Πάλι ξεκίνημα (κι όχι πάλης….)


Πάντα για μένα η χρονιά ξεκινούσε το Σεπτέμβρη, μαζί με το άνοιγμα των σχολείων. Μπορεί την Πρωτοχρονιά να γιορτάζουμε και να κάνουμε ρεβεγιόν και πάρτι αλλά η νέα χρονιά για μένα είχε ήδη ξεκινήσει. Όσα χρόνια έμεινα εκτός οποιασδήποτε ακαδημαϊκής διαδικασίας (είτε ως μαθήτρια, είτε ως φοιτήτρια, είτε στο τέλος ως εκπαιδευτικός) και απλάς) και απλαιδευτικ ήμουν εργαζόμενη, δεν μπορούσα να το συνηθίσω με τίποτε. Ίσως τελικά να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που κατέληξα στην εκπαίδευση, να μπει δηλαδή η αρχή της χρονιάς στη σωστή της θέση.

Βέβαια η φετεινή χρονιά δεν ξεκινάει με καλούς οιωνούς. Στο σχολείο αρκετοί συνάδελφοι, όσοι μπορούν δηλαδή, την κοπανάνε με σύνταξη. Οι άλλοι μετράνε τα κουκιά τους μπας και τους κάθεται η μπίλια να φύγουν του χρόνου, άλλη συζήτηση δεν ακούς από το πότε θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα ο καθένας. Ζαλίζομαι με τόσα νούμερα, τόσα υπέρ και κατά για την κάθε περίπτωση. Φυσικά υπάρχουμε κι αυτοί που μάλλον δεν θα βγούμε στη σύνταξη ποτέ αφού μπήκαμε αργά στον εργασιακό στίβο, κι όταν λέω αργά εννοώ αργά με ένσημα. Διότι δουλειές του ποδαριού και ανασφάλιστες κάναμε πολλές  μέχρι να κολληθεί το πρώτο μας ένσημο. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, τότε που η ηλικία της σύνταξης μας φαινόταν τόσο μακρυά σαν να μην υπήρχε περίπτωση να έρθει  και για μας κάποια στιγμή. Που και που σκάει μύτη κανένας μαθητής για εγγραφή. Το σχολείο είναι μπουρδέλο, άθλιο το κτίριο και κανένας δεν νοιάζεται τόσα χρόνια να φτιαχτεί κάτι, οι συνάδελφοι απογοητευμένοι, αν μπορούσαν θα την έκαναν όλοι με σύνταξη, μαθητές ψάχνουμε με το ντουφέκι,  το σχολείο δεν βλέπω να έχει πολύ μέλλον ακόμα. Χρόνια το φοβόμασταν αλλά τώρα μάλλον ήρθε η ώρα του, μας βλέπω του χρόνου να μας «ρουφάει» κανένα άλλο σχολείο. Κι άντε πάλι να ψάχνουμε για ώρες να συμπληρώσουμε ωράριο, μαθητές να συμπληρώσουμε τμήμα και να περιμένουμε να παλιώσουμε και στο άλλο σχολείο για να μπορούμε να διαλέγουμε εμείς πρώτοι. Μ΄αυτά και μ’ αυτά, άντε να σου μείνουν κέφια να κάνεις μάθημα όταν ξέρεις πως κατά πάσα πιθανότητα οι μαθητές σου θα είναι πιο βαριεστημένοι και απογοητευμένοι από σένα.

Τέλος πάντων, σε γκρίνια κατέληξα πάλι αλλά όσα συμβαίνουν γύρω μου δεν μου δίνουν έναυσμα για κάτι άλλο. Βλέπω ανθρώπους να μετράνε το σεντ, άλλους άνεργους να ψάχνουν δουλειά με μανία, οποιαδήποτε δουλειά για να μη τους πετάξουν έξω από το σπίτι τους και να μη τους κόψουν το ρεύμα, κι άλλους ανθρώπους που τα μαζεύουν και θέλουν να εγκαταλείψουν αυτη την άθλια μπουρδελοχώρα.

Και η τηλεόραση παίζει το έπος «Ανασχηματισμός». Βρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ…..

Advertisements

8 thoughts on “Πάλι ξεκίνημα (κι όχι πάλης….)

    • Τι να πω ρε φίλε, πες μου τι να πω…..
      Ειλικρινά προσπαθώ να σκεφτώ κάτι αισιόδοξο, κάτι όμορφο, κάτι χαριτωμένο αλλά η πραγματικότητα με επαναφέρει στην τάξη. Η άθλια πραγματικότητα.

      Μου αρέσει!

  1. Α πα παααα…

    Ποιός ειναι ο γκρινιάρης τώρα;;
    Ε; ε; ε;

    Μην μασάς ρε.
    Όλα καλά θα πάνε
    (κι αν δεν πάνε κακό δικό τους)
    Μάσκες έχουμε, τους δρόμους τους ξέρουμε, όλα καλά σου λέω.

    Την υγειά μας να εχουμε να τρέχουμε και να τους τρέχουμε

    Μου αρέσει!

    • Δεν κατάλαβες ρε συ Βλάχο, δεν γκρινιάζω. Είμαι θυμωμένη και κάθε μέρα που περνάει «φορτώνω’ περισσότερο ή μάλλον παραπάιω ανάμεσα σε θυμό κι απελπισία. Νιώθω σαν γατί παγιδευμένο.
      Δεν είναι γκρίνια αλλά θυμός, πολύς θυμός. Δεν ξέρω που θα με οδηγήσει τόσος θυμός……

      Μου αρέσει!

    • Όχι, είμαι στην Αθήνα αλλά στο πιο απαξιωμένο και διαλυμένο κομμάτι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στην τεχνική εκπαίδευση. Ή μάλλον ψέμματα, υπάρχουν και χειρότερα, τα Εσπαρινά σχολεία…

      Μου αρέσει!

  2. Γλυκιά μου, όπως ξέρεις, σχολείο δεν είναι κυρίως οι συνάδελφοι, αλλά η διδακτική μαθησιακή διαδικασία. Μην δίνεις σημασία σε κείνους που μετράνε τα χρόνια και παρακολουθούν τις (αλλεπάλληλες και αέναες άλλωστε) αλλαγές στα ασφαλιστικά και στα συνταξιοδοτικά.
    Φαντάσου πως μπαίνεις στην τάξη λες και δεν συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά. Όλο και κάποια μαθητική ψυχή θα αγγίξεις. Άλλωστε η φρέσκια σκέψη των παιδιών, ακόμα και αν δεν αφορά τα μαθήματα, θα είναι προτιμότερη από τον υπολογισμό των χρόνων που απαιτούνται για την κατοχύρωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Πότε άλλωστε μετρήσαμε τη δουλειά μας και βασικά τη ζωή μας με βάση το πόσα χρόνια μας μένουν για να πάρουμε σύνταξη; Φιλάκια

    Μου αρέσει!

    • Μου λείπεις ανεδαιστάτη μου!!!! 😦

      Από Δευτέρα θα προσπαθήσω να καταλάβω αν θα υπάρξειν μέσα στη χρονιά έστω ένα ζυγάρι μάτια που θα μου δίνουν λόγο ύπαρξης εκεί. Το εύχομαι.
      Καλή χρονιά και σε σένα.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s