα φάγαμε»!


Θέλω ν’ αγιάσω αλλά δεν μ’ αφήνουν οι διαόλοι. Θέλω να ξαναρχίσω να γράφω για ανθισμένες ακακίες, παιχνίδια στη γειτονιά, γιαγιάδες και παππούδες αλλά όλο κάτι γίνεται και τσιτώνουν τα νεύρα μου. Τώρα ήρθε το παχύδερμο Πάγκαλος να μας πει πως «Όλοι μαζί τα φάγαμε…». Όλοι μαζί, εγώ κι αυτοί…. Τι λες ρε μεγάλε; Αν είναι έτσι τότε εγώ γιατί μετρούσα και τώρα ακόμα πιο πολύ μετράω τα δεκαράκια και αναβάλω συνεχώς πράγματα που πρέπει να γίνουν για τον άλλο μήνα; Κάνει το ίδιο κι ο Πάγκαλος; Κι ο Βουλγαράκης του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;»

Το έχω ξαναγράψει, όταν μοιράζεις την ευθύνη σε 10.000.000 φταίχτες η δική σου η ευθύνη αυτόματα μειώνεται στο ελάχιστο. Κατάλαβες φίλε μου Γιώργο γιατί τα παίρνω και μαζί σου όταν μου λες πως «φταίμε όλοι»; Πάρε τώρα έναν Θόδωρο να σου λέει το ίδιο….

Μια χαρά τα λέει ο Μπογιόπουλος για το πως τα «φάγαμε μαζί»…

"Όλοι μαζί τα φάγμε" λέει το μουσκάρι..... Αφού δεν τις έχει φάει ακόμα καλά να πάθουμε.

«Ηταν αναμενόμενο. Το μόνο που απομένει πλέον είναι – αυτό που πλαγίως έτσι κι αλλιώς μας το λένε κάθε μέρα – να μας το πούνε και κατάμουτρα: «Είστε μ…»!

«Ολοι μαζί τα φάγαμε»!
Αυτή είναι, τώρα, η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης. Διά στόματος Πάγκαλου.
Αλλά, τότε, γιατί προεκλογικά ο Παπανδρέου είχε κάνει σλόγκαν εκείνο το «πού πήγαν τα λεφτά;». Δεν τον είχε ενημερώσει ο στενότερος συνεργάτης του, ο αντιπρόεδρός του, ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»;…
Μάθετε, λοιπόν, ότι η «πτώχευση», η «χρεοκοπία», η «εντατική», ο «Τιτανικός» προήλθαν επειδή οι καλοκάγαθοι ταγοί του Εθνους, καλόψυχοι και συναισθηματικοί καθώς είναι, ενέδιδαν στις απαιτήσεις του ανεπρόκοπου λαού και τον «διόριζαν» στο Δημόσιο!
Τι διαφορετικό έκανε ο τσιφλικάς, που ενώ γέμιζε την κοιλιά του με το αίμα των κολίγων, κραδαίνοντας την εξουσία του βούρδουλα και του κνούτου, γύριζε στους «χωριάτες» και έλεγε απαιτώντας να τον προσκυνήσουν: «Εγώ σας ταΐζω»!
Πράγματι, πρόκειται για μια πρωτοφανή ιστορία αθλιότητας. Ετσι την αποκάλεσε ο Πάγκαλος: «Αθλιότητα». Μόνο που πρόκειται για τη δική τους, την ολόδική τους πολιτική και προσωπική αθλιότητα.
Οι «κοτζαμπάσηδες» του δημόσιου βίου, οι εκμαυλιστές συνειδήσεων, οι «τζουμπέδες» της ρουσφετοκρατίας, τα κόμματα της εξαγοράς ψηφοφόρων και της κατασκευής εκλογικής πελατείας, είναι τα… θύματα!
Τους πήρε στο λαιμό του ο λαός!

«Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου ανέργων.
«Φταίει» ο λαός των 2,5 εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
«Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου συνταξιούχων που ζουν με 600 ευρώ και κάτω.
«Φταίει» ο λαός με το 50% των ιδιωτικών υπαλλήλων να αμείβεται με κάτω από 1.011 ευρώ.
«Φταίει» ο λαός της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων – δασκάλων και καθηγητών (που λείπουν κατά χιλιάδες από τα σχολεία), των νοσοκομειακών γιατρών και νοσηλευτών (που λείπουν κατά δεκάδες χιλιάδες από τα νοσοκομεία), που ζουν με «τρεις κι εξήντα».
«Φταίει» ο λαός των 11 εκατομμυρίων, γιατί oι 500.000 από αυτούς (το χαμηλότερο κατ’ αναλογία πληθυσμού ποσοστό στην ΕΕ) διορίστηκαν στο Δημόσιο και οι κρατούντες, αυτοί που «τους διόρισαν», οι ίδιοι που επιχειρούν να χτίσουν πάνω στο δικαίωμα για δουλειά τους κομματικούς τους στρατούς, οι ίδιοι που αναφωνούσαν «εσείς είστε το κράτος», έρχονται σήμερα και ισχυρίζονται: «Ολοι μαζί τα φάγαμε»
!
Ας το μάθει ο ελληνικός λαός.
Ας το μάθουν πρώτοι απ’ όλους οι χτεσινοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, όλοι αυτοί που τους κόβουν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, που τους έχουν πεθάνει στους φόρους:
* Τα 28 δισ., τα επόμενα 15 δισ., τα μεθεπόμενα 10 δισ. και τα τελευταία 25 δισ. προς τους τραπεζίτες… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα 100 δισ. καθαρά κέρδη την τελευταία δεκαετία που ενθυλάκωσαν 300 οικογένειες από το Χρηματιστήριο… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα 500 δισ. που διακινούνται ετησίως από βιομήχανους και εφοπλιστές στις «οφ σορ»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα ομόλογα… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λεηλατημένα από τη Σοφοκλέους… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα κτηματολόγια… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα φέσια της Ολυμπιάδας… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «μαύρα» της «Ζήμενς»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα μυστικά κονδύλια και τις χορηγίες του υπουργείου Εξωτερικών προς τους εκλεκτούς των ΜΚΟ… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λεφτά για τα «υποβρύχια που γέρνουν»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «χαβιάρια» της ξιπασιάς πάνω στα «κότερα»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα κλεμμένα από τους «συντρόφους που πλουτίσανε» και από τους «συντρόφους που ενέδωσαν στην κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα «απροσδιόριστα βάρη για τον προϋπολογισμό» που (όπως οι ίδιοι αναφέρουν στις αιτιολογικές εκθέσεις τους) συνιστούν οι επιδοτήσεις και οι φοροαπαλλαγές υπέρ πλουτοκρατών… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
* Τα λύτρα υπέρ εργολάβων στις εθνικές και λοιπές οδούς… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
Η αλήθεια είναι τούτη: Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί»… παραδώσαμε τον Οτσαλάν στους Τούρκους, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» υπογράψαμε υπέρ των «νομίμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» αναφωνούσαμε το βράδυ των Ιμίων εκείνο το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Η αλήθεια είναι τούτη:
* Τα 600 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι τράπεζες,
* τα 700 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι εν Ελλάδι πολυεθνικές και μονοπώλια,
* τα 450 δισ. που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός σε τόκους την τελευταία δεκαετία υπέρ ντόπιων και ξένων «τοκογλύφων» δανειστών,
* τα 60 δισ. «ρευστό» που διαθέτουν οι 4.000 Ελληνες πλουτοκράτες με «private banking» λογαριασμούς, είναι από μόνα τους ασφαλή στοιχεία για να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ποιοι «τα φάγανε» και ποιοι συνεχίζουν να «τα τρώνε».

Οσο για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον αντιπρόεδρό της, τον Πάγκαλο, εφόσον όπως έχει δηλώσει για τον εαυτό του «δεν είμαι δημαγωγός, δεν είμαι λαοπλάνος, δεν είμαι ένας ξεφτιλισμένος πολιτικάντης», δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Advertisements

Εικόνα….


Σήμερα με πλησίασε μία κυρία, μεγάλη σε ηλικία και αρκετά καλοντυμένη με ελαφρά συμπτώματα Πάρκινσον. Νόμιζα πως ήθελε να με ρωτήσει κάτι για το δρόμο. Μου ζήτησε με χαμηλή φωνή και πολύ ευγενικά να της δώσω, αν έχω, ένα ευρώ. Είχα στην τσέπη μου 50 λεπτά και της τα έδωσα ρωτώντας της αν της κάνει αυτό το νόμισμα διότι πίστευα πως απλά δεν είχε ψιλά. Μου έδειξε τη χούφτα της γεμάτη ψιλουδάκια και μου είπε: «Ψιλά μαζεύω, δεν βλέπεις; Όλα μου κάνουν…»
Κι έφυγε.

Για τη φύση της ανθρώπινης εξουσίας


Διαβάζω (αν και όχι τόσο γρήγορα όσο θα ήθελα, ένα εξαιρετικό βιβλίο. Το «Σπαταλημένες ζωές: οι απόβλητοι της νεοτερικότητας» του Zygmunt Bauman. Εκεί λοιπόν διάβασα μια παρέκβαση του συγγραφέα για τη φύσητης ανθρώπινης εξουσίας στηριγμένη εν πολλοίς στις θέσεις του Mikhail Bakhtin. Προσπάθησα να κάνω μια περίληψη, κυρίως για να τα βάλω σε μια τάξη κατ’ αρχήν για μένα. Μια όμως που μπήκα στον κόπο σκέφτηκα να το μοιραστώ. Ιδού λοιπόν….

Εν αρχή ην ο «κοσμικός φόβος», σύμφωνα με τον Μιχαήλ Μπακτίν, που τον ορίζει ως το συναίσθημα που προκαλεί η «εξώκοσμη, απάνθρωπη μεγαλειότητα του σύμπαντος». Στην καρδιά του κοσμικού φόβου βρίσκεται το ανυπόστατο του τρομαγμένου, ανίσχυρου και θνητού όντος σε σύγκριση με το απροσμέτρητο του αιώνιου σύμπαντος. Αυτός ο φόβος προηγείται της ανθρώπινης εξουσίας και αποτελεί το υπόβαθρο και την έμπνευσή της. Είναι ο φόβος του τρομαγμένου, ανίσχυρου θνητού μπροστά στο απροσμέτρητο του αιώνιου σύμπαντος, η πλήρης αδυναμία μας, η ανικανότητα ν’ αντισταθούμε, η ευπάθεια του εύθραυστου και πλαδαρού σώματός μας που αποκαλύπτεται μπροστά στη θέα του έναστρου ουρανού και της υλικής μάζας των ορέων. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να συλλάβουμε και να κατανοήσουμε διανοητικά την τρομερή ισχύ που καταδεικνύεται από τη μεγαλοπρέπειά του, οι προθέσεις του είναι άγνωστες, το επόμενο βήμα του απρόβλεπτο κι αν λειτουργεί με βάση κάποιο σχέδιο ή διέπεται η δράση του από κάποια λογική, αυτή διαφεύγει της ανθρώπινης ικανότητας για κατανόηση. Έτσι αυτός ο «κοσμικός φόβος» είναι ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος που προκαλεί η αβεβαιότητα.

Πάνω στη βάση της «ευπάθειας» και της «αβεβαιότητας» διαμορφώνεται αυτό που ονομάζει ο Μπάκτιν «επίσημο φόβο»: το φόβο της ανθρώπινης εξουσίας, της εξουσίας που δημιουργήθηκε και κατέχεται από τον άνθρωπο και που ερμηνεύεται σύμφωνα με το πρότυπο της απάνθρωπης ισχύος που αντανακλάται στον «κοσμικό φόβο» (ή καλύτερα απορρέει απ’ αυτόν).

Σύμφωνα με τον Μπάκτιν ο κοσμικός φόβος χρησιμοποιείται σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα. Η εικόνα του θεού ως άρχοντα του Σύμπαντος διαμορφώνεται από το συναίσθημα του τρόμου μπροστά στην αβεβαιότητα και η θρησκεία δικαιολογεί την ύπαρξή της αναλαμβάνοντας το ρόλο του αποτελεσματικού μεσολαβητή, του αποτελεσματικού μεσάζοντα που «ικετεύει για λογαριασμό των τρομαγμένων και ευάλωτων στο μοναδικό δικαστήριοτο οποίο μπορεί με τις αποφάσεις τουνα αποτ΄ρεψει τα τυχαία πλήγματα της μοίρας» . Πρώτα όμως πρέπει η θρησκεια να επανεπεξεργαστεί το σύμπαν ως θεό έτσι ώστε να το αναγκάσει να μιλήσει. Έτσι το κοσμικό πρότυπο, από μια αναίσθητη και ανώνυμη δύναμη αποκτά φωνή και πρόσωπο. Είναι ανούσιο να ζητάς την εύνοια του σύμπαντος, δεν δείχνει ενδιαφέρον και περ’ όλη τη δύναμή του ακόμα κι αν έδειχνε ενδιαφέρον δεν μπορεί να εκπληρώσει τις επιθυμίες των μετανοούντων. Του λείπουν μάτια και αυτιά αλλά και η δύναμη της φρόνησης, η ικανότητα της επιλογής άρα η ικανότητα να πράττει σύμφωνα με τη βούλησή του, να επιταχύνει ή να επιβραδύνει, να αναχαιτίζει ή ν’ αντιστρέφει όσα έχουν ήδη συμβεί.

Το τρομακτικό σύμπαν μεταβλήθηκε σε τρομακτικό Θεό όταν ο λόγος ειπώθηκε. Αυτή η μεταμόρφωση μετέβαλλε τα τρομαγμένα όντα σε δούλους των θείων εντολών αλλά τους έδωσε και μια κάποια δύναμη. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι ήταν πειθήνιοι, υπάκουοι και ενδοτικοί είχαν τη δυνατότητα (θεωρητικά φυσικά) να κάνουν κάτι έτσι ώστε οι τρομερές καταστροφές που τους φόβιζαν να μη τους αγγίζουν. «Σε αντάλλαγμα για τις ημέρες της συγκατάβασης, κέρδιζαν νύχτες απαλλαγμένες από εφιάλτες». Φαινόταν δίκαιο….

Μέσα από την ιστορία του όρους Σινά (Έξοδος, 19, 23, 24, 33) ο Μπάκτιν υποστηρίζει πως βλέπουμε την ανακύκλωση του κοσμικού φόβου σε «επίσημο φόβο».  Μέσα από το λεπτομερειακό νομικό κώδικα που δόθηκε στο όρος Σινά ο Θεός (πηγή πλέον του «επίσημου φόβου») αναλαμβάνει κι αυτός κάποιες δεσμεύσεις που προκύπτουν από την υπακοή του λαού του. Ο Θεός απέκτησε βούληση και φρόνηση για να τις παραχωρήσει ξανά. Οι άνθρωποι τηρώντας κατά γράμμα το Νόμο  εξόρκιζαν το φάσμα της αβεβαιότητας . Χωρίς όμως τρωτότητα και αβεβαιότητα δεν υπάρχει φόβος και χωρίς το φόβο δεν  υπάρχει εξουσία.

Κι έτσι φτάνουμε στο παράδοξο της ιστορίας του Ιώβ. Το βιβλίο του Ιώβ έρχεται να συμπληρώσει αυτό της Εξόδου και κάνει την υπογραφή της διαθήκης του όρους Σινά να εφαρμόζεται προς μόνον μία κατεύθυνση αφού πλέον μπορούσε να ακυρωθεί μονομερώς. Αυτό που διακηρρύσει το βιβλίο του Ιώβ είναι πως ο Θεός δεν οφείλει τίποτε στους πιστούς του. Οπωσδήποτε πάντως δεν οφείλει ν’ απολογηθεί για τις πράξεις του. Η παντοδυναμία του Θεού συμπεριλαμβάνει τη δύναμη της ιδιοτροπίας και του καπρίτσιου και προοιωνίζεται τη μελλοντική και ωμή ετυμηγορία του Καρλ Σμιτ πως «κυρίαρχος είναι αυτός που έχει τη δύναμη της εξαίρεσης». Η άποψη πως μπορούμε με οποιονδήποτε τρόπο να ελέγξουμε τις πράξεις του Θεού αποτελεί βλασφημία.

Ο Θεός αντικατέστησε ένα παράλυτο και κωφάλαλο σύμπαν, ο Θεός μιλάει και ακούει, δεν αδιαφορεί για όσα σκέφτονται και πράττουν οι άνθρωποι αλλά δεν δεσμεύεται απ’ όσα οι άνθρωποι σκέφτονται και πράττουν. Η εξουσία επί της εξαίρεσης αποτελεί ταυτόχρονα θεμέλιο και της απόλυτης ισχύος του Θεού αλλά και του συνεχούς και αθεράπευτου φόβου του ανθρώπου. Τελικά τίποτε δεν είχε αλλάξει από τη στιγμή που ο Λόγος ειπώθηκε, οι άνθρωποι όπως και την εποχή πριν από το Θείο Νόμο είναι ευάλωτοι και ανασφαλείς…

Η παραγωγή «επίσημου φόβου» είναι το κλειδί για την αποτελεσματικότητα της ανθρώπινης εξουσίας. Ο κοσμικος φόβος δεν χρειάζεται μεσάζοντες, ο επίσημος φόβος δεν μπορεί να κάνει δίχως αυτούς και δεν μπορεί παρά να είναι επινοημένος. Οι γήινες εξουσίες δεν προσπαθούν να σώσουν ανθρώπους που τους έχει καταλάβει ο τρόμος παρ’ όλο που διατείνονται πως αυτό ακριβώς κάνουν.  Οι γήινες εξουσίες όπως και οι νεωτερισμοί της καταναλωτικής αγράς, οφείλουν να δημιουργήσουν τη δική τους ζήτηση. Για να διατηρηθεί η επιρροή τα αντικείμενα πρέπει να παραμείνουν ευάλωτα και ανασφαλή.

Ο Ζίγκφριντ Κρακάουερ υποστηρίζει πως «τα μέτρα που ο υπαρξιακός μας φόβος μας εξαναγκάζει να λάβουμε αποτελούν τα ίδια μια απειλή για την ύπαρξη». Οι γήινες εξουσίες, τρεφόμενες από τις εγγενείς ανασφάλειες της ανθρώπινης ύπαρξης αφιερώνονται στη δημιουργία απειλών, απέναντι στις οποίες αργότερα υπόσχονται προστασία. Όταν νιώθουμε ευάλωτοι και αβέβαιοι για το τι μπορεί να φέρει η επόμενη μέρα, τότε εκείνα που αποτελούν εξαίρεση είναι η ασφάλεια και η επιβίωση και όχι κάποια ξαφνική καταστροφή. Κι εδώ πρόκειται όντως για ένα πραγματικό θαύμα που ξεπερνά την κατανόηση του απλού ανθρώπου και απαιτεί υπεράνθρωπη διορατικότητα, σοφία και ικανότητα σκέψης ώστε να επιτευχθεί. «Είναι η αποφυγή των τυχαίων πληγμάτων που μοιάζει με εξαίρεση, με εξαιρετικό δώρο, με ένδειξη χάρης, με απόδειξη της σοφίας και αποτελεσματικότητας των μέτρων έκτακτης ανάγκης, της αυξημένης επαγρύπνησης, των ενυπωσιακών προσπαθειών και των ιδιαίτερα έξυπνων προφυλάξεων».

Η ανθρώπινη τρωτότητα και αβεβαιότητα αποτελούν τον κύριο λόγο ύπαρξης κάθε πολιτικής εξουσίας –και κάθε πολιτική εξουσία πρέπει να υποβάλλεται σε τακτική ανανέωση των διαπιστευτηρίων της. Πέρα από το να εγκαθιστά, να παρακολουθεί και να περιφρουρεί τις νομικές προϋποθέσεις της ελευθερίας της αγοράς, η πολιτική εξουσία δεν έχει ανάγκη περαιτέρω παρέμβασης για να εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες και μόνιμα αποθέματα «επίσημου φόβου». Υπόσχεται να μετριάσει το εύρος της τρωτότητας και της αβεβαιότητας των πολιτών της, απαιτώντας απ’ αυτούς πειθαρχία και υποταγή στους νόμους. Αυτού του είδους η νομιμοποίηση βρήκε την πλήρη έκφραση της στον αυτοπροσδιορισμό της σύγχρονης μορφής διακυβέρνησης ως «κράτους πρόνοιας». Αυτός όμως ο τύπος πολιτικής εξουσίας αποδιαρθρώνεται στις μέρες μας ενώ όλο και περισσότερο απομακρύνονται οι περιορισμοί στην επιχειρηματική δραστηριότητα και στο ελεύθερο παιχνίδι του ανταγωνισμού της αγοράς και των συνεπειών του. Στις μέρες μας πλέον η αδυναμία να συμμετάσχει κανείς στο παιχνίδι της αγοράς ολοένα και περισσότερο θεωρείται έγκλημα και τα κράτη νίπτουν τας χείρας τους για την τρωτότητα και αβεβαιότητα που προκύπτει από την λογική της ελεύθερης αγοράς (αν και μερικοί τη θεωρούν παραλογισμό) ή όπως καταλήγει ο Ούλριχ Μπεκ «απαιτείται πλέον από τα άτομα να αναζητήσουν βιογραφικές λύσεις για συστημικά προβλήματα».

Υπάρχει όμως και μια περενέργεια: υπονομεύονται τα θεμέλια στα οποία η κρατική εξουσία, η οποία έπαιζε κρίσιμο ρόλο στον αγώνα ενάντια στην τρωτότητα και αβεβαιότητα, εδράζονταν στη σύγχρονη εποχή. Βλέπουμε μια διαρκώς αυξανόμενη πολιτική απάθεια, μια απώλεια αφοσίωσης και ενδιαφέροντος για την πολιτική, αυξανόμενη περιφρόνηση προς το νόμο, πολλαπλασιαζόμενες ενδείξεις πολιτικής (και όχι τόσο πολιτικής) απείθειας κατά της αρχής, μια μαζική υπαναχώρηση του πληθυσμού στη θεσμοθετημένη πολιτική, πράγματα που μαρτυρούν την κατάρρευση των καθιερωμένων θεμελίων της κρατικής εξουσίας. Έχοντας αφήσει την αγορά ελεύθερη και τους πολίτες στο έλεός τους, το κράτος πρέπει να βρει νέους ποικιλίες τρωτότητας και αβεβαιότητας έτσι ώστε να στηρίξει τη νομιμότητά του. Κάτι τέτοιο ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται στο ζήτημα της «προσωπικής ασφάλειας». Απειλές δηλαδή και φόβοι για το σώμα, τα υπάρχοντα, το χώρο κατοικίας που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες, την αντικοινωνική εσυμπεριφορά των «απόβλητων» και πρόσφατα τη διαθνή τρομοκρατία και την αθρόα μετανάστευση.

Σας θυμίζουν κάτι όλ’ αυτά; Σας μυρίζει μεθόδευση ή μόνο εμένα μου φαίνεται έτσι;

1.       Mikhail Bakhtin, Rabelais and his World, (MIT Press) σε μετάφραση από τη ρωσική έκδοση του 1965.
2.       Siegfried Kracauer, “Franz Kafka: on his posthumous works” στο “Das Ornament der Masse” (1963)
3.        Ulrich Beck, Risiko Gesselschaft. Auf dem Weg in einere andere Moderne (Suhrkamp, 1986)

Πάλι ξεκίνημα (κι όχι πάλης….)


Πάντα για μένα η χρονιά ξεκινούσε το Σεπτέμβρη, μαζί με το άνοιγμα των σχολείων. Μπορεί την Πρωτοχρονιά να γιορτάζουμε και να κάνουμε ρεβεγιόν και πάρτι αλλά η νέα χρονιά για μένα είχε ήδη ξεκινήσει. Όσα χρόνια έμεινα εκτός οποιασδήποτε ακαδημαϊκής διαδικασίας (είτε ως μαθήτρια, είτε ως φοιτήτρια, είτε στο τέλος ως εκπαιδευτικός) και απλάς) και απλαιδευτικ ήμουν εργαζόμενη, δεν μπορούσα να το συνηθίσω με τίποτε. Ίσως τελικά να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που κατέληξα στην εκπαίδευση, να μπει δηλαδή η αρχή της χρονιάς στη σωστή της θέση.

Βέβαια η φετεινή χρονιά δεν ξεκινάει με καλούς οιωνούς. Στο σχολείο αρκετοί συνάδελφοι, όσοι μπορούν δηλαδή, την κοπανάνε με σύνταξη. Οι άλλοι μετράνε τα κουκιά τους μπας και τους κάθεται η μπίλια να φύγουν του χρόνου, άλλη συζήτηση δεν ακούς από το πότε θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα ο καθένας. Ζαλίζομαι με τόσα νούμερα, τόσα υπέρ και κατά για την κάθε περίπτωση. Φυσικά υπάρχουμε κι αυτοί που μάλλον δεν θα βγούμε στη σύνταξη ποτέ αφού μπήκαμε αργά στον εργασιακό στίβο, κι όταν λέω αργά εννοώ αργά με ένσημα. Διότι δουλειές του ποδαριού και ανασφάλιστες κάναμε πολλές  μέχρι να κολληθεί το πρώτο μας ένσημο. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, τότε που η ηλικία της σύνταξης μας φαινόταν τόσο μακρυά σαν να μην υπήρχε περίπτωση να έρθει  και για μας κάποια στιγμή. Που και που σκάει μύτη κανένας μαθητής για εγγραφή. Το σχολείο είναι μπουρδέλο, άθλιο το κτίριο και κανένας δεν νοιάζεται τόσα χρόνια να φτιαχτεί κάτι, οι συνάδελφοι απογοητευμένοι, αν μπορούσαν θα την έκαναν όλοι με σύνταξη, μαθητές ψάχνουμε με το ντουφέκι,  το σχολείο δεν βλέπω να έχει πολύ μέλλον ακόμα. Χρόνια το φοβόμασταν αλλά τώρα μάλλον ήρθε η ώρα του, μας βλέπω του χρόνου να μας «ρουφάει» κανένα άλλο σχολείο. Κι άντε πάλι να ψάχνουμε για ώρες να συμπληρώσουμε ωράριο, μαθητές να συμπληρώσουμε τμήμα και να περιμένουμε να παλιώσουμε και στο άλλο σχολείο για να μπορούμε να διαλέγουμε εμείς πρώτοι. Μ΄αυτά και μ’ αυτά, άντε να σου μείνουν κέφια να κάνεις μάθημα όταν ξέρεις πως κατά πάσα πιθανότητα οι μαθητές σου θα είναι πιο βαριεστημένοι και απογοητευμένοι από σένα.

Τέλος πάντων, σε γκρίνια κατέληξα πάλι αλλά όσα συμβαίνουν γύρω μου δεν μου δίνουν έναυσμα για κάτι άλλο. Βλέπω ανθρώπους να μετράνε το σεντ, άλλους άνεργους να ψάχνουν δουλειά με μανία, οποιαδήποτε δουλειά για να μη τους πετάξουν έξω από το σπίτι τους και να μη τους κόψουν το ρεύμα, κι άλλους ανθρώπους που τα μαζεύουν και θέλουν να εγκαταλείψουν αυτη την άθλια μπουρδελοχώρα.

Και η τηλεόραση παίζει το έπος «Ανασχηματισμός». Βρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ…..