Χριστουγεννιάτικο Bazaar


ήρθε η ώρα για το 3ο Χριστουγεννιάτικο bazaar του ξεblogαρίσματοςγια τα παιδιά κάτω των τριών ετών που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους και για τις άπορες των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα Θήβας

την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου ας μην λείψουμε από αυτή την προσπάθεια

όπως μας πληροφόρησαν οι κοινωνικοί λειτουργοί των φυλακών η κρίση έχει χτυπήσει και τις φυλακές. όλο και λιγότερη φτάνει εκεί η βοήθεια… είναι σημαντική λοιπόν η παρουσία και η συμμετοχή όλων μας ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να βοηθήσει… οι ανάγκες είναι πολλές πχ.:

  • – Μπορείτε να φέρετε στον χώρο του bazaar, βιβλία, ρούχα, αντικείμενα διακόσμησης ή ότι άλλο πιστεύεται ότι είναι άξιο προς πώληση…
  • – Μπορείτε να μαζέψετε ζεστά και άνετα ρούχα, σεντόνια, πετσέτες, κουβέρτες για τις φυλακισμένες γυναίκες καθώς και ρούχα και παιχνίδια για τα μωρά παιδιά έως 3 ετών που ζουν στις φυλακές.
  • – Μπορείτε να αγοράσετε και να προσφέρετε πάνες, είδη καθαριότητας για παιδιά, σαμπουάν, σαπούνια, αφρόλουτρα, σερβιέτες, τηλεκάρτες για τις άπορες γυναίκες…
  • – Μπορείτε να έρθετε να γνωρίσετε την παρέα του ξεblogαρίσματος και να βοηθήσετε την ημέρα του bazaar…

επικοινωνήστε μαζί μας στο xeblogarisma@gmail.com για πληροφορίες σχετικά ή γίνεται μέλη του γκρουπ για να ενημερώνεστε για τις ανάγκες…

Advertisements

Πως αντιδράς σε κάτι που δεν ξέρεις;


Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έλεγε πως «ο καπιταλισμός έχει ανάγκη από μη καπιταλιστικούς κοινωνικούς οργανισμούς ως πλαίσιο για την ανάπτυξή του», όμως παρά ταύτα «προχωρά ενσωματώνοντας τις ίδιες τις συνθήκες που μπορούν να εγγυηθούν την ύπαρξή του». ‘Ετσι «οι μη καπιταλιστικοί οργανισμοί αποτελούν γόνιμο έδαφος για τον καπιταλισμό: το κεφάλαιο τρέφεται με τα ερείπια τέτοιων οργανισμών και, παρότι αυτό το μη καπιταλιστικό κοινωνικό περιβάλλον είναι απολύτως απαραίτητο για τη συσσώρευση του κεφαλαίου, η τελευταία προχωρά παρ’ όλ’ αυτά σε βάρος του μέσου που χρειάζεται, καταβροχθίζοντάς το».

Ένα φίδι, λοιπόν, που τρώει την ουρά του…. Ή, χρησιμοποιώντας όρους του συρμού, θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε το ίδιο πράγμα αλλιώς, πιο «λαϊκά»: ότι, δηλαδή, όταν η απόσταση ανάμεσα στο στομάχι και την ουρά έχει γίνει πλέον πολύ μικρή για να διατηρεί το φίδι τις πιθανότητες επιβίωσης κι όταν πια φαίνεται πόσο αυτοκαταστροφικό είναι το φαγοπότι του, τότε είναι βέβαιο πως αργά ή γρήγορα η αδηφάγος «αξιοποίηση κεφαλαίων» θα εξαντλήσει τα αποθέματά της ή θα τα ελαττώσει κάτω από το επίπεδο που απαιτείται για την ίδια την επιβίωσή της. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέβλεψε έναν καπιταλισμό που θα πέθαινε από ασιτία, που θα κατέρρεε όταν θα καταβρόχθιζε την τελευταία «πεδιάδα διαφορετικότητας όπου έβοσκε.

Στις μέρες μας ζούμε έναν καπιταλισμό που τρώει τις ίδιες τις σάρκες του, εμάς. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ καλά μάντεψε, αυτό που δεν ξέρω είναι τι θα γίνει όταν ο καπιταλισμός δεν θα έχει τι άλλο να φάει και θα πρέπει ν’ αρχίσει να τρώει τις ίδιες τις σάρκες του (άρχισε ήδη νομίζω…), τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Θ’ αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τον άλλον ή θα υπάρξει κάποια αντίδραση πριν φτάσουμε στον κανιβαλισμό; Ποια θα μπορούσε να είναι αυτή η αντίδραση; Ή, όπως μου έγραφε ένας φίλος «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το γεγονός πως έχει παραχθεί ένας τύπος γνώσης και ανάγνωσης του κόσμου, τέτοιος που μας επιτ΄ρεπει να βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας μέσα από θεωρήσεις που δεν μας επιτρέπουν πλέον να καταλάβουμε τι ακριβώς γίνεται, δεν μπορούν να περιγράψουν και να αναλύσουν την κατάσταση και να προτείνουν λύσεις. Ο τρόπος που εξηγούμε αυτά που γίνονται γύρω μας δεν λειτουργεί πλέον αλλά δεν έχουμε ακόμα κάτι άλλο να βάλουμε στη θέση του. Εκεί θα είναι οι μεγάλες μάχες του μέλλοντος, όχι στους δρόμους και τις διαδηλώσεις ή στους πολέμους. Όπως κι εγώ δεν ήξερα πριν 20 χρόνια πως αυτό που ζούσα ήταν σπάνιο και δυσεύρετο γιατί δεν είχα τα εφόδια και τη γνώση που έχω τώρα για να το κατανοήσω έτσι κι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και κάνουν τις πολιτικές. Το μεγάλο πρόβλημα είναι, πως αντιδράς σε κάτι που δεν ξέρεις;»
Ρόζα Λούξεμπουργκ

εις μνήμην…..


Αυτό είναι το δικό μου μνημόσυνο για τον πατέρα μου που «έφυγε» πέρσι τέτοιες μέρες.

Ο «Άη Γιώργης» με τη Μαριώ είναι ένα τραγούδι που μου τον θυμίζει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα.

Πάλευες πάντα τον καιρό
μα είχες γυναίκα θησαυρό
κι άντεξες το τιμόνι.
Κι αν στη ζωή «τα πάντα ρει»
ακούω το βήμα σου βαρύ
στης μνήμης μου τ’ αλώνι.

Και η «Δραπετσώνα» ήταν ένα από τα δικά του αγαπημένα τραγούδια.

συνέντευξη


δεν περιμέναμε έτσι, αυτό τους έλειπε να μας είχαν και έξω υπό βροχήν.

Αυτό που λείπει απ’ αυτή τη χώρα ( ή μάλλον ένα απ’ αυτά που λείπει) είναι ο σεβασμός του άλλου, του διπλανού σου, του γείτονα, του συνάδελφου.

Ναι καλά τώρα…. θα μου πείτε. Ακόμα δεν συνήθισες; Ε! όχι, δεν συνήθισα, δεν συνηθίζονται αυτά.  Τι μου την έδωσε πάλι; Θα σας πω.

Χτες περνούσα από μια συνέντευξη για μια θέση που μ’ ενδιαφέρει. Κανόνισα άδεια από το σχολείο και βρέθηκα στον τόπο της συνέντευξης ένα τέταρτο νωρίτερα. Συνηθισμένο για μένα που είμαι ο άνθρωπος που φτάνει στα ραντεβού του τουλάχιστον πέντε λεπτά νωρίτερα, ακόμα κι όταν προσπαθώ ν’ αργήσω γιατί ξέρω πως ο άνθρωπος που έχω μαζί του ραντεβού θα με στήσει. Ήταν καθορισμένη λοιπόν η ώρα της συνέντευξης για τις 11:00 κι εγώ εκεί από τις 10:45. Κατά τις 11:05 φτάσανε και οι υπόλοιποι που θα περνούσαν από την ίδια διαδικασία. Μας είχαν χωρίσει σε ομάδες, η πρώτη στις 11:00 η δεύτερη 11:30 και πάει λέγοντας. Πήγε 11:30, ήρθαν κι αυτοί της δεύτερης ομάδας, πήγε 12:00 ήρθε και η τρίτη ομάδα και απλά γεμίζαμε έναν διάδρομο, όρθιοι εννοείται.  Άρχισε η γκρίνια «μα τι γίνεται επιτέλους, τι πράγματα είναι αυτά; Μας έχουν στημμένους όρθιους μεγάλους ανθρώπους…» και τέτοια. Ειδικά με το τελευταίο τα πήρα στο κρανίο αφού εννοείται πως ήδη είχα φορτώσει με την καθυστέρηση και το στήσιμο. Δηλαδή, ρώτησα τον συνάδελφο, αν δεν ήμασταν μεγάλοι και ήμασταν 15χρονοι θα δικαολογούνταν αυτή η συμπεριφορά; Δικαιολογείται το στήσιμο και η ορθοστασία στοιβαγμένοι σ’ έναν διάδρομο, αν οι στημένοι είναι 15χρονοι; Σε μας δείχνει έλλειψη σεβασμού ενώ άμα ήμασταν νιάνιαρα θα ήταν όλα καλά; Σκατά θα ήταν, ακόμα χειρότερα, διότι οι 15χρονοι θα έχαναν κάθε ευκαιρία να μάθουν να φέρονται και να σέβονται τον διπλανό τους. Κι αυτό θα χάναμε την ευκαιρία να τους το μάθουμε εμείς που υποτίθεται αυτή είναι η δουλειά μας, να τους διδάσκουμε κάτι εκτός από τυποποιημένα μαθήματα σε κουτάκια. Ένα κιλό ιστορία, μισό μαθηματικά και τρία τέταρτα γλώσσα.

Κάποια στιγμή βγήκε ο προεδρεύων της επιτροπής και μας πέταξε μια θολή δικαιολογία του τύπου «συγγνώμη αλλά είχαμε δουλειά…». Τι λες ρε μεγάλε; Κι εμείς δουλειά σου δεν είμαστε; Εσείς καθορίσατε την ώρα, όχι εμείς και υποτίθεται την καθορίσατε ξέροντας πως έχετε και άλλα πράγματα. Αν δεν προλαβαίνατε ας βρίσκατε άλλη ώρα, τέτοια που να μην υπήρχε ανάγκη να στηθούμε τόσοι άνθρωποι.

Μετά από σχεδόν δύο ώρες στην αναμονή πέρασα για τη συνέντευξη που κράτησε ένα λεπτό. Επιβεβαίωσαν το βιογραφικό μου, έκαναν και μια ερώτηση για τους τύπους του στιλ «τι νομίζετε πως μπορείτε να προσφέρετε άμα πάρετε τη θέση..», έδωσα μια μονολεκτική απάντηση και έξω από την πόρτα. Όλο αυτό για ένα λεπτό!!! Πείτε μου, τι κατάλαβαν για μένα και για το τι θα μπορούσα να προσφέρω αν έπαιρνα αυτή τη θέση; Μη χέσω….

Θα μάθω αν την πήρα (που δεν το βλέπω για ευνήτους λόγους) από βδομάδα.